เฮนดริกซ์ โคเบน และ เพจ
พวกเขาสามารถเล่นกีต้าร์ นำวงร็อกได้
แต่เครื่องมือที่โดดเด่นในมือของพวกเขา
ทำตัวโน้ต จังหวะ ทำนอง และ เพลง ได้อย่างไรกันแน่
เมื่อคุณดีดสายกีต้าร์ คุณสร้างแรงสั่น ที่เรียกว่า คลื่นแสตนดิ้ง
บางจุดบนสายกีต้าร์ที่เรียกว่า โนด ไม่เคลื่อนไหวเลย
ขณะที่จุดอื่นๆ โนดป้องกัน สั่นกลับไปกลับมา
การสั่นสะเทือนส่งผ่านคอและสะพาน รับสายไปที่ตัวกีต้าร์
ซึ่งไม้ที่บางและยืดหยุ่นได้มีการสั่น
กระแทกโมเลกุลอากาศโดยรอบ เข้าด้วยกันและแยกออกจากกัน
การหดตัวต่อเนื่องนี้สร้างคลื่นเสียง
และคลื่นเสียงภายในกีต้าร์ส่วนมาก เดินทางออกผ่านทางรู
ในที่สุดมันก็ถูกส่งผ่านไปที่หูคุณ
ซึ่งแปลงเป็นแรงกระตุ้นไฟฟ้า
ที่สมองคุณตีความเป็นเสียง
ระดีบเสียงขึ้นอยู่กับความถี่ของการหดตัว
สายที่สั่นเร็วๆจะสร้างการหดตัวถี่ๆ
ทำให้เกิดเสียงสูง
และการสั่นช้าๆสร้างเสียงต่ำ
สี่อย่างที่มีผลกับความถี่ของการสั่น ของสายเครื่องดนตรี
ความยาว ความตึง ความหนาแน่น ความหนา
สายกีต้าร์ทั่วๆไปมีความยาวเท่ากันหมด
และมีความตึงใกล้เคียงกัน แต่ต่างกันที่ความหนาและความหนาแน่น
สายที่หนากว่าสั่นช้ากว่าทำให้เกิด ระดับเสียงที่ต่ำกว่า
ทุกครั้งที่คุณดีดสาย
คุณสร้างคลื่นแสตนดิ่งหลายๆคลื่น
นี่เป็นคลื่นพิ้นฐานแรกซึ่งกำหนดระดับเสียง ของตัวโน้ต
แต่มีคลื่นที่ชื่อ โอเวอร์โทน
ซึ่งความถี่เป็นทวีคูณของคลื่นแรก
คลื่นแสตนดิ่งเหล่านี้รวมกันเพื่อสร้างคลื่น ซับซ้อนที่มีเสียงที่ยอดเยี่ยม
การเปลี่ยนวิธีการดีดสายมีผลกับ แบบของโอเวอร์โทนที่คุณจะได้รับ
ถ้าคุณดีดมันใกล้ตรงกลาง
คุณจะได้โอเวอร์โทนพื้นฐานและแบบแปลกๆออกไป
ซึ่งมีแอนตี้โนดอยู่ตรงกลางของสาย
ถ้าคุณดีดสายใกล้กับสะพานรับ คุณจะได้โอเวอร์โทนมากมายหลายแบบ
และเสียงดีดสายที่ชัดกว่า
มาตรวัดที่คุ้นเคยแบบตะวันตกมีอนุกรม โอเวอร์โทนของสายที่สั่น
เมื่อเราได้ยินโน้ตตัวนึงเล่นเสียงกับอีกตัว ที่มีความถี่เป็นสองเท่า
ของโอเวอร์โทนตัวแรก
มันจะไพเราะมาก จนเรากำหนดให้มันเป็นเสียงเดียวกัน
และกำหนดความแตกต่างเป็น เสียงคู่แปด
มาตรวัดที่เหลือถูกบีบเข้าไปใน เสียงคู่แปดนั้น
ถูกแบ่งออกเป็นสิบสองขั้น
ซึ่งมีความถี่เป็น 2^(1/12) มากกว่าอันก่อนหน้านี้
ปัจจัยนั้นกำหนดการเว้นวรรคของเฟรท
แต่ละเฟรทแบ่งความยาวที่เหลือของสาย เป็น 2^(1/12)
ทำให้ความถี่เพิ่มขึ้น ครึ่งขั้น
เครื่องดนตรีที่ไม่มีเฟรท อย่างไวโอลิน
สร้างความถี่ระหว่างโน้ตแต่ละตัวได้ง่ายกว่า
แต่เพิ่มความท้าทายกับการเล่นเสียง
จำนวนสายและการปรับเสียง
ถูกปรับเปลี่ยนไปตามคอร์ดที่พวกเราชอบเล่น
และสรีระของมือพวกเรา
รูปร่างกีต้าร์และวัสดุสามารถปรับเปลี่ยน ได้เช่นกัน
และทั้งสองอย่างเปลี่ยนธรรมชาติและเสียง การสั่นสะเทือน
การเล่นสายสองสายหรือมากกว่า ในเวลาเดียวกัน
ทำให้คุณสร้างรูปแบบคลื่นใหม่ๆ อย่างคอร์ดและเสียงพิเศษต่างๆ
ตัวอย่างเช่น เมื่อคุณเล่นโน้ตสองตัว ที่มีความถี่ใกล้เคียงกัน
พวกมันจะรวมตัวกันเพื่อสร้างคลื่นเสียง ที่มีช่วงกว้างเพิ่มขึ้นและลดลง
สร้างการสั่นสะเทือนที่นักกีต้าร์ เรียกว่า จังหวะ
และกีต้าร์ไฟฟ้าก็มีอะไรให้เล่นมากกว่านั้น
การสั่นยังคงเริ่มในสายกีต้าร์
แต่หลังจากนั้นมันจะถูกแปลงเป็น สัญญาณไฟฟ้าโดยปิคอัพ
และถูกส่งไปยังลำโพงที่สร้างคลื่นเสียง
ระหว่างปิคอัพและลำโพง
มันเป็นไปได้ที่จะประมวลคลื่น ได้หลายวิธี
เพื่อสร้างผลลัพธ์อย่างการบิดเบือนโอเวอร์ ไดรฟ์ วาว่า การชะลอและแฟลงเกอร์
และทำให้คุณคิดว่าหลักฟิสิกส์ของดนตรี มีประโยชน์เฉพาะความบันเทิงเท่านั้น
พิจารณานี่ดู
นักฟิสิกส์บางคนคิดว่าทุกอย่างในจักรวาล
ถูกสร้างโดยอนุกรมของสายเอ็น ที่เล็กและตึงมาก
โลกความจริงที่เราอยู่ก็คงเช่นกัน
เป็นการบรรเลงเดี่ยวที่ยืดยาวของจิมี่ เฮนดริกซ์ในอวกาศใช่ไหม
เป็นที่ชัดเจนว่ามันมีสายเอ็นมากกว่าการ ได้พบกับหู