Οι άνθρωποι παρατηρούν τους κομήτες εδώ και χιλιάδες χρόνια,
καθώς οι τροχιές τους τούς έφεραν σε απόσταση που είναι ορατοί από τη Γη.
Όπως βλέπουμε σε ιστορικά αρχεία,
αυτά τα μυστηριώδη φώτα που έρχονται από το πουθενά
και εξαφανίζονται μετά από λίγο
θεωρούνταν ότι είναι κακοί οιωνοί πολέμου και λοιμών
ή την οργή των θεών.
Αλλά πρόσφατη έρευνα αποκάλυψε ότι οι κομήτες ίσως να συνδέονται περισσότερο
με την ανθρωπότητα και την παρουσία μας στη Γη
απ' ό,τι υπονοούσαν αυτές οι μυθικές εξηγήσεις.
Όταν σκέφτεστε το Ηλιακό μας σύστημα, ίσως να σκέφτεστε τους εννέα,
συγγνώμη, οκτώ πλανήτες σε τροχιά γύρω από τον Ήλιο.
Αλλά πέρα από τον Ποσειδώνα, μακριά από τη ζέστη του Ηλίου,
υπάρχει ένα αραιό δαχτυλίδι από παγωμένα κομμάτια
που κυμαίνονται από το μέγεθος βόλων έως μικρών πλανητών.
Χιλιάδες φορές πιο μακριά στα εξωτερικά όρια του Ηλιακού συστήματος
υπάρχει ένα σφαιρικό σύννεφο μικρών θραυσμάτων και αερίων.
Πολλές από αυτές τις αρχαίες συστάδες αστρικής σκόνης είναι απομεινάρια
από τη δημιουργία του Ηλιακού συστήματος πριν από 4,6 δισεκατομμύρια χρόνια,
ενώ μερικές από τις πιο μακρινές μπορεί να προέρχονται από γειτονικό σύστημα.
Αλλά μερικές φορές η βαρύτητα από τους περαστικούς πλανήτες ή άστρα
τα τραβά προς τον Ήλιο μας
και έτσι ξεκινά ένα ταξίδι που μπορεί να διαρκέσει εκατομμύρια χρόνια.
Καθώς το παγωμένο αντικείμενο ταξιδεύει πιο βαθιά μέσα στο Ηλιακό σύστημα,
ο Ήλιος μεγαλώνει από μια μακρινή σπίθα σε μια κόλαση,
λιώνοντας τον πάγο για πρώτη φορά μέσα σε δισεκατομμύρια χρόνια.
Αέρια και ατμός εκτινάσσονται στο διάστημα,
δημιουργώντας ένα λαμπερό σύννεφο που τα περιτριγυρίζει, η κόμη,
που μπορεί να γίνει ακόμη και μεγαλύτερη από τον ίδιο τον Ήλιο.
Εντωμεταξύ, η έντονη ροή σωματιδίων υψηλής ενέργειας
που εκπέμπει συνεχώς ο Ήλιος, γνωστή και ως ηλιακός άνεμος,
φυσάει σωματίδια μακριά από το κέντρο του κομήτη,
δημιουργώντας ένα ίχνος υπολειμμάτων μήκους εκατομμυρίων μιλίων.
Ο πάγος, τα αέρια και η σκόνη αντικατοπτρίζουν το φως που λάμπει δυνατά.
Ένας κομήτης γεννιέται και τώρα είναι σε τροχιά γύρω από τον ήλιο
μαζί με τα υπόλοιπα αντικείμενα του Ηλιακού μας συστήματος.
Αλλά καθώς ο κομήτης ταξιδεύει μέσα στο Ηλιακό σύστημα,
ο ηλιακός άνεμος διαλύει και επανασυνδέει τα μόρια σε διάφορες ενώσεις.
Μερικές από τις ενώσεις που βρήκαν οι επιστήμονες,
πρώτα στα χαλίκια που άφησε ένας μετεωρίτης
που διαλύθηκε πάνω από τον Βόρειο Καναδά,
και μετά σε δείγματα που συλλέχθηκαν από ένα διαστημόπλοιο
που πέρασε από την ουρά του κομήτη,
δεν ήταν τίποτα πιο σημαντικό απ' ό,τι αμινοξέα.
Η σύνδεσή τους για τη δημιουργία πρωτεϊνών
σύμφωνα με τις οδηγίες που είναι κωδικοποιημένες στο DNA,
αυτά είναι τα κύρια ενεργά συστατικά όλων των ζωντανών κυττάρων,
από τα βακτήρια έως τις μπλε φάλαινες.
Αν οι κομήτες ήταν εκεί που πρωτοδημιουργήθηκε η ζωή,
τότε είναι η υπέρτατη πηγή ζωής στη Γη,
και ίσως, σε μερικά ακόμη μέρη που επισκέφτηκαν.
Γνωρίζουμε ότι υπάρχουν πλανήτες σε τροχιά γύρω από κάθε άστρο στον νυχτερινό ουρανό,
με ένα στα πέντε να έχουν έναν πλανήτη παρόμοιο με τη Γη
σε μέγεθος και θερμοκρασία.
Αν πλανήτες σαν τη Γη και τα μόρια στο DNA δεν είναι ανωμαλίες,
ίσως να είμαστε μόνο ένα παράδειγμα του τι είναι δυνατό
όταν ένας πλανήτης υπό τις σωστές συνθήκες σπαρθεί με οργανικά μόρια
από έναν περαστικό κομήτη.
Έτσι, αντί για έναν οιωνό θανάτου,
ο κομήτης που πρωτοέφερε αμινοξέα στη Γη
θα μπορούσε να ήταν ένα προμήνυμα ζωής,
μια πρόβλεψη ενός μακρινού μέλλοντος, όπου πλάσματα από αστρική σκόνη
θα επέστρεφαν στο διάστημα για να βρουν τα μυστήρια της προέλευσής τους.