Kavramsal bir sanatçı olarak
zorlu sohbetleri teşvik etmek için sürekli yaratıcı yollar arıyorum.
Bunu resim, heykel, video ve performans yoluyla yapıyorum.
Şekli ne olursa olsun
en sevdiğim materyallerden ikisi tarih ve diyalog.
2007'de yedi buçuk fit (2,29 m) çapında,
600 libre (272 kg) camdan
bir lotus tomurcuğu betimlemesi olan "Lotus"u yarattım.
Budizm'de lotus üstünlüğün,
akıl ve ruh saflığının sembolü.
Ama yakından bakınca,
bu lotusun her yaprağı bir köle gemisinin kesiti.
Bu sembolik diyagram bir İngiliz kölelik rehberinden alındı,
sonra da köleliğin kaldırılması taraftarları tarafından
köleliğin kötülüklerini göstermek için kullanıldı.
Amerika'da kölelik hakkında konuşmayı sevmiyoruz,
küresel endüstri olarak da bakmıyoruz.
Ancak bu Budist sembolünü kullanarak,
siyahi Amerika'nın tarihini ve travmasını
yaygınlaştırmayı ve onu aşmayı,
ortak geçmişimizle ilgili tartışmaları teşvik etmeyi umuyorum.
Lotus'u yaratmak için 6.000'den fazla figür kazıdık.
Bu sonradan, bu tarihten en çok etkilenen iki grup olan
siyahi ve latin kökenli öğrenciler için bir okul olan
Eagle Academy for Young Men (Genç Erkekler için Eagle Akademisi)'de
kalıcı enstalasyon olarak 28 fitlik (8,5 m) çelik versiyonunun
yapılması için New York Belediyesi'nin verdiği bir siparişe sebep oldu.
Bu iki grup son zamanlarda olan bir olaydan etkilendi,
ancak bir parantez açacağım.
Dünyanın dört bir yanındaki turist mağazaları
ve bit pazarlarından tahta Afrika figürleri topluyorum.
Bunların sahiciliği ve orijinalliği tamamen tartışılmakla birlikte
insanlar bunların güce ve hatta büyüye
sahip olduğuna inanıyor.
Ancak yakın zamanda bunu çalışmamda nasıl kullanacağımı anladım.
(Silah sesleri)
2012'den beri dünya, Trayvon Martin,
Michael Brown, Eric Garner, Sandra Bland, Tamir Rice ve gerçekten
daha sayısız birçok silahsız siyahi vatandaşın polislerin ellerinde
ölümüne şahit oldu,
ki bunlar çoğu zaman hiçbir ceza almadan serbest kaldılar.
Bu kurbanları göz önüne alınca
ve yasalara saygılı, seçkin bir
üniversitede profesör olan ben bile birçok defa
polis tarafından silahla hedef alındım ve rahatsız edildim.
Bütün bu çalışmayı kısaca "BAM" olarak adlandırdım.
Bu figürlerin her birinin kimliğini silmek,
her birini aynı görünen ve dikkate alınmaması kolay hâle getirmek önemliydi.
Bunu yapmak için, mermileri kullanarak
yeniden şekil verdiğim yer olan atış poligonuna
götürmeden önce onları yoğun, kahverengi muma batırdım.
Kocaman silahlarla
ve yüksek hızlı kameralarla oynamak eğlenceliydi.
Ama bu figürlere karşı saygım aslında tetiği çekmeme engel oldu,
sanki bir şekilde kendimi vuruyormuşum gibi.
Sonunda kameramanım Raul ateş etti.
Sonra bunların parçalarını alarak
kalıpları yarattım ve onları önce muma,
sonunda da burada gördüğünüz görüntü gibi tunca batırdım,
ki bu sanki savaş yaraları ve yara izleri gibi
şiddetin yaratılmasının izlerini taşıyor.
Bu çalışmayı yakın zamanda Miami'de gösterdiğimde,
bir kadın her mermi atışını ruhunda hissettiğini söyledi.
Ama bu sanat çalışmalarının,
bu katliamların kurbanları ile
ABD tarihindeki diğer ırkçılık şiddeti kurbanlarını andığını da düşünmüştü.
Ama "Lotus" ve "BAM" yalnızca ABD tarihinden daha fazlası.
Geçen sene Berlin'de gösterimde
bir felsefe öğrencisi son katliamların sebebini sordu.
Ona 1900'lerin başından
bir linç edilme kartpostalı göstererek
bu katliamların 500 seneden fazla süredir devam etmekte olduğunu hatırlattım.
Ancak onunki gibi sorular ve
tarih ve ırk konusunda daha düşünceli diyaloglar yoluyla
bireysel ve toplumsal olarak evrilebiliriz.
Umarım benim sanat çalışmam bu tür bir dürüst değiş tokuş için
güvenli bir alan,
insanların birbirleriyle sahici ve
gerekli sohbetler etmesi için bir olanak yaratır.
Teşekkürler.
(Alkış)