Sizinle son beş yıldır
dünyanın en fakir noktalarına seyahat etme olanağımla
neler tecrübe ettiğimi
paylaşmak istiyorum.
Bu görüntü her yerde karşılaştığım bir şey,
bu çocuklar bir akıllı telefona bakıyor
ve bu telefonlar dünyanın en fakir ülkelerinde bile büyük etkiler yaratıyor.
Takımıma dedim ki: Biliyor musunuz,
tüm dünyada hayallerin ve beklentilerin çoğaldığını görüyorum.
Hatta hayallerin örtüştüğünü görüyorum.
Bir grup ekonomistten bunu araştırmalarını istedim.
Bu gerçek mi?
Yani tüm dünyada beklentiler örtüşüyor mu?
Gallup anketleri gibi şeylere bakıp hayat tatminliğine baktılar
ve öğrendikleri şu oldu: Eğer internetiniz varsa,
tatminlik düzeyiniz artıyor.
Ama olan önemli bir husus daha var:
kendi gelirinizi kıyaslarken
baz aldığınız gelir de
yükseliyor.
Örneğin, bir toplumun baz aldığı gelir
yüzde on kadar yükselirse,
yani diğer ülkelerle kıyaslanırken,
o zaman ortalama olarak
insanların kendi gelirleri de aynı memnuniyet seviyesine
ulaşabilmesi için en az yüzde on kadar yükselmeli.
Ama daha düşük gelir yüzdeliklere geldiğinizde,
referans alınan gelir yüzde 10 artarsa,
sizin gelirinizin daha fazla artıyor olması lazım...
yüzde 20 kadar daha.
Bu artan beklentiler karşısında,
sorulması gereken önemli soru şu:
Beklentilerin fırsatlarla bağlantılı
olduğu dinamik, ekonomik büyümenin
benim doğduğum ülke olan Kore'deki gibi
bir ortama mı geçeceğiz,
yoksa beklentiler hüsrana mı dönüşecek?
Bu gerçek bir endişe, çünkü 2012 ve 2015 yılları arasında
terörizm olayları yüzde 74 arttı.
Terörizmden ölenlerin sayısı yüzde 150 arttı.
Bugün yaklaşık iki milyar insan
kritik şartlarda, çatışma ve savaş ortamında yaşıyor
ve 2030 yılına kadar dünyadaki fakir kesimin yüzde 60'ı
bu kritik şartlarda, çatışma ve savaş altında yaşıyor olacak.
Peki bu beklentileri karşılamak için neler yapmaktayız?
Bu beklentileri karşılamak için
yeni düşünme şekilleri var mı?
Çünkü eğer bulmazsak, çok endişeliyim
İnternet sayesinde beklentiler hiç olmadığı kadar artmakta.
Herkes herkesin nerede yaşadığını biliyor.
Peki bu beklentileri karşılama kabiliyetimiz de
aynı şekilde arttı mı?
Bunu daha detaylı aktarabilmek için
sizinle kendi hikayemi paylaşmak istiyorum.
Bu benim annem değil
ama Kore Savaşı esnasında
Seul'dan kaçmak için Kore Savaşı boyunca
Annem kız kardeşini yükledi,
yani küçük kız kardeşini sırtında taşıdı
ve yolun en azından bir kısmını yürüdü.
Bir seri mucizelerle,
annem ve babam New York'a gitmek için burslar kazandılar.
Aslında New York'ta tanıştılar ve New York'ta evlendiler.
Babam da bir mülteciydi.
19 Yaşında ailesini ülkenin kuzeyinde bırakarak
sınırdan kaçtı
ve ailesini bir daha hiç görmedi.
New York'ta evlenip yaşamaya başladıktan sonra
Babam Patricia Murphy'nin restoranında garsonluk yaptı.
Beklentileri yükselmişti.
1950'lerde New York City gibi bir yerde yaşamanın
nasıl bir şey olduğunu anlamıştılar.
Erkek kardeşim doğunca, Kore'ye geri döndüler
ve hatırladığım kadarıyla sakin bir hayatımız vardı
ama o sıralarda Kore
dünyanın en fakir ülkelerinden biriydi
ve siyasi bir devrim vardı.
Evimizin sokağının sonunda hep protestolar yapılırdı,
öğrenciler militar devlete karşı eylemler yapıyorlardı.
O zamanlar,
şu anda yönetmekte olduğum Dünya Bankası'nın
Kore hakkında beklentileri oldukça zayıftı.
Onlara göre Kore dış yardımlar olmadan
halkı için basit gerekleri bile sunmakta zorluk çekecek bir ülkeydi.
Dolayısıyla, durum şu: Kore zor bir durumda
ve ailem Amerikadaki hayatın nasıl olduğunu gördüler.
Orda evlendiler, kardeşim de orada doğdu.
Bizlere fırsatlar sunmak ve bizler için olan
beklentilerini gerçekleştirmek için
yeniden Amerika'ya dönmeleri gerektiğini düşündüler.
Böylece geri döndük.
İlk önce Dallas'a gittik.
Babam dişçilik lisansını yeniden okumak zorunda kaldı.
Sonra da o kadar yer arasından Iowa'ya yerleştik.
Iowa'da büyüdük.
Iowa'da normal bir hayat sürmeye devam ettik.
Lise ve üniversiteye gittim.
Sonra bir gün, hiç unutamayacağım bir şey oldu;
babam üniversitenin ikinci yılında beni bir gün okuldan aldı
ve eve sürerken
bana dedi ki '' Jim, beklentilerin nedir?
Ne okumak istiyorsun? Ne yapmak istiyorsun?''
Ve ben de dedim ki ''Baba --''
Annem bir filozoftu ve bizi fikirlerle doldurmuştu,
eylemler ve adaletle ilgili.
ve dedim ki ''baba ben politika ve felsefe okuyacağım
ve bir sosyal hareketin parçası olacağım.''
Koreli bir diş doktoru olan babam
yavaşça arabayı kenara çekti
(Kahkaha)
Bana bakıp dedi ki
''Jim, Tıp lisansını aldıktan sonra istediğin şeyi okuyabilirsin.''
(Kahkaha)
Bu hikayeyi genellikle çoğunluğu Asyalı dinleyicilerle paylaştım.
Genellikle kimse gülmüyor. Sadece kafalarını sallıyorlar.
Doğal olarak.
(Kahkaha)
(Alkışlar)
Babamı çok gençken kaybettik,
30 yıl önce, 57 yaşındayken,
ben de şu an o yaştayım
ve babam tıp eğitimimin ortasında vefat edince...
Tıp ve Antropolojiyi birlikte okumayı başarmıştım.
Her ikisini de doktora seviyesinde okudum.
Ancak işte tam o sıralarda bu iki kişiyle tanıştım:
Ophelia Dahl ve Paul Farmer.
Paul ile ben aynı programdaydık.
Tıp okurken
Antropoloji üstüne de doktora yapıyorduk.
Dolayısıyla çok önemli sorular sormaya başladık.
Tıp ve Antropoloji okuma lüksü olmayan insanlar arasında
mülteci bir ailenin oğluydum.
Paul ise Florida'da bir bataklıktaki bir otobüste büyüdü.
Kendine ''beyaz çöp'' derdi.
İşte böyle bir fırsatımız vardı
ve kendimize şunu sorduk;
yapmamız gereken ne?
Böylesine iyi eğitimlerimiz varken
dünyaya sorumluluğumuz ne olabilir?
Böylece bir dernek kurmaya karar verdik.
Sağlık Partnerleri isminde.
Bu arada, bunun hakkında bir film bile yapıldı.
(Alkış)
Bir film yaptılar, çok da iyi bir film oldu.
İsmini de ''Ark'ı Bükmek'' koydular.
Sundance'de geçtiğimiz Ocak ayında gösterildi.
Jeff Skoll da içinde.
Jeff aslında bu filmin yapılmasını sağlayanlardan biri.
Sonra beklentilerimizin dünyanın en fakir ülkelerindeki
insanların beklentileriyle aynı seviyeye taşımak için
ne yapmamız gerektiğini sorguladık.
Bu benim 1988'te Haiti'ye ilk ziyaretim.
Ve 1988'te bir misyon belgesi oluşturduk,
yoksullara sağlık konusunda öncelik hakkı
tanıyacağımıza dair.
Bu çok uzun zaman aldı ve biz Antropoloji öğrencileriydik.
Bir yandan Marx'ı diğer yandan da
Habermas, Fernand Braudel'i okuyorduk.
Biz herşeyi okuyorken çalışmalarmızı
nasıl organize edeceğimiz hakkında bir sonuca varmalıydık.
Böylece ''F için S'' dedik,
fakirler için seçim hakkı.
Fakirlere seçim hakkı vermenin en önemli tarafı,
önemli olmayan taraflarıdır.
Bu sizin kendi kahramanlığınız için bir seçim hakkı değil.
Bu sizin fakirleri fakirlikten nasıl kurtaracağınız
hakkındaki fikirlerinizin seçim hakkı da değildir.
Derneğiniz için de bir seçim hakkı değildir.
Ve en zoru da,
sizin kendi fakirleriniz için bir tercih olmaması.
Bu, fakirlere verilen bir seçim hakkıdır.
O zaman ne yaparsınız?
Haiti'de biz --
Herkes bize en az maliyetli şeyin
aşı ve beslenme programlarına odaklanmak olduğunu söylüyordu.
Ancak Haitililerin asıl istediği bir hastaneydi.
Okullar istiyorlardı.
Çocuklarına, Amerika'ya giden akrabalarından ve başkalarından
hakkında duydukları
fırsatları sunmak istiyorlardı.
Benim ebevynlerimin çocukları için istedikleri fırsatların benzerlerini.
Bunu anlayabiliyordum.
Bu yüzden biz hastaneler inşa ettik.
Biz onlara eğitimler sunduk.
Onlara fırsatlar sunabilmek için elimizden gelen her şeyi yaptık.
Benim tecrübelerim gerçekten çok yoğunlaştı.
Lima, Peru'nun kuzey tarafında Carabayllo topluluğunda
Sağlık Partnerleri için çalışıyordum.
Bu toplulukta
insanlara giderek evlerini ziyaret ederek ve onlarla konuşarak
''ilaca dayanıklı tüberkloz'' salgını olduğunu fark ettik.
Bu Melquiades.
Melquiades o zamanlar hastamdı, 18 yaşlarındaydı
ve çok kötü durumda ilaca dayanıklı tüberkloz geçirmekteydi.
Dünyadaki tüm sağlık uzmanları,
ilaca dayanıklı tüberklozun tedavisinin çok maliyetli olduğunu söylüyordu.
Çok karmaşık, çok pahalı.
Kimse bunu yapamaz, başaramazdı.
Ayrıca bize kızıyorlardı
çünkü söyledikleri
bu eğer yapılabilecek olsa, onlar bunu yapmış olacaktılar.
Siz de kim olduğunuzu düşünüyorsunuz?
Savaştığımız insanlar da bu arada, Dünya Sağlık Örgütü'nün personeliydi
ve sanırım daha sık savaştığımız diğer organizasyon ise,
Dünya Bankası'ydı.
Biz elimizden geldiği kadarıyla
Melquiades'i ilaçlarını alması için ikna etmek için çalıştık.
Çünkü bu çok zor
ve Melquiades'ın ailesi tedavisi boyunca asla şunu düşünmediler:
''Biliyor musunuz, aslında Melquiades çok masraflı.
Neden gidip bir başkasını tedavi etmiyorsunuz?''
(Kahkaha)
Melquiades'i 10 yıldır görmemiştim.
Lima'da yeniden yıllık toplantılarımızı yaparken
birkaç yıl önce,
film ekibi onu bulmayı başardı
ve gördüğünüz gibi burada birlikteyiz.
(Alkış)
Artık bir nevi medyatik bir star oldu çünkü film galalarına gidiyor
ve seyircilerle iletişim kurabiliyor.
(Kahkaha)
Ancak kazandığımız an...
Çünkü kazandık. Argümanı kazandık.
İlaçlara dayanıklı tüberklozu tedavi etmeniz gerektiği argümanını.
Aynı argümanları 2000'li yıllarda HIV hakkında duyuyorduk.
O sıralar tüm dünya HIV'i fakir ülkelerde
tedavi etmenin imkansız olduğunu söylüyordu.
Çok masraflı, çok karmaşık ve yapılamaz.
İlaca dayanıklı tüberkloza kıyaslanınca
aslında bu daha kolay.
Bunun gibi hastalar görüyorduk.
Joseph Jeune.
Joseph Jeune de asla bize masrafsız olacağını söylememişti.
Birkaç aylık ilaç tedavisiyle, böyle görünüyordu.
(Alkış)
Buna HIV'in Lazarus Etkisi diyoruz.
Joseline bize geldiğinde böyleydi.
Birkaç ay sonraki görünümü ise bu.
(Alkış)
Artık bizim tezimizn, bizim kavgamızın bu çalışmaların masraflı
olduğunu söyleyen organizasyonlarla olduğunu düşünüyorduk.
Biz hayır diyorduk,
fakirlere tercih hakkı verirken fakirlerin beklentilerini
karşılayabilmeleri için bizim de beklentilerimizi yükseltmeliyiz.
Ama bunun için dediler ki, bu iyi bir fikir ama maliyetli.
Çok akademik bir yaklaşımla, Sağlık Partnerleri'nde yaptığımız gibi
Dünya Bankası aleyhine bir kitap yazdık.
Kısaca, Dünya Bankası'nın ekonomik gelişime bu kadar
odaklı çalışmaları varken
devletlerin sağlık, eğitim ve sosyal güvenlik alanlarında
bütçe kısmalarını beklemesinin
çok yanlış olduğunu belirttik.
Dünya Bankası'yla tartıştık.
Sonra çılgınca bir şey oldu.
Obama beni Dünya Bankası Başkanı olmam için aday gösterdi.
(Alkış)
Obama'nın takımı bu süreç boyunca ''Gelişmek için Ölmek'' isimli kitabımın
birer kopyasını tutuyorlardı ve her sayfasını okumuşlardı.
Dedim ki ''Buraya kadar herhalde?''
''beni adaylıktan çıkaracak mısınız?''
Obama da dedi ki, ''Hayır, hayır, bu sorun değil.''
Ve beni aday gösterdi
ve Temmuz 2012'de Dünya Bankası kapılarından içeri girdim.
Duvarda yazılı banka misyonumuz 'Hayalimiz fakirliğin olmadığı bir dünya'
Bunu birkaç ay sonra bir hedefe dönüştürdük:
2030'a kadar aşırı fakirliği yok etmek
ve paylaşılan refahı arttırmak.
Dünya Bankası'nda bunu yapıyoruz.
Fakirlerin seçim hakkını Dünya Bankası'na
getirdiğimi düşünüyorum.
(Alkış)
Ancak burası TED
ve bu yüzden sizinle bazı endişelerimi paylaşmak istiyorum
ve sonra da bir teklif yapacağım.
Dördüncü Sanayı Devrimiyle igili,
bunu siz daha iyi bilirsiniz,
beni endişelendiren şey şu.
Hepimiz mesleklerin yok olacağını duyuyoruz.
Verilerimiz gelişmekte olan ülkelerdeki
mesleklerin üçte ikisinin
otomasyon yüzünden yok olacağını söylüyor.
Bu işleri bir şekilde telafi etmeliyiz.
Bu işleri telafi etmenin bir yolu
sağlık çalışanlarını resmi iş gücüne kazandırmakla olur.
Ve biz bunu yapmak istiyoruz.
(Alkış)
Rakamların uyuşacağını düşünüyoruz,
sağlık neticeleri daha iyi oldukça ve insanlar iş sahibi oldukça
onları iletişim ve sosyal beceriler
gibi alanlarda eğitebileceğiz
ve çalışan olduklarında bunun büyük etkisi olacak
ve bu da en çok büyüyen alan olabilir.
Ama beni rahatsız eden bir şey daha var:
şu anda anladığımız kadarıyla gelecekteki işler
dijital gereksinimli olacak
ve çocuklarda yetersiz büyüme krizi var.
Bunlar Charles Nelson'un Harvard Tıp Fakültesi'nden
bizimle paylaştığı resimler.
Bu resimlerin sol tarafında gördüğünüz
Yetersiz büyümeden muzdarip 3 aylık bir bebek.
yeterli gıda, yeterli stimulus almıyor.
Diğer tarafta ise normal bir çocuk görüyorsunuz
ve normal bir çocukta tüm bu nörolojik bağlantıların olduğunu görüyorsunuz.
Şimdi bu nöral bağlantılar önemli
çünkü bunlar insan iş gücünün tanımıdır.
Şimdi bu rakamları düşürebilecek şeyleri biliyoruz.
Çocuklarda yetersiz büyüme seviyesini hızla azaltabiliriz.
Eğer yapmazsak, örneğin Hindistan'da çocukların yüzde 38'inde bu var,
gelecekteki ekonomi yarışında nasıl yer alacaklar?
Eğer yüzde 40 gelecekteki çalışanlar tüm ülkenin gelişimi için
eğitim alanında ve endişe duyduğumuz üzere
ekonomik alanda başarılı olamazlarsa,
biz ne yapacağız?
78 trilyon dolar global ekonomimizin boyutu.
8.55 trilyon negatif faizli teminatlarda oturuyor.
Yani bu Alman Merkez bankasına paranızı verip
sonra paranızı tutması için para ödüyorsunuz demek.
Bu negatif faizli bir teminat.
24.4 trilyon dolar çok az kazandıran devlet hisselerinde.
8 trilyon ise çok zengin insanların elinde duruyor...
büyük şiltelerinin altında.
Bizim yapmaya çalıştığımız kendi araçlarımızı kullanarak...
yani biraz akademik konuşursak,
ilk kayıp borç araçlarımızı kullanmaktan,
risklerden arınmaktan, karışık finansmandan,
siyasi risk sigortası yapmaktan
kredi iyileştirmesinden bahsediyorum.
Dünya bankasında öğrendiğim şeyler,
zengin insanlar her bir günü daha zengin olmak için kullanırken
ama bunu bizlerin fakirler için yeterince agresif bir şekilde
para akışını sağlamak için kullanmıyoruz.
(Alkış)
Peki bu nasıl çalışıyor?
Özel sektör aktörlerini bir ülkeye getirip
gerçekten başarılı olabilir misiniz?
Aslında biz bunu birkaç kez yaptık.
Burası Zambia, Güneş Enerjisi projesi.
Bu Dünya bankasının bir paket çözümü,
bizler özel sektör yatırımcıları çekmek için
ihtiyaç duyulan şeyleri yapıyoruz.
Bu verdiğim örnekte, Zambia'da elektrik maliyeti
saati 25 cent kilowatt iken,
açık arttırma gibi basit yöntemlerle
birkaç politikayı değiştirerek
bu maliyeti aşağı çekmeyi başardık.
Zambia'da en düşük tarif,
25 cent kilowatt mıydı?
En düşük ücret saati 4.7 cent kilowatt. Bu mümkün.
(Alkış)
Ama benim size teklifim şu.
Bu Zipline adında bir grup,
çok iyi bir şirketler ve gerçekten de roket bilim insanları.
Rwanda'da droneları nasıl kullanabileceklerini çözdüler.
Burada gördüğünüz ben Rwanda'da drone havalandırırken
1 saatin altında ülke içinde
kan götürebilen bir sistem.
Bu şekilde hayat kurtarıyoruz
ve bu program hayat kurtardı --
(Alkış)
Bu program Zipline için finansman sağladı
ve Rwanda'ya da çok para tasarruf ettirdi.
Yapmanızı istediğimiz şey bu.
Aklınızda biraz zaman ayrıp
üstüne çalıştığınız teknolojilerin,
kurduğunuz şirket ve tasarımlarınızın
üzerinde düşünün ve bizimle çalışın,
ve bunun gibi iki tarafın da kazandığı sonuçlar doğurabilelim.
Sizi bir hikaye ile bırakacağım.
Tanzanya'daydım ve bir sınıftaydım.
Burada 11 yaşındaki çocuklarla bir sınıftayım.
Onlara her zaman yaptığım gibi sordum:
''Büyüyünce ne olmak istiyorsunuz?''
İki tanesi elini kaldırdı ve dedi ki:
''Ben Dünya Bankası başkanı olmak istiyorum.''
(Kahkaha)
Sizin gibi benim takımım ve öğretmenleri gülmeye başladı.
Ama ben onları durdurdum.
Dedim ki ''Bakın size bir hikaye anlatayım:
Ben Güney Kore'de doğduğumda orası da buraya benziyordu.
Ben de buralardan geldim.
Ben daha üç yaşındayken,
ve ana sıfındayken,
eğer zamanın Dünya Bankası Başkanı George David Woods
Kore'yi ziyaret edip benim sınıfıma gelseydi,
geleceğin Dünya Bankası Başkanı'nın
o sınıfta oturuyor olduğunu
asla düşünmeyecekti.
Kimsenin size bir gün
Dünya Bankası Başkanı olamayacağınızı söylemesine izin vermeyin.''
Teşekkür ederim.
(Alkış)
Sizi bir fikirle bırakmama izin verin.
Geldiğim ülke eskiden dünyanın en fakir ülkesiydi.
Dünya Bankası Başkanıyım.
Ardımdan merdiveni itemem ve itmeyeceğim.
Bu acil bir konu.
Beklentiler yükseliyor.
Her yerde beklentiler artıyor.
Bu odadaki sizler, bizimle çalışın.
Gördüğünüz Zipline gibi çözümler bulabileceğimizi biliyoruz
ve fakirlerin daha iyi bir dünyaya atlamasına yardım edebiliriz
ama bu biz birlikte çalışmazsak olmayacak.
Gelecekteki ''sen', özellikle de sizin çocuklarını...
Gelecekteki sen
dünyamızdaki tüm çocuklara
eşit fırsat yaratmak için ne kadar duyarlı olabildiğimiz
ve empati kurabildiğimize bağlı olacak.
Çok teşekkür ederim.
(Alkış)
Teşekkürler. Teşekkürler.
(Alkış)
Chris Anderson: Sanırım insanlar
böyle bir konuşmayı
Dünya Bankası başkanından duymayı beklemiyorlardı.
Bu çok iyiydi.
Ben sizin teklifinizde biraz daha açık olmanızı rica edeceğim.
Bu odada bir çok yatırımcı ve girişimci var.
Onlarla nasıl partner olacaksınız? Teklifiniz nedir?
Jim Yong Kim: Biraz akademik olabilir miyim?
CA: Tabii ki JYK: İşte yaptıklarımız.
Mesela sigorta şirketleri gelişen ülkelerde altyapı yatırımı için
asla yatırım yapmazlar çünkü bu riski alamazlar.
Onlar sigorta satın alan insanların parasını tutuyorlar.
Bu yüzden İsveç Uluslarası Kalkınma Ajansı
bize biraz para verdi,
biz de bu parayı biraz daha arttırdık, yüz milyon kadar yaptık,
ve ilk zararı biz üstlendik, yani eğer işler kötü giderse
yüzde 10'luk zararı sadece biz alacaktık
ve geriye kalanlar güvende olacaktı.
Bu da yüzde 90'lık bir kısmın kesilerek
üçüz B yatırım puanı olması anlamdaydı. Sigorta şirketleri yatırım yaptı.
Yani bizim yaptığımız, bankanın parasını alıp
bazı araçların riskini azaltmak için kullanıyoruz
ki dışarıdan da insanları sürece dahil edebilelim.
Yani trilyonlarca dolar üzerinde oturan sizler
bize gelin, olur mu?
(Kahkaha)
CA: Yani aslında baktığınız şeyler gelişmekte olan ülkelerde
meslekler yaratacak teklifler arıyorsunuz.
JYK: Kesinlikle. Kesinlikle.
Örneğin bunlar enerji sektörü altyapısı,
yollar, köprüler, limanlar.
Bu gibi şeyler meslekler yaratmak için gerekli şeyler
ama bizim asıl dediğimiz
üzerinde çalıştığınız teknoloji
veya işletmenin
gelişen ülkelerde bir işlevi olmayabileceğini düşünüyor olabilirsiniz
ama Zipline projesine bakın.
Ve Zipline olayı kaliteli bir teknolojiden
kaynaklı olmadı.
Bu Rwandalılarla erken çalışmaya başlamalarından
ve yapay zekayı kullanmaları sayesinde oldu.
Önemli bir detay, Rwanda'nın internet altyapısı çok iyi
ama bu şeyler kendi başına uçuyor.
Ve biz de bunu yapacağız, Biz sizleri tanıştıracağız.
Hatta finansmanı dahi sağlayacağız. Size bu konuda destek olacağız.
CA: Dünya Bankası bu gibi projelerden
yapmak için ne kadar harcamayı düşünüyor?
JYK: Chris sen beni her zaman böyle bir şey söyletmeye çalışıyorsun.
CA: Başını belaya koymaya çalışıyorum. JYK: Yapmaya çalıştığımız şu.
Fakir ülkelerde yatırım için, en fakir ülkeler için,
yıllık 25 milyar ayırıyoruz.
Önümüzeki üç yıllık yatırımlarımız,
yılda 25 milyar.
Bu parayı nasıl daha etkili
kullanabileceğimiz hakkında sizinle düşünmeliyiz
Size net bir rakam veremiyorum. Bu tamamen fikirlerinizin kalitesine bağlı
Bu yüzden bize fikirlerinizi getirin
ve finansmanı sağlamanın çok zor olacağını düşünmüyorum.
CA: Peki. Bunları en doğru kişiden duydunuz.
Jim teşekkürler. JYK: Teşekkürler. Teşekkürler.
(Alkışlar)