Świat jest pełen niesamowitych przedmiotów
oraz bogaty w dobra kulturowe.
A kiedy mamy do nich dostęp,
jesteśmy pod wrażeniem i zakochujemy się.
Jednak przez większość czasu
ludzkość żyje bez dostępu do sztuki i kultury.
Jakie mogłyby być nasze relacje, gdybyśmy zaczęli odkrywać nasze dziedzictwo,
piękne miejsca oraz światową sztukę?
Zanim zacznę tę prezentację,
chcę zwrócić uwagę na kilka podstawowych punktów.
Po pierwsze: nie jestem ekspertem w dziedzinie sztuki czy kultury.
Zacząłem się tym zajmować przez przypadek, ale kocham to.
Po drugie: wszystko to, co wam pokażę,
jest własnością muzeów, archiwów i fundacji,
których partnerami jesteśmy.
Żadne z nich nie należy do Google.
I w końcu to, co za mną widzicie,
jest dostępne w tym momencie na waszych komórkach,
na waszych laptopach.
To nasza platforma, gdzie można odkrywać
bez trudu tysiące muzeów, eksponatów,
w wysokiej rozdzielczości.
Różnorodność tych zbiorów jest niesamowita.
Gdybyśmy ograniczyli się do malarstwa europejskiego
albo tylko do sztuki nowoczesnej,
to byłoby to pewnie zbyt nudne.
Na przykład, w tym miesiącu udostępniliśmy zakładkę "Czarna historia"
zawierającą 82 wystawy,
które mówią o sztuce i kulturze tej grupy społecznej.
Mamy również trochę niesamowitych eksponatów z Japonii,
dotyczących rękodzieła i nazwanych "Made in Japan".
Jedną z moich ulubionych wystaw,
od której wziął się pomysł tej prelekcji,
jest... nigdy nie myślałem, że będę fanem japońskich lalek.
Ale jestem nim, dzięki tej wystawie,
która nauczyła mnie o rękodziele
stojącym za duszą japońskiej lalki.
Zaufajcie mi, to bardzo ekscytujące.
Uwierzcie mi na słowo.
Przejdźmy zatem dalej.
Za pomocą tej platformy chcę pokazać coś,
czym możecie dzielić z dziećmi i przyjaciółmi już teraz,
możecie podróżować do tych niesamowitych miejsc również wirtualnie.
Ostatni nasz pomysł z Muzeum Guggenheima w Nowym Jorku,
gdzie możecie naprawdę posmakować tego,
jak tam naprawdę jest.
Możecie pójść na parter
i pewnie większość z was już tam była.
Możecie zobaczyć to arcydzieło architektury.
Wyobraźcie sobie tę dostępność dla chłopaka w Bombaju,
który studiuje architekturę,
i na razie nie ma szans na zobaczenie Guggenheima.
Można obejrzeć eksponaty w Muzeum Guggenheima,
zobaczyć je z bliska.
Jest naprawdę wiele informacji.
Ale to nie cel mojej prelekcji.
To już istnieje.
Mamy podwaliny pod cudowną wizję przyszłości,
dotyczącą sztuki i kultury,
dostępu do sztuki i kultury.
Dziś dołączy do mnie na scenie mój dobry przyjaciel
i artysta uczący w Paryżu, Cyril Diagne,
Profesor twórczości interaktywnej
na Uniwersytecie ECAL w szwajcarskiej Lozannie.
Cyril i pozostali członkowie zajmują się
próbą ustalenia połączeń i zwizualizowaniem ich.
Teraz szybko to omówię.
Te przedmioty za mną... małe wyjaśnienie:
prawdziwe rzeczy są zawsze lepsze.
Na wypadek, gdyby ktoś myślał, że chcę kopiować oryginały.
Mówiąc dalej.
Figurka za mną to Wenus z Berechat Ram.
Jeden z najstarszych eksponatów na świecie,
sprzed 233 tysięcy lat, odkryty na Wzgórzach Golan,
obecnie znajdujący się w Muzeum Izraela w Jerozolimie.
Jest to jeden z najstarszych eksponatów na naszej platformie.
Przybliżmy trochę.
Zaczynamy od tego eksponatu.
A gdyby odsunąć się i spróbować
doświadczyć własnego kulturowego wybuchu?
Jak by to wyglądało?
Z tym mierzymy się codziennie w Instytucie Kultury.
Ponad 6 milionów eksponatów, wybranych i oddanych nam przez instytucje
w celu stworzenia tych połączeń.
Możecie podróżować w czasie,
możecie zrozumieć własne społeczeństwo przez ten pryzmat.
Możecie spojrzeć na to z perspektywy naszej planety,
postarać się zobaczyć, jak by to wyglądało bez granic,
gdybyśmy tylko określili rodzaj sztuki i kultury.
Możemy nakreślić to w czasie,
co dla takiego kujona, jak ja, jest fascynujące.
Można patrzeć godzinami na każdą dekadę,
cały wkład tych dekad
w sztukę, historię i kulturę.
Chętnie pokazywalibyśmy każdą z dekad godzinami,
ale nie mamy czasu.
Możecie zrobić to sami na swoim telefonie.
(Brawa)
Wstrzymajcie się z brawami do końca.
Nie chcę, żeby skończył mi się czas,
chcę wam pokazać wiele ciekawych rzeczy.
Tak szybko:
możecie przejść z tego punktu do innego interesującego zagadnienia.
Poza pięknym obrazkiem,
poza fajną wizualizacją,
jaki jest cel, jak to może się przydać?
Kolejny pomysł pochodzi z dyskusji z kuratorami sztuki,
których mamy w muzeach,
w których swoją drogą się zakochałem,
bo poświęcają całe życie próbie opowiedzenia tych historii.
Jeden z kuratorów powiedział: "Amit, jak by to było,
gdybyś mógł stworzyć wirtualną bazę kuratorską,
w której te 6 milionów eksponatów
byłyby wyświetlane tak, aby znaleźć powiązania między nimi?".
Można spędzić wiele czasu, patrząc na różne przedmioty
i rozumiejąc, skąd pochodzą.
To jak jakiś Matrix.
(Śmiech)
Idąc dalej,
weźmy znanego na całym świecie Vincenta Van Gogha,
bardzo dobrze reprezentowanego na tej platformie.
Dzięki różnorodności naszych instytucji,
mamy ponad 211 obrazów tego artysty w wysokiej rozdzielczości.
Ułożonych w jedną przejrzystą całość.
Jeśli zaczniecie to analizować, Cyril się w to zagłębi,
można zobaczyć wszystkie autoportrety,
czy martwą naturę.
Podkreślę jeden mały przykład,
bardzo aktualny:
"Pokój van Gogha w Arles".
Istnieją trzy wersje tego dzieła:
jedna w Muzeum Van Gogha w Amsterdamie,
jedna w Muzeum Orsay w Paryżu,
jedna w Muzeum Sztuk Pięknych w Chicago,
które obecnie jest w posiadaniu
wszystkich trzech eksponatów.
Chyba po raz drugi w historii.
Zostały zestawione razem wirtualnie dla każdego,
by zobaczyć je na wiele sposobów
bez przepychania się przez tłum.
Wyruszmy w podróż przez "Pokój",
byście mogli zobaczyć, co robimy z każdym obiektem.
Chcemy, by obraz mówił sam za siebie
na platformie cyfrowej.
Potrzeba tylko Internetu i komputera.
(Brawa)
Cyril, czy mógłbyś zagłębić się szybciej.
Przepraszam, ale to dzieje się na żywo,
więc musicie dać Cyrylowi trochę...
to możliwe dla każdego przedmiotu:
sztuka nowoczesna, współczesna, Renesans,
nawet rzeźby.
Czasami sami nie wiecie, co może was zainteresować
w dziele sztuki, w muzeum, czy w odkryciu kulturalnym.
Dla mnie to wyzwanie,
bo kiedy postanowiłem robić to na pełen etat w Google,
mama mnie nie popierała.
Kocham swoją mamę,
ale myślała, że marnuję życie wśród eksponatów.
Dla niej muzeum to miejsce, do którego idzie się w wakacje,
zwiedza i z głowy, racja?
Zajęło mi 4,5 roku,
żeby przekonać swoją kochaną hinduską matkę,
że jest to warte zachodu.
Udało mi się, bo zrozumiałem, że ona kocha złoto.
Pokazałem jej przedmioty, które zawierają złoto.
Pierwsze, o co zapytała to:
"Jak możemy je kupić?".
(Śmiech)
Moja pensja nie jest tak wysoka,
odparłem: "Właściwie to nie możemy, mamo.
Ale możesz je odkrywać wirtualnie".
Teraz mama przy każdej wizycie pyta:
"Jakieś nowe złoto albo srebro w twoim projekcie? Pokażesz mi?".
Tę kwestię próbuję przedstawić.
Nie ważne, w jak się zaangażujesz,
byle tylko się zaangażować.
Raz wpadniesz i już po tobie.
Przechodząc bardzo szybko
do bardzo zabawnego pomysłu,
przedstawienia kwestii dostępu.
Przejdę przez to bardzo szybko.
Wszyscy wiemy, że oglądanie dzieła na własne oczy jest niezwykłe.
Wiemy też, że większość z nas nie może tego zrobić,
a nawet dla tych, którzy mogą, nie jest to proste.
Cyril, czy mógłbyś załadować naszą podróż sztuki, jak to nazywamy?
Nie mamy dobrej nazwy.
Mamy około 1 000 instytucji,
68 państw.
Zacznijmy od Rembrandta.
Będziemy mieli czas tylko na jeden przykład.
Dzięki różnorodności
mamy około 500 niezwykłych dzieł Rembrandta
z 46 instytucji i 17 państw.
Powiedzmy, że w następne wakacje
chcecie zobaczyć je wszystkie.
Taki jest wasz plan.
Pokonacie pewnie 53 000 kilometrów,
odwiedzicie 46 instytucji,
uwolnicie 10 ton dwutlenku węgla.
(Śmiech)
Pamiętajcie, to sztuka,
więc możecie czuć się usprawiedliwieni.
Przechodząc szybko,
jest coś bardziej technicznego i bardziej interesującego.
Wszystko, co wam pokazaliśmy używa metadanych do szukania powiązań.
W dzisiejszych czasach mamy coś świetnego,
o czym każdy z nas lubi mówić, uczenie maszynowe.
Pomyśleliśmy, zapomnijmy o metadanych
skupmy się na tym, czego może dokonać uczenie maszynowe,
oparte na rozpoznawaniu wizualnym.
Otrzymaliśmy bardzo interesującą mapę.
Zbiory z nieznanym punktem odniesienia,
połączone za pomocą informacji wizualnych.
Każda grupa jest dla nas sztuką samą w sobie.
Chcielibyśmy szybko pokazać
grupę portretów,
znalezionych w muzeach całego świata.
Mógłbyś trochę przybliżyć, Cyril?
Można podróżować przez portrety.
Można wyszukać naturę, konie
i całą masę grup.
Na widok tych portretów pomyśleliśmy:
"Może da się zrobić coś fajnego dla dzieci
albo coś zabawnego,
żeby ludzi zainteresować portretami?".
Ponieważ nigdy nie spotkałem
małych dzieci podekscytowanych chodzeniem do galerii.
Chciałem spróbować coś stworzyć.
Stworzyliśmy coś nazwanego Portrait Matcher.
To łatwo zrozumiałe,
niech Cyril pokaże swoją piękną buźkę.
Polega to na tym, że zależnie od ruchów jego głowy,
dopasowujemy różne portrety z muzeów z całego świata.
(Brawa)
Nie wiem jak u was,
ale pokazałem siostrzeńcowi i innym
i reakcja była fenomenalna.
Pytali tylko: "Gdzie możn to zobaczyć?".
A swoją drogą...
Cyryl, mógłbyś się uśmiechnąć i znaleźć jakiś wesoły?
O tak, idealnie.
Nie planowaliśmy tego.
Gratuluję, Cyryl. Świetna robota.
Przejdźmy dalej; inaczej zajmie nam to cały czas.
(Brawa)
Sztuka i kultura mogą być zabawne, tak?
Nasz ostatni eksperyment,
wszystkie nazywamy "eksperymentami",
nasz ostatni szybki eksperyment wraca do mechanicznego uczenia się.
Widzieliście wizualne grupy.
A gdyby poprosić komputer o nazwanie tych grup?
Gdyby mógł je automatycznie oznaczyć, nie używając żadnych metadanych?
Mamy taki właśnie rodzaj programu,
gdzie udało nam się oznaczyć około 4 000 tagów.
Tak naprawdę nie zrobiliśmy niczego szczególnego,
załadowaliśmy tylko kolekcję.
Znaleźliśmy interesujące kategorie.
Możemy zacząć od koni, bardzo łatwa kategoria.
Oczekujecie, że maszyna pokaże konie.
Owszem, ale w tym miejscu
jest też bardzo abstrakcyjny obraz,
który nadal został rozpoznany i wcielony do kategorii "konie".
Mamy też niezwykłe końskie łby.
Wszystkie mają tagi, według których zostały skatalogowane.
Przejdźmy do innej kategorii,
moim zdaniem śmiesznej i interesującej,
bo nie rozumiem, jak powstała.
Nazywa się "Dama dworu".
Gdyby Cyryl trochę przyspieszył,
to zauważycie, że są tutaj obrazy przedstawiające kobiety,
w pozie wyczekiwania, jak sądzę.
Nie do końca rozumiem.
Ale spróbuję popytać wśród znajomych z muzeum:
"Co to jest? O co tutaj chodzi?".
To jest fascynujące.
Wracając szybko do złota,
chciałem wyszukać pojęcie "złoto"
i zobaczyć, jak maszyna je taguje.
Ale wcale nie zostało oznaczone jako "złoto".
Żyjemy w nieformalnych czasach.
Zostało oznaczone jako "błyskotki".
(Śmiech)
Sprawiam Cyrylowi kłopot, bo mówię za szybko.
Tutaj macie wszystkie błyskotki
z wszystkich muzeów, zebrane dla was.
Na koniec prelekcji i eksperymentów
chciałbym, żebyście poczuli szczęście i emocje.
A co byśmy zobaczyli, gdybyśmy poszukali szczęścia?
Gdybyśmy przejrzeli wszystkie przedmioty
oznaczone jako "szczęście",
oczekiwalibyście pewnie szczęścia.
Ale wyszło też coś szczególnie fascynującego i interesującego,
a było to dzieło Douglasa Couplanda,
przyjaciela i wykładowcy sztuki,
nazwane "Tęsknię za swoim umysłem sprzed Internetu".
Nie wiem, dlaczego komputer tęskni za umysłem sprzed Internetu
i tak to tutaj oznaczył,
ale jest to bardzo interesująca myśl.
Też czasem tęsknię za umysłem sprzed Internetu,
ale nie jeśli chodzi o odkrywanie sztuki i kultury online.
Wyjmijcie telefony, komputery
i odwiedźcie muzea.
Oddaję cześć wszystkim wspaniałym archiwistom,
historykom oraz kuratorom,
którzy siedzą w muzeach i dbają o kulturę.
Możemy dostarczyć nam i naszym dzieciom
dzienną dawkę sztuki i kultury.
Dziękuję.
(Brawa)