สึนามิ และพายุ
ที่ใหญ่ที่สุดที่เคยมีมา
กำลังโถมเข้าหาเรา
พายุที่ว่านี้
กำลังบดบังความเป็นจริง ให้มืดมนลงเรื่อยๆ
และเรากำลังเผชิญหน้ากับความเป็นจริงนั้น
ด้วยความเชื่อสนิทใจ
ว่าเราสามารถแก้ไขปัญหาได้ด้วยเทคโนโลยี
ซึ่งก็เป็นสิ่งที่เข้าใจได้
พายุที่เรากำลังเผชิญหน้านี้
เป็นผลจากประชากรที่เพิ่มมากขึ้น
ที่กำลังเข้าใกล้ 1 หมื่นล้านคน เข้าไปทุกขณะ
จากพื้นดินที่กำลังกลายเป็นทะเลทราย
และแน่นอน จากการเปลี่ยนแปลงของสภาวะอากาศ
มันปราศจากข้อกังขา
ว่าเราจะแก้ปัญหา
การแทนที่เชื้อเพลิงฟอสซิลได้ด้วยเทคโนโลยี
แต่เชื้อเพลงฟอสซิล เช่น ถ่านหินและน้ำมัน
ไม่ใช่ปัจจัยหนึ่งเดียว
ที่ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงของสภาวะอากาศ
การกลายสภาพเป็นทะเลทราย (Desertification)
คือศัพท์หรูๆ ที่ใช้เรียกผืนดินที่กำลังกลายเป็นทะเลทราย
และสิ่งนี้เกิดขึ้น
เมื่อเราปล่อยให้มีผืนดินโล่งๆ มากเกินไป
ไม่มีสาเหตุอื่นใดเลย
และผมตั้งใจจะเน้นที่
ผืนดินส่วนใหญ่ของโลก ที่กำลังกลายเป็นทะเลทราย
แต่ผมมีข้อความง่ายๆ ข้อความหนึ่ง
ที่ให้ความหวังมากกว่าที่คุณจะจินตนาการได้
เรามีสภาพแวดล้อม
ที่มีความชื้นตลอดทั้งปี
ในพื้นที่เหล่านั้น มันเกือบเป็นไปไม่ได้เลย
ที่จะปล่อยพื้นที่ให้โล่งเป็นบริเวณกว้าง
ไม่ว่าคุณจะทำอย่างไร ธรรมชาติก็จะเข้ามาครอบคลุมพื้นที่นั้นอย่างรวดเร็ว
และเรามีสภาพแวเล้อม
ที่เรามีความชื้นในหลายๆ เดือน
ต่อด้วยความแห้งอีกหลายๆ เดือน
และนี่คือสถานที่ที่กำลังกลายเป็นทะเลทราย
โชคดีที่ทุกวันนี้ เรามีเทคโนโลยีอวกาศ
ทำให้เรามองมันจากนอกโลกได้
และเมื่อเรามองกลับมา เราจะเห็นสัดส่วนได้อย่างชัดเจน
โดยรวมแล้ว อะไรที่คุณเห็นเป็นสีเขียว
คือส่วนที่ยังไม่กลายเป็นทะเลทราย
ส่วนที่คุณเห็นสีน้ำตาลนั้น
ซึ่งเป็นพื้นที่ส่วนใหญ่ของโลก
ประมาณ 2 ใน 3 ส่วนของโลกทั้งใบ กำลังกลายเป็นทะเลทราย
ผมถ่ายรูปนี้จากทะเลทรายทิฮามาห์ (Tihamah Desert)
ที่ที่ฝนตก 25 มิลลิลิตร หรือ 1 นิ้ว
ลองจินตนาการว่าเป็นถังน้ำ
แต่ละถังจุได้ 200 ลิตร
ในวันนั้น ในพื้นที่ทุกๆ 10,000 ตารางเมตร
จะมีน้ำฝนตกลงมากว่า 1,000 ถัง
แต่วันถัดมา พื้นที่นั้นกลายเป็นแบบนี้
น้ำพวกนั้นหายไปไหนหมด
บางส่วนไหลทะลักออกจากพื้นที่ไป
แต่น้ำส่วนใหญ่ที่ซึมเข้าไปในดิน
ระเหยออกมาอย่างง่ายๆ
เฉกเช่นเดียวกับในสวนของคุณ
ถ้าคุณปล่อยให้ดินเปลือยเปล่า
และเนื่องจากชะตากรรมของน้ำและคาร์บอนนั้น
ผูกติดอยู่กับสารอินทรีย์ในดิน
เมื่อเราทำดินเสียหาย เราปล่อยคาร์บอนออกมา
คาร์บอนก็กลับเข้าไปในชั้นบรรยากาศ
มีคนบอกคุณหลายต่อหลายครั้ง
ว่าการเกิดทะเลทรายนั้น
เกิดขึ้นในพื้นที่ที่แห้งแล้ง หรือเกือบแห้งแล้งแล้วเท่านั้น
และทุ่งหญ้าแบบนี้
ในพื้นที่ที่ฝนตกชุก ไม่ได้รับผลกระทบเลย
แต่ถ้าคุณมองลงไปใต้ทุ่งหญ้าเหล่านี้
คุณจะพบว่า ดินส่วนใหญ่ในทุ่งหญ้า
ที่คุณเพิ่งเห็นนั้น ถูกเปิดโล่ง และคลุมไว้ด้วยสาหร่ายบางๆเท่านั้น
ซึ่งทำให้น้ำไหลออก และระเหยออกมากขึ้น
นั่นคือมะเร็งของการเกิดทะเลทรายครับ
เรามองไม่เห็นมัน จนมันอยู่ในระยะสุดท้าย
เรารู้ว่าทะเลทรายเกิดจากปศุสัตว์
ส่วนใหญ่จากวัว แกะ และแพะ
ที่กินหญ้าปริมาณมากเกินไป
ทำให้พื้นดินเปลือยเปล่า และปล่อยก๊าซมีเทน
เกือบทุกคนรู้เรื่องนี้อยู่แล้ว
ตั้งแต่ผู้ได้รางวัลโนเบล ยันแคดดี้ตามสนามกอล์ฟ
หรืออย่างพวกเรา ที่ถูกสอนเรื่องนี้ในโรงเรียน
สภาพแวดล้อมอย่างที่เราเห็นอยู่นี้
แอฟริกาที่เต็มไปด้วยฝุ่น นี่คือที่ที่ผมโตมา
และผมรักสัตว์ป่าทั้งหลาย
และโตขึ้นพร้อมกับความเกลียดชังปศุสัตว์
เพราะความเสียหายที่พวกมันทำ
การเรียนระดับมหาวิทยาลัยของผม เพื่อเป็นนักนิเวศวิทยา
ยิ่งช่วยตอกย้ำความคิดเหล่านั้น
วันนี้ผมมีข่าวใหม่มาบอกครับ
เราเคยเชื่อมั่นกันว่า
โลกนั้นแบนราบ
ตอนนั้นเราคิดผิด และตอนนี้เราก็คิดผิดอีกครั้ง
ผมอยากเชื้อเชิญให้คุณ
ตามผมไปยังเส้นทางแห่งการเรียนรู้ใหม่ และการค้นพบ
สมัยที่ผมยังหนุ่มๆ
นักชีววิทยาหนุ่มในแอฟริกา
ผมทำงานด้านการวางแผนจัดตั้ง
อุทยานแห่งชาติใหม่ๆ ในอนาคต
ไม่นานหลังจาก -- นี่ช่วงปี 1950 นะครับ --
ไม่นานหลังจากที่เราประกาศห้ามล่าสัตว์
และสนับสนุนให้ผู้คนอนุรักษ์สัตว์ป่า
ผืนดินกลับเริ่มเสื่อมโทรม
ดังที่คุณเห็นในอุทยานที่เราตั้งขึ้นมานี้
ไม่มีปศุสัตว์มาเกี่ยวข้อง
แต่เราสงสัยว่า เรามีช้างมากเกินไป
ผมทำการวิจัย และพิสูจน์ว่ามีช้างมากเกินไปจริงๆ
ผมเสนอให้เราลดจำนวนช้างลง
เพื่อที่ผืนดินจะอยู่ได้อย่างยั่งยืน
นั่นเป็นการตัดสินใจที่ทำใจยากมากสำหรับผม
เป็นระเบิดทางการเมืองเลย
รัฐบาลของเราจัดตั้งทีมผู้เชี่ยวชาญ
เพื่อประเมินงานวิจัยของผม
เขาประเมินออกมา เห็นด้วยกับผม
และในหลายปีต่อมา
เรายิงช้างไปกว่า 40,000 เชือก เพื่อยับยั้งการทำลายผืนดิน
แต่สภาพแวดล้อมกลับเลวร้ายลง
ผมรักช้างนะครับ
ผมเสียใจ และนั่นเป็นความผิดพลาด ที่ร้ายแรงที่สุดในชีวิตของผม
ผมจะจำไปจนวันตาย
แต่มีเรื่องดีเรื่องหนึ่งที่ผมได้เรียนรู้
มันทำให้ผมตั้งมั่น
ว่าจะต้องทุ่มเทชีวิตนี้ แก้ไขปัญหานี้ให้ได้
ตอนที่ผมมาสหรัฐอเมริกา ผมตกใจมาก
ที่เห็นอุทยานแห่งชาติแบบนี้
กำลังกลายเป็นทะเลทราย เลวร้ายพอๆกับในแอฟริกา
และไม่มีปศุสัตว์ในพื้นที่นี้
มากว่า 70 แล้ว
และผมพบว่า นักวิทยาศาสตร์อเมริกัน
ก็หาคำตอบไม่ได้เหมือนกัน
รู้แค่ว่ามันแห้งแล้ง และเป็นไปตามธรรมชาติของมัน
ผมเลยเริ่มมองหา
พื้นที่วิจัยทั้งหมดที่หาได้
ในฝั่งตะวันตกของสหรัฐอเมริกา
ที่ซึ่งวัวถูกย้ายออก
และพบว่ามันหยุดการก่อตัวของทะเลทรายได้
แต่ผมกลับพบสิ่งที่ตรงกันข้าม
ในสถานีวิจัยนี้
ที่ที่ทุ่งหญ้าเขียวขจี เมื่อปี 1961
แต่ในปี 2002 มันกลายเป็นแบบนี้
และเจ้าของงานวิจัยเกี่ยวกับ การเปลี่ยนแปลงทางภูมิอากาศนี้
ผู้ที่ให้รูปเหล่านี้มา
กล่าวว่าการเปลี่ยนแปลงนี้เกิดจาก "กระบวนการที่ไม่อาจทราบได้"
มันชัดเจนว่า เราไม่เคยเข้าใจ
ว่าทะเลทรายเกิดขึ้นได้อย่างไร
ซึ่งเป็นปัจจัยที่ทำลายอารยธรรมมากมาย
และกำลังเป็นภัยคุกคามพวกเราทั่วโลก
เราไม่เคยเข้าใจมันเลย
ลองยกผืนดิน 1 ตารางเมตร
และทำให้มันโล่งโจ้งแบบนี้
ผมฟันธงได้ว่า มันจะเย็นกว่าในตอนรุ่งเช้า
และร้อนกว่าในตอนกลางวัน
เมื่อเทียบกับ พื้นที่อื่นที่ถูกปกคลุมด้วยขยะ
ขยะของเหล่าต้นไม้
คุณได้เปลี่ยนแปลงภูมิอากาศ ระดับจุลภาคแล้ว
และถ้าคุณทำแบบนั้น
เพิ่มปริมาณผืนดินเปลือยเปล่า
มากกว่าครึ่งหนึ่งของพื้นที่โลกใบนี้
คุณก็เปลี่ยนแปลงภูมิอากาศระดับมหภาคไปแล้ว
แต่เราก็ไม่เข้าใจ
ว่าทำไมมันเพิ่งเริ่มต้นเมื่อ 10,000 ปีที่แล้ว
และเร่งความเร็วขึ้นระยะหลังมานี้
เราไม่เข้าใจเลยสักนิด
สิ่งที่เราไม่อาจจะเข้าใจ
คือความชื้นตามฤดูกาลบนโลกใบนี้
ผืนดินและพืชผัก
ที่มีการเปลี่ยนแปลงไปพร้อมๆ กับสัตว์กินหญ้าจำนวนมาก
และสัตว์กินหญ้าเหล่านี้
ก็มีการเปลี่ยนแปลงสัมพันธ์กับฝูงสัตว์ผู้ล่าที่ดุร้าย
การป้องกันหลักจากนักล่าพวกนั้น
คือการอยู่ร่วมกันเป็นฝูง
ยิ่งฝูงใหญ่เท่าไหร่ แต่ละตัวก็ยิ่งปลอดภัยมากขึ้น
ทีนี้ สัตว์ฝูงใหญ่นั้น ทิ้งมูลและฉี่ บนอาหารของตนเอง
และต้องเคลื่อนย้ายไปเรื่อยๆ
มันคือการเคลื่อนย้ายนั้นล่ะ
ที่ป้องกันการกินหญ้าในบริเวณหนึ่งมากเกินไป
ในขณะที่การเหยียบย่ำอย่างสม่ำเสมอ
ก็ทำให้มูลเหล่านั้น กระจายปกคลุมผืนดิน
ดังที่เราเห็นเวลาฝูงสัตว์ผ่านไป
นี่คือรูปของทุ่งหญ้าทั่วๆ ไป
เพิ่งมีฝนตกติดต่อกัน 4 เดือน
และกำลังเข้าหน้าแล้งใน 8 เดือนที่เหลือ
ลองดูการเปลี่ยนแปลง ขณะที่ย่างเข้าหน้าแล้ง
หญ้าที่คุณเห็นทั้งหมดนั้น
ต้องย่อยสลายทางชีวภาพ
ก่อนถึงหน้าฝนถัดไป เพราะถ้าย่อยสลายไม่ทัน
ทุ่งหญ้าและดินตรงนั้น ก็จะเริ่มตายลง
ทีนี้ ถ้ามันไม่ย่อยสลายทางชีวภาพ
ก็จะเกิดปฎิกิริยาเคมีแบบออกซิเดชั่นแบบช้าๆ
ซึ่งจะปกคลุมและฆ่าหญ้าเหล่านั้น
ทำให้พื้นที่ มีแต่พืชที่มีใบน้อย
และดินเปลือย ซึ่งปล่อยคาร์บอนออกมา
ปกติแล้วเราป้องกันสิ่งนี้ด้วยการเผา
แต่การเผาก็ทำให้ดินเปลือย ซึ่งปล่อยคาร์บอนอีก
และที่แย่ไปกว่านั้น
การเผาทุกหญ้าขนาด 1 เฮกตาร์ (10,000 ตร.ม.) นั้น
สร้างมลพิษมากกว่า และร้ายแรงกว่า
รถ 6,000 คันเสียอีก
และในแอฟริกา เราเผาทุ่งหญ้า
มากกว่า 1 พันล้านเฮกตาร์ ทุกๆปี
และแทบจะไม่มีใครพูดถึงมัน
เรายอมรับการเผาหญ้า ในฐานะนักวิทยาศาสตร์
ก็เพราะมันกำจัดสิ่งที่ตายแล้ว
และทำให้พืชพรรณเจริญเติบโตได้อีก
ที่นี้ ลองมาดูทุ่งหญ้าที่แห้งแล้วนี้กัน
เราจะทำอย่างไรให้มันอุดมสมบูรณ์ได้ต่อไป
อย่าลืมนะครับ ผมกำลังพูดถึงพื้นที่ส่วนใหญ่ของโลก
เราไม่สามารถลดจำนวนสัตว์ลง
โดยที่ไม่เพิ่มทะเลทราย หรือเร่งการเปลี่ยนแปลงทางภูมิอากาศ
เราไม่สามารถเผามัน โดยไม่เพิ่มทะเลทราย
หรือเร่งการเปลี่ยนแปลงทางภูมิอากาศ
แล้วเราจะทำอย่างไร
มีเพียงทางเลือกเดียวครับ
ขอย้ำอีกที เรามีเพียงทางเลือกเดียว
เหลือให้กับนักภูมิอากาศและนักวิทยาศาตร์
นั่นคือการทำสิ่งที่เราไม่เคยคิด
การใช้ปศุสัตว์นั่นเอง
ต้อนรวมพวกมัน แล้วย้ายมันไปเรื่อยๆ
เสมือนกับระบบนักล่าและฝูงผู้ถูกล่าแบบแต่ก่อน
เพื่อเลียนแบบธรรมชาติ
มนุษยชาติไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว
ดังนั้น เรามาทำกันเถอะครับ
เราจะทดลองบริเวณส่วนบนของทุ่งหญ้านี้
เราจะปล่อยวัวเข้าไปเป็นจำนวนมาก เพื่อเลียนแบบธรรมชาติ
และเราก็จะได้ผลลัพธ์แบบนี้
หญ้าทั้งหมดนั้นปกคลุมดินไว้อยู่
เช่นเดียวกับมูลสัตว์ ฉี่ และสิ่งปกคลุมอื่นๆ
ซึ่งทุกคนที่ชอบทำสวนในนี้น่าจะเข้าใจ
ผืนดินนั้นพร้อมที่จะซึมซับ และเก็บกักน้ำฝนไว้
เพื่อเก็บกักคาร์บอน และย่อยมีเทน
และเราทำสิ่งเหล่านั้นได้
โดยไม่ต้องใช้ไฟ ซึ่งทำลายดิน
และพืชพรรณก็ยังเติบโตได้
ตอนที่ผมคิดได้
ว่านักวิทยาศาสตร์อย่างเราไม่มีทางเลือก
นอกจากการใช้ปศุสัตว์ที่เรากล่าวหาให้ร้าย
เพื่อแก้ปัญหาทะเลทราย และการเปลี่ยนแปลงทางภูมิอากาศ
ผมเจอปัญหากลืนไม่เข้าคายไม่ออก
เราจะทำได้อย่างไร
เรามีการปศุสัตว์มามากกว่า 10,000 ปี
ต้อนและย้ายสัตว์ไปมา
แต่พวกเขาก็ได้สร้างทะเลทราย ที่ใหญ่ที่สุดในโลกที่มนุษย์สร้าง
ต่อด้วย 100 ปีแห่งวิทยาศาสตร์ด้านฝน
ที่เร่งให้เกิดทะเลทรายเร็วยิ่งกว่าเดิม
ดังที่เราเห็นในแอฟริกา
และยืนยันชัดเจนอีกในสหรัฐอเมริกา
ดังที่คุณเห็นในรูปนี้
ผืนดินที่จัดการโดยรัฐบาลกลาง
แน่นอนว่าเราต้องการ
มากกว่าการต้อน และเคลื่อนย้ายสัตว์ไปมา
และหลายพันปีที่ผ่านมา มนุษย์เรา
ไม่เคยสู้กับความซับซ้อนของธรรมชาติได้
แต่เราในฐานะนักชีววิทยา และนักนิเวศวิทยา
ไม่เคยลองต่อกรกับอะไรที่ซับซ้อนเช่นนี้
ดังนั้น แทนที่จะประดิษฐ์ล้อขึ้นมาอีกรอบ
ผมศึกษาว่าอาชีพอื่นเขาทำอะไรกันบ้าง
และพบว่ามีเทคนิคการวางแผน
ที่ผมสามารถปรับมาใช้ กับความต้องการด้านชีววิทยาของเรา
และด้วยข้อมูลเหล่านั้น ผมพัฒนาสิ่งที่เรียกว่า
การจัดการและวางแผนการเลี้ยง ปศุสัตว์กินหญ้าแบบองค์รวม
เป็นแนวทางการวางแผน
ซึ่งจัดการกับความซับซ้อนทางธรรมชาติทั้งหมด
รวมถึงความซับซ้อนทางสังคม ทางสิ่งแวดล้อม และเศษฐกิจของเรา
วันนี้ เรามีหญิงสาวเช่นนี้
สอนหนังสือหมู่บ้านในแอฟริกา
ถึงวิธีการรวมฝูงสัตว์ให้เป็นกลุ่มใหญ่ขึ้น
วางแผนการปล่อยปศุสัตว์กินหญ้า ให้เลียนแบบธรรมชาติ
และในบริเวณที่เราปล่อยให้สัตว์อยู่ตรงนั้นชั่วข้ามคืน --
เราจัดการมันในลักษณะเป็นมิตรต่อนักล่า
เพราะเรามีพื้นที่มากมาย ฯลฯ --
ในบริเวณที่เราปล่อยสัตว์ทิ้งไว้ข้ามคืน
เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการทำไร่
เราเห็นผลผลิตที่สูงขึ้นอย่างมากด้วยเช่นกัน
ลองมาดูผลลัพธ์กัน
ที่ดินนี้อยู่ใกล้กับที่ดินที่เราจัดการ ในซิมบับเว
เพิ่งมีฝนตกชุกมาตลอด 4 เดือน
และกำลังเข้าสู่ฤดูแล้งที่ยาวนาน
แต่ดังที่คุณเห็นได้ น้ำฝนทั้งหมด เกือบทั้งหมดเลย
ได้ระเหยไปจากพื้นดิน
แม่น้ำก็เหือดแห้ง ถึงแม้ว่าฝนเพิ่งหมดช่วงไป
และเรามีคน 150,000 คน
ที่ต้องรับความช่วยเหลือเรื่องอาหาร เกือบจะเป็นประจำ
ลองมาดูอีกพื้นที่ใกล้ๆกัน ในวันเดียวกัน
ในปริมาณฝนเท่ากัน ดูสิครับ
แม่น้ำมีน้ำไหล อุดมสมบูรณ์และสะอาด
ดูเป็นปกติเลย
ผลผลิตของต้นหญ้า พุ่มไม้ ต้นไม้ สัตว์ป่า
ทุกอย่างกำลังสร้างผลผลิตมากขึ้น
และเราไม่ต้องกลัวปีแล้งอีกต่อไป
เราทำได้โดยการเพิ่มจำนวนวัวและแพะ
ขึ้นไป 400 เปอร์เซ็นต์
วางแผนการกินหญ้าให้สอดคล้องกับธรรมชาติ
และผสมผสานกับช้าง ควาย
ยีราฟ และสัตว์อื่นๆ ที่เรามี
ซึ่งก่อนหน้าที่เราจะเริ่ม พื้นดินเราหน้าตาแบบนี้
พื้นที่นี้โล่งเปล่า และโดนกัดกร่อนมากว่า 30 ปี
ไม่ว่าฝนจะตกแค่ไหนก็ตาม
ดูความแตกต่างตรงที่ทำเครื่องหมายไว้
เมื่อเราใช้ปศุสัตว์เลียนแบบธรรมชาติ
นี่เป็นอีกพื้นที่หนึ่ง
ที่โล่งเปล่าและโดนกัดกร่อน
บริเวณที่ทำเครื่องหมายไว้
เราสูญเสียดินไปกว่า 30 เซนติเมตร เอาล่ะ
ลองดูความเปลี่ยนแปลงอีกครั้ง
โดยใช้ปศุสัตว์เลียนแบบธรรมชาติเท่านั้น
เราเริ่มเห็นต้นไม้ล้มลง
เพราะช้างเริ่มเข้ามาอาศัยอยู่กันแล้ว
พื้นที่นี้ในเม็กซิโก ตกอยู่ในสภาพที่ย่ำแย่มาก
ผมต้องทำเครื่องหมายที่เนินนั้นไว้
เพราะมันเปลี่ยนแปลงไปเยอะมาก
(เสียงปรบมือ)
ผมเริ่มช่วยเหลือครอบครัวในทะเลทรายคารู (Karoo Desert) ในช่วงปี 1970
ด้วยการเปลี่ยนทะเลทรายที่คุณเห็นซ้ายมือนี้
ให้กลับไปเป็นทุ่งหญ้า
และต้องขอบคุณที่ทุกวันนี้ ลูกหลานเขาอยู่บนพื้นดิน
ที่มีความหวังในอนาคตแล้ว
ตรงนี้ก็เปลี่ยนไปอย่างน่าอัศจรรย์มาก
ธารน้ำตรงนั้นได้รับการเยียวยาอย่างสมบูรณ์
โดยใช้เพียงปศุสัตว์เลียนแบบธรรมชาติ
เป็นอีกครั้ง ที่ครอบครัวยุคที่สาม
อาศัยอย่างมีความสุข อยู่บนผืนดินเดิมของพวกเขา
ทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ใน พาตาโกเนีย (Patagonia)
กำลังกลายเป็นทะเลทราย อย่างที่คุณเห็น
ผู้ชายตรงกลางนั้นเป็นนักวิจัยชาวอาร์เจนติน่า
เขาได้บันทึกการเสื่อมโทรมลงเรื่อยๆ ของพื้นดินบริเวณนั้น
ตลอดหลายปีที่เขาลดจำนวนแกะลงเรื่อยๆ
เขานำฝูงแกะ 25,000 ตัวกลับเข้าไป
เลียนแบบธรรมชาติด้วยการวางแผนปศุสัตว์กินหญ้า
ตอนนี้พวกเขาบันทึกว่า ผลผลิตในพื้นที่มากขึ้น
ถึง 50 เปอร์เซ็นต์ในช่วงปีแรก
บริเวณคาบสมุทรโซมาลีที่มีความรุนแรงของปัญหา
นักปศุสัตว์วางแผนการกินหญ้าของสัตว์เลียนแบบธรรมชาติ
และพูดอย่างเต็มปากว่ามันคือทางเลือกสุดท้าย
ที่จะปกป้องครอบครัวและวัฒนธรรมของพวกเขาได้
กว่า 95 เปอร์เซ็นต์ของพื้นที่
มีแต่การเลี้ยงสัตว์ได้เท่านั้น ที่จะช่วยจุนเจือชีวิตคน
ผมขอย้ำอีกทีว่าผมกำลังพูดถึง
พื้นที่ส่วนใหญ่ของโลก ที่กำหนดชะตากรรมของพวกเรา
รวมถึงพื้นที่ที่มีความรุนแรงมากที่สุดในโลก
ที่ๆ จาก 95 เปอร์เซ็นต์ของพื้นที่
ใช้เลี้ยงสัตว์ได้อย่างเดียว
สิ่งที่ทั่วโลกกำลังทำคือ ก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงทางภูมิอากาศ
พอๆ กับการใช้เชื้อเพลิงฟอสซิล
หรืออาจจะมากกว่าด้วยซ้ำ
แต่ที่แย่กว่าคือ มันกำลังสร้างความหิวโหย ความยากจน
ความรุนแรง สังคมที่วิบัติ และสงคราม
และในขณะที่ผมพูดอยู่นี้
ชายหญิงและเด็กเป็นล้านๆคน
ก็กำลังทุกข์ทรมาน และตายลง
และถ้าทุกอย่างยังดำเนินต่อไปเรื่อยๆ
มันคงยากที่เราจะหยุด การเปลี่ยนแปลงทางภูมิอากาศได้
ถึงแม้ว่าเราจะเลิกใช้เชื้อเพลิงฟอสซิลแล้วก็ตาม
ผมเชื่อว่าผมได้แสดงให้เห็น ว่าเราทำงานร่วมกับธรรมชาติได้อย่างไร
ด้วยต้นทุนที่ต่ำมาก
เพื่อย้อนทุกอย่างเหล่านี้
เรากำลังทำสิ่งนี้
บนพื้นที่กว่า 15 ล้านเฮกตาร์
บน 5 ทวีป
และผู้คนที่เข้าใจ
เรื่องคาร์บอนมากกว่าผม
คำนวณออกมา เพื่อให้เห็นภาพ
ว่าถ้าเราทำสิ่งที่ผมกำลังนำเสนอนี้
เราสามารถนำคาร์บอนออกจากชั้นบรรยากาศ
และกักเก็บมันไว้ในพื้นดินของทุ่งหญ้า
เป็นพันๆปี
และถ้าเราสามารถทำได้ กับทุ่งหญ้าครึ่งหนึ่งของโลก
ที่ผมแสดงให้คุณเห็น
เราสามารถลดระดับคาร์บอน ลงไปต่ำกว่าก่อนยุคอุตสาหกรรม
ในขณะเดียวกัน ก็สร้างอาหารจุนเจือผู้คนไปด้วย
ผมคิดไม่ออกว่ามีอะไร
ที่ให้ความหวังกับโลกใบนี้ของเรา
ให้ความหวังกับลูกของคุณ
และลูกของพวกเขา และมนุษยชาติทั้งปวง ได้มากกว่านี้
ขอบคุณครับ
(เสียงปรบมือ)
ขอบคุณครับ (เสียงปรบมือ)
ขอบคุณครับ คริส
คริส แอนเดอร์สัน: ขอบคุณครับ ตัวผมเอง
และเชื่อว่าทุกคนในที่นี้
1) มี 100 คำถาม และ 2) อยากจะกอดคุณ
ผมจะถามสั้นๆ 1 คำถามนะครับ
ตอนที่คุณเริ่มต้น นำสัตว์ฝูงแรกเข้ามา
พื้นที่เป็นทะเลทรายอยู่ พวกมันกินอะไร ระบบทำงานอย่างไร
คุณเริ่มต้นอย่างไร
อัลลัน ซาวอรี่: เราทำมานานมากแล้ว
และครั้งเดียวที่เราต้องใส่อาหารเข้าไป
คือพื้นที่เหมืองในอดีต
ซึ่งมีพื้นดินเปลือย 100 เปอร์เซ็นต์
แต่หลายปีที่แล้ว เราเจอพื้นที่ที่แย่ที่สุดในซิมบับเว
ที่ผมเสนอจะให้เงิน5 ปอนด์
ในรัศมี 100 ไมล์
ถ้ามีใครหาต้นหญ้าเจอสักต้น
ในรัศมี 100 ไมล์
ที่พื้นที่นั่น เราเพิ่มอัตราการทำปศุสัตว์เป็น 3 เท่า
และจำนวนของสัตว์ ในปีแรก โดยไม่มีการให้อาหาร
ใช้แค่การเคลื่อนที่เลียนแบบธรรมชาติ
และใช้หลักกการตามแบบ เส้นโค้งการเจริญเติบโต (sigmoid curve)
มันค่อนข้างจะวิชาการไปหน่อยที่จะอธิบายน่ะครับ
คริส: ผมอยากฟังต่อนะครับ ผมว่ามันเป็นความคิดที่น่าสนใจ และสำคัญมาก
คนที่เขียนบล็อกของเราจะมาคุยกับคุณ
และลอง และ... คือผมอยากได้ข้อมูลเพิ่ม
จะได้แบ่งปันความรู้นี้ เพิ่มเติมจากที่คุณพูด อัลลัน: เยี่ยมเลยครับ
คริส: เป็นการพูดที่น่าทึ่งมาก น่าทึ่งมากจริงๆ
ผมคิดว่าคุณทราบ ว่าเรากำลังเอาใจช่วยคุณตลอดนะครับ
ขอบคุณมากเลยครับ อัลลัน: ขอบคุณมากครับ คริส
(เสียงปรบมือ)