یکی از اولین خاطرات من
برمیگرده به بیدار کردن یکی از خویشانم و این که نمیتوانستم.
و من خب بچه کوچکی بودم، پس واقعا دلیلش را نمیفهمیدم،
اما بزرگتر که شدم،
متوجه شدم ما مشکل اعتیاد در خانوادهمان داریم،
از جمله کمی اعتیاد به کوکایین.
اخیرا بهش خیلی فکر کردم، احتمالا به این خاطر که الان دقیقا ۱۰۰ سال
از قانون ممنوعیت مواد برای اولین بار در ایالات متحده و بریتانیا میگذرد،
و بعد آن را به بقیه دنیا تحمیل کردیم.
یک قرن از زمان گرفتن این تصمیم واقعا سرنوشتساز از سوی ما برای
گرفتن معتادها و تنبیهشان و باعث رنجشان شدن میگذرد،
چون باور داشتیم که باعث پاک شدن آنها میشد؛ برای دست کشیدن انگیزه میگرفتند.
و چند سال پیش، نگاهی داشتم به برخی از معتادان در زندگیام که دوستشان داشتم،
و به دنبال راهی بودم که بشود به طریقی به آنها کمک کرد.
و تشخیص دادم یک عالم سوال مقدماتی باور نکردنی بود
که جوابشان را نمیدانستم،
مثل، چه چیزی واقعا باعث اعتیاد میشه؟
چرا به این رویکردی که به نظر کار هم نمیکند چسبیدیم،
و آیا اصلا راه بهتری هست که بخواهیم آن را جایش امتحان کنیم؟
پس کلی مطلب در این باره خواندم،
و واقعا نتوانستم پاسخهایی که دنبالش بودم را بیابم،
پس فکر کردم، خب، میروم سراغ آدمهای مختلف در سراسر دنیا
که قبلا روی این موضوع کار کردهاند
و با آنها صحبت میکنم تا ببینم میشود چیزی از آنها یاد گرفت.
در ابتدا اصلا فکر نمیکردم بیش از ۴۸٫۰۰۰ کیلومتر را طی کنم،
اما خب این کار را کردم و انواع آدمها را دیدم،
از کراک فروش تراجنسی در براونز ویل، بروکلین گرفته
تا دانشمندی که کلی از وقتش را صرف دادن هالوسینوژنها (مواد اوهام آور) به خدنگها
میکرد تا ببیند دوست دارند--
معلوم شد دارند، اما تنها در شرایط خیلی ویژه--
و تنها کشوری که تا بحال از کلیه مواد از بنگ گرفته تا کراک
جرم زدایی کرده، یعنی پرتقال.
و چیز دیگری که فهمیدم بطوریکه ذهنم خیلی آشفته شد،
تقریبا همه آنچه درباره اعتیاد فکر میکردیم اشتباه است،
و اگر شروع به جذب شواهد جدید درباره اعتیاد کنیم،
فکر کنم باید خیلی از سیاستهایمان درباره مواد مخدر را تغییر دهیم.
اما بگذارید با چیزیی شروع کنم که فکر میکنیم میدانیم، چیزی که فکر میکردم میدانم.
بیایید این ردیف وسط را در اینجا در نظر بگیریم.
فرض کنید همه شما، برای ۲۰ روز، سه بار در روز هرویین مصرف کردید.
بعضی از شما کمی بیشتر از بقیه به این دیدگاه علاقمندید.
(خنده)
نگران نباشید، فقط تجربهای ذهنی است.
تصور کنید این کار را کردید، باشه؟
چه اتفاقی میفتاد؟
اکنون این داستان چه اتفاقی میافتادی را داریم که برای یک قرن به ما گفته شده.
فکر میکنیم چون در هروئین جاذبههای شیمیایی هست
پس وقتی آن را برای مدتی مصرف میکنید،
بدنتان به آن جاذبهها وابسته است،
بعد از لحاظ جسمی به آنها نیاز دارید،
و در آخر آن ۲۰ روز، شما معتاد به هروئین میشوید، نه؟
این فکر من بود.
اولین چیزی که به من هشدار داد که یک جای داستان میلنگد
وقتی بود که برایم توضیح داده شد.
اگر بعد از سخنرانی امروز بیرون بروم و ماشین بهم بزند و لگنم بشکند،
به بیمارستان برده میشوم و کلی دیامورفین بهمن تزریق خواهد شد.
دیامورفین همان هروئین است.
راستش خیلی بهتر از هروئینی است که قرار است در خیابان بخرید،
چون چیزهایی که از دلال مواد بخرید آلوده است.
راستش، مقدار خیلی کمی از آن هروئین است،
در جاییکه مواد گرفته شده از دکتر کاملا از لحاظ دارویی خالص است.
و یک مدت طولانی برایتان تجویز خواهد شد.
کلی آدم توی این اتاق هست
که شاید خودشان ندانند اما کلی هروئین مصرف کردند.
و این اتفاق برای کسانی که در جاهای دیگر مشغول تماشای ما هستند هم اتفاق میفتد.
و اگر اعتقاد ما درباره اعتیاد راست باشد--
این افراد در معرض تمامی این محرکهای شیمیایی بودند--
چه اتفاقی باید بیفتد؟ باید معتاد شوند.
بررسیهای واقعا دقیقی انجام شده.
این اتفاق نمیفتد؛ حتما متوجه شدید وقتی مادر بزرگتان عمل پیوند لگن داشته
از بیمارستان معتاد بیرون نیامده. (خنده)
و وقتی این را فهمیدم، برایم خیلی عجیب بود
بر خلاف آنچه به من گفته شده، تمام آنچه فکر میکردم میدانم
که این موضوع درست نباشد، تا این که با فردی بنام بروس آلکساندر دیدار کردم،
او استاد روانشناسی در ونکوور است
که آزمایش شگفت انگیزی را انجام داده
که به نظرم به ما در فهم این مساله کمک میکند.
پروفسور آلکساندر برایم توضیح داد،
ایده اعتیادی که ما همگی در ذهنمان داریم قصه است،
تنها نتیجه یک سری آزمایشاتی است
که پیش از قرن ۲۰ام انجام شدند.
آزمایشاتی واقعا ساده.
اگر کمی سادیسم داشته باشید، میتوانید امشب در منزل انجامشان دهید.
موشی را بگیرید و توی قفس بندازید، و بهش دو بطری آب بدهید:
یکی فقط آب و آن یکی آبی که کمی هرویین یا کوکایین به آن افزوده شده.
اگر این کار را کنید، خب موش قطعا همیشه آب موادی را ترجیح میدهد
و همیشه خودش را سریعتر میکشد.
خب این فکری که شما میکنید، نه؟ این چیزی که فکر کنیم هست.
در دهه ۷۰، پروفسور آلکساندر این آزمایش را مورد بررسی قرار داد
و فهمید که:
آهان، ما موش را در یک قفس خالی میگذاریم.
پس کار دیگری ندارند، جز استفاده کردن از این مواد.
پس باید چیزی کمی متفاوت را امتحان کرد.
پس پروفسور آلکساندر قفسی ساخت که " پارک موش" نام دارد،
که در واقع بهشت موشهاست.
یک عالم پنیر و تپ رنگی توش هست،
با یک عالم تونل.
از همه مهمتر، کلی دوست دارند. یک عالم هم سکس اگر بخواهند.
و آن دو بطری آب هم البته هست، آب عادی و آب موادی.
اما نکته جالب اینجاست که،
در پارک موش، کسی آب موادی دوست ندارد.
تقریبا هیچوقت استفاده نمیشود.
هیچکدام اجبارا از آن استفاده نمیکنند.
هیچکدام اوردز نمیکنند.
از تقریبا ۱۰۰٪ اوردز در زمانی که تنها هستند
به صفر درصد اوردز در جاییکه زندگی شاد و پر از ارتباط دارند میرسیم.
اولش، وقتی این را دید، پروفسور آلکساندر با خودش فکر کرد،
شاید این فقط درباره موشها کاربرد دارد و ما کاملا متفاوت باشیم.
شاید هم متفاوت نه تا آن حدی که مایلیم، اما میدانید--
اما خوشبختانه، آزمایش انسانی نیز
هم زمان با همان معیار انجام میشود.
که جنگ ویتنام نام دارد.
در ویتنام، ۲۰ درصد کل نیروهای آمریکایی کلی هروئین مصرف میکردند،
و اگر به گزارشات خبری آنوقت نگاه بیاندازید،
واقعا نگران بودند، چون فکر میکردند، خدای من، ما قرار است
صدها هزار معتاد و عملی در خیابانهای ایالات متحده داشته باشیم
وقتی جنگ تمام میشد؛ بیجا هم نبود.
الان، آن سربازها که کلی هروئین مصرف میکردند مورد بررسی قرار گرفتند.
آرشیوهای ژنرال روانپزشکی عمومی بررسی واقعا دقیقی را انجام داد
و خب چه بسرشان آمد؟
معلوم شد که به مراکز بازپروری نرفتند. دچار افسردگی ناشی از ترک نشدند.
نود و پنج درصد آنها فقط مصرف هروئین را ترک کردند.
پس اگر قصه وسوسههای شیمیایی را باور دارید،
خب مطلقا مفهومی ندارد، اما پروفسور الکساندر به این فکر کرد
که احتمالا داستان متفاوتی درباره اعتیاد هست.
گفت، شاید اصلا اعتیاد درباره وسوسههای شیمیایی نباشد.
شاید اصلا ماجرای قفس باشد.
شاید اصلا اعتیاد سازگاری با محیطتان باشد؟
به این نگاه کنید،
پروفسور دیگری بود به اسم پیتر کوهن در هلند
که گفت شاید نباید آن را حتی اعتیاد بنامیم.
شاید باید آن را قید داشتن بنامیم.
بشر از نیاز ذاتی و طبیعی برای رابطه داشتن برخوردار است،
و وقتی ما شاد و سالم هستیم، با یکدیگر رابطه و عهد برقرار خواهیم کرد،
اما اگر قادر به انجام آن نباشید،
بخاطر این که در زندگی شکست خوردهاید یا منزوی هستید یا از شوک ناشی حادثهای رنج میبرید،
با چیزی پیوند خواهید خورد که به شما حس تسکین یافتن را القاء کند.
که خب میتواند قمار کردن باشد یا دیدن پورن،
ممکن است کوکایین باشد یا حشیش و بنگ،
اما حتما با چیزی پیوند خورده و ارتباط برقرار میکنید چون در ذات ما هست
آن چیزی است که ما بعنوان بشر میخواهیم.
و در ابتدا، اینکه بخواهم آن را توی سرم فرو کنم اصلا آسان نبود،
اما یکی چیزی که باعث شد بتوانم راحت به آن فکر کنم،
خب الان میبینم که کنار صندلیام یک بطری آب هست، درست نیست؟
به بیشتر شما نگاه میکنم، و اکثر شما بطریهای آب همراهتان هست.
مواد را فراموش کنید. بیخیال جنگ با مواد شوید.
کاملا قانونی، همه آن بطریهای آب میتوانند بطری ودکا باشند، نه؟
همه ما میتوانیم مست و پاتیل شویم-- دنبال همین هستم-- (خنده)--
اما نیستیم.
الان، چون شما استطاعت پرداخت خداد تومنی را دارید
که برای حضور در یک سخنرانی TED لازم است، حدس میزنم که شما رفقا استطاعت پرداخت
نوشیدن ودکا طی شش ماه بعد را داشته باشید.
خانه خراب نخواهید شد.
این کار را نخواهید کرد، و دلیلی که این کار را انجام نمیدهید
بخاطر این نیست که کسی جلوی شما را میگیرد.
بخاطر داشتن روابط و قیدهایی است،
این که میخواهید برایشان حضور داشته باشید.
کاری دارید که دوستش دارید. آدمهایی را دارید که دوستشان دارید.
روابط سالم دارید.
و بخش اصلی اعتیاد،
اینطور که فکر میکنم و باور دارم شواهد نشان میدهد،
درباره نداشتن ظرفیت برای تحمل وضعیت کنونی زندگیتان است.
خب، پیامدهای واقعا مهمی دارد.
بارزترین پیامد آن جنگ علیه مواد است.
در آریزونا سراغ گروهی از زنانی رفتم
که تی شرتهایی با این نوشته به تن داشتند،" من معتاد به مخدر بودم،"
و پاهای ما را بهم زنجیر میکردند و برای کندن قبر میبردند، در حالیکه بقیه مردم به آنها زل میزدند،
و وقتی آن دسته از زنان از زندان بیرون آمدند، سابقهدار خواهند بود،
به این معنای که بعد از این آنها هرگز دوباره قادر به کار کردن در اقتصاد حقوقی نخواهند بود.
خب، این یک مثال بارز دیگر است، که در مورد دسته زنجیر بند واضح است.
اما در واقع در همه جای دنیا
با معتادان تا حد زیادی این شکلی برخورد میشود.
تنبیهشان میکنیم. شرمندهشان میکنیم. سوابق جنایی برایشان درست میکنیم.
سر راه ارتباط مجددشان موانعی قرار میدهیم.
دکتری در کانادا بود به اسم دکتر گابور میت، مرد فوق العادهای
که به من گفت، اگر مایلی سیستمی را طراحی کنی که اعتیاد را بدتر میکند،
آن سیستم را طراحی کن.
الان یک جایی هست که تصمیم گرفت درست نقطه مقابل آن را انجام دهد،
و به آنجا رفتم تا نحوه کارکردش را ببینم.
در سال ۲۰۰۰، پرتقال یکی از بدترین مشکلات مواد را در اروپا داشت.
یک درصد جمعیت به هروئین اعتیاد داشت که واقعا سرسامآور است،
و هر سال، آنها خیلی بیشتر و بیشتر به شیوه آمریکایی متوسل میشدند.
افراد را تنبیه کرده و گاو پیشانی سفیدشان میکردند و باعث شرمساری بیشترشان میشدند،
و هر سال، مشکل بدتر میشد.
و یک روز، نخست وزیر و رهبر جناح مخالف با همی یکی شدند،
و اصل حرفشان این بود که ببینید، ما نمیتوانیم
مملکتی که هر روز تعداد معتادانش به هرویین بیشتر میشود را اداره کنیم.
بیاید مجمعی از دانشمندان و پزشکان را برای حل خلاقانه
این مشکل تشکیل دهیم.
و آنها مجمعی را به سرپرستی مرد بینظیری به اسم دکتر جواوو گوالوو دایر کردند،
تا همه این شواهد جدید را بررسی کنند،
و در نهایت جوابشان این بود،
" از همه مواد از حشیش گرفته تا کراک جرم زدایی کنید، اما"--
و این گام مهم بعدی است--
"و همه آن پولی که برای ریشه کردن مواد و جدایی معتادان از جامعه
استفاده میکردید را بردارید
و در عوض خرج پیوند مجددشان با جامعه کنید."
و خوب این واقعا طرز فکر ما درباره تداوی مواد مخدر
در ایالات متحده و بریتانیا نیست.
پس آنها بازپروری مسکونی انجام میدهند،
آنها روان درمانی دارند، که تا اندازهای ارزشمند است.
اما مهمترین کاری که آنها کردند کاملا عکس شیوه عملی آنها بود:
برنامهای انبوه کار آفرینی برای معتادان،
و وامهای خرد برای معتادان تا تجارتهای کوچکی را راه بیاندازند.
برای مثال شما قبلا مکانیک بودید.
وقتی حاضرید، آنها به گاراژ خواهند رفت و خواهند گفت،
اگر این یارو را برای یکسال استخدام کنی، نصف دستمزدش را پرداخت خواهم کرد.
هدف این بود که حتما هر معتادی در پرتقال
صبحها برای بیرون آمدن از تخت چیزی داشته باشد.
و وقتی رفتم و معتادها را در پرتقال دیدم،
آنچه گفتند این است که در حین کشف مجدد هدف،
آنها پیمانها و روابط را با اجتماعی وسیعتر از نو کشف کردند.
الان ۱۵ سال از شروع این آزمایش میگذرد،
و جوابها از این قرارند:
مواد تزریقی در پرتقال کاهش داشته،
طبق آمار جرم شناسی بریتش ژورنال،
تا ۵۰ درصد کاهش داشته.
مرگ و میر ناشی از استعمال بیش از حد مواد و شاخص HIV به میزان انبوهی میان معتادان کاهش داشته.
اعتیاد در تمامی بررسیها بطور قابل توجهی کاهش پایین بوده.
یکی از روشهایی که شما را متوجه موثر بودن آن میکند این است که تقریبا هیچکس در پرتقال
تمایلی به بازگشت سیستم قدیمی ندارد.
خب اینها دلالتهای سیاسی آن هستند.
راستش فکر میکنم لایهای از دلالتها
در کل این تحقیق به شرح زیر وجود دارد.
در فرهنگی زندگی میکنیم که آدمها بطور فزایندهای واقعا در برابر
کل انواع اعتیادات آسیب پذیر هستند، خواه تلفنهای هوشمندشان باشد
یا خرید کردن و خوردن باشد.
قبل از شروع این سخنرانیها-- خب اطلاع دارید که---
به ما گفته شد باید موبایلهایمان را خاموش نگهداریم،
و لازم است که بگم تعدا زیادی از شما وحشت زده به نظر رسیدید مثل
معتادانی که به آنها گفته شده دلالشان برای
چند ساعتی در دسترس نخواهد بود. ( خنده)
خیلی ما این حس را داریم، و شاید گفتن آن عجیب برسد،
درباره این که چطور قطع ارتباط محرک اصلی اعتیاد است صحبت کردهام
و عجیب این که رو به افزایش است،
چون قطعا فکر میکنید که اجتماع کنونی ما بیش از هر زمان دیگر از ارتباطات بهره میبرد.
اما بیشتر از هر زمان دیگر این فکر با من است که ارتباطاتی که داریم
یا فکر میکنیم داریم، بیشتر به تقلید مسخرهآمیزی از رابطه بشر میمانند.
اگر با بحرانی در زندگی خود مواجه شوید؛ حتما متوجه خواهید شد که
فالوئرهایتان در توئیتر کنارتان نخواهند نشست.
دوستان فیسبوک تان به شما در برخورد با آن کمکی نخواهند کرد.
دوستانی واقعی از گوشت و خون که با آنها روابط رودرروی عمیق و ریشهدار
همراه با اختلافات جزیی دارید به شما کمک خواهند کرد.
و تحقیقی هم هست که بواسطه بیل مککیبن نویسنده محیط زیست از آن خبردار شدم،
که بنظرم اطلاعات زیادی در این باره به ما میدهد.
این تحقیق میانگین تعداد دوستان نزدیکی که هر آمریکایی میتواند در
هنگام بحران با آنها تماس بگیرند را بررسی میکند.
این رقم از دهه ۱۹۵۰ با شتاب ثابتی در حال پایین آمدن است.
سهم هر فرد از فضای تخصیص یافته محل زندگیاش
افزایش مداوم داشته،
و بنظرم استعارهای است از انتخاب ما
برای فرهنگی که ایجاد کردهایم.
فضای بیشتر را با دوستان طاق زدهایم، اشیا را با ارتباطات طاق زدهایم،
و نتیجه این که یکی از تنهاترین اجتماعاتی هستیم که تابحال بوده.
و بروس آلکساندر، مجری آزمایش پارک موش میگوید،
در موضوع اعتیاد همیشه بحث بهبود فرد است،
و صحبت در این باره درست است،
اما لازم است صحبت بیشتری درباره بهبود اجتماعی شود.
یک چیزی درباره ما غلط است، نه فقط بطور فردی بلکه بطور گروهی،
و جامعهای خلق کردهایم که برای خیلی از ما،
زندگی بیشتر خیلی شبیه آن قفس متروکه است
و خیلی کمترشبیه پارک موش.
اگر بخواهم رو راست باشم، به این دلیل سراغش نرفتم.
به دنبال کشف نکات سیاسی و اجتماعی نبودم.
میخواستم بدانم چطور میشد به کسانی که دوست دارم کمک کنم.
و وقتی از این سفر طولانی برگشتم و همه اینها را آموختم،
به معتادان زندگیام نگاه انداختم،
و اگر واقعا رک و راست باشید، دوست داشتن فرد معتاد سخت است،
و شما در این سالن کلی از اینها را میشناسید.
بیشتر اوقات عصبانی هستید،
و فکر میکنم یکی از دلایلی که چرا این بحث انقدر داغ و پر هیجان است،
بخاطر این است که قلب هر یک از ما را تحت تاثیر قرار داده، نه؟
همه ما کمی با این منظره آشنا هستیم که با دیدن معتادی فکر میکنیم،
کاشی کسی مانعت میشد.
و بنظرم انواع نسخههایی که در نحوه برخوردمان با معتادها پیچیده شده
مثال سازی میشود،
مثل برنامهی "مداخله" در ژانر تلویزیون واقعی، اگر تا بحال تماشا کرده باشید.
به نظرم هم چیزی در زندگی ما بواسطه این دست برنامه ها تعریف میشود
که خودش موضوع صحبت TED دیگری است.
اگر تابحال برنامه تلویزیونی " مداخله" را دیده باشید،
منطق خیلی سادهای دارد.
یک معتاد و تمام آدمهای توی زندگیش را یکجا جمع کنید،
آنها را با آنچه انجام میدهند مواجه کنید و آنها میگویند، اگر خودت را جمع و جور نکنی
بیخیالت میشویم.
پس آنچه میکنند رابطه با معتاد را نشانه میگیرند،
و او را تهدید میکنند، با مشروط کردنش به معتاد
هر طوری خواستند رفتار کنند.
و شروع کردم به فکر به این که چرا آن رویکرد ناموفق است،
و شروع کردم به فکر به این که تقریبا مثل وارد کردن منطق جنگ اعتیاد
به زندگیهای خصوصی ما است.
پس فکر کردم، چطور میتوانم یک پرتقالی باشم؟
و آنچه سعی کردهام الان انجام دهم، و ادعا نمیکنم که دائم انجام میدهم
و نمیتوانم به شما بگویم که آسان هست،
گفتن این حرف به معتادهای زندگیام هست
که میخواهم رابطهام را با شما عمیقتر کنم،
به آنها بگم، دوستتون دارم خواه چیزی مصرف کنید یا نه.
دوستت دارم، در حالتی که هستی،
و اگر به من احتیاج داری، میام و کنارت مینشینم
چون دوست دارم و نمیخوام تنها باشی
یا احساس تنهایی کنی.
و فکر میکنم که هسته آن پیغام--
تو تنها نیستی، ما دوستت داریم--
باید کاملا همان پاسخی باشه که به معتادها میدهیم،
از جنبههای اجتماعی، سیاسی و فردی.
صد سال هست که ترانههای جنگی درباره معتادها سر میدهیم.
من از ابتدا فکر میکنم باید برایشن ترانههای عاشقانه میخواندیم،
چون هشیاری عکس اعتیاد نیست.
ارتباط، عکس اعتیاد است.
متشکرم.
(تشویق)