هروقت به خاطر كار سفر مىکنم،
سعی میکنم بفهمم منبع آب آشامیدنیام از کجاست،
و ادرار و مدفوع من کجا میرود.
(خنده)
این کار لقب «شاهزاده مدفوع» را در بین خانواده به من داده،
و باعث نابودی تعطیلات خانوادگی زیادی شده چون غیرعادی است.
اما فکر کردن درباره این که همه اینها کجا ختم میشوند نخستین گام در فعال کردن
ابر قدرتهایی هست که راستش در ادرار و مدفوع ما وجود دارند.
(خنده)
آره.
و اگر از آنها بخوبی استفاده کنیم،
زندگی سالمتر و حتی زیباتری خواهیم داشت.
این منطره زیبا در سانتافه نیومکزیکو را ببینید.
فقط متوجه نوع کلمات و احساساتی باشید که به ذهن خطور میکند.
این منظره با آب فاضلاب آبیاری شده.
آیا به حال شما فرقی کرد؟
به گمانم فرق کند.
و اشکالی ندارد.
احساس ما نسبت به این موضوع
دقیقا نحوه نوآور بودن ما را تعیین میکند.
و چگونگی عملکردش را برایتان توضیح خواهم داد.
اما چه کلماتی را بکار ببرم؟
منظورم این است که میتوانم از کلمات عامی «گه» و «شاش» استفاده کنم،
و خب بعدش مادربزرگم این ویدیو را تماشا نخواهد کرد.
یا کلمات کودکانهای مثل «جیش» و «عه» را استفاده کنم. ای وای.
یا از واژههای علمی مثل «سرگین» و «فضله» استفاده کنم. نه!
ترکیبشان را بکار میبرم.
(خنده)
این چیزی که عایدم میشود.(خنده)
خب در این شهرک،
مدفوع و ادرار و آب شستشو به این تصفیه خانه
درست در وسط این جامعه کوچک میشوند.
بیشتر به پارک میماند تا تصفیهخانه.
مدفوع در زیریترین لایههای آن سنگریزهها--
بدون لمس شدن از سوی هیچ فردی--
غذایی مقوی برای آن ماندآبها فراهم میکند.
و آن آب خیلی تمیز که از آن سر خارج میشود
بصورت زیرزمینی به حیاط اشخاص برای آبیاری سفر میکند.
پس با این که آنها در یک صحرا هستند،
واحه شخصی خودشان را دارند.
این رویکرد مدیریت آب یکپارچه نام دارد،
یا کلگرا یا سلسله واکنشی بسته.
هر آنچه که بنامیدش.
در مغایرت با وضع موجود طرز تفکر ما درباره زهکشیاز فاضلاب است،
که شامل تصفیه و با فشار راندن آن است.
اما در این رویکرد، یک گام را بهتر انجام میدهیم.
از همان ابتدا برای مصرف مجدد طراحی میکنیم،
چون همه چیز قابلیت مصرف دوباره را دارد،
تنها الان برای آن برنامه ریزی میکنیم.
و اغلب، منجر به خلق فضاهای واقعا زیبایی میشود.
اما مهمترین چیز درباره این سیستم
روشهای فنی کارکرد آن نیست.
نحوه احساس ما نسبت به آن است.
آیا پذیرای آن در حیاط خود هستید؟
چرا که نه؟
واقعا درباره این پرسش کنجکاو شدم.
چرا شاهد نوآوریهای بیشتر در زهکشی فاضلاب نیستیم؟
چرا نباید این یک هنجار تازه شود؟
و این سوال آنقدر برایم اهمیت دارد
که برای سازمان غیرانتفاعی ریکُد كار مىکنم.
ما مایل به بکارگیری تسریع شده
سازه پایدار و روشهای توسعه هستیم.
نوآوری بیشتر میخواهیم.
اما بیشتر اوقات، کل مقولههای نوآوری--
آنهایی که میتوانند به ما در داشتن زندگی زیباتر کمک کنند--
غیرقانونی تلقی میشوند.
مقررات و آییننامههای امروزی با این فرض نوشته شدهاند
که بهترین روشها، بهترین روشها باقی خواهند ماند،
با به روزرسانیهای رو به افزایش برای همیشه و همیشه.
اما نوآوری همیشه افزایشی نیست.
معلوم شده چگونگی احساسمان نسبت به تکنیک خاص
میتواند در هرکاری که انجام میدهیم موثر باشد:
طرز صحبتمان درباره آن،
نحوه تشویق کردن مردم به مطالعه آن،
جکها و مقرراتمان...
و نهایتا تعیین کننده میزان نوآور بودن ما است.
پس این اولین دلیل در نوآور نبودن ما در زهکش آب است.
ما یکجورهایی از صحبت کردن درباره بهداشت آب ناراحتیم،
برای همین هست که اکثرا «شاهزاده مدفوع» صدایم میکنند.
دلیل دوم این است:
فکر میکنیم مشكل اينجا در آمريكا حل شده.
اما اينطور نيست.
اينجا در ايالات متحده ما هنوز از نوشيدن گُه در آب فاضلاب خود مريض مىشویم.
هفت میلیون نفر سالانه بیمار شده،
۹۰۰ تن هر سال میمیرند.
و از اتخاذ یک رویکرد کلگرا برای بهتر کردن اوضاع سرباز میزنیم.
پس از حل کردن آن خبری نیست.
در پورتلند، اورگان جایی که زندگی میکنم،
اکو را نمیتوانم برای شنا در موسم بارانی به رودخانه ببرم،
چون فاضلاب خام را بعضا روانه رودخانهمان میکنیم.
آب باران ما و فاضلابمان به یک پالایشگاه میرود.
آب باران به رودخانه سرریز میشود،
و فقط پورتلند نیست.
چهل درصد از گزارش بخودهای شهرداریها
روایت از سرازیر کردن فاضلاب نیمه تصفیه شده یا خالص به آبراههای ما دارد.
مانع دیگر در اینجا به وضعیت کنونی ما برمیگردد
که نیمی از همه مدفوع و ادرار شما صرف کوددهی مزارع کشاورزی میگردد.
نیم دیگر سوزانده شده یا به گورستان زایدات
ختم میشود.
و این مانعی برای من است
چون مواد مغذی شگفتآوری در فضله روزمره شما وجود دارد.
قابل مقایسه با پهن خوک است؛
ما همه چیزخواریم، آنها همه چیزخوارند.
به مدفوع و ادرار خود بعنوان یک اسموتی سالم برای یک درخت فکر کنید.
(خنده)
بدشانسی دیگری که اینجا هست
این هست که ما فوری همه داروها را به آبراهیمان وارد میکنیم.
میانگین پسابی که پالایشگاه قادر به زدودن است شاید نیمی از داروهایی باشد
که داخل آنجا میاید.
نیمه دیگر مستقیم به آن نیمه دیگر میرود.
کوکتلی از مواد دارویی را در نظر بگیرید --
هورمونها، استروییدها و ویکدینها--
که به یک ماهی،
سگ یا کودک
داده شود.
اما این مشکلی نیست که بخواهیم درگیرش شویم.
اگر از این رو به آن رو شود، منبعی را خلق میکنیم
بسیاری دیگر از مشکلات ما را حل خواهد کرد.
و میخواهم با این ایده احساس راحتی کنید،
پس چیزهایی را که میخواهم به شما نشان دهم را تصور کنید،
فناوریهای تازه و این گرایش،
«میخواهیم این را مجدد استفاده کنیم.
بیایید طوری آن را طراحی کنیم که ساختش زیبا شود»--
بعنوان آموزش مستراحی پیشرفته.
(خنده)
فکر کنم آمادگی دارید.
فکر میکنم بعنوان یک فرهنگ آمادگی آموزش مستراحی پیشرفته را داریم.
وسه دلیل بزرگ وجود داره که امروز ثبت نام کنیم.
شماره یک:
میتوانیم غذایمان را کودرسانی کنیم.
نیمی از ما چیزی را دفع و ادرار میکنیم
که میتواند نیمی یا کل غذای ما را کودرسانی کند،
البته بستگی به تغذیه ما دارد.
مدفوع قهوهای تیره در توالت میدانید چرا این رنگی است؟
مواد مرده، باکتریها.
کربن است.
و کربن را اگر به داخل خاک برسانیم
سایر مواد معدنی و مغذی را درآنجا بهم وصل میکند.
بله، غذای سالمتر.
بله، آدمهای سالمتر.
کودهای شیمیایی طبق تعریف حاوی کربن نیستند.
تجسم کنید که بتوانیم کود حیوانی و انسانی خود را به خاک منتقل کنیم،
شاید لازم نباشد به کودهایی با پایه سوخت فسیلی و مواد معدنی سرزمینهای
دوردست تکیه کنیم.
تصور کنید چقدر انرژی را ذخیره میکنیم.
الان برخی از ما درباره آلایندههای صنعتی
که این چرخه استفاده مجدد را سمی میکند نگران هستیم.
قابل حل است.
اما لازم است حس ناراحتی خود از حرف زدن راجع به مدفوع و ادرار سوا کرده
تا با آرامش درباره نحوه استفاده مجدد از آن صحبت کنیم.
و چه چیزهایی را نمیخواهیم دوباره استفاده کنیم.
و به این برسیم:
اگر رویکرد خود در زهکشی فاضلاب را تغییر دهیم،
روند تغییرات آب و هوایی را کند خواهیم کرد.
آن کربن توی مدفوع یادتان هست؟
اگر بتوانیم آن را به بسترخاکی خود برسانیم.
شروع به جذب دی اکسید کربنی که در هوا روانه میکنیم خواهد کرد.
و میتواند به آهسته کردن گرمایش جهانی کمک کند.
مایلم به شما برخی شخصیتهای شجاع را نشان دهم
که شهامت به آغوش گرفتن این رویکرد آموزش مستراحی پیشرفته را داشتهاند.
خب این رفقا در نیومکزیکو--
چرا این کار را کردند؟
«چون در بیابان هستند؟
اما از همه مهمتر، احساس آسودگی میکردند
از مشاهده آنچه در توالت بعنوان یک منبع در جریان است.
این یک خانه متوسط در پورتلند اورگان است.
این خانه بخاطر داشتن یک توالت کمپوستسازی که دائم مدفوع
و ادرارشان را به ماده مغذی خاک تبدیل میکند ویژه است.
آب شستشویشان، آب حمامشان به زیرزمین
و مجموعهای از حوضچههای مالچی میرود،
و بعد آن باغ پایین تپه را آبیاری میکند.
وقتی دنبال مجوز این کار رفتند،
اجازه این کار در اورگان وجود نداشت.
اما در پنج ایالت مجاور مجاز بود.
آن نخستین کمپین تغییر مقررات ریکد (سازمان من)بود.
این مثال عالی است از جاییکه رویکر مدیریت آب یکپارچه
ارزانترین بود.
این ساختمان مسکونی مرتفع در مرکز شهر پورتلند است
و آنها سیفونشان به سیستم فاضلاب منتهی نمیشود.
چطور؟
خب، آب آشامیدنی آنها برای سیفون کشیدن توالتها مورد استفاده مجدد قرار میگیرد،
یا سیستمهای مکانیکی خنک کننده،
آبیاری کردن منظرهها.
و بعد به محضی که ساختمان همه چیز را کلا استفاده کرده--
گه توی آن--
بواسطه گیاهان و باکتریا تا بالاترین حد استاندارد در محل تصفیه میشود،
و بعد فیلتر شده به آب زیرزمینی میپیوندد.
و کل آن ارزانتر از بروز کردن
زیرساختار فاضلاب پیرامون است.
خب این آخرین دلیلی است که واقعا از بابت انجام کارها
بطور متفاوت هیجانزده می شویم.
کلی پول صرفهجویی ميشود.
این اولین مجوز در نوع خود در اورگان است.
مردم شجاع و روشنفکر نشسته و به راحتی میگویند،
«اره، این گه قابل درک است.»
(خنده)
«بیایید این کار را کنیم.»
(تشویق)
خب،
من مدام مثالهایی را نشان میدهم
از جاهایی که همه چیز به استفاده مجدد میرسد.
چرا؟
خب، وقتی به زیرساختار در حال فرسودگی خود نگاه میکنیم-- که پیر هست--
و به هزینه به روز کردن آن نگاه میکنیم،
سه چهارم هزینه آن فقط لولههایی هستند که درون شهر کشیده شده اند.
بنابراین به وقت نوسازی، در حالیکه نوگرایی میکنیم
شاید بیشتر قابل درک باشد که از هرآنچه در دسترس داریم استفاده مجدد کنیم.
سانفرانسیسکو به اهمیت این کار پی برد
و برای هر خانواری که از آب شستشو
و آب باران برای آبیاری باغچهاش استفاده کند
تخفیف قائل شد،
چون میزان آبی که در هر جامعه صرفهجویی میشد خیلی زیاد بود.
اما چرا همه این پروژهها خیلی نوآورانه هستند؟
بخاطر پول، خب.
اما مهمتر از همه
آنها حس بدی نسبت به این ایده آموزش مستراحی پیشرفته نداشتند.
تصور کنید اگر نوآوری برای زهکشی فاضلاب را در آغوش بکشیم
همانطوری که نسبت به انرژی خورشیدی برخورد کردیم.
به آن فکر کنید-- انرژی خورشیدی قبلا متداول و در دسترس نبود.
و اینک بیشتر بخشی از شبکه قدرت ما نسبت به سابق است.
و برگشتپذیری میافریند.
ما اکنون منابع قدرتی مثل خورشید را داریم
که با هیجانات زمینی ما تغییر نمی کند.
چه چیزی باعث پیشبرد آن نوآوری میشود؟
ما هستیم.
درباره انرژی حرف میزنیم.
درباره انرژی صحبت کردن باحال است.
بعضی حتی صحبت از مشکلات مرتبط
با منابع محدودی میکنند که انرژی فعلی ما از آنجا ناشی می شود.
ما بهترین و درخشانترین استعدادهایمان را تشویق به کار روی این مساله میکنیم--
پنلهای خورشیدی بهتر، باتریهای بهتر و همه چیز.
پس بهتر است درباره این که آب آشامیدنی ما از کجا میاید، مدفوع
و ادرار ما دقیق کجا میرود صحبت کنیم.
اگر بتوانیم تماما در این موضوع بر این احساس ناراحتی خود غلبه کنیم
چیزی را میتوانیم خلق کنیم که معدن طلای آیندگان ما باشد.
هر بار که سیفون توالت را میکشید،
مایلم به این فکر کنید،
«ادرار و مدفوع ما کجا میرود؟
آیا به روش ارزشمندی بکار گرفته میشوند؟»
(خنده)
« یا که یک جایی در آبراهها هدر روند؟»
در صورت ندانستن جواب آن را بیابید.
اگر از پاسخ خوشتان نیامد،
به نحوه برقراری ارتباط با کسانی که سردمدار این تغییر هستند پی ببرید،
که شما آموزش پیشرفته مستراحی را طی کردهاید، که آماده استفاده مجدد هستید.
نوع احساسی که دارید
دقیقا بر تعیین میزان نوآور بود ما اثر دارد.
خیلی متشکرم.
(تشویق)