Sevgili yavrum,
On yıl önce dün, seni kalbime gömdüm.
On yıl önce bugün,
Kalp atışlarını durdurdum.
Ben, senin annen, sana hayat veren kişi...
aynı zamanda sana ölümü veren.
On yıl oldu ve hala kanımı donduruyor...
....ve ne zaman kürtaj kelimesini duysam...
...nefesimi tutuyorum.
İçimde doldurulamaz bir boşluk var,
...asla ısınmayan bir ürperti...
...asla tükenmeyecek bir keder.
Benim için sen, sonsuza kadar sürecek bitmeyen bir şarkısın...
...asla açmayan bir çiçek...
...yağmurla bulutlanan bir günışığı.
Hayatının son dakikalarına kadar bile..
"Bebeğim bir kız mı yoksa bir erkek mi?" diye merak ettim.
Senin rahmimden ve hayatımdan çıkarılmanın...
...usandırıcı seslerini uzaklaştırmaya çalışmama rağmen...
...bu soru tekrar tekrar...
...zihnimden geçti.
[tıbbi ekipman sesleri]
Tepemde sırıtarak duran doktorun,
böylesine nezaketsiz soruyu sormasına
henüz bir türlü tahammül edemezken kızım mı yoksa oğlum mu olacağını bilme ihtiyacıyla yanıp tutuşuyor
gibi görünüyordum.
Bunun yerine, beyazlar içindeki adam titreyen elimi kavradığında ve...
"Bittiği için mutlu musun şimdi?" dediğinde, umutsuzca ve çaresizce...
...başımı salladım.
Orada öylece uzanırken...
...kendi kanım, gözyaşlarım ve terimde boğulurken...
...hemşirelerin, iş arkadaşları,yeni arabalar ve kıyafetlerle ilgili konuşmalarını duyabiliyordum.
( Kadın konuşmaları)
Bu insanlara göre,
...hayatını yok etmen sıradan bir işti.
"Bir hayatı mahvederek bir hayat yaratmak"
On yıl önce Filedelfiya'daki bu güneşli odada bulunanlar için,
bu sadece sıradan bir gündü.
Benim içinse geçirdiğim en karanlık gün.
Kürtaj; en yürek burkan, en korkunç tecrübe
18 yaşıma kadar hiç bu kadar etkilenmemiştim.
üç kısa ay içinde uğradığınız kesinlikle en acı verici tecrübe.
Bunca yıldır bunun üstesinden gelmeye çalışıyorum.
Şu anda gözlerim yaşlarla doluyken,
...bunun asla üstesinden gelemeyeceğim bir şey olduğunu fark ediyorum.
Bu uğursuz Nisan ayı.
Zihnimin en uyuşmuş yerinde bile,
...başka seçenekler olduğunu biliyordum.
Başka bir alternatif düşünmeye korkuyordum adeta.
Hala kendim bir çocukken,
...anne olmaya hazır değildim.
Fark etmediğim şey, benim zaten bir anne olmuş olduğumdu.
Gebelik anımdan itibaren sen benim çocuğumdun.
Sana olan sevgim senin hayatın başladığında başladı...
...ve senin hayatın sona ermesine rağmen, bu sevgi hiç ölmedi.
Senin sessiz çığlıkların yıllardır birçok gece beni uykumdan uyandırıyor...
ve karanlıkta uzanıp öldürdüğüm bebeğimin yokluğunun yasını tutuyorum.
Daldığım zamanlarda bile
...seninkini yok ederek aslında kendi hayatımı yok ettiğimi düşünüyorum.
On yıl oldu ve ben hala kendimi affetmedim.
Sen beni bağışladın mı?
Tanrı O'nun yarattığı bir varlığı yok ettiğim için beni bağışladı mı?
Yıllardır bir sürü kabus görüyorum.
Bir çöp torbasının içindeki minnacık bir fetüs görüntüsü bilinçaltımı rahat bırakmıyor.
Uzun zaman önceki bir günün dayanılmaz ızdırabını...
...tekrar hissederek soğuk bir terle uyanıyorum.
Kürtajın şiddetli fiziksel acısını anımsıyorum,
...ama bu 10 dakikalık acı 10 yıldan beri yaşadığım acıyla
karşılaştırıldığında hiçbir şeydi.
Yıllardır kalbim sana bu mektubu yazmak için sızladı
...ama ne zaman duygularımı kelimelere dökmeye çalışsam, ben ...
Belki bu mektup benim deneyimlediğim ıstıraptan kaçınmaları için...
....diğerlerine yardım etme amacıyla yazılma anlamı taşıyordu.
Eğer bu mektup bir kürtajı bile engellerse
...amacını yerine getirmiş olacak.
Ama Bebeğim, benim sana bu mektubu gönderme amacım
...benim seni ne kadar sevdiğimi bilmen
Kim olursan ol.
Ve üzgünüm.
Sevgilerle, Annen