Goedenavond, iedereen.
Ik zou jullie graag een verhaaltje vertellen.
Er was eens een meisje dat Assepoester heette.
Ze groeide op in een gezin dat haar slecht behandelde.
Aangezien ze nooit uit mocht en ze enkel muizen als vrienden had,
kunnen we wel stellen dat ze nogal seksueel gefrustreerd was.
Op een nacht ging ze stiekem naar een feestje
en ontmoette er de knapste kerel ooit.
Een paar uur later waren ze al hopeloos verliefd op elkaar.
Tegen de volgende morgen was zijn testosterongehalte de hoogte in geschoten,
dus hij doorkruiste de hele stad en ging haar achterna,
zodat ze konden trouwen en nog lang en gelukkig leven.
Dit is een verhaaltje waarmee ik, en velen van jullie, opgegroeid ben.
Het heeft me geleerd wat liefde is en zou moeten zijn.
Disney heeft ons geleerd dat liefde die vurige passie is,
de vlinders die in je buik rondfladderen.
Maar wat Disney ons niet leert,
is dat dit na een tijdje allemaal verdwijnt.
Assepoester kreeg haar happy ending niet,
ze moest tien jaar later plaats maken voor dit...
En dit!
[Scheidingspapieren]
Ik ben maar een 17-jarige studente.
Ik was nog nooit getrouwd, heb nog geen gezin gesticht,
en heb zelf niet zo veel ervaring met relaties...
maar ik heb in Huffington Post wel al gelezen
dat ruim 10% van de volwassenen in de VS gescheiden is of dat ooit was.
Ik heb Kim Kardashian weten trouwen met Chris Humphries...
en hen 72 dagen later uit elkaar zien gaan.
Ik heb Britney Spears weten trouwen met haar jeugdliefde,
een huwelijk dat maar liefst 55 uren duurde.
Ik heb gezien hoe het gezin van mijn beste vriendin uiteenviel door een scheiding.
Ik was getuige van affaires...
...en ik herken die afstandelijke blik tussen ouders
die doen alsof alles oké is
terwijl ze eigenlijk
zelfs niet meer in hetzelfde bed slapen.
Ik mag dan wel nog maar 17 jaar zijn,
maar ik weet dat liefde niet is zoals in de sprookjes.
In de VS ervaren jaarlijks
meer dan een miljoen kinderen
de scheiding van hun ouders.
Volgens socioloog Andrew J. Cherlin
is het typisch voor het huidige Amerikaanse gezin,
vergeleken met welke andere natie dan ook,
dat ze vaak trouwenen vaak scheiden.
Volgens het tijdschrift Time
heeft een Amerikaan meer partners in zijn privéleven
dan een andere Westerling in zijn leven heeft.
Waarom gebeurt dit dan?
Als nog steeds de "dood ons scheidt", waarom verdwijnt de liefde dan gewoon?
Misschien komt het door wat ze ons tegenwoordig inprenten over wat liefde is.
(Video) "Je denkt constant aan die persoon."
"Wanneer je die ziet, word je gelukkig."
"Je wordt het nooit beu om bij die persoon te zijn."
"Enthousiasme, denk ik. En geluk. Je zou er blij van moeten worden."
"Als ze je gelukkig maken."
"Vrolijk en gelukkig."
"Je doet niks anders dan lachen en zo."
"Het voelt als een snoepje dat openbarst, waarbij de zure kern vrijkomt."
Al de romantische komedies, roddelblaadjes en reality TV-programma's
leren ons dat liefde vurige passie is.
Of zoals Kevin het zegt: "Dat snoepje in je mond."
Niemand toont je de saaie, stabiele relaties.
De huidige media verheerlijken
dat licht worden in je hoofd, dat tintelende gevoel
die constante obsessie, het niet anders kunnen
dan aan die ene persoon te denken.
Klinkt bijna alsof liefde cocaïne is.
En als we Kesha mogen geloven dat "jouw liefde mijn drug is",
hoe kan het dan voor altijd zijn?
Want net als drugs kent liefde zijn ups en downs.
Het is er het ene moment, en het volgende niet meer.
Het probleem van de huidige maatschappij
is dat we liefde verwarren met passie.
Ze doen ons geloven
dat een gezonde relatie er een met passie is.
Onze partner zou ons elk moment van de dag gelukkig moeten maken.
Wanneer de relatie niet altijd even leuk en makkelijk is,
moet het wel een slechte relatie zijn.
Maar eigenlijk
kan niemand je constant gelukkig maken.
Mensen zijn niet perfect.
Waarom verwachten we dan dat onze partner dat wel is?
Nog een vraag: wat is liefde voor ons?
Stony Brook University heeft psychologisch onderzoek verricht
dat aantoont dat liefde verschillende fasen kent.
Hersenscans leren ons dat dopamine,
de chemische stof die passionele liefde vertegenwoordigt,
in de hoogste concentratie aanwezig is
tijdens de eerste en laatste fase van een relatie.
Met andere woorden,
de wittebroodsweken en wanneer je kinderen eindelijk het huis uit zijn.
Maar wat gebeurt er daar tussenin?
Hou je gewoon op met van elkaar te houden
eens je relatie in een sleur terechtkomt?
Volgens Stony Brook University
is het antwoord daarop "neen".
Liefde neemt een nieuwe vorm aan.
Het dopamineniveau begint te dalen omdat het fysisch onmogelijk is
voor de mens om het constant zo hoog te houden.
Passionele liefde wordt liefde tussen maatjes.
Dat is het soort liefde dat we associëren met intimiteit,
de verbondenheid en vertrouwelijkheid in een stabiele relatie met routine.
Wanneer die passie echter uitdooft,
moeten we van de maatschappij zeggen
"Oeps, hier klopt iets niet. Dit is niet zoals in The Notebook.
Wanneer komt Ryan Gosling me achterna en kust hij me in de regen?"
We zien stabiliteit en minder passie als tekenen dat onze relatie
niet meer goed is,
dat we niet meer verliefd zijn.
En dan geven we het op.
Ik beweer niet dat passie onbelangrijk is in een relatie.
Dat is het wel. Heel belangrijk.
Maar het is ook een fabeltje dat eens de passie er niet meer is,
er geen weg meer terug is.
Dat heb je met passionele liefde: het is geen constante.
Het komt en gaat.
Intense liefde is de liefde die stand houdt.
Dat is de liefde die de ruzies overleeft.
De verveling van de routine, de kleine ergernissen.
Maar het probleem is
dat we opgeven voor we het een kans geven.
Ik weet niet alle antwoorden op de liefde.
Ik zoek het gaandeweg uit.
Maar ik denk dat liefde meer is dan die vlinders in je buik.
Want in tegenstelling tot die vlinders verdwijnt echte liefde niet.
Natuurlijk verandert ze wel,
het wordt moeilijk en soms is het echt balen.
Maar je zet door.
Want hoe erg ze je ook ergeren,
op het einde van de rit
is je partner de enige die jou begrijpt,
die naar je luistert, ook al kan hij je geen raad geven.
De enige die je belachelijke gevoel voor humor begrijpt.
Ik mag dan wel nog maar 17 jaar zijn,
maar ik weet dat dit,
en dit,
en dit
echte liefde is.
Liefde tussen maatjes?
Dat is de liefde die telt.
Passie? Dat is maar een deel ervan.
Passie garandeert niet dat je "nog lang en gelukkig" leeft.
Je krijgt alleen een happy ending als er je voor werkt
en je liefde tussen maatjes een kans geeft.
Leerde Disney ons dit maar.
Dankjewel.
(Applaus) (Gejuich)