Mijn reis begon in de Bronx, New York,
in een tweekamerappartement
met mijn twee zusjes en immigrantenmoeder.
Ik hield van onze buurt.
Het was levendig.
Er was loeiharde merengue,
buren die samenkwamen op de stoepen van gebouwen
en geanimeerde gesprekken over een spelletje domino.
Het was mijn thuis
en het was fijn.
Maar het was niet makkelijk.
Iedereen op school kende zelfs het huizenblok waar we woonden,
omdat het de plek was waar mensen kwamen om wiet en andere drugs te kopen.
En met het dealen van drugs komen ook conflicten,
dus vaak gingen we slapen met het geluid van geweerschoten op de achtergrond.
Ik heb me een groot deel van mijn jeugd zorgen gemaakt,
zorgen over onze veiligheid.
Net als onze moeder.
Ze was bang dat het geweld dat we zagen ons leven zou gaan beheersen;
dat onze armoede zou betekenen
dat de buren waar we mee samenleefden ons zouden kwetsen.
Ons hele leven speelde zich af in de Bronx,
maar mijn moeders zorgen spoorde haar aan actie te ondernemen
en al snel reden we in volle vaart richting Connecticut --
(Gelach)
Naar kostschoolcampussen, met volledige beurzen op zak.
Man, onderschat niet de kracht van een moeder
die vastbesloten is haar kinderen te beschermen.
(Gejoel)
(Applaus)
Op de kostschool
kon ik voor het eerst
zonder zorgen slapen.
Ik kon de deur van mijn kamer van het slot laten,
blootsvoets op het gras lopen
en opkijken om de nachtelijke hemel vol met sterren te zien.
Ongekend geluk.
Maar er waren ook andere nieuwigheden.
Al snel voelde ik me alsof ik er niet thuishoorde.
Ik kwam erachter dat ik niet op de juiste manier sprak
en om de juiste manier van spreken te demonstreren,
gaven mijn leraren me geregeld les, waar iedereen bij was,
over de juiste manier om bepaalde woorden uit te spreken.
Een leraar instrueerde me een keer in de gang:
"Aaaaaas-king."
Ze zei het hardop.
"Dena, het is niet 'axing', alsof je rond rent met een bijl.
Dat is dom."
Je kunt je het gegiechel van mijn klasgenootjes voorstellen,
maar ze ging verder:
"Bedenk je dat je het woord kunt splitsen in 'ass' en 'king'
en ze dan samenvoegt om het correct uit te spreken --
'Asking'''.
Er waren ook andere momenten dat ik voelde dat ik er niet bij hoorde.
Ik liep een keer de slaapkamer van een klasgenoot binnen
en ik zag dat ze haar waardevolle spullen in de gaten hield vanwege mij.
Ik vroeg me af waarom ze dat deed.
En er was eens een keer
dat een andere klasgenoot mijn slaapkamer binnenkwam
en "Iew!" riep, toen ik haarvet op mijn hoofdhuid smeerde.
Er wordt emotionele schade toegebracht als jonge mensen zichzelf niet mogen zijn,
als ze worden gedwongen zich aan te passen om geaccepteerd te worden.
Het is een vorm van geweld.
Uiteindelijk ben ik een typisch succesverhaal.
Ik zat op kostschool en ging naar de universiteit in New England,
studeerde in het buitenland in Chili
en ging toen in de Bronx lesgeven aan tien- tot veertienjarigen.
Ik ontving een Trumanbeurs,
een Fulbright- en een Sorosbeurs.
En ik zou nog meer kunnen noemen.
(Gelach)
Maar dat zal ik niet doen.
(Gelach)
Ik promoveerde aan de universiteit van Columbia.
(Gejoel)
(Applaus)
En toen belandde ik in een baan bij Yale.
(Applaus)
Ik ben trots op alles wat ik heb kunnen bereiken
op mijn reis tot nu toe.
Ik heb last van het oplichterssyndroom.
Ik ben ofwel gekozen omdat ik een symbool ben,
wat dus niet echt om mij gaat,
maar meer om een hokje dat iemand nog moest afvinken.
Of ik ben buitengewoon,
wat inhoudt dat ik de mensen van wie ik hield achter moest laten.
Dat is de prijs die ik en vele andere zwarte mensen betalen voor het studeren.
(Applaus)
Ik beoordeel mezelf altijd.
Is mijn broek te strak?
Moet ik mijn haar opsteken of in een afro laten?
Moet ik voor mezelf opkomen
of zal de kracht van mijn woorden worden teruggebracht tot: "Ze is boos?"
Waarom moest ik de Bronx verlaten
om toegang te krijgen tot beter onderwijs?
En waarom moest ik om dat beter onderwijs te verkrijgen
het trauma ondergaan van het wissen van wat me heeft gevormd --
een zwart meisje uit de Bronx, opgevoed door een moeder uit Antigua?
Dus wanneer ik nadenk over de huidige hervormingsinitiatieven in het onderwijs
kan ik niet anders dan vragen:
wat leren studenten met een donkere huidskleur over zichzelf?
Dertig jaar onderzoek laat zien dat studenten met een donkere huid
drie keer zo vaak geschorst en weggestuurd zijn
dan studenten met een blanke huidskleur
en dat ze zwaarder worden gestraft voor dezelfde overtredingen.
Dit leren ze ook door de afwezigheid van hun levens en verhalen
in de leerprogramma's.
Het Cooperative Children's Book Center onderzocht bijna 4 000 boeken
en kwam erachter dat maar drie procent over Afro-Amerikanen ging.
Verder wordt ze dit ook bevestigd
door de afwezigheid van leraren die eruit zien zoals zij.
Een analyse van de data
van het Nationale Centrum voor Educatiestatistieken
laat zien dat 45 procent van de kinderen, van kleuterschool tot middelbare school,
een getinte huidskleur heeft,
terwijl dat maar voor 17 procent van de leraren geldt.
Onze kinderen met een getinte huidskleur betalen een hoge prijs
als hun onderwijs hen de boodschap geeft
dat ze gecontroleerd moeten worden
en dat ze hun identiteit thuis moeten laten
om succesvol te kunnen zijn.
Ieder kind verdient een opleiding
die ze de veiligheid garandeert
te kunnen leren in een omgeving waar hij zichzelf kan zijn.
(Applaus)
Het is mogelijk om zowel emotioneel als fysiek veilige klaslokalen te creëren
waar studenten ook academisch wel bij varen.
Dat weet ik, omdat ik dat bij mij in de klas deed
toen ik terugkeerde om les te geven in de Bronx.
En hoe zag dat er dan uit?
Ik ontwierp mijn lessen
rond de levens, geschiedenis en identiteit van mijn studenten.
Dat deed ik omdat ik wilde dat mijn studenten zouden weten
dat iedereen om hen heen hen aanmoedigde
om de beste versie van 'zichzelf' te zijn.
Dus waar ik geen controle had over de instabiliteit bij ze thuis,
de onzekerheid over hun volgende maaltijd,
of de luidruchtige buren die ze uit hun slaap hielden,
voorzag ik ze van een fijne klas
die ze trots maakte op wie ze zijn,
die ze liet weten dat ze ertoe doen.
Weet je,
elke keer als ik het woord 'asking' hoor of zeg,
waan ik me weer op school.
Dan denk ik aan 'ass' en 'king'
en voeg de twee samen zodat ik spreek op een manier
waarnaar iemand met macht zou willen luisteren.
Er is een betere manier,
een die kinderen met een gekleurde huid geen tweestrijd opdringt;
een manier waarop ze de band met hun familie,
huis en gemeenschap kunnen behouden;
een manier die ze leert op hun instinct te vertrouwen
en te geloven in hun eigen creatieve genie.
Bedankt.
(Applaus)