สวัสดีครับ ผมชื่อเควิน
ผมมาจากออสเตรเลีย ผมมาที่นี่เพื่อ "ช่วย" พวกคุณ
(เสียงหัวเราะ)
คืนนี้ ผมต้องการพูดเกี่ยวกับ เรื่องเล่าของสองนครใหญ่
หนึ่งในนครใหญ่นั้น มีชื่อว่า วอชิงตัน และอีกนครหนึ่ง ชื่อว่า ปักกิ่ง
เพราะว่า วิธีการที่เมืองหลวงทั้งสองนี้ เตรียมการ เพื่ออนาคตของทั้งสองเมืองนั้น
และอนาคตของประเทศสหรัฐอเมริกา และก็อนาคตของประเทศจีน
ไม่เพียงมีผลกระทบ ต่อประเทศทั้งสองเท่านั้น
มันกระทบถึงพวกเราทั้งหมด
ในแบบที่ บางที เราไม่เคยได้คิดกันมาก่อน นั่นคือ
อากาศที่เราหายใจ นํ้าที่เราดื่ม
ปลาที่เรากิน คุณภาพของทะเลของเรา
ภาษาที่เราจะใช้พูด ในอนาคต
งานที่เราทำอยู่ ระบบการเมืองที่เราเลือก
และแน่นอนครับ คำถามที่ยิ่งใหญ่ ของสงครามและสันติภาพ
คุณเห็นชายคนนั้นมั๊ยครับ เขาเป็นคนฝรั่งเศส
ชื่อเขาคือ นโปเลียน
เมื่อสองร้อยปีที่แล้ว
เขาได้ให้ข้อคิดพิเศษไว้ว่า
"จีนเป็นสิงห์โตที่กำลังหลับ เมื่อใดที่เธอตื่นขึ้น
โลกก็จะสั่นสะเทือน"
นโปเลียนผิดไปไม่กี่อย่าง
เขาพูดเรื่องนี้ไว้ถูกต้องอย่างยิ่ง
เพราะว่าจีนในปัจจุบัน ไม่ได้เพียงตื่นขึ้นแล้วเท่านั้น
จีนได้ยืนขึ้นแล้ว และจีนก็กำลังเคลื่อนพล
แต่คำถามสำหรับเราทุกคน
ก็คือ จีนจะไปที่ไหน
และเราจะมีปฏิสัมพันธ์กับยักษ์ใหญ่ ของศตวรรษที่ 21 ตัวนี้ อย่างไร
หากคุณเริ่มดูตัวเลข คุณจะเผชิญหน้า กับข้อมูลหลายอย่างที่น่าตะลึง
ประมาณได้ว่า ประเทศจีน
ไม่ว่าจะวัดด้วยอะไรก็ตาม เช่น ความเท่าเทียมของอำนาจซื้อ (PPP) -- อัตราการแลกเปลี่ยนเงิน --
จีนจะกลายเป็นเศรษฐกิจที่ใหญ่ที่สุดในโลก
ในช่วงหลายทศวรรษข้างหน้านี้
ตอนนี้ จีนเป็นประเทศค้าขายที่ใหญ่ที่สุดในโลก
เป็นประเทศส่งออกสินค้าที่ใหญ่ที่สุดในโลก
เป็นประเทศที่ผลิตสินค้าที่ใหญ่ที่สุดในโลก
และก็เป็นประเทศที่ผลิตก๊าซคาร์บอน ออกมามากที่สุดในโลกอีกด้วย
อเมริกามาเป็นที่สอง
ดังนั้น ถ้าจีนกลายมาเป็น เศรษฐกิจที่ใหญ่ที่สุดของโลก
คิดดูซิว่า
มันก็จะเป็นครั้งแรก
ตั้งแต่ชายคนนี้ ขึ้นครองบัลลังก์อังกฤษ--
กษัตริย์จอร์จ ที่ 3 ซึ่งไม่ได้เป็นเพื่อนที่ดีของนโปเลียน--
ที่ในโลกของเรานี้ เราจะมี เศรษฐกิจที่ใหญ่ที่สุด
เป็นประเทศที่ไม่ได้พูดภาษาอังกฤษ
ไม่ใช่ประเทศตะวันตก
ประเทศที่ไม่ได้เป็นเสรีประชาธิปไตย
และถ้าหากคุณไม่คิดว่า เรื่องนั้นจะกระทบ
ที่จะเกิดขึ้นกับโลกในอนาคต
แล้วละก็ โดยส่วนตัว ผมคิดว่า คุณคงเมายาอะไรสักอย่างอยู่
และไม่ได้หมายความว่า คุณมาจากโคโลราโด
พูดสั้น ๆ คำถามที่เรามีในคืนนี้ ก็คือ
เราเข้าใจการเปลี่ยนครั้งใหญ่นึ้อย่างไร
ที่ผมเชื่อว่า จะเป็นการเปลี่ยนครั้งใหญ่สุด สำหรับครึ่งแรกของศตวรรษที่ 21 นี้
มันจะกระทบสิ่งต่าง ๆ มากมายเหลือหลาย
มันจะไปจนถึงแก่นสุด
มันกำลังเกิดขึ้น อย่างเงียบ ๆ มันกำลังเกิดขึ้น อย่างยืนยง
มันกำลังเกิดขึ้น ในแบบหนึ่ง ภายใต้เรดาร์
ขณะที่พวกเราวุ่นอยู่กับ
สิ่งที่เป็นอยู่ในยูเครน สิ่งที่เป็นอยู่ในตะวันออกกลาง
สิ่งที่เป็นอยู่เรื่อง ISIS สิ่งที่เป็นอยู่เรื่อง ISIL
อะไรกำลังจะเกิด กับอนาคตของเศรษฐกิจของเรา
เป็นการปฏิวัติช้า ๆ และเงียบ ๆ
และพร้อมกับ การเปลี่ยนที่ใหญ่ยิ่ง ความท้าทายที่ใหญ่ยิ่ง ก็เข้ามาด้วย
ความท้าทายที่ใหญ่ยิ่งนี้ก็คือ
ประเทศที่ยิ่งใหญ่ทั้งสองนี้
คือจีน และสหรัฐฯ --
จีน
ราชอาณาจักรกลาง
และสหรัฐอเมริกา
เหม่ยกว๋อ --
ซี่งในภาษาจีน แปลว่า "ประเทศที่สวยงาม"
ลองคิดเรื่องนี้ดู-- เป็นชื่อที่จีนให้กับประเทศนี้
นานกว่าร้อยปีมาแล้ว
ไม่ว่าอารยธรรมที่ยิ่งใหญ่ทั้งสองนี้ ประเทศที่ยิ่งใหญ่ทั้งสองนี้
จริง ๆ แล้ว พยายามจะทำอนาคต ร่วมกันให้สำเร็จ
เพื่อพวกเขาเอง และเพื่อโลก ได้หรือไม่
พูดสั้น ๆ พวกเราจะพยายามสร้างอนาคต
ที่สันติ และรุ่งเรืองไปด้วยกันได้หรือไม่
หรือ เรากำลังมองดูความท้าทายที่ยิ่งใหญ่
ของสงคราม และสันติภาพ หรือเปล่า
และผมมีเวลา 15 นาที ที่จะมาพูดเรื่องสงครามและสันติภาพ
ซึ่งใช้เวลาน้อยกว่าหน่อยหนึ่ง
ที่พวกเขาให้ชายคนนี้ เพื่อเขียนหนังสือ ชื่อ "สงครามและสันติภาพ"
ผู้คนถามผมว่า ทำไมเด็กหนุ่ม ที่โตขึ้นในชนบทออสเตรเลีย
จึงสนใจเรียนภาษาจีน
ครับ มีเหตุผล 2 ประการในเรื่องนี้
และนี่คือประการแรก
นี่คือ แม่วัวเบ็ตซี่
แม่วัวเบ็ตซี่ เป็นวัวตัวหนึ่งในฝูงว้วนม
ที่ผมโตขึ้นมา ที่ฟาร์มแห่งหนึ่ง ในชนบทของออสเตรเลีย
คุณเห็นมือนั้นมั๊ยครับ ไม่ได้ถูกสร้างมาให้ทำนา
ตั้งแต่แรกเลย ผมจึงพบว่า ที่จริงแล้ว การทำงานในฟาร์ม
ไม่ได้ถูกออกแบบมาสำหรับผม และประเทศจีนเป็นทางออกที่ปลอดภัยมาก
จากการประกอบอาชีพกสิกรในออสเตรเลีย
นี่เป็นสาเหตุประการที่สอง
ก็คือ คุณแม่ผม
ใครบ้างมั๊ยในที่นี้ เคยฟัง ที่คุณแม่บอกให้ทำไหมครับ
มีใครเคยทำตามที่คุณแม่บอกไหมครับ
ผมเกือบจะไม่เคยทำตามเลย
แต่สิ่งที่คุณแม่บอกผม คือ
วันหนึ่ง เธอก็ยื่นหนังสือพิมพ์ให้ผม
หัวข่าวบอกว่า ตรงนี้เรามีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่
และการเปลี่ยนแปลงนั้น คือ จีนได้เข้ามาสู่สหประชาชาติ
ปี ค.ศ. 1971 ผมเพิ่งจะอายุได้ 14 ปี
เธอส่งหัวข่าวนี้ให้ผม
เธอพูดว่า "ไปเข้าใจเรื่องนี้ เรียนรู้เรื่องนี้
เพราะมันจะส่งผลกระทบ กับอนาคตของเธอ"
เพราะผมเป็นนักเรียนที่เก่งประวัติศาสตร์
ผมจึงตัดสินใจว่า สิ่งที่ดีที่สุด ที่ผมจะทำคือ ที่จริงแล้ว
ออกไปและเรียนรู้ภาษาจีน
สิ่งที่ยิ่งใหญ่ เกี่ยวกับการเรียนภาษาจีน
ก็คือ ครูภาษาจีนของคุณ จะตั้งชื่อใหม่ให้คุณ
แล้วพวกเขาก็ให้ชื่อนี้แก่ผม
เค่อ ซึ่งแปลว่า เอาชนะ หรือ พิชิตได้
และ เหวิน และนั่นเป็นตัวอักษร แปลว่าวรรณคดีหรือศิลปศาสตร์
"เค่อ เหวิน" แปลว่า ผู้พิชิตวรรณกรรมคลาสสิค
มีใครชื่อ "เควิน" ไหมครับ
ยกระดับขึ้นเยอะเลยครับ จากเดิมชื่อเควิน มาเป็นผู้พิชิตวรรณกรรมคลาสสิคเนี่ย
(เสียงหัวเราะ)
ผมถูกเรียกว่า เควิน มาตลอดชีวิต
คุณเคยถูกเรียกว่า เควิน มาตลอดชีวิตไหม
คุณชอบถูกเรียกว่า ผู้พิชิตวรรณกรรมคลาสสิค หรือไม่ครับ
แล้วหลังจากนั้นผมก็เข้ารับราชการ ในกระทรวงการต่างประเทศออสเตรเลีย
แต่ที่นี่ ที่ความภูมิใจ--ก่อนความภูมิใจ ก็จะมี การล้มลงก่อนเสมอ
ผมจึงมาอยู่ที่สถานฑูต ในกรุงปักกิ่ง
ออกไปที่ ห้องประชุมใหญ่รัฐสภาประชาขนจีน
กับเอกอัครราชฑูตของเรา ที่ขอให้ผม ไปเป็นล่ามในการประชุมครั้งแรกของท่าน
ในห้องประชุมใหญ่รัฐสภาประชาชนจีน
ผมจึงไปอยู่ที่นั่น
ถ้าคุณเคยไปในการประชุมของคนจึน คนจะนั่งเป็นรูปเกือกม้ายักษ์
ที่หัวเกือกม้านั้น เป็นผู้ที่สำคัญสูงสุดอย่างยิ่ง
และไล่ลงไปที่ปลายเกือกม้านั้น เป็นคนที่สำคัญไม่มากนัก
และพวกกระจอกรุ่นน้อง อย่างเช่นผม
ท่านฑูต เริ่มด้วยวลีที่ไม่สง่างามว่า
"จีนและออสเตรเลีย ในปัจจุบัน กำลังมีความสัมพันธ์
ที่ใกล้ชิดแบบที่ไม่เคยมีมาก่อน"
และผมก็คิดกับตัวเองว่า
"ฟังดูแล้วไม่สละสลวย ฟังดูแล้วแปลก ๆ
ผมจะปรับให้ดีขึ้น"
บันทึกลงในแฟ้มเลยครับว่า อย่าทำอย่างนั้น
มันควรจะให้ สง่างามมากกว่านี้หน่อย แบบคลาสสิกขึ้นอีกหน่อย
ผมจึงแปลออกมาดังต่อไปนี้
[เป็นภาษาจีน]
มีการหยุดชะงักอยู่นาน ในอีกด้านหนึ่งของห้อง
คุณสามารถเห็นบุคคลสำคัญ ที่หัวของเกือกม้า
สีหน้าของพวกเขาซีดเผือดลง
และพวกน้อง ๆ กระจอก อีกด้านหนึ่งของปลายเกือกม้านั้น
พยายามระงับเสียงหัวเราะที่กลั้นไว้ไม่ได้
เพราะเมื่อผมแปลประโยคของท่าน
"ออสเตรเลียและจีน ชื่นชมความสัมพันธ์
ที่ใกล้ชิดแบบที่ไม่เคยมีมาก่อน"
แต่จริง ๆ สิ่งที่ผมพูดไปก็คือ ออสเตรเลียและจีน
ขณะนี้กำลังมีประสบการณ์ถึงจุดสุดยอด ทางเพศอย่างน่าอ้ศจรรย์
(เสียงหัวเราะ)
นั่นเป็นครั้งสุดท้าย ที่เขาสั่งให้ผมเป็นล่าม
แต่ในเรื่องสั้นนี้ มีบทเรียนอยู่ว่า
เมื่อคุณคิดว่า คุณรู้เรื่องบางอย่าง เกี่ยวกับอารยธรรมที่พิเศษนี้
ที่มีประวัติศาสตร์ต่อเนื่องมากว่า 5,000 ปี
ยังมีสิ่งใหม่ ๆ ที่จะให้เรียนรู้อยู่เสมอ
ประวัติศาสตร์ เป็นฝ่ายตรงข้ามกับเรา
เมื่อมาถึงเรื่องสหรัฐฯ และจีน
ที่จะหลอมรวมอนาคตทั่วไป เข้าด้วยกัน
ชายผู้นี้เป็นใครหรือ
เขาไม่ใช่คนจีน และก็ไม่ใช่คนอเมริกัน
เขาเป็นคนกรีก ชื่อว่า ตูซิดิดีส
เขาเขียนประวัติศาสตร์ เรื่อง สงครามเพโลโพนนิเชียน
และเขาได้ให้ข้อสังเกตพิเศษนี้ไว้
เกี่ยวกับเอเธนส์ และสปาร์ต้า
"การรุ่งเรืองขึ้นของเอเธนส์ และความกลัวในเรื่องนั้น เร่งเร้าสปาต้า
ทำให้เกิดสงครามที่เลี่ยงไม่ได้
ด้วยเหตุนี้ เรื่องราวทั้งหมดจึงเกี่ยวกับ สิ่งที่เรียกว่า กับดักตูซิดิดีส
ชายคนนี้เป็นใคร เขาไม่ใช่ชาวอเมริกัน และเขาก็ไม่ใช่ชาวกรีก เขาเป็นชาวจีน
ชื่อของเขาคือ ซุน ทเซอะ เขาเขียน "ศิลปของสงคราม"
และถ้าคุณเห็นข้อความของเขาข้างล่าง ตามเส้นเหล่านี้
"จู่โจมเขา ตอนที่เขาไม่ได้เตรียมตัว ปรากฎตัว ในที่ซึ่งเขาไม่ได้คาดหมายคุณ"
ดูไม่ค่อยจะดีนักนะครับ จนถึงเดี๋ยวนี้ สำหรับจีนและสหรัฐฯ
ชายคนนี้เป็นคนอเมริกัน ชื่อเขาคือ แกรม แอลลิสัน
ที่จริง เขาเป็นครู ที่เคนเนดี้สกูล
อยู่ในบอสตันโน่น
เขากำลังทำโครงการอยู่โครงการเดียว ในขณะนี้ ซึ่งก็คือ
คำถามที่ว่า กับดักตูซิดิดีส เกี่ยวกับ การหลีกเลี่ยงไม่ได้ของสงคราม
ระหว่าง อำนาจที่เพิ่มสูงขึ้น และอำนาจยิ่งใหญ่ ที่มีอยู่เดิมนั้น
จะนำมาใช้กับอนาคตความสัมพันธ์ ระหว่างจีนกับสหรัฐฯ ได้หรือไม่
มันเป็นแก่นหลักของคำถาม
และสิ่งที่แกรมได้ทำไปแล้ว คือ สำรวจกรณีประวัติศาสตร์ 15 กรณี
ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1500 เป็นต้นมา
เพื่อแสดงให้เห็น เหตุการณ์ที่เคยมีมาก่อน
และใน 11 กรณีจากทั้งหมด 15 กรณี
ขอบอกคุณว่า
มันจบลงที่สงครามหายนะ
คุณอาจจะบอกว่า "แต่คุณเควิน--
หรือ คุณผู้พิชิตวรรณกรรมคลาสสิค --
นั่นมันเป็นอดีต
ขณะนี้เราอยู่ในโลก ของการพึ่งพาอาศัยกัน และโลกาภิวัฒน์
มันจะไม่เกิดขึ้นอีกหรอก"
เดาซิว่าอะไรครับ
นักประวัติศาตร์เชิงเศรษฐกิจ บอกเราว่า ที่จริงแล้ว
เวลาที่เราไปถึงจุดที่สูงที่สุด
ของการรวมเป็นหนึ่งเดียวทางเศรษฐกิจ และโลกาภิวัฒน์นั้น
คือปี ค.ศ. 1914
พอดีกับ ก่อนที่จะเกิดสงครามโลกครั้งที่ 1
ภาพสะท้อนที่เย็นเยือก จากประวัติศาสตร์
ดังนั้น ถ้าเรากำลังยุ่งอยู่ กับคำถามที่ยิ่งใหญ่นี้
ว่าจีนกำลังคิด รู้สึกอย่างไร
และวางตัวเองอย่างไร ต่อสหรัฐฯ
และในทางกลับกัน
ทำอย่างไร เราจึงจะไปถึงรากฐาน
ให้ประเทศทั้งสอง และอารยธรรมทั้งสองนี้
สามารถทำงานร่วมกันได้
ที่จริง ขอให้ผมลำดับแรกไปที่
ความเห็นของจีนต่อสหรัฐฯ และฝ่ายตะวันที่เหลือ
หมายเลขหนึ่ง จีนรู้สึกเหมือนกับว่า ถูกทำให้ขายหน้า
ซึ่งมีสาเหตุมาจากฝ่ายตะวันตก ตลอดหลายร้อยปีของประวัติศาสตร์
เริ่มตั้งแต่สงครามฝิ่น
ตอนที่ หลังจากนั้น อำนาจตะวันตก ก็พยายามทำให้จีน แตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย
เพื่อให้เมื่อถึงช่วงยุค 20 และ 30
ป้ายสัญญูาลักษณ์แบบนี้ ปรากฎบนถนนของกรุงเซี่ยงไฮ้
["ไม่อนุญาตให้หมาและคนจีน"]
คุณจะรู้สึกอย่างไรถ้าคุณเป็นคนจีน
ในประเทศของคุณเอง เมื่อเห็นป้ายประกาศนี้
จีนยังเชื่อ และรู้สึกอีกด้วย
ราวกับว่า ในเหตุการณ์ของปี ค.ศ. 1919 ที่การประชุมสันติภาพ ในกรุงปารีส
ตอนที่อาณานิคมของเยอรมัน ถูกกลับคืนไป
ยังประเทศหลากหลาย ทั่วโลก
แล้วอาณานิคมเยอรมัน ในประเทศจีนเล่า
พวกมัน จริง ๆ แล้ว ถูกนำไปให้ญี่ปุ่น
แล้วญี่ปุ่นก็รุกรานจีน ในระหว่าง ค.ศ. 1930-1939
โลกไม่หันมามอง และเฉยเมย ต่อสิ่งที่เกิดขึ้นในจีน
แล้วเหนือสิ่งอื่นใด จนถึงปัจจุบัน คนจีนยังคงเชื่อ
ว่าสหรัฐฯ และตะวันตก
ไม่ยอมรับความถูกต้องตามกฎหมาย ของระบบการเมืองของพวกเขา
เพราะมันแตกต่างกันสุดกู่ จากระบบของเรา ที่มาจาก
เสรีประชาธิปไตย
และก็เชื่อว่า สหรัฐฯ นั้น จนถึงปัจจุบัน กำลังมองหาวิธี
ที่จะบั่นทอน ระบบการเมืองของพวกเขา
จีนยังคงเชื่ออีกด้วยว่า กำลังถูกจำกัดขอบเขต
โดยพันธมิตรของสหรัฐฯ และโดยประเทศ ที่เป็นหุ้นส่วนเชิงยุทธศาสตร์ กับสหรัฐฯ
รอบ ๆ ชายแดนของจีน
และนอกเหนือจากทั้งหมดนั้น คนจีนมีความรู้สึกนี้
ในหัวใจของหัวใจทั้งหลาย ของพวกเขา และในตับไตไส้พุงของพวกเขา
ว่า พวกเราในฝ่ายตะวันตกรวมกัน
หยิ่งยะโสโอหังจนเกินไป
นั่นคือ เราไม่ยอมรับปัญหา ในระบบของเรา
ในเรื่องการเมือง และเศรษฐกิจของเรา
และว่องไวมาก ที่จะชี้นิ้วไปยังที่อื่น
และก็เชื่อว่า ที่จริงแล้ว พวกในตะวันตก โดยรวมนั้น
มีความผิดฐาน เป็นพวกหน้าไหว้หลังหลอก
แน่นอนครับ ในเรื่องความสัมพันธ์ ระหว่างประเทศนั้น
ไม่ใช่แค่เสียงปรบมือข้างเดียว
ยังมีอีกประเทศหนึ่งด้วย และประเทศนั้นชื่อว่า สหรัฐฯ
แล้วสหรัฐฯ ตอบ เรื่องทั้งหมดนั้นอย่างไร
สหรัฐฯ ก็มีคำตอบของแต่ละข้อนั้น
คำถามที่ว่า สหรัฐฯ จำกัดควบคุมจีนนั้น
พวกเขาบอกว่า "ไม่ใช่ ดูประวัติศาสตร์ของ สหภาพโซเวียตสิ นั่นแหละ คือจำกัดควบคุม
แต่ที่เราได้ทำไปในสหรัฐฯ และตะวันตกนั้น
คือ การต้อนรับจีน ให้เข้ามาในเศรษฐกิจโลก
และเหนือสิ่งอื่นใด ต้อนรับจีนเข้าสู่ องค์การการค้าโลก
สหรัฐฯ และตะวันตกบอกว่า จีนหลอกลวง
ในข้อสงสัยเรื่อง สิทธิทรัพย์สินทางปัญญา
และโดยโจมตีบริษัทสหรัฐฯ และของโลก ผ่านระบบอินเตอร์เน็ต
นอกจากนี้ สหรัฐฯ ยังบอกว่า ระบบการเมืองของจีนนั้น
โดยพื้นฐานแล้ว ไม่ถูกต้อง
เพราะมันตั้งอยู่บนความแปรเปลี่ยน ในข้อพื้นฐาน
ไปจากสิทธิมนุษยชน ประชาธิปไตย และหลักกฎหมาย ที่เราชอบ
ในสหรัฐฯ และในตะวันตกโดยรวม
และเหนือสุดของทั้งหมดนั้น สหรัฐฯ พูดอะไรหรือ
ว่าพวกเขากลัวว่า เมื่อจีนมีอำนาจเพียงพอแล้ว
จะตั้ง เขตอิทธิพลในเอเซียตะวันออกเฉียงใต้ และกว้างออกไป ในเอเซียตะวันออก
เตะสหรัฐฯ ออกไป
และหลังจากนั้นระยะหนึ่ง เมื่อจีนมีอำนาจพอ
ก็ปลีกตัวไปพยายามเปลี่ยน กฎระเบียบของโลก
ดังนั้น นอกจากทั้งหมดนั้นแล้ว มันก็ไปได้สวย
ความสัมพันธ์ระหว่างสหรัฐฯ - จีน
ไม่มีปัญหาจริง ๆ จัง ๆ ตรงนั้น
อย่างไรก็ตาม สิ่งท้าทายนั้น คือ เมื่อพิจารณาถึง ความรู้สึกที่หยั่งรากลึก
อารมณ์และแบบแผนความคิด ที่หยั่งรากลงไปลึกเหล่านั้น
สิ่งที่จีนเรียกว่า "ซู่เวย" วิธีการคิด
เราจะคิดประดิษฐ์จุดเริ่มต้น สำหรับอนาคต ร่วมกันระหว่างทั้งสองได้อย่างไร
ผมขอให้เหตุผลง่าย ๆ ดังนี้
เราสามารถทำได้บนฐานบนขอบข่ายงาน
ของหลักวิชาคอนสตรักทีบ เรลลิซึม สำหรับจุดประสงค์ร่วมกัน
นั่นผมหมายถึงอะไร
ให้ยึดถือสิ่งที่เป็นจริงใน สิ่งที่เราขัดแย้งกัน
และวิธีการจัดการ ที่ไม่ทำให้
ฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดในผู้ที่เห็นต่าง ก่อสงครามหรือปัญหาขัดแย้งขึ้น
จนกว่าเราจะได้มา ซึ่งทักษะการฑูต ที่จะแก้ปัญหานั้นได้
จงสร้างสรรค์ ในเรื่องของการทำข้อตกลง ในระดับสองประเทศ ระดับภาค และระดับโลก
ระหว่างสองฝ่ายนั้น
ซึ่งจะทำให้เกิดผลที่แตกต่างออกไป สำหรับมนุษยชาติทั้งมวล
สร้างสถาบันระดับภาค ให้สามารถ สร้างความร่วมมือกันได้ในเอเซีย
และในประชาคมเอเซีย-แปซิฟิก
และระดับโลก ให้ปฏิบัติการกว้างไกลออกไป
เหมือนกับ ที่เราได้เริ่มต้นไปแล้ว เมื่อปลายปีที่แล้ว
โดยการเคลื่อนไหวในเรื่อง การเปลี่ยนภูมิอากาศ
ด้วยการจับมือร่วมกัน แทนที่จะชูกำปั้นใส่กัน
แน่นอนครับ ทุกอย่างเกิดขึ้น ก็ต่อเมื่อเรามีกลไก และเจตจำนง
ทางการเมืองร่วมกัน เพื่อให้บรรลุเป้าหมายนั้น
สิ่งต่าง ๆ เหล่านี้ ก็จะคลอดออกมาได้
แต่คำถามก็คือ พวกมันจะคลอดออกมาโดยลำพังหรือไม่
สิ่งนี้คือ สิ่งที่หัวสมองบอกเราว่า เราจำเป็นต้องทำ
แต่สำหรับหัวใจของเราเล่า
ผมมีประสบการณ์เล็กน้อย ในคำถามนั้น สมัยอยู่ออสเตรเลีย
เรื่องวิธีที่คุณพยายาม นำคนสองคน เข้าหากัน
ซึ่ง พูดตรง ๆ แล้ว มีหลายเรื่อง ที่ร่วมกันไม่ได้ ในอดีต
นั่นคือ เมื่อครั้งที่ผมกล่าวขอโทษ คนเชื้อชาติดั้งเดิมของออสเตรเลีย
วันน้้น เป็นวันชำระบัญชี ในรัฐบาลออสเตรเลีย
รัฐสภาออสเตรเลีย และผู้คนชาวออสเตรเลีย
หลังจาก 200 ปี ของการข่มเหงอย่าง ไร้ความรู้สึก ต่อคนออสเตรเลียนกลุ่มแรกสุด
มันถึงเวลาที่เหมาะสมแล้ว ที่เราพวกผิวขาว จะกล่าวคำว่า เราเสียใจ
สิ่งสำคัญ...
(เสียงปรบมือ)
สิ่งสำคัญที่ผมจดจำได้ ก็คือ จ้องมองตรงที่ใบหน้า
ผู้คนทั้งหลายที่เป็นเชื้อชาติดั้งเดิม ของออสเตรเลีย
ขณะที่พวกเขามาฟัง การกล่าวคำขอโทษนี้
มันไม่ธรรมดา ที่ได้เห็น ตัวอย่างเช่น
ผู้หญิงแก่ ๆ เล่าเรื่องราวให้ฟัง ตอนที่พวกเขาอายุ 5 ขวบ
และพูดตรง ๆ ถูกพรากจากพ่อแม่ของตน
อย่างเช่น ผู้หญิงคนนี้
แล้วก็เป็นเรื่องพิเศษสำหรับผม ที่ได้สวมกอด
และจูบคนแก่พื้นเมืองดั้งเดิมเหล่านี้ ขณะที่พวกเขาเข้ามาในอาคารรัฐสภา
หญิงชราคนหนึ่งพูดกับผมว่า
เป็นครั้งแรก ที่คนผิวขาวได้จูบเธอ ในชีวิตของเธอ
และเธออายุกว่า 70 ปีแล้ว
นั่นเป็นเรื่องที่แย่
และแล้วผมก็จำได้ว่า ครอบครัวนี้ บอกกับผมว่า
"คุณรู้มั๊ย เราขับรถมาไม่ได้หยุดพัก ตลอดทางจากเหนือสุด ลงมาที่เมืองแคนเบอร์รา
เพื่อมาพบเห็นสิ่งนี้
ขับรถผ่าน ถิ่นที่อยู่ชนบทของคนผิวขาว
ตอนขากลับ หยุดพักที่คาเฟ่แห่งหนึ่ง หลังการขอโทษนั้น เพื่อดื่มมิ้ลค์เชค"
และพวกเขาก็เข้าไปในร้านคาเฟ่นั้น อย่างเงียบ ๆ ลังเล และอ้อยอิ่ง
กังวลอยู่เล็กน้อย
ผมคิดว่า คุณรู้ว่าผมกำลังจะพูดอะไร
แต่หลังจากการพิธีกล่าวขอโทษนั้น อะไรเกิดขึ้นหรือ
ทุกคนในคาเฟ่แห่งนั้น คนขาวทุกคน
ลุกขึ้นยืน และปรบมือ
บางอย่างได้เกิดขึ้นแล้ว ในหัวใจ ของผู้คนเหล่านี้ ในออสเตรเลีย
คนผิวขาว พี่น้องหญิงชายที่เป็น คนพื้นเมืองดั้งเดิม
เรายังไม่ได้แก้ปัญหาทั้งหมดนี้ ไปด้วยกัน
แต่ผมขอบอกคุณว่า มีการเริ่มต้นใหม่ กันแล้ว
เพราะเราได้ไปถึง ไม่ใช่เพียงแค่ที่หัวคิด
เราได้ไปจนถึงหัวใจของเราด้วย
ดังนั้น เรื่องนั้นจะสรุป ในแง่ของคำถามที่ใหญ่ยิ่งนั้น
ซึ่งเราได้นำมาถามในคํ่าคืนนี้
ซึ่งก็คือ อนาคตของความสัมพันธ์ ระหว่างสหรัฐ-จีน เป็นอย่างไร
ในหัวสมองของเราบอกว่า มีทางรุกไปข้างหน้า
สมองเราบอกว่า มีกรอบนโยบาย มีเรื่องราวเล่าขานร่วมกัน
มีกลไกผ่านทางการประชุมสุดยอด ระหว่างชาติ
เพื่อทำสิ่งนี้ และเพื่อทำให้มันดีขึ้น
แต่หัวใจนั้นต้องหาวิธี ที่จะจินตนาการ อีกครั้ง ในความเป็นไปได้
ของความสัมพันธ์อเมริกา-จีน
และความเป็นไปได้ของข้อตกลง เรื่องอนาคตของจีน ในโลกใบนี้
บางครั้ง พี่น้องทั้งหลาย เราแค่จำเป็นต้อง กระโจนให้สูงขึ้น ในความศรัทธา
โดยที่ไม่รู้แน่่ว่า เราจะไปลงสู่พื้นดิน ณ. ที่ใด
ในจีนนั้น พวกเขากำลังพูดถึง ความฝันเพื่อคนจีน
ในอเมริกา เราทุกคนคุ้นเคยกับคำว่า "ความฝันเพื่ออเมริกัน"
ผมคิดว่า ถึงเวลาแล้ว ทั่วทั้งโลก
ที่เราสามารถที่จะคิดถึงบางสิ่งบางอย่าง ที่เราอาจเรียกอีกด้วยว่า
ความฝันเพื่อมวลมนุษยชาติ
เพราะว่าเมื่อเราทำสิ่งนั้นได้
เราอาจจะเพียงแค่เปลี่ยนวิธีการ
ที่เราคิดเกี่ยวกับ กันและกัน
[เป็นภาษาจีน]
นั่นเป็นการเรียกร้องของผม ต่อประเทศอเมริกา การเรียกร้อง ต่อประเทศจีน
เป็นการเรียกร้องของผม ต่อพวกเราทุกคน
แต่ผมคิดว่า ที่ใดมีความตั้งใจ และที่ใดมีจินตนาการ
เราจะสามารถเปลี่ยนเรื่องนี้ ไปเป็นอนาคต
ที่ถูกขับเคลื่อนโดย สันติภาพและความรุ่งเรือง
และไม่ทำซํ้าอีกครั้ง
เรื่องโศกสลดของสงคราม
ผมขอขอบคุณครับ
(เสียงปรบมือ)
คริส แอนเดอร์สัน: ขอบคุณอย่างยิ่ง สำหรับเรื่องนี้ ขอบคุณมากครับ
รู้สึกเหมือนกับว่า ตัวคุณเองมีบทบาท ในการเชื่อมสัมพันธ์ในเรื่องนี้
ในแบบหนึ่ง คุณถูกวางตัวไว้ในแบบที่ ไม่เหมือนใคร ให้พูดไปถึงทั้งสองฝ่าย
เควิน รัดด์: สิ่งที่เราชาวออสเตรเลีย ทำได้ดีที่สุด คือ จัดเครื่องดื่ม
คุณให้พวกเขา ไปอยู่รวมกันในห้องหนึ่ง และเราก็เสนอแนะโน่น นี่ นั่น
แล้วเราก็ไปดื่มกัน
แต่ไม่ใช่ สำหรับเราทุกคน ซึ่งเป็นมิตร
กับสองประเทศที่ยิ่งใหญ่นี้ อเมริกาและจีน
คุณทำบางสิ่งบางอย่างได้
คุณสามารถช่วยเกื้อหนุนได้จริง
และสำหรับคนดีๆอย่างท่านทุกคนที่นี่
ครั้งต่อไป ที่ท่านพบคนจากประเทศจีน
ขอให้ลงนั่งคุยกัน
ดูซิว่า คุณจะพบว่าพวกเขามาจากไหน และพวกเขาคิดอะไรอยู่
และการเรียกร้องของผม ต่อคนจีนทุกคน
ที่กำลังจะดู TED Talk นี้ ในโอกาสหนึ่ง
คือ ขอให้ทำแบบเดียวกัน
เราทั้งสองคน ที่พยายามจะเปลี่ยนโลก สามารถทำให้เกิดความแตกต่างขึ้น ได้จริง
ส่วนพวกเราทั้งหลาย ที่อยู่ตรงกลาง สามารถมีส่วนช่วยได้เล็กน้อย
คริส: เควิน ขอพลังทั้งมวลสู่คุณ เพื่อน ขอบคุณครับ
เควิน: ขอบคุณ ขอบคุณครับ พี่น้อง
(เสียงปรบมือ)