Αν κοιτάξετε βαθιά στον νυχτερινό ουρανό,
θα δείτε αστέρια
και αν κοιτάξετε ακόμα πιο μακριά, θα δείτε κι άλλα αστέρια
και μετά γαλαξίες και στη συνέχεια κι άλλους γαλαξίες.
Αλλά αν συνεχίσετε να κοιτάτε όλο και πιο μακρυά
τελικά δεν θα βλέπετε τίποτα για αρκετή ώρα,
αλλά στο τέλος θα δείτε μια αχνή λάμψη να σιγοχάνεται.
Είναι η λάμψη που προέκυψε από τη Μεγάλη Έκρηξη.
Η Μεγάλη Έκρηξη ήταν μια εποχή στην αρχή του σύμπαντος
όπου όλα όσα βλέπουμε στον ουρανό ήταν συμπυκνωμένα
σε μια απίστευτα μικρή,
απίστευτα καυτή, απίστευτα ταραχώδη μάζα
κι απ' αυτήν γεννήθηκαν όλα όσα βλέπουμε.
Έχουμε, λοιπόν, χαρτογραφήσει αυτή τη λάμψη
με φοβερή ακρίβεια.
Κι όταν λέω «έχουμε» δεν εννοώ εμένα. (Γέλια)
Έχουμε χαρτογραφήσει αυτή τη λάμψη
με φοβερή ακρίβεια
και είναι φοβερό
ότι είναι σχεδόν απόλυτα ισότιμα μοιρασμένη
στα 14 δισεκατομμύρια έτη φωτός από τη μια πλευρά
και στα 14 δισεκατομμύρια από την άλλη
υπάρχει η ίδια θερμοκρασία.
Έχουν περάσει 13 δισεκατομμύρια χρόνια
από τη Μεγάλη Έκρηξη
και έτσι ξεθώριασε και κρύωσε
και τώρα η θερμοκρασία είναι 2,7 βαθμοί.
Όμως δεν είναι ακριβώς 2,7 βαθμοί.
Είναι 2,7 βαθμοί
σε περίπου 10 μέρη στο εκατομμύριο.
Εδώ κάνει λίγο περισσότερη ζέστη
και εκεί λίγο περισσότερο κρύο.
Κι αυτό είναι απίστευτα σημαντικό για όλους μας,
γιατί εκεί που κάνει λίγο περισσότερη ζέστη
υπάρχουν πιο πολλά «πράγματα»
κι εκεί που υπάρχουν πιο πολλά «πράγματα»
έχουμε γαλαξίες και συμπλέγματα γαλαξιών
και υπερσυμπλέγματα
και όλες τις δομές που υπάρχουν στο σύμπαν.
Και αυτά τα μικρά ανομοιογενή σημεία
που είναι 23 μέρη στο εκατομμύριο
αυτά δημιουργήθηκαν από κβαντομηχανικές δονήσεις
στο πρώιμο σύμπαν
που απλώθηκαν κατά μήκος όλου του σύμπαντος.
Κι αυτό είναι φοβερό
και δεν είναι αυτό που ανακάλυψαν τη Δευτέρα.
Αυτό που βρήκαν τη Δευτέρα είναι ακόμα καλύτερο.
Ορίστε λοιπόν τι βρήκαν.
Φανταστείτε ότι παίρνετε μια καμπάνα
και τη χτυπάτε με ένα σφυρί.
Τι θα συμβεί τότε; Κουδουνίζει!
Αλλά αν περιμένετε, το κουδούνισμα αρχίζει να εξασθενεί
όλο και περισσότερο
μέχρι που δεν το αντιλαμβάνεστε πλέον.
Το σύμπαν, λοιπόν, στην αρχή του ήταν πολύ πυκνό
σαν μέταλλο και ακόμα πυκνότερο
κι αν το χτυπούσατε, θα κουδούνιζε
και αυτό που θα κουδούνιζε
θα ήταν η δομή του ίδιου του χωροχρόνου
και το σφυρί θα ήταν η κβαντομηχανική.
Αυτό που βρήκαν τη Δευτέρα
ήταν αποδείξεις για το κουδούνισμα του χωροχρόνου
στην αρχή του σύμπαντος
αυτό που ονομάζουμε βαρυτικά κύματα
από την καθοριστική περίοδο.
Και να πώς το βρήκαν.
Αυτά τα κύματα έχουν εξασθενήσει εδώ και καιρό.
Αν πάτε για βόλτα
δεν κουδουνίζετε.
Αυτά τα βαρυτικά κύματα στη δομή του σύμπαντος
είναι τελείως αόρατα για πολλούς λόγους.
Αλλά στην αρχή, όταν το σύμπαν εξέπεμπε
αυτή την τελευταία λάμψη,
τα βαρυτικά κύματα
έδωσαν μικρές κλίσεις
στη δομή του φωτός που βλέπουμε.
Παρατηρώντας λοιπόν το νυχτερινό ουρανό όλο και πιο βαθιά --
Αυτοί οι άνθρωποι πέρασαν τρία χρόνια στον Νότιο Πόλο
κοιτώντας μέσα από τον πιο κρύο και καθαρό αέρα
που μπορούσαν να βρουν
κοιτούσαν βαθιά τον νυχτερινό ουρανό
και μελετούσαν αυτή τη λάμψη, ψάχνοντας για αυτές τις λεπτές κλίσεις
που είναι η ένδειξη, το σήμα,
για τα βαρυτικά κύματα
το κουδούνισμα του πρώιμου σύμπαντος.
Και τη Δευτέρα ανακοίνωσαν
ότι το βρήκαν.
Και αυτό που είναι το πιο φοβερό για μένα
δεν είναι απλά το κουδούνισμα, παρόλο που είναι φανταστικό.
Αυτό που είναι τελείως καταπληκτικό,
ο λόγος που βρίσκομαι σ' αυτή τη σκηνή
είναι ότι αυτό μας λέει κάτι βαθύ για το πρώιμο σύμπαν.
Μας λέει ότι εμείς
και όλα όσα υπάρχουν γύρω μας
είναι βασικά μία μεγάλη φούσκα
κι αυτό είναι η θεωρία του πληθωρισμού
μια μεγάλη φούσκα περικυκλωμένη από κάτι άλλο.
Αυτό δεν είναι ολοκληρωτική απόδειξη για τον πληθωρισμό
αλλά ό,τι δεν είναι πληθωρισμός, αλλά εξηγεί αυτό
θα είναι παρόμοιο.
Αυτή είναι μια θεωρία, μια ιδέα
που κυκλοφορούσε εδώ και καιρό
και δεν περιμέναμε ποτέ ότι θα τη βλέπαμε.
Για πολλούς λόγους, πιστεύαμε ότι ποτέ δε θα είχαμε καταληκτικές αποδείξεις.
Και αυτές είναι καταληκτικές αποδείξεις.
Αλλά η πραγματικά τρελή ιδέα
είναι ότι η δική μας φούσκα είναι απλά μία φούσκα
μέσα σε ένα πολύ μεγαλύτερο ταραχώδες χωνευτήρι γεμάτο με συμπαντικά «πράγματα».
Δε θα μπορέσουμε ποτέ να δούμε τα «πράγματα» που είναι έξω,
αλλά πηγαίνοντας στον Νότιο Πόλο και περνώντας τρία χρόνια εκεί
παρατηρώντας τη λεπτομερή δομή του ουρανού
μπορούμε να συμπεράνουμε
ότι βρισκόμαστε σε ένα σύμπαν που μοιάζει κάπως έτσι.
Κι αυτό με συναρπάζει!
Ευχαριστώ πολύ.
(Χειροκρότημα)