میخواهم درباره فقدانِ بصیرتی صحبت کنم
که بسیاری از ما از آن زیان میبینیم.
این، در واقع ناکامی در پیدا کردنِ نوع خاصی ازخطر است.
میخواهم سناریویی را شرح دهم
که فکر میکنم هم ترسناک است
و هم وقوع آن محتمل،
و آنطوری که معلوم میشود ترکیب
خوبی نیست.
و بجای این که وحشت کنید، اغلب شما احساس خواهید کرد
که موضوع مورد صحبت یکجورهایی باحال است.
میخواهم شرح دهم که چطور یافتههای ما
در هوش مصنوعی میتواند
درنهایت به نابودی ما بیانجامد.
و در واقع، فکر میکنم خیلی سخت است که ببینیم چطور نابودمان نخواهند کرد
یا ما را به نابود کردن خودمان سوق ندهند.
و در عین حال اگر مثل من باشید
خواهید دید فکر کردن به این چیزها جالب است.
و آن واکنش بخشی از مشکل است.
درسته؟ آن واکنش باید نگرانتان کند.
و اگر قرار بود در این سخنرانی متقاعدتان کنم
که احتمالا از یک قحطی جهانی بخاطر
تغییرات جوی یا هر فاجعه دیگری رنج ببریم
و این که نوههای ما یا نوههای آنها
هم احتمال زندگی این شکلی را دشته باشند،
با خودتان فکر نمیکردید،
«جالبه.
از این سخنرانی TED خوشم میآید.»
قحطی جالب نیست.
از سوی دیگر مرگ ناشی از ژانر علمی تخیلی جالب است،
و یکی از چیزهایی که بیش از همه نسبت به توسعه هوش صنوعی در این مرحله نگرانم میکند
این است که به نظر میرسد ما قادر به ایجاد واکنش عاطفی مناسبی
به خطرات در پیشِ روی خود نبودهایم.
حتی من که این سخنرانی را انجام میدهم، قادر نیستم این واکنش را ایجاد کنم.
مثل ایستادن در برابر دو در میماند.
پشت درب شماره یک
ما دست از پیشرفت در ساخت ماشینهای هوشمند میکشیم.
سخت افزار و نرم افزار کامپیوترمان به دلیلی دست از بهتر شدن بر میدارد.
چند لحظه در مورد چرایی این اتفاق تامل کنید.
منظورم این است که با فرض به دانستن این که هوش و ماشینی شدن چقدر با ارزشند،
ما به بهبود فناوری خود ادمه خواهیم داد اگر امکانش باشد.
چه چیزی قادر است سد راهمان شود؟
یک جنگ هستهای تمام عیار؟
یک بیماری فراگیر جهانی؟
اصابت یک اخترواره؟
جاستین بیبر رییس جمهور آمریکا شود؟
(خنده)
نکته این است که باید چیزی باشد که تمدن را نابود کند.
باید تصور کنید چقدر بد باید باشد
تا برای همیشه مانع ما در انجام اصلاحات در این فناوری
گردد،
در همه نسلها.
تقریبا طبق تعریف این بدترین چیزی است
که تابحال در تاریخ بشر اتفاق افتاده.
بنابراین تنها جایگزین
که خب پشت درب شماره دو خوابیده
این است که به بهسازی ماشینهای هوشمند هر سالی که بگذرد
ادامه دهیم.
در یک نقطه خاص، ماشینهایی را خواهیم است که از ما باهوشتر هستند،
و وقتی ماشینهایی بسازیم که از ما باهوشتر باشند،
آنها شروع به اصلاح خود می کنند.
و بعد خطر چیزی را خواهیم داشت که ای جی گود ریاضیدان
«انفجار هوش» نامید،
این که این پروسه از کنترل ما خارج شود.
این مساله بیشتر به شکلی که من اینجا نشان میدهم
مثل ترس از این که ارتشهایی از رباتهای بدطینت
به ما حمله کنند، ترسیم شده.
اما این، سناریوی چندان محتملی نیست.
اینطور نیست که ماشینهای ساخت دست ما به یکباره هیولا شوند.
نگرانی اینجاست که ماشینهایی خواهیم ساخت
که بسیار توانمندتر از ما هستند
جوریکه کمترین انحراف در بین اهداف ما و آنها
می تواند ما را نابود کند.
فقط به نحوه ارتباط ما با مورچه فکر کنید.
از آنها متنفر نیستیم.
راه مان را برای کشتنشان کج نمیکنیم.
در واقع، گاهی برای آسیب نرساندن به آنها خود را به زحمت میاندازیم.
در پیاده رو از رویشان میپریم.
اما هر وقت در جایی حضورشان
بطور جدی با یکی از اهداف ما منافعات داشته باشد،
برای مثال وقتی ساختمانی مثل این را بسازیم،
آنها را بیدرنگ قلع و قمع میکنیم.
نگرانی این است که یک روز ماشینهایی را خواهیم ساخت
که چه آگاه باشند یا نباشند
میتوانند این چنین بیملاحظه با ما رفتار کنند.
البته خیلی از شما آن را خطری در دراز مدت میببینید.
شرط میبندم کسانی در بین شما هستند که به احتمال این ماشین ابرهوشمند شک داشته
و آن را کمابیش بعید میدانند.
اما بعد باید به غلط بودن یکی از فرضیههای زیر برسید.
و آنها سه تا بیشتر نیستند.
هوشمندی موضوع پردازش اطلاعات در سیستمهای فیزیکی است.
راستش کمی بیشتر از یک فرض است.
درحال حاضر میزان اندکی از هوشمندی را در داخل ماشینهایمان بکار بردیم،
و خیلی از این ماشینها همین الان نیز
عملکردی در سطح هوش یک انسان فوق العاده باهوش دارند.
و میدانیم که خود این مسله صرفا میتواند
منجر به پیداش به اصطلاح « هوشمندی عمومی» شود،
توانایی اندیشیدنِ منعطف در سرتاسر حوزههای مختلف،
چون که مغزهایمان در انجامش موفق بودند، اینطور نیست؟
منظورم این است که در اینجا فقط اتم است،
و تا مادامی که سیستمی اتمی را میسازیم
که رفتار هوشمندانه بیشتر و بیشتری نشان میدهند،
مگر این که دچار وقفه شویم، وگرنه
ما نهایتا هومندیش عمومی را در ماشینهایمان
بکار خواهیم برد.
مهم است که تشخیص دهیم میزان پیشرفت اهمیت ندارد،
زیرا هر پیشرفتی برای رساندن ما به منطقه نهایی کافی است.
برای ادامه نیاز به قانون مورفی نداریم. نیاز به پیشرفت تصاعدی نداریم.
فقط باید ادامه دهیم.
فرض دوم این است که ادامه خواهیم داد.
به بهسازی ماشینهای هوشمند خود ادامه میدهیم.
و با فرض ارزش هوشمندی--
منظورم این است که خواه هوشمندی منبع همه چیزهایی است که برایمان ارزش دارد
یا که برای محافظت از چیزهای باارزشمان به آن نیاز داریم.
مهمترین منبع باارزش ما است.
بنابراین میخواهیم این را انجام دهیم.
مشکلاتی که مایوسانه نیاز به حل شان داریم.
میخواهیم امراضی چون آلزایمر و سرطان را درمان کنیم.
میخواهیم سیستمهای اقتصادی را بفهمیم. میخواهیم دانش اقلیمی خویش را بهبود ببخشیم.
پس اگر بتوانیم این کار را میکنیم.
قطار دیگر از ایستگاه خارج شده، و ترمزی برای کشیدن نیست.
سرآخر این که احتمالا ما در راس هوش یا جایی نزدیک آن
نخواهیم ایستاد.
و این یک بینش واقعا ضروری است.
این چیزی است که شرایط ما را پرمخاطره میکند،
و این چیزی است که درک ما از ریسک را شدیدا غیرقابل اتکا میکند.
الان باهوشترین فردی که تا به امروز زیسته را در نظر بگیرید.
اینجا تقریبا در فهرست کوتاه همه جان فان نیومن وجود دارد.
منظورم تاثیری است که فان نیومن بر اطرافیانش داشته
و این دربرگیرنده بزرگترین ریاضیدانها و فیزیکدانهای هم دورهاش میشود،
که نسبتا بخوبی ثبت شده است.
اگر فقط بخشی از نیمی از داستانهای درباره او درست باشد
شکی نیست
که او از باهوشترین آدمهایی است که تابحال زیسته.
بنابراین گستره هوش را در نظر بگیرید.
در اینجا جان فان نیومن را داریم.
و بعد نیز امثال من و شما.
و البته مرغ را هم داریم.
(خنده)
متاسفم، یک مرغ.
(خنده)
دلیلی ندارم که این سخنرانی را نامیدکنندهتر از حد نیاز کنم.
(خنده)
بحد قابل توجهی همینطور است،هر چند گستره هوش
خیلی وسیعتر از برداشت کنونی ما است،
و اگر ماشینهایی را بسازیم که از ما هوشمندترند،
آنها احتمالا این گستره را بررسی خواهند کرد
به ترتیبی که ما قادر به تصورش نیستیم،
و طوری از ما پیشی خواهند گرفت که تصورش را هم نمیکنیم.
و تشخیص این نکته مهم است که این مساله بواسطه خصیصه سرعت معتبر است.
درسته؟ پس ساخت یک هوش مصنوعی ابرهوشمندی را تصور کنید
که باهوشتر از یک تیم معمولی تحقیقاتی شما
در استانفورد یا MIT نباشد.
خب، مدارهای الکترونیکی کارکردی حدود یک میلیون بار سریعتر
از انواع زیست شیمی دارند
بنابراین این ماشین شاید یک میلیون بار سریعتر از ذهنهایی
که آن را ساختند فکر کند.
پس یک هفتهای که از راهاندازیش بگذرد،
هر هفتهای که سپری بگذرد عملکردی برابر ۲۰٫۰۰۰ سال
کار اندیشمدانه در سطح بشر خواهد داشت.
ما چطور قادر به درک ذهنی باشیم که چنین نوعی از پیشرفت را ایجاد میکند
چه برسد به محدود کردن آن؟
صادقانه بگویم، یک از چیزهای دیگری که نگران کننده است،
این است که - بهترین سناریوی ممکن را تصور کنید.
تصور کنید به طراحی از یک هوش مصنوعی ابرهوشمند رسیدهایم
که هیچ مشکل امنیتی ندارد.
برای اولین بار بهترین طراحی را داریم.
مثل این میماند که ما به دانشمندی دست پیدا کردهایم
که عینا طبق خواسته رفتار میکند.
خب این ماشین میتواند بهترین وسیله در صرفهجویی نیروی کار باشد.
میتواند ماشینی را طراحی کند که خود ماشینی را بسازد
که توان انجام هر کار فیزیکی را دارد،
با استفاده از نور خورشید،
کمابیش بخاطر هزینه مصالح خام.
پس درباره به پایان رسیدن جان کندن بشر صحبت میکنیم.
و همچنین به پایان رسیدن اغلب کارهایی که با عقل و خِرَد سروکار دارند.
پس در شرایط این چنینی چه بر سر میمونهایی مثل ما میآید؟
خب، ما در فریزبی بازی کردن و ماساژ دادن یکدیگر آزاد خواهیم بود.
و همینطور یکسری داروهای روانگردان و انتخابهای سوالبرانگیز توی کمد لباس،
و کل دنیا چیزی شبیه به جشنواره مرد سوزان میشود.
(خنده)
الان شاید خوشایند به گوش برسد
اما از خود سوال کنید چه اتفاقی برای
نظام سیاسی و اقتصادی کنونی ما خواهد افتاد؟
محتمل است که ما شاهد سطحی از نابرابری
ثروت و بیکاری باشیم
که بیسابقه است.
فقدان اراده در بکارگیری فوری این ثروت تازه
در خدمت کل بشریت.
اندک تریلیونرها قادر به عرض اندام در روی جلد مجلات تجاری هستند
در حالیکه بقیه دنیا از گرسنگی رنج خواهد بردد.
روسها یا چینیها چه کار میکنند
اگر بشنوند که یک کمپانی در سیلیکون ولی
در آستانه بکارگیری هوش مصنوعی اَبَرهوشمند است؟
ماشینی که قادر به ادامه جنگ است،
خواه زمینی یا سایبری،
با قدرتی بیسابقه.
این یک سناریوییست که در آن برنده همه چیز را بدست میآورد.
در این رقابت شش ماه پیش بودن
یعنی حداقل ۵۰۰٫۰۰۰ سال
جلوتر بودن.
پس به نظر میرسد که حتی شایعات بیشتر از این پیشرفتها
میتواند منجر به از خود بیخود شدن نوع بشر شود.
الان یکی از وحشتناکترین چیزها از دیدگاه من
در این لحظه همه آن چیزهایی هست
که محققان هوش مصنوعی
به ما میگویند، وقتی که میخواهند اطمینان بخش باشند.
و شایعترین دلیلی که برای نگران نبودن به ما میگویند زمان است.
کلی زمانبر است، مگر خبر ندارید.
شاید ۵۰ یا ۱۰۰ سال بعد.
یک محققی میگفت،
«نگران بودن درباره امنیت هوش مصنوعی
مثل نگران بودن درباره رشد بیحد جمعیت در مریخ است.»
در واقع آنها میگویند:
« فکرهای کوچک تان را در این مورد نگران نکنید.»
(خنده)
به نظر نمیاید کسی متوجه باشد
که ارجاع دادن به افق زمانی
کلا نامربوط است.
اگر هوش صرفا مساله پردازش اطلاعات باشد
و ما به اصلاح ماشینهای خود ادامه دهیم،
شکلی از هوش ماورایی را تولید خواهیم کرد.
و ایدهای نداریم که چقدر زمان میبرد
تا شرایط انجام این کار را به شکل ایمن فراهم کنیم.
بگذارید باز هم بگویم.
ایدهای نداریم که چقدر زمان میبرد
تا شرایط انجام این کار را به شکل ایمن فراهم کنیم.
و اگر متوجه نشده باشید ۵۰ سال، دیگر مثل سابق نیست.
این، ماههای تشکیل دهندهی ۵۰ سال است.
این، مدتیست که ما صاحب آیفون هستیم.
در این مدت سریال خانواده سیمپسون پخش شده.
پنجاه سال زمان چندان زیادی
برای روبرو شدن با یکی از بزرگترین چالشهایی که نوع بشر با آن روبروست، نیست.
یکبار دیگر به نظر میاید که ما در داشتن جواب عاطفی مناسب نسبت به آنچه
که دلایل کافی برای ظهورش را داریم ناموفق عمل کردهایم.
دانشمند علوم رایانه استورات راسل قیاس جالبی دارد.
او گفت، تصور کنید پیغامی را از یک تمدن فضایی دریافت کنیم
که میگوید،
«مردم زمین،
ما ۵۰ سال دیگر به سیاره شما میرسیم.
آماده باشید.»
و اکنون ما فقط به شمارش معکوس ماهها مشغولیم تا ناوِ فضایی فرود بیاید؟
لازم است که کمی بیشتر در این باره احساس ضرورت کنیم.
دلیل دیگری که به ما میگویند نگران نباشید
این است که این ماشینها راهی جز سهیم شدن در ارزشهای ما ندارند
چون که آنها به معنای واقعی کلمه، ما را بسط میدهند.
آنها به مغزهای ما پیوند زده میشوند
و ما در اصل دستگاههای کنارهای (Limbic system) آنها خواهیم شد.
الان لحظهای به این فکر کنید
که ایمنترین و تنها مسیر محتاط رو به جلوی
توصیه شده
تعبیه مستقیم این فناوری در مغزهای ما باشد.
اکنون، شاید این ایمنترین و تنها مسیر محتاط رو به جلوست،
اما معمولا دغدغههای ایمنی یک نفر درباره فناوری
باید حسابی مورد بررسی قرار گرفته باشد پیش از این بخواهید که آن را تو کله خود فرو کنید.
(خنده)
مشکل عمیقتر این است که ساختن هوش مصنوعی ابرهوشمند مستقل
به نظر آسانتر از ساختن
هوش مصنوعی ابرهوشمند
و داشتن علم عصب شناسی کاملی میاید
که به ما اجازه یکپارچه کردن بیدرز ذهنهای خویش با آن را میدهد.
و با فرض این که کمپانیها و دولتهایی این کار را میکنند
محتمل به پی بردن به موجودیت خود در این مسابقه علیه دیگران هستند،
با این فرض که بردن این مسابقه به معنی بردن جهان است،
به شرطی که در لحظه بعدی آن را نابود نکنید،
که احتمال وقوع هر چیزی که آسانتر باشد
اول از همه میرود.
شوربختانه الان راهحلی برای این مشکل ندارم
بجز توصیهام برای بیشتر فکردن کردن درباره آن.
فکر میکنم بیشتر به چیزی مثل پروژه منهتن در موضوع
هوش مصنوعی نیاز داریم.
نه درباره ساختن آن، چون به نظرم بالاخره این کار را خواهیم کرد،
بلکه درک نحوه اجتناب از یک مسابقه تسلیحاتی
و ساخت آن به نحوی که هم راستا با منافع ما باشد.
زمانی که راجع به هوش مصنوعی ابرهوشمند صحبت میکنید
که قادر به انجام تغییرات در خویش است،
به نظر میاید که ما تنها از یک شانس برای رسیدن به شرایط آغازین صحیح برخورداریم
و حتی بعد لازم است به جذب
پیامدهای سیاسی و اقتصادی درست بودن آنها بپردازیم.
اما لحظهای که میپذیریم
پردازش اطلاعات منبع هوشمندی است،
که یک نظام محاسباتی مناسب مبنای هوشمندی است،
و بپذیریم که این نظامها را در ادامه اصلاح خواهیم کرد،
و بپذیریم که افق فرایند یادگیری و شناخت به احتمال زیاد فراتر
از دانش فعلی ما میرود
در ادامه باید بپذیریم
که ما در فرایند ساخت نوعی از خدا هستیم.
الان زمان خوبی است
مطمئن شویم خدایی است که میتوان با آن زندگی کرد.
از شما خیلی ممنونم.
(تشویق)