1796'da Thomas Jefferson anlayamadığı bir kutu dolusu kemik inceledi.
Uzun, keskin pençe ona aslanı anımsattı,
ama kol kemikleri daha büyük bir hayvana işaret ediyordu,
üç metre boyunda bir hayvana.
Bilinmeyen dev bir Kuzey Amerika aslan türü olduğunu düşünerek,
Jefferson kâşif Lewis ve Clark'ı
bu gizemli avcıdan korunmaları yönünde uyardı.
Ancak Jefferson'daki bir kutu dolusu kemik bir aslana ait değildi.
Nesli tükenmiş bir kara tembel hayvanına aitti.
Tarih öncesi kara tembel hayvanları ilk yaklaşık 35 milyon yıl önce görüldü.
Düzinelerce farklı tür Kuzey, Orta ve Güney Amerika boyunca
mastodon ve armadillo gibi diğer tarih öncesi
canlılarla birlikte yaşıyordu.
Megalonikid gibi bazı kara tembel hayvanları kedi boyundaydı,
ama bazıları devasaydı.
Bir megaloniks olan Jefferson'ın tembel hayvanı bir ton ağırlığındaydı
ve bu altı metrik ton ile bir fil boyutuna ulaşabilen
bir megateryuma oranla küçüktü.
Yavaş yavaş dolaşarak güçlü kollarını ve keskin pençelerini
orman ve çayırlarda
bitkileri kökünden ayırmak ve ağaçlara tırmanmak,
çim, yaprak ve tarih öncesi avokado ile beslenmek için kullandılar.
Dev tembel hayvanlar olmasaydı, bugün avokado olmayabilirdi.
Küçük hayvanlar, tembel hayvanların aksine avokadonun
dev çekirdeklerini yutamazdı
ve avokado ağaçlarını geniş bir alana yaydılar.
Kara tembel hayvanları milyonlarca yıl vardılar,
ama 10.000 yıl önce Batı yarım kürenin
diğer dev memelileriyle birlikte kaybolmaya başladılar.
Araştırmacılara göre kara tembel hayvanlarının yaklaşan buzul çağı
sebebiyle nesli tükendi
veya bunun sebebi belki de insan gibi diğer türlerle olan rekabetti,
çünkü insanın o bölgeye varması nesilleri tükendiği zamana denk geliyor.
Bir kısım küçük tembel hayvanlar hayatta kaldı ve ağaç tepelerine göç etti.
Bugün Orta ve Güney Amerika yağmur ormanlarında yaşayan
sadece altı tür kaldı.
Ağaçlarda yaşamak avcılardan kaçınmak için iyi bir yol
ve yemek için çok yaprak var.
Ancak bu beslenmenin dezavantajları var.
Hayvanlar besinlerden enerji alır ve bu enerjiyi hareket etmek,
vücut ısılarını korumak,
organlarını işler kılmak
ve yaşamak için gerekli diğer tüm aktiviteler için kullanırlar.
Fakat yapraklar fazla enerji içermez,
içerdikleri miktarın da kullanılması zordur.
Otoburların çoğu bitkisel beslenmelerini yüksek enerjili besinlerle sağlarlar,
meyve ve çekirdek gibi.
Tembel hayvanlar ise, özellikle üç parmaklılar, tamamen yaprakla beslenirler.
Bu kısıtlı beslenmeyle idare edebilmek üzere evrimleşmişlerdir.
Öncelikle besinlerinden mümkün olduğunca çok enerji edinirler.
Tembel hayvanların, vücutlarının üçte birini kaplayan çok bölmeli mideleri var
ve türlerine göre,
yediklerini öğütmek beş ve yedi gün arası, hatta bazen haftalarca sürer.
Yapbozun diğer parçası mümkün olduğunca az enerji kullanmak.
Bunu başarmanın bir yolu, tabii ki, pek fazla hareket etmemek.
Zamanlarının çoğunu yemek yemek, dinlenmek veya uyumak için kullanırlar.
Kanopilerinden sadece haftada bir kez tuvalet ihtiyaçları için ayrılırlar.
Hareket ettiklerinde ise, hızlı değillerdir.
Bir tembel hayvanın karşıdan karşıya geçmesi yaklaşık beş dakika sürer.
Bu acelesiz hayat tarzı onların fazla kasa ihtiyacı olmadığı anlamına gelir.
Kendi boylarındaki diğer hayvanlara oranla %30 daha az kas oranına sahiptirler.
Kendilerini sıcak tutmak için de daha az enerji kullanırlar,
çünkü vücut ısıları 5ºC civarında dalgalanmaktadır,
soğukkanlı bir sürüngenden daha az ama çoğu memeliden daha fazla.
Bu fiziksel ve davranışsal adaptasyonlar tembel hayvanın enerji kullanımını
veya metabolik hızını azaltır.
Üç parmaklı tembel hayvanlar memeliler arasında en yavaş metabolizmaya sahiptir.
Dev panda ikinci en yavaş
ve iki parmaklı tembel hayvanlar üçüncü sıradadır.
Yavaş hareket etmek doğal ortamlarında büyümelerine olanak sağlar.
Aynı zamanda kendilerine yararlı diğer organizmalar için de ortam sağlar,
kamuflaj imkânı veren ve bazen atıştırdıkları algler gibi.
Tembel hayvanlar artık dev olmayabilir,
ama bu onları kesinlikle daha az dikkate değer kılmıyor.