İnsanlar binlerce yıldır yolları Dünya'dan görülebilir bir uzaklığa düşen
kuyruklu yıldızları gözlemlemişlerdir.
Tarihsel kayıtlara bakılırsa,
bir anda beliren ve kısa sürede kaybolan
bu gizemli ışıklar,
savaşın ve kıtlığın ya da tanrıların gazabının
kötü işaretleri olarak düşünülmüştür.
Ancak yakın zamanda yapılan araştırmalar, kuyruklu yıldızların, bu efsanelerde
söylenenden çok daha derin biçimde
insanlıkla ve Dünya'daki varlığımızla bağlantılı olabileceğini açığa çıkardı.
Güneş Sistemi'ni düşündüğünüzde, Güneş'in etrafında dönen muhtemelen dokuz,
pardon sekiz gezegen düşünüyorsunuz.
Ancak Neptün'ün ötesinde, Güneş'in ısısından çok uzakta
boyutları bilyelerden küçük gezegenlere kadar değişen buzul yığınlarından oluşmuş
seyrek bir halka bulunur.
Bundan binlerce kez daha uzakta, Güneş Sisteminin en uzak uçlarında ise
küçük parçalardan ve gazlardan oluşan küresel bir bulut bulunur.
Bu antik yıldız tozu kümelerinin çoğu Güneş Sisteminin 4,6 milyar yıl önceki
oluşum zamanlarından kalma olup
en uzaktakilerden bazılarının komşu bir sistemden gelme olasılıkları bile vardır.
Ancak bazen geçtikleri gezegenlerin veya yıldızların kütleçekimi
onları Güneş'imize doğru çekerek
milyonlarca yıl sürebilecek bir yolculuğu başlatır.
Donmuş nesne Güneş Sistemi'nin içerilerinde ilerledikçe,
Güneş uzak bir kıvılcımdan bir cehenneme dönüşerek
milyarlarca yıl sonra ilk kez buzun erimesine yol açar.
Gaz ve buhar, uzaya toz yayarak
koma adı verilen parlak bir çevreleyici bulut oluşturur.
Koma, Güneş'ten bile büyük boyutlara ulaşabilir.
Güneş rüzgarı olarak bilinen yoğun yüksek enerjili parçacık akımı
Güneş'ten sürekli yayımlanırken, kuyruklu yıldızın çekirdeğinden de
parçacık sürükleyerek, milyonlarca mil uzunluğunda
döküntü kuyrukları oluşmasına neden olur.
Kuyruktaki buz, gaz ve toz ışığı yansıtarak ışıl ışıl parlar.
Bir kuyruklu yıldız doğmuştur ve Güneş Sistemindeki diğer
nesnelerle birlikte, Güneş'in çevresindeki yörüngesinde dolaşır.
Ancak kuyruklu yıldız Güneş Sisteminde yolculuk ederken,
güneş rüzgarı, molekülleri ayırıp parçalar ve farklı bileşikler biçimine sokar.
İlk olarak Kanada'nın kuzeyinde dağılan bir göktaşı parçasının bıraktığı taşlarda,
ardından bir kuyruklu yıldızın kuyruğundan uzay aracı tarafından toplanan örneklerde,
bilimcilerin bulduğu bazı bileşikler,
amino asitler kadar önemliydi.
Bunlar, DNA'da kodlanmış olan yönergelere göre proteinleri oluşturmak için birleşir
ve bakterilerden mavi balinalara kadar,
yaşayan tüm hücrelerin temel aktif bileşenleridir.
Eğer kuyruklu yıldızlar, bu yaşam yapıtaşlarının ilk oluştuğu yerlerse,
o zaman Dünya'daki yaşamın nihai kaynağı demektirler ve
belki de ziyaret ettikleri başka yerlerdeki yaşamların.
Geceleri gökyüzünde görülen hemen her yıldızın çevresinde gezegenler olduğunu ve
bu yıldızların beşte birinin boyut ve sıcaklık bakımından Dünya'ya benzer
gezegenleri olduğunu biliyoruz.
Eğer Dünya benzeri gezegenler ve DNA'da bulunan moleküller anormallik değilse,
belki de biz, doğru koşullarda bulunan bir gezegenin bir kuyruklu yıldız
tarafından organik moleküllerle tohumlanmasının
olası sonuçlarından sadece biriyiz.
Yani bir ölüm işareti değil de,
amino asitleri Dünya'ya ilk getiren kuyruklu yıldız,
yaşamın bir işareti olmuş olabilir.
Yıldız tozundan oluşmuş yaratıkların, uzak bir gelecekte uzaya dönüp
nereden geldiklerine ilişkin gizemi bulmaya çalışacaklarının işareti.