Francesca Fedeli: Ciao.
To jest Mario, nasz syn.
Urodził się 2,5 roku temu.
Miałam trudną ciążę,
bo musiałam leżeć przez 8 miesięcy.
Wszystko wydawało się pod kontrolą.
Miał odpowiednią wagę.
Miał dobry wynik w skali Apgar.
To nas uspokoiło.
Jednak 10 dni po narodzinach
odkryliśmy, że miał udar.
Jak pewnie wiecie
udar to uszkodzenie mózgu.
Udar okołoporodowy mógł zdarzyć się
w ciągu 9 miesięcy ciąży
albo zaraz po porodzie,
ale w jego przypadku, jak widzicie,
prawa półkula mózgu została uszkodzona.
Udar mógłby spowodować, że Mario
straciłby kontrolę
nad lewą stroną ciała.
Wyobraźcie sobie, że macie komputer i drukarkę
i chcecie coś wydrukować, ale drukarka
nie ma odpowiednich sterowników.
Ten sam problem ma Mario.
Chciałby poruszyć lewą stroną ciała,
ale nie może przekazać odpowiedniego bodźca,
by poruszyć lewą ręką i nogą.
Nasze życie musiało się zmienić.
Musieliśmy zmienić plan.
Musieliśmy zmienić wpływ, jaki jego narodziny
miały na nasze życie.
Roberto D'Angelo: Jak możecie sobie wyobrazić,
niestety nie byliśmy na to gotowi.
Nikt nas nie nauczył, jak radzić sobie z taką niepełnosprawnością.
Zaczęły mnożyć się pytania.
To był naprawdę ciężki okres.
Całkiem podstawowe pytania jak:
Czemu nas to spotkało?
Co poszło nie tak?
Niektóre trudniejsze:
Jak to wpłynie na życie Mario?
Czy będzie w stanie pracować?
Czy będzie normalny?
To moje pierwsze dziecko, więc myślałem,
czemu on nie będzie lepszy od nas?
Bardzo ciężko jest przyznać,
ale po kilku miesiącach zrozumieliśmy,
że czujemy się jak nieudacznicy.
Jedyny produkt naszego życia
okazał się porażką.
To nie była porażka w nas samych,
ale miała wpłynąć na jego całe życie.
Załamaliśmy się.
Naprawdę się załamaliśmy, ale ostatecznie
zaczęliśmy na niego patrzeć
i stwierdziliśmy, że trzeba zareagować.
Jak mówiła Francesca, zmieniliśmy życie.
Rozpoczęliśmy fizjoterapię, rehabilitację.
Jedną ze ścieżek rehabilitacji
są eksperymentalne neurony lustrzane.
Całymi miesiącami robiliśmy to z Mario.
Braliśmy przedmiot i pokazywaliśmy,
jak go chwycić.
Teoria neuronów lustrzanych mówi,
że patrząc na mnie, aktywujecie w mózgu
dokładnie te same neurony,
jakbyście sami wykonywali te czynności.
Jest to przełomowy pomysł w dziedzinie rehabilitacji.
Pewnego dnia odkryliśmy, że Mario
nie patrzy na nasze dłonie.
Patrzył na nas.
Byliśmy jego lustrem.
Problem w tym,
że byliśmy w depresji.
Patrzyliśmy na niego jak na problem,
a nie jak na syna, z pozytywnej strony.
Ten dzień zmienił nasz punkt widzenia.
Zdaliśmy sobie sprawę, że musimy stać się
lepszym lustrem dla Mario.
Wyszliśmy od naszych mocnych stron
i jego mocnych stron.
Przestaliśmy uważać go za problem,
a zaczęliśmy uważać za okazję do rozwoju.
To była prawdziwa zmiana z naszej strony,
powiedzieliśmy:
"Jakie mocne strony możemy dać Mario?''.
Zaczęliśmy od naszych pasji.
Ja i żona
różnimy się trochę od siebie,
ale mamy też wiele wspólnych cech.
Kochamy podróżować, kochamy muzykę,
lubimy być w takich miejscach, jak to,
i zaczęliśmy zabierać Mario ze sobą,
żeby pokazać mu najlepsze rzeczy.
To jest krótki film z zeszłego tygodnia.
Nie twierdzę...
(Brawa)
Nie twierdzę, że to cud. Nie o to chodzi,
bo jesteśmy dopiero na początku.
Chcemy się podzielić najważniejszą lekcją,
jaką przekazał nam Mario.
Zastanów się nad posiadanymi talentami,
a nie tylko nad brakami.
Braki potraktuj jako okazję do działania.
Tym chcemy się z wami podzielić.
Właśnie dlatego tu jesteśmy.
Mario!
Właśnie dlatego...
(Brawa)
Właśnie dlatego postanowiliśmy dać mu
najlepsze lustro na świecie.
Dziękujemy wam wszystkim.
FF: Dziękuję. RD: Dziękuję. Do zobaczenia.
(Brawa)
FF: Dziękuję. (Brawa)