De meest gigantische
vloedgolf... een grandioos doemscenario komt op ons af.
Dit doemscenario
wordt tot een steeds grimmiger realiteit,
en wij zien die realiteit tegemoet
in de volste overtuiging
dat we onze problemen kunnen oplossen met technologie,
en dat is heel begrijpelijk.
Dit doemscenario dat we tegemoet zien,
is het resultaat van onze stijgende populatie
naar 10 miljard mensen,
land dat in woestijn verandert,
en uiteraard klimaatverandering.
Er bestaat geen enkele twijfel over:
we gaan alleen het probleem oplossen
van het vervangen van fossiele brandstoffen door technologie.
Maar fossiele brandstoffen -- olie, kolen en gas --
zijn absoluut niet het enige
dat klimaatverandering veroorzaakt.
Verwoestijning
is een sjiek woord voor land dat in woestijn verandert.
Dat gebeurt alleen wanneer we teveel kale grond creëren.
Er is geen andere oorzaak.
Ik wil me richten
op het grootste deel van het land op Aarde dat in woestijn verandert.
Maar ik heb een heel eenvoudige boodschap voor je,
die meer hoop geeft dan je je kunt voorstellen.
We hebben omgevingen waarin de luchtvochtigheid het hele jaar gegarandeerd is.
Daar is het bijna onmogelijk om grote stukken kale grond te creëren.
Wat je ook doet, de natuur groeit er razendsnel overheen.
En we hebben omgevingen
waarin natte maanden opgevolgd worden door maandenlange droogte.
Dat is waar woestijnvorming plaatsvindt.
Gelukkig kunnen we het met de huidige ruimtetechnologie
vanuit de ruimte bekijken.
Dan zie je de verhoudingen vrij duidelijk.
In de regel is het groene dat je ziet niet aan het verwoestijnen
en al het bruine wel.
Dat zijn verreweg de grootste delen van de aarde.
Ik zou zeggen dat ongeveer tweederde van de aarde aan het verwoestijnen is.
Ik nam deze foto in de Tihamahwoestijn
terwijl 25 millimeter regen aan het vallen was.
Bekijk dat eens als vaten water van elk 200 liter.
Ruim 1000 vaten water vielen die dag op elke hectare land.
De volgende dag zag het land er zo uit.
Waar was dat water gebleven?
Een deel ervan stroomde aan de oppervlakte weg,
maar het meeste water dat in de bodem trok, verdampte simpelweg weer,
net als in je tuin gebeurt wanneer je de grond onbedekt laat.
Omdat het lot van water en koolstof verbonden is aan organische bestanddelen van de grond,
komt er koolstof vrij als je bodem beschadigt.
Koolstof gaat terug naar de atmosfeer.
Er wordt je voortdurend verteld
dat woestijnvorming alleen voorkomt in droge en semi-droge delen van de wereld
en dat hoge graslanden als deze geen rol spelen bij hoge regenval.
Maar als je niet óp de graslanden kijkt maar erin,
dan zie je dat de meeste bodem in grasland
zoals je net zag, kaal is en bedekt met een korst van algen.
Dit leidt tot meer overstromingen en verdamping.
Dat is de kanker van woestijnvorming, die we pas herkennen in zijn terminale vorm.
We weten dat woestijnvorming veroorzaakt wordt door vee,
voornamelijk runderen, schapen en geiten
die de planten overbegrazen, de grond kaalvreten en methaan afgeven.
Bijna iedereen weet dit,
van Nobelprijswinnaars tot golfcaddies,
of heeft het zo geleerd.
De omgevingen zoals je die hier ziet --
stoffige omgevingen in Afrika waar ik opgroeide.
Ik was gek op wilde dieren,
en groeide op met een afkeer van vee
vanwege de schade dat het aanrichtte.
Mijn universitaire opleiding tot ecoloog
versterkte mijn denkbeelden.
Nou, ik heb nieuws voor je.
We waren er ooit van overtuigd dat de wereld plat was.
We hadden het toen mis en we hebben het weer mis.
Ik wil je uitnodigen om mee te gaan
op een reis van herscholing en ontdekking.
Toen ik een jonge man was --
als jonge bioloog in Afrika,
hielp ik om grandioze gebieden aan te wijzen als toekomstige natuurparken.
Dat was in de jaren 50 van de vorige eeuw.
Zodra we de jagende, trommelende mensen verwijderden om de dieren te beschermen,
begon het land achteruit te gaan, zoals je ziet in dit park dat we vormden.
Er was geen vee in het spel,
maar in de aanname dat we teveel olifanten hadden,
deed ik onderzoek en bewees dat ook.
Ik adviseerde om de populatie terug te brengen tot een aantal dat het land kon ondersteunen.
Het was een vreselijke beslissing om te nemen voor mij,
en het was politiek een heikele zaak.
De overheid bracht een groep experts bij elkaar om mijn onderzoek te evalueren.
Ze waren het met me eens,
en de daaropvolgende jaren schoten we 40.000 olifanten dood om de schade te stoppen.
En het werd slechter, niet beter.
Voor een olifantenliefhebber als ik
was dat de treurigste en grootste blunder van mijn leven
die ik voor altijd met me meedraag.
Het enige goede dat het opleverde,
was dat ik absoluut vastbesloten raakte
om mijn leven te wijden aan het vinden van oplossingen.
Toen ik naar de Verenigde Staten kwam, was ik geschokt om dit soort natuurparken
even hard te zien verwoestijnen als de slechtste plekken in Afrika.
Er had 70 jaar lang geen vee op dit land geleefd.
Ik merkte dat Amerikaanse wetenschappers
hiervoor geen verklaring hadden
behalve dat het van nature droog is.
Dus toen ging ik kijken
naar alle beschikbare onderzoekspercelen
in de gehele westelijke Verenigde Staten
waar vee verwijderd was, om aan te tonen dat het verwoestijning zou stoppen,
maar ik vond het tegenovergestelde,
zoals hier op dit onderzoeksstation
waar dit grasland dat in 1961 groen was,
tegen 2002 veranderd was in deze situatie.
De auteurs van de standpuntnota over klimaatverandering
waarvan ik deze beelden kreeg,
schreven deze verandering toe aan 'onbekende processen'.
We hebben duidelijk nooit begrepen
wat verwoestijning veroorzaakt,
iets dat vele beschavingen te gronde richtte en ons nu wereldwijd bedreigt.
We hebben het nooit begrepen.
Neem een vierkante meter bodem
en maak die kaal zoals hier beneden.
Ik verzeker je dat het daar 's ochtends veel kouder
en 's middags veel heter zal zijn
dan wanneer dezelfde plek bedekt is met plantaardig strooisel.
Je hebt het microklimaat veranderd.
Wanneer je dat doet en je het percentage kale grond steeds vergroot
op meer dan de helft van de totale landmassa,
verander je het macroklimaat.
Maar we hebben eenvoudigweg niet begrepen
waarom dit 10.000 jaar geleden begon.
Waarom is het recentelijk toegenomen?
We begrepen het niet.
Wat ons ontging,
was dat in deze seizoensgewijs vochtige omgevingen
de bodem en de vegetatie zich ontwikkelden met grote groepen grazende dieren.
Deze grazende dieren
leefden samen met woeste, groepsmatig jagende roofdieren.
De voornaamste afweer tegen groepen roofdieren is kuddevorming.
Hoe groter de kudde, hoe veiliger de individuen.
Grote kuddes bevuilen hun voedsel met urine en mest,
en moeten dus blijven bewegen
en het was die beweging
die de planten behoedde voor overbegrazing,
terwijl de periodieke vertrapping
een goede verspreiding over de bodem opleverde,
zoals we hier zien, waar een kudde is gepasseerd.
Dit plaatje is een typisch seizoensgrasland.
Het heeft net vier maanden geregend
en nu komen acht maanden droogte.
Let op de verandering gedurende het lange droge seizoen.
Al het gras dat je bovengronds ziet, moet biologisch vergaan
vóór het volgende groeiseizoen en als het dat niet doet
beginnen het grasland en de bodem af te sterven.
Als het niet biologisch vergaat,
begint een zeer langzaam oxidatieproces, dat grassen doodt door verstikking.
Dit leidt tot houtachtige vegetatie met kale bodem die koolstof afgeeft.
Om dit te vermijden, hebben we van oudsher vuur gebruikt.
Maar vuur zorgt ook voor kale grond die koolstof afgeeft
en erger dan dat:
de verbranding van een hectare grasland
zorgt voor meer -- en schadelijker -- vervuiling dan 6000 auto's.
En we verbranden in Afrika ieder jaar
meer dan een miljard hectare grasland
en bijna niemand heeft het erover.
Als wetenschappers praten we het branden goed
omdat het dood materiaal verwijdert en de planten laat groeien.
Als je nu kijkt naar ons uitgedroogde grasland,
wat kunnen we dan doen om het gezond te houden?
Bedenk dat ik praat over het grootste deel van 's werelds landoppervlak.
We kunnen de dierenpopulaties niet verkleinen om het rust te gunnen
zonder verwoestijning en klimaatverandering te veroorzaken.
We kunnen het niet verbranden zonder
verwoestijning en klimaatverandering.
Wat gaan we doen?
Er is maar één optie,
ik herhaal: slechts één optie over voor klimatologen en wetenschappers.
Dat is het ondenkbare doen en vee in kuddes te laten bewegen
om de vroegere kuddes en roofdieren na te bootsen.
De mensheid heeft geen alternatief.
Laten we dat doen.
Op dit stuk grasland doen we het, maar alleen op de voorgrond.
We laten er vee op los om de natuur na te bootsen
en zie het resultaat.
De bodem is nu bedekt met mest, urine en plantmateriaal.
Iedere tuinier onder jullie zal dit begrijpen.
Deze bodem is nu klaar om regen te absorberen en vast te houden,
koolstof op te slaan en methaan af te breken.
We deden dit zonder de bodem te beschadigen met vuur
en de planten kunnen nu vrij groeien.
Toen ik begon te beseffen
dat wij als wetenschappers geen andere optie hadden
dan het vaak verguisde vee te gebruiken
om klimaatverandering en verwoestijning tegen te gaan,
stond ik voor een waar dilemma.
Hoe moesten we dit aanpakken?
10.000 jaar lang hadden extreem kundige veehouders
hun dieren groepsgewijs verplaatst,
maar zij hadden de grote woestijnen van de wereld gecreëerd.
Toen hadden we 100 jaar moderne regenwetenschap
en die had de verwoestijning versneld,
zoals we eerst ontdekten in Afrika
en toen bevestigden in de Verenigde Staten
en zoals je ziet op deze foto van land beheerd door de federale overheid.
Er was duidelijk meer nodig
dan het in groepen bewegen van dieren
en mensen zijn al duizenden jaren
niet in staat gebleken om met de complexiteit van de natuur om te gaan.
Maar wij als biologen en ecologen
hadden nooit eerder zo'n complex probleem opgelost
Dus in plaats van het wiel opnieuw uit te vinden,
keek ik naar andere disciplines om te zien of die iets hadden.
Ik ontdekte plantechnieken
die ik kon aanpassen aan onze biologische behoeften
en zo ontwikkelde ik wat we noemen
holistisch beheer en geplande begrazing.
Een planmatig proces.
Dit houdt rekening met alle complexiteit van de natuur
en onze sociale, milieu-, en economische complexiteit.
Vandaag hebben we jonge vrouwen als deze, die in Afrikaanse dorpen onderwijzen
hoe men zijn vee samenvoegt, het grazen plant om de natuur na te bootsen,
hoe men zijn vee samenvoegt, het grazen plant om de natuur na te bootsen.
Daar waar de dieren 's nachts gehouden worden --
we beheren ze op een roofdiervriendelijke wijze, want we hebben veel leeuwen enzovoort --
en waar ze dit doen en ze 's nachts onderbrengen om de velden voor te bereiden,
zien we tevens grote toenames in oogstopbrengst.
Laten we naar wat resultaten kijken.
Dit is land vlakbij land dat we beheren in Zimbabwe.
Het heeft er net vier maanden zwaar geregend
en nu begint het langdurige droge seizoen.
Maar zoals je kan zien, is bijna alle regen verdampt aan de oppervlakte.
Hun rivier is droog, ondanks dat de regen net gestopt is,
en 150.000 mensen krijgen vrijwel permanente voedselhulp.
Nu gaan we naar ons nabijgelegen land op dezelfde dag,
met dezelfde regenval en kijk nou eens...
Onze rivier stroomt en is gezond en schoon.
Helemaal in orde.
De productie van gras, struiken, bomen en wilde dieren,
alles is nu productiever en we vrezen geen droge jaren.
We deden dat door de hoeveelheid vee en geiten
400% te laten toenemen,
de begrazing te plannen om de natuur na te bootsen
en ze te integreren met alle olifanten, buffels,
giraffes en andere lokale diersoorten.
Maar voordat we begonnen, zag het land er zo uit.
Deze plek was kaal en erodeerde ruim 30 jaar, ongeacht hoeveel regen we kregen.
Kijk naar de gemarkeerde boom en zie de verandering
terwijl we vee benutten om de natuur na te bootsen.
Dit was een andere locatie
die kaal en geërodeerd was.
Aan de voet van het gemarkeerde boompje
hadden we ruim 30 cm aarde verloren.
Nogmaals, kijk naar de verandering
wanneer met vee de natuur wordt nagebootst.
Er zijn nu gevallen bomen,
omdat het betere land nu olifanten aantrekt etc.
Dit land in Mexico was in vreselijke staat.
Ik moest de heuvel markeren
omdat de verandering zo immens is.
(Applaus)
In de jaren 70 begon ik een familie te helpen in de Karoowoestijn
om de woestijn die je rechts ziet, terug te veranderen in grasland.
Nu zijn gelukkig hun kleinkinderen op het land aanwezig
met hoop voor de toekomst.
En kijk naar de verbijsterende verandering hier.
Die geul is volledig geheeld
enkel door vee te gebruiken om de natuur na te bootsen.
Ook hier is de derde generatie van die familie op dat land, met wapperend vaandel.
De uitgestrekte graslanden van Patagonië veranderen in woestijn, zoals je hier ziet.
De middelste man is een Argentijnse onderzoeker,
die de gestage achteruitgang van dat land heeft gedocumenteerd
terwijl ze jarenlang hun schaapskuddes verkleinden.
Zij stopten 25.000 schapen in één kudde,
en bootsten de natuur na met geplande begrazing.
Ze zagen een toename van 50%
in de productie van het land gedurende het eerste jaar.
In de gewelddadige hoorn van Afrika
plannen veehouders hun begrazing om de natuur na te bootsen.
Zij zeggen openlijk dat het hun enige hoop is
op het behoud van hun families en hun cultuur.
95% van dat land kan mensen alleen voeden met dieren.
Denk eraan dat ik hier praat over
het merendeel van 's werelds land, dat onze toekomst bepaalt,
inclusief de meest gewelddadige regio ter wereld,
waar op 95% van het land dieren de enige voeding zijn voor mensen.
Wat wij wereldwijd doen, veroorzaakt klimaatverandering
in dezelfde mate als fossiele brandstoffen
en misschien meer dan fossiele brandstoffen.
Erger dan dat, het veroorzaakt honger, armoede,
geweld, sociale afbraak en oorlog.
Terwijl ik met jullie praat,
lijden en sterven miljoenen vrouwen en kinderen.
Als dit zo doorgaat,
kunnen we waarschijnlijk niet voorkomen dat het klimaat verandert,
zelfs nadat we gestopt zijn fossiele brandstoffen te gebruiken.
Ik denk dat ik heb laten zien hoe we met de natuur kunnen samenwerken,
tegen zeer lage kosten,
om dit alles om te keren.
We doen dit al op ongeveer 15 miljoen hectare
op 5 continenten,
en mensen die veel meer van koolstof afweten dan ik
berekenen dat -- ter illustratie --
als we doen wat ik je hier laat zien,
we genoeg koolstof uit de atmosfeer kunnen halen
en het duizenden jaren veilig in het grasland kunnen opslaan.
Wanneer we dat doen op ongeveer de helft van 's werelds graslanden
die ik je liet zien,
kunnen we ons terugbrengen tot pre-industriële niveaus
terwijl mensen te eten hebben.
Ik kan bijna niets bedenken
dat meer hoop biedt voor onze planeet,
voor je kinderen,
en hun kinderen en de gehele mensheid.
Dank je wel.
(Applaus)
Dank je wel. (Applaus)
Dankjewel, Chris.
Chris Anderson: Dankjewel. Ik -- en iedereen neem ik aan --
heeft A) honderd vragen, B) wil je omarmen.
Ik ga je enkel één korte vraag stellen.
Als je hiermee begint en ergens een groep dieren heenbrengt,
is het woestijn. Wat eten ze? Hoe werkt dat gedeelte?
Hoe begin je?
Allan Savory: We doen dit al een hele tijd,
en de enige keer dat we moesten bijvoeren, was bij het terugwinnen van een mijn.
Dan is het 100% kaal.
Maar vele jaren geleden namen we het ergste land in Zimbabwe,
waar ik een briefje van 5 pond uitloofde
aan degene die tijdens een rit van 160 km één grassprietje zou kunnen vinden
en daar verdrievoudigden we
het aantal dieren in het eerste jaar zonder bijvoeren.
Enkel door de beweging, het nabootsen van de natuur,
volgens het principe van een sigmoïde curve.
Het is wat technisch om hier uit te leggen, maar slechts dat.
CA: Dit is zo'n interessant en belangrijk idee, dat ik graag...
De beste mensen op ons blog zullen met je komen praten
en proberen -- ik wil hier meer over weten
zodat we het kunnen delen met de talk. A.S. Geweldig.
CA: Dat is een verbijsterende talk, werkelijk verbijsterend,
en ik denk dat we je allemaal aanmoedigen op je weg.
Hartelijk dank. AS: Dankjewel. Dank je, Chris.
(Applaus)