yeni ayakkabilar aldim
Size de gostermek istiyorum. onlari bu adamdan aldim
adi Catalino, 20 yıldan daha uzun suredir burada Kuzey Rosario Istasyon'unda yasiyor.
İste Catalino'nun bana ayakkabılarini verdigi an.
Ayakkabılari özellikle söylediklerini dinledikten sonra aldım, cunku benim icin cok özel bir andı.
Buenos Aires'te reklamcilik okudum
Üniversitedeyken bazi gorevlere atanirdik. insanların tepkilerini izlemek icin
gidip, bir şeyleri değiştirmemiz gerekiyordu.
ben de Obelisco 'ya gittim, arabalar kirmizi isikta durduklarında,
para istemek yerine onlara 1 peso verdim. İnsanların ne kadar on yargili olduklarını farkettim
cunku arabalarına yaklastigimi gorur görmez, ya pencerelerini kapatıyorlar, ya da baska yone bakiyorlardi.
sanki orada kimse yokmuş gibi...Bir sureligine rahatsız oluyorlar,
ve bir sonraki trafik isiklarinda baska bir insani gormezden geldikleri icin kendilerini yine rahatsız hissedecekler,
kadınlar genelde cantalarini arka koltuga koyuyorlar. gayet basariliydi aslinda, boylece Agulla y Bacceti'de ilk isime girebildim
oylece Agulla y Bacceti'de ilk isime girebildim.daha sonra Vega Olmos Ponce'a gittim ve 2001 de
ekonomik kriz yuzunden kacip,cebimde 1000 dolar ile Londra'ya gittim. Hic ilgilizce konusamiyordum ve elimde sadece turist vizesi vardi
bir yil bulasik yikayarak, isinma ve havalandirma sistemleri kurarak ve
inşaat islerinde calisarak yasamaya calistim. Izin verilenden 2 kat daha fazla calistigim icin
sınır dışı edildim. Hayatimin en guzel deneyimiydi diyebilirim
New York''ta ki bir reklam ajansindan teklif gelinceye kadar iki yil boyunca tekrar reklamcilik isinde calistim
Ama du sefer Empire State binasinin yaninda bir apartimanda yasiyor ve yillik 60.000 $ kazaniyordum
Londra'dan tamamen farkli bir deneyim.
sonra kiz arkadasimla tanistim ve birlikte yasamaya basladik ve Austin, Texas'tan baska bir teklif aldim
ben de soyle dedim, ''bakin kiz arkadasimla daha yeni birlikte yasamaya basladik, kabul edemem'
Kiz arkadasim burda calisiyor'' . '' o zaman ona da bir is veririz '' dediler. Biz de Austin'e gittik. Sehri begendik.
Tasindik, Pazar gunu tasindik ve pazartesi kiz arkadasimin hamile oldugunu ogrendik.
Bu yuzden evlendik, Arjantin'den ailemi getirdim, Puerto Rico da evlendik
Hamileyken evlendik, 2009 'da Elena dogdugunda cok mutluyduk
Bebegimiz benim hayatimin aski, gercekteden de oyle, Elena 1 yasindayken ,erkek kardesim aradi
Ogle yemegimi yiyordum, ''annemler araba kazasi gecirdi'' dedi
Sadece durumlarinin cok ciddi oldugunu biliyorum,, kaza Rafaela yakinlarinda Santiago del Estero'dan gelirken olmustu
hic bir seyden habersiz, ucaga bindim, Ezeiza'dan bi arkadasim, beni hastaneye goturdu.
Karsilatigim durum: Babam komada annemin vucudunda ki her kemik kirilmis
Babam olene kadar 10 ay komada kaldi annem ise 6 ay icinde 6 ameliyat gecirdi ve surekli yataktaydi
babamin elini tuttugum son andi, ilk baslarda dinliyordu ve elini kipirdatarak tepki veriyordu,
sonra hersey bitti.. Austin'e geri donduk, calismaya devam ettik, babam oldukten 5 ay sonra
bir sabah esimle kavga ettik ve ben kapiyi çarparak ise gittim.
sonra ki gun, is yerine bir posta geldi, esim bosanma kagitlarini imzalamis. Herseyimi kaybetmistim, kizimi.. evimi..ailemi...
o durumda Arjantin'e geri dondum.Tamamen yalnizdim, bir arkadasin evine tasindim ve koltukta uyumaya basladim.
o zamanlar herkes gibi Instagram kullanarak kuslarin, gokyuzunun falan fotografini cekiyordim, bir gun bir adamla tanistim
Adama ''benim icin poz verir misin'' diye sordum. poz icin 1 dolar odedim, bana hikayesini anlattı
Adamin hikayesi ile karsilastirinca butun problemlerim cok kucuk gorunmeye basladi
sahip olduğum bir kac kucuk sey icin minnettarlık duydum, saglikliydim, kizim saglikliydi
yatacak bir yerim vardi, ki bu cok buyuk bir seydir, o zamandan berin sokaklardaki insanlarin fotograflarini cekiyorum
onlar arasında ihtiyacım olan aileyi, destegi, ve sahip olduklarim icin
sukretmemi sağlayan hikayeleri buldum. fotoğrafları isimleri ve hikayelerini internete yüklemeye basladım, takipçilerim
olmaya basladı. O insanlar arasında kaybettiğim aileyi buldum
Bir gün basla bir adama tanistim, konuştuk, fotografini çektim ve 1 dolar ödedim,
gitmeden önce bana dedi ki, ''biliyor musun, ölmeden önce ne yapmak isterdim? ''
''hayır bilmiyorum'' dedim, o da bana ''ekim festivali'' dedi, (oktoberfest=ekim festivali: Bavyera'da her yıl ekim ayında kutlanan eski ve geleneksel bir festival)
Ekim Festivali mi? ''evet, Ekim festivali Almanya'da geleneksel bayram, ve oraya gitmek o adamın ruyasiydi
gulduk ve ben de gittim, yoldayken...Bu arada o zamanlar . Instagram da 5000 takipçim olmustu
ise giderken, aklıma bir fikir geldi, eger her takipçi 1 dolar bagislasa, ki ben zaten her portre icin 1 dolar oduyorum
Bu adamı Almanya'ya goturebilirim ve oradaki deneyimlerinizden kitap yazabilirim. Hayal kurmaya basladım bile...
cok dusunmeme gerek kalmadi.. fotografi yükledim ve altına '' kim bu adamı Ekim festivaline göndermek istiyor'' diye yazdim
Paypal hesabi acitim , ''1 dolarlik ruyalar'' diye bir web sayfasi hazirladim. Japonya'dan bir bayan bana 100 papel gondermis
Guney Afrika'dan bir adam 5 papel, digeri 2 papel, ve farkina vardim ki bayagi iyi fikirdi. buyuk bir fikir....
Babam o zamanlar olmustu, Kolombiya'da yasayan bir arkadasim vardi
dedi ki '' Gelip kalsana bir kac gun, problemlerden biraz uzaklaşabilirsin''
yola koyuldum ve Kolombiya'ya gittim, orda da fotograf cekmeye devam ettim, Arkadasim isteyken
ben de fotograf cekip, insanlarin hikayelerini dinliyor isimlerini yaziyordum. Amerika'dan cok daha
farkli bir gerceklikle karsilastim. Latin Amerika'da ki herhangi bir ulke de....
Sokakta yasayan insanlarin gerceklikleri bayagi degisik olabiliyor. Adam ayakkabi alabilmek icin para istedi.
Parayi bask bir sey icin harcayagini biliyordum, ben de onunla birlikte ayakkabi almaya gittim.
iste, ayakkabilarini deniyor, yeni ayakkabilari ile cok mutlu gorunuyor degil mi?
fotograf cekmeye devam ettim. Insanlar Kolombiya'da boyle uyuyor, Sehir mimarisinin bir parcasi gibi..
Farkina varmiyoruz, Insanlarin nasil yurudugune dikkat etmiyoruz. O da sadece baska bir cop kutusu...
gecen otobuse bir bakin.. Bu adamla karsilasincaya kadar.. Adi Alex..
Alex kucuk bir kasabadan Medellin'e otobuslerde gitar calmak icin gelmis. Metilamfetamin ve kokain bagimlisiydi
Bir uyusturucu almaya gittiginde soyulmus, bicaklamislar, uyusturucusu, gitarini ayakkabilarini, herseyini calmislar.
3 gundur sokaklardaydi, ayaklari sismisti, yuruyemiyordu. Elinde rehabilitasyon merkezinden bir kart vardi
Artik boyle devam edemecegini soyledi, Polislere ''beni rehabilitasyon merkezine goturebilir misiniz'' diye sormus Gormezden gelmisler.
gercekten rehabilitasyona girmek isteyip istemedigini sordum , o da herseyden cok istedigini soyledi
taksi tuttum, rahabilitasyon merkezine gittik beraber. gozetimcisi bendim. Alex orda
is bulana kadar 10 ay kaldi, Ben de Austin'e geri dondum, sirket beni TV cekimi icin Meksika'ya gonderdi.
Haftasonu boyunca bir arkadasla orada kaldik , Meksika'da da fotograf cektim
ilk cektigim fotograf bu cocugun fotografiydi. cocuk palyaco gibi boyanmisti, para dileniyordu, ailesi ise
kosede sarap icip , para bekliyorlardi. Burasi Meksika, sokakta bir suru cocuk var
Hikayeleri dinlemeye devam ettim ve Instagram yolu ile canli yayin gibi anlattim. daha fazla insan beni cesaretlendirerek takip etmeye basladi,
bana da cok yardimi oldu yaptigim seyin. ve tabii ki her zaman reklamcillik sektorunde calismanin da faydasi oldu.
Fikirleri seviyorum, problem cozme ve yeni fikirler konusunda cok hevesliyim, ama uzerinde Monsanto yazan abur-cubur reklamlari konusunda hevesli degilim. Anliyor musunuz?
Bu yuzden bu proje gercekten benim hayatimi doldurdu.