Ik wil het hebben over seks voor geld.
Ik ben niet zoals de meeste mensen die je eerder hoorde over prostitutie.
Ik ben geen politieagente
of sociaal werkster.
Ik ben geen geleerde, journaliste of politicus.
Zoals je vermoedelijk uit Maryam's intro opmerkte,
ben ik ook geen non. (Gelach)
De meesten van hen zouden zeggen dat seks verkopen vernederend is.
Dat niemand er ooit voor kiest.
Dat het gevaarlijk is; vrouwen worden misbruikt en vermoord.
De meesten zouden zelfs zeggen:
"Er zou een wet tegen moeten zijn."
Misschien klinkt dat redelijk voor jou.
Het klonk mij ook redelijk.
Althans tot het einde van 2009,
toen ik twee toekomstloze, slecht betaalde baantjes had.
Elke maand dekte mijn loon net mijn schulden.
Ik was uitgeput en mijn leven was uitzichtloos.
Net als zovelen voor mij
besloot ik dat seks voor geld een betere optie was.
Begrijp me niet verkeerd,
ik had ook liever de loterij gewonnen.
Maar dat leek niet te gaan gebeuren
en de huur moest betaald worden.
Dus ging ik in een bordeel werken.
In de voorbijgaande jaren
had ik veel tijd om na te denken.
Mijn gedachten over prostitutie zijn veranderd.
Ik dacht na over instemming
en de aard van dit werk onder het kapitalisme.
Ik dacht over genderongelijkheid
en het werk dat vrouwen doen aangaande seks en voortplanting.
Ik heb uitbuiting en geweld meegemaakt in dit werk.
Ik heb nagedacht over wat nodig is
om prostituees hiertegen te beschermen.
Misschien dacht jij hier ook al over na.
In deze talk
toon ik de vier voornaamste juridische benaderingen,
zoals die wereldwijd op sekswerk worden toegepast
en leg uit waarom ze niet werken;
waarom seksindustrie verbieden eigenlijk elk risico verhoogt
dat prostituees lopen.
Daarna zal ik je vertellen wat wij, als prostituees, eigenlijk willen.
De eerste benadering is volledige criminalisering.
De halve wereld,
inclusief Rusland, Zuid-Afrika en het grootste deel van de VS,
reguleert sekswerk door alle betrokkenen te criminaliseren.
Dat is verkoper, koper en derde partijen.
Wetgevers in deze landen hopen blijkbaar
dat de angst gearresteerd te worden mensen zal stoppen seks te verkopen.
Maar als ik moet kiezen tussen de wet respecteren
en mijzelf en mijn familie te eten geven,
dan doe je het werk hoe dan ook
en neem je het risico erbij.
Criminalisering is een valstrik.
Het is moeilijk een normale job te krijgen met een crimineel verleden.
Mogelijke werkgevers zullen je niet aannemen.
Als je nog steeds geld nodig hebt,
kom je in de meer flexibele informele economie terecht.
De wet dwingt je seks te blijven verkopen,
wat het tegenovergestelde is van het beoogde effect.
Gecriminaliseerd worden, stelt je bloot aan mishandeling door de staat zelf.
Op veel plaatsen word je gedwongen iemand om te kopen
of zelfs seks te hebben met politieagenten
om arrestatie te voorkomen.
Politie en gevangenisbewakers in Cambodja bijvoorbeeld,
hebben prostituees al onderworpen
aan wat enkel marteling kan worden genoemd:
bedreigingen onder schot,
slagen, elektrische schokken, verkrachting
en onthouding van voedsel.
Iets anders verontrustends:
als je seks verkoopt in plaatsen als Kenya, Zuid-Afrika of New York,
kan een agent je arresteren als je condooms op zak hebt.
Want condooms kunnen bewijs zijn dat je seks verkoopt.
Uiteraard vergroot dat de kans op HIV.
Stel je voor dat je weet dat het op zak hebben van condooms
tegen je gebruikt kan worden.
Best een goede reden om ze thuis te laten, niet?
Prostituees in deze plaatsen moeten de moeilijke keuze maken
tussen het risico op arrestatie en onveilige seks.
Wat zou jij kiezen?
Zou jij condooms meenemen naar het werk?
Wat als je bezorgd zou zijn
dat de agent je zou verkrachten als je in het busje stapt?
De tweede manier om sekswerk te reguleren in deze landen,
is gedeeltelijke criminalisering,
waarbij kopen en verkopen van seks legaal is,
maar aanverwante activiteiten,
zoals een bordeel uitbaten of tippelen, verboden zijn.
Wetten zoals deze
-- we hebben die in het VK en in Frankrijk --
zeggen tegen ons:
"Hé, je mag seks verkopen,
maar doe het achter gesloten deuren
en helemaal alleen."
Een bordeel uitbaten, trouwens,
is gedefinieerd als slechts twee of meer prostituees die samenwerken.
Dat verbieden, betekent dat velen van ons alleen werken,
wat ons natuurlijk kwetsbaar maakt voor geweldplegers.
Maar we zijn ook kwetsbaar
als we de wet overtreden door samen te werken.
Een paar jaar geleden
was een vriendin van me bang na een aanval op haar werk,
dus ik zei haar dat ze haar klanten voor een tijdje bij mij kon ontvangen.
In die tijd
deed nog een kerel vervelend.
Ik zei de man te vertrekken of ik zou de politie bellen.
Hij keek naar ons twee en zei:
"Jullie kunnen de politie niet bellen.
Jullie werken samen, dat is illegaal."
Hij had gelijk.
Hij ging uiteindelijk weg, zonder fysiek geweld,
maar de kennis dat wij de wet overtraden,
gaf die man de macht ons te bedreigen.
Hij voelde zich zeker dat hij ermee weg zou komen.
Het verbieden van straatprostitutie doet ook meer kwaad
dan het voorkomt.
Allereerst: om arrestatie te voorkomen,
nemen straatwerkers risico's om onopgemerkt te blijven.
Dat betekent alleen werken
of op afgelegen locaties zoals bossen,
waar ze kwetsbaar zijn voor aanvallen.
Als je op straat gepakt wordt, seks verkopend, krijg je een boete.
Hoe betaal je die boete zonder terug op straat te gaan?
Het was de behoefte aan geld die je de straat op dreef.
En zo stapelen de boetes zich op
en kom je in een vicieuze cirkel:
seks verkopen om boetes te betalen die je kreeg door seks te verkopen.
Laat me vertellen over Mariana Popa die werkte in Redbridge, Oost Londen.
De straatwerkers van haar blok wachtten meestal op klanten in een groep,
voor de veiligheid
en om elkaar te waarschuwen gevaarlijke kerels te vermijden.
Maar tijdens een razzia
tegen sekswerkers en hun klanten
was ze gedwongen alleen te werken om arrestatie te voorkomen.
Ze werd doodgestoken in de vroege uren van 29 oktober 2013.
Ze had wat later gewerkt dan normaal
om een boete te betalen die ze kreeg voor tippelen.
Dus als sekswerkers criminaliseren hen schaadt,
waarom dan niet gewoon de mensen criminaliseren die seks kopen?
Dit is het doel van de derde aanpak.
Het Zweedse of Noorse model voor sekswerk-wetgeving.
Het idee achter de wet
is dat seks verkopen intrinsiek schadelijk is
en door de optie weg te nemen, help je dus in feite de prostituees.
Ondanks groeiende steun
voor wat men vaak de 'stop-de-vraag-benadering' noemt,
is er geen bewijs dat het werkt.
Er is net zoveel prostitutie in Zweden als voorheen.
Waarom zou dat zijn?
Omdat mensen die seks verkopen
vaak geen andere inkomstenopties hebben.
Als je dat geld nodig hebt,
is het enige effect van minder vraag,
dat je je prijs moet laten zakken
of riskantere seksuele diensten aan moet bieden.
Als je meer klanten moet vinden,
zoek je misschien hulp van een manager.
Dus in plaats van wat men noemt 'pooierschap' tegen te gaan,
creëert zulke wet juist kansen
voor mogelijke uitbuiting door derden.
Om veilig te zijn tijdens mijn werk
maak ik geen afspraken
met iemand die me belt van een geheim nummer.
Als het een huis- of hotelbezoek is,
probeer ik hun persoonlijke gegevens te achterhalen.
Als ik werkte onder het Zweedse model
zou een klant te bang zijn om me die informatie te geven.
Ik heb dan geen andere keuze
dan boekingen te accepteren van een man die ontraceerbaar is
als hij later agressief blijkt.
Als je hun geld nodig hebt,
moet je jouw klanten beschermen tegen de politie.
Als je buiten werkt
- dus alleen of op afgelegen locaties,
net alsof je zelf gecriminaliseerd wordt -
betekent het sneller instappen in auto's.
Minder onderhandelingstijd betekent snellere beslissingen.
Is deze kerel gevaarlijk of gewoon nerveus?
Kan je jezelf veroorloven het risico te nemen?
Kan je jezelf veroorloven het niet te doen?
Iets wat ik vaak hoor, is:
"Prostitutie zou prima zijn
als we het legaliseren en reguleren."
We noemen die benadering 'legalisering'
en het wordt gedaan in landen als Nederland, Duitsland
en Nevada in de VS.
Maar het is geen geweldig model voor mensenrechten.
In staatsgecontroleerde prostitutie
kan commerciële seks alleen plaatsvinden
op aangewezen plaatsen
en prostituees moeten voldoen aan bijzondere bepalingen,
zoals registratie en verplichte medische controles.
Regulering is fantastisch op papier,
maar politici maken regulering rond sekswerk
bewust duur en moeilijk te gehoorzamen.
Het creëert een tweeledig systeem: legaal en illegaal werk.
We noemen dat soms: 'achterdeur-criminalisering'.
Rijke bordeeleigenaars met connecties kunnen voldoen aan alle regels,
maar de kleinere spelers vinden die regels
onmogelijk om te volgen.
Zelfs als het eigenlijk mogelijk is,
kost een vergunning en goede locatie tijd en geld.
Het zal geen optie zijn
voor iemand die wanhopig is en vanavond geld nodig heeft.
Het zijn misschien vluchtelingen of slachtoffers van huiselijk geweld.
In dit tweeledig systeem
worden de meest kwetsbaren gedwongen om illegaal te werken,
dus zijn ze nog altijd blootgesteld aan de gevaren van criminalisering
die ik eerder noemde.
Het lijkt of alle pogingen tot regulering
of het verhinderen van sekswerk
zaken gevaarlijker maakt voor wie seks verkoopt.
Angst voor wetshandhaving dwingt hen alleen te werken op afgelegen plaatsen
en laat klanten en zelfs agenten toe gewelddadig te zijn,
omdat ze weten dat ze ermee wegkomen.
Boetes en strafbladen dwingen mensen eerder om seks te blijven verkopen,
dan te stoppen.
Verkopers moeten grote risico's nemen door intimidatieacties van kopers,
waardoor ze in de armen van gewelddadige managers kunnen komen.
Deze wetten versterken stigma en haat tegen sekswerkers.
Toen Frankrijk twee jaar terug tijdelijk het Zweedse model overnam,
zagen gewone burgers het als een teken
burgerwachtaanvallen uit te kunnen voeren
op de mensen die op straat werken.
Opinieonderzoek in Zweden laat zien
dat een significant groter aantal mensen prostituees gearresteerd willen zien
sinds de invoering van de wet.
Als het verbod zo schadelijk is,
vraag je je misschien af waarom het zo populair is?
Ten eerste was en is prostitutie een overlevingsstrategie
voor verschillende onpopulaire minderheidsgroepen:
getinte mensen,
migranten,
mensen met een handicap,
LHBT mensen,
vooral transgender vrouwen.
Dit zijn de zwaarst geprofileerde groepen
en de meest gestraften door het prostitutieverbod.
Ik denk niet dat dit per ongeluk is.
Deze wetten hebben politieke steun,
juist omdat ze díe mensen slachtoffer maken
waarvan stemmers niets willen zien of horen.
Waarom zouden mensen anders het verbod steunen?
Veel mensen hebben een begrijpelijke angst voor mensenhandel.
Mensen denken dat uitheemse vrouwen, gekidnapt en verkocht als seksslaaf,
gered kunnen worden door de hele industrie te ontmantelen.
Laten we praten over mensenhandel.
Gedwongen arbeid komt voor in veel industrieën,
vooral in degene waarin de arbeiders migranten of kwetsbare mensen zijn
en dit moet worden aangepakt.
Maar dat gaat het best met wetten die dat specifieke geweld aanpakken,
niet de hele industrie.
Toen 23 Chinese migranten zonder papieren verdronken
terwijl ze kokkels raapten in Morecambe Bay in 2004,
waren er geen oproepen om de hele visserijsector op te doeken
om slachtoffers van mensenhandel te redden.
Werkers moeten gewoon meer legale bescherming krijgen,
zodat ze zich kunnen verdedigen
en autoriteiten kunnen inlichten zonder angst voor arrestatie.
De manier waarop de term mensenhandel wordt gebruikt,
impliceert dat alle ongedocumenteerde migratie in de prostitutie is gedwongen.
In feite hebben veel migranten ervoor gekozen,
uit economische noodzaak,
om zichzelf in de handen van mensensmokkelaars te plaatsen.
Velen doen dit in het volle besef
dat ze de prostitutie ingaan als ze hun bestemming bereiken.
En ja, het kan vaak zo zijn
dat deze mensensmokkelaars overdreven vergoedingen eisen,
migranten dwingen onvrijwillig werk te doen
en ze te misbruiken als ze kwetsbaar zijn.
Dat is waar over prostitutie,
maar dat is ook waar over agrarisch werk,
werk in de horeca en huishoudelijk werk.
Niemand wil tenslotte gedwongen zijn te werken,
maar dat is een risico die veel migranten willen nemen,
vanwege hetgeen ze achterlaten.
Als mensen legaal mochten migreren,
hoefden ze hun leven niet in de handen van mensensmokkelaars te leggen.
De problemen ontstaan
door de criminalisering van migratie
en door de criminalisering
van prostitutie zelf.
Dit is een geschiedenisles.
Als je iets probeert te verbieden dat mensen willen of nodig hebben,
of het nu het drinken van alcohol of de grens oversteken is,
of abortus plegen,
of seks verkopen,
creëer je meer problemen dan je oplost.
Een verbod maakt amper een verschil
voor het aantal mensen dat die dingen ook echt doen.
Maar het maakt een groot verschil
in hoe veilig ze het kunnen doen.
Waarom zouden mensen anders een verbod steunen?
Als feminist weet ik dat de seksindustrie een plaats is
waar sociale ongelijkheid diep geworteld zit.
Het is een feit dat de meeste mensen die seks kopen, mannen met geld zijn,
en de meeste verkopers vrouwen zonder geld.
Jullie kunnen het eens zijn daarmee - ik in ieder geval wel -
en nog steeds denken dat verbieden een verschrikkelijk beleid is.
In een betere, gelijkere wereld,
zouden er misschien veel minder mensen seks verkopen om te overleven,
maar een betere wereld creëren kan niet zomaar door middel van wetten.
Als iemand seks moet verkopen omdat diegene arm is,
of omdat diegene dakloos is,
of omdat ze illegaal zijn en geen legaal werk kunnen vinden,
maakt het wegnemen van die optie ze niet minder arm,
het biedt ze geen huis,
het verandert hun immigratiestatus niet.
Mensen maken zich zorgen dat seks denigrerend is.
Ga bij jezelf na: is het meer denigrerend dan honger lijden
of zien dat je kinderen honger lijden?
Niemand zegt dat rijke mensen geen kinderjuffrouw aan mogen nemen,
of een manicure laten doen,
ook al zijn de meeste mensen die dat werk uitvoeren arme gemigreerde vrouwen.
Het is het specifieke feit dat arme gemigreerde vrouwen seks verkopen
waardoor sommige feministen zich oncomfortabel voelen.
En ik kan begrijpen
waarom de seksindustrie sterke gevoelens opwekt.
Mensen hebben allerlei ingewikkelde gevoelens
als het op seks aankomt.
Maar we kunnen geen beleid maken alleen gebaseerd op die gevoelens,
vooral niet buiten de mensen om
die door dat beleid getroffen worden.
Als we gefixeerd raken op de afschaffing van prostitutie,
maken we ons later meer zorgen over een specifieke openbaring
van genderongelijkheid,
dan over de onderliggende oorzaken.
Mensen blijven echt steken op de vraag:
"Zou jij willen dat je dochter het doet?"
Dat is de verkeerde vraag.
In plaats daarvan moet je je voorstellen dat ze het doet.
Hoe veilig is ze 's avonds op het werk?
Waarom is ze niet veiliger?
Dus we hebben gekeken naar gehele criminalisering,
partiële criminalisering, het Zweedse of Noordse model,
en legalisatie,
en hoe ze allemaal schade aanrichten.
Iets dat ik nooit heb horen vragen is:
"Wat willen prostituees?"
Uiteindelijk zijn wij het meest getroffen door deze wetten.
Nieuw-Zeeland decriminaliseerde sekswerk in 2003.
Vergeet niet
dat decriminalisering en legalisatie niet hetzelfde zijn.
Decriminalisering betekent de opheffing van wetten
die de seksindustrie straffen oplegt,
in plaats van sekswerk te behandelen als elk ander soort werk.
In Nieuw-Zeeland kunnen mensen samenwerken voor veiligheid,
en leggen werkgevers van prostituees verantwoording af aan de staat.
Een prostituee mag een cliënt elk moment weigeren,
om welke reden dan ook,
en 96 procent van de straatwerkers
geven aan dat ze voelen dat de wet hun rechten beschermt.
Nieuw-Zeeland heeft geen toename gezien
in het aantal mensen dat sekswerk uitvoert,
maar decriminalisering heeft het veel veiliger gemaakt.
Maar de les van Nieuw-Zeeland
is niet alleen dat hun legalisatie goed is,
maar het cruciale is
dat het geschreven is samen met een prostitueeorganisatie:
het New Zealand Prostitutes' Collective.
Toen het ging om sekswerk veiliger maken,
waren ze bereid om naar de prostituees zelf te luisteren.
Hier in het VK
ben ik lid van door prostituees geleide groepen als de Sex Worker Open University
en het English Collective of Prostitutes.
En we vormen een deel van een globale beweging
die decriminalisering en zelfbeschikking eist.
Het universele symbool van onze beweging is de rode paraplu.
We worden gesteund in onze eisen door globale instanties zoals UNAIDS,
de World Health Organisation
en Amnesty International.
Maar we hebben meer bondgenoten nodig.
Als je geeft om gendergelijkheid
of armoede of migratie of volksgezondheid,
dan zijn rechten voor prostituees belangrijk voor je.
Maak ruimte voor ons in je bewegingen.
Dat betekent niet alleen luisteren naar prostituees als we praten,
maar onze stemmen versterken.
Verzet je tegen degenen die ons tot zwijgen brengen,
degenen die zeggen dat een prostituee of te gedupeerd is,
te beschadigd om het beste voor haarzelf in te zien,
of anders te bevoorrecht
en te veel verwijderd van echte ontbering,
niet representatief voor miljoenen slachtoffers zonder stem.
Dit onderscheid tussen slachtoffer en iemand met macht is denkbeeldig.
Het bestaat alleen om prostituees in een kwaad daglicht te stellen
en ons gemakkelijk te negeren.
Ongetwijfeld werken velen van jullie voor de kost.
Sekswerk is ook werk.
Net zoals jij
vinden sommigen hun werk leuk
en haten anderen het.
Uiteindelijk hebben de meesten van ons gemengde gevoelens.
Maar hoe we ons voelen over ons werk
is niet het punt.
En hoe anderen zich voelen over ons werk al helemaal niet.
Het belangrijke is dat we het recht hebben veilig te werken
en op onze eigen voorwaarden.
Prostituees zijn echte mensen.
We hebben ingewikkelde ervaringen gehad
en ingewikkelde antwoorden op die ervaringen.
Maar onze eisen zijn niet ingewikkeld.
Je kan het dure escortes in New York City vragen,
bordeelwerkers in Cambodja, straatwerkers in Zuid-Afrika
en elk meisje op het rooster bij mijn oude baan in Soho,
en ze zullen je allemaal hetzelfde vertellen.
Je kan praten met miljoenen prostituees
en ontelbare door prostituees geleide groepen.
We willen gehele decriminalisering en arbeidsrechten als werkers.
Ik ben maar één prostituee op het podium vandaag,
maar ik breng de boodschap namens de hele wereld.
Dankjewel.
(Applaus)