Er bestaan allerlei verhalen uit de Tweede Wereldoorlog
met een tragische of inspirerende inhoud.
Maar wellicht een van de meest aangrijpende gebeurtenissen
was de manier waarop het gezin Akune
door de oorlog verdeeld werd, tegen elkaar en hun eigen identiteit.
Ichiro Akune en zijn echtgenote Yukiye
emigreerden in 1918 vanuit Japan richting Amerika
op zoek naar mogelijkheden.
Ze openden een buurtsuper in het centrum van Californië
en brachten hun negen kinderen groot.
Maar toen mevrouw Akune in 1933 overleed,
kwamen de kinderen in huis bij familie in Japan
en hun vader volgde snel.
Hoewel ze moesten wennen in een nieuwe omgeving
na te zijn geboren en getogen in Amerika,
bouwde de oudste zoon Harry een hechte band met zijn grootoom
die hem de Japanse taal, cultuur en waarden bijbracht.
Echter, zodra Harry en zijn broer Ken
oud genoeg waren om te mogen werken,
keerden ze terug naar hun vaderland
en settelden zich in de buurt van Los Angeles.
Maar toen vond op 7 december 1941 het bombardement op Pearl Harbor plaats.
Nu ze in oorlog was met Japan,
wantrouwde de Amerikaanse overheid de loyaliteit van burgers
die familie- of voorouderlijke banden hadden met het vijandelijke land.
In 1942 werden circa 120.000 Japans-Amerikanen aan de westkust
hun burgerrechten ontnomen
en onder dwang overgeplaatst naar interneringskampen,
ook al was het merendeel van hen, zoals Harry en Ken, 'Nisei',
Amerikaanse of duale staatsburgers die in de VS waren geboren
uit Japanse geïmmigreerde ouders.
De broers hadden niet alleen minimaal contact met hun familie in Japan,
maar zaten daarbij vast in een kamp op een afgelegen plek in Colorado.
Maar hun verhaal kreeg een andere wending
toen ronselaars van de Amerikaanse legerinlichtingendienst
het kamp bezochten om Japanssprekende vrijwilligers te werven.
Ondanks hun behandeling door de overheid,
grepen Harry en Ken de kans om het kamp te verlaten
en hun loyaliteit als Amerikaanse staatsburgers te bewijzen.
Aangezien ze in Japan waren opgeleid,
gingen ze al gauw in actieve dienst.
Ze vertaalden buitgemaakte documenten,
verhoorden Japanse soldaten
en produceerden Japanstalige propaganda
om vijandige troepen over te halen zichzelf over te geven.
Het werk van de broers was onmisbaar voor de oorlogvoering.
Het leverde cruciale strategische informatie op
omtrent de grootte en locatie van Japanse troepen.
Maar nog steeds werden ze gediscrimineerd en gewantrouwd door hun medesoldaten.
Harry herinnerde zich
dat zijn vechtuitrusting op mysterieuze wijze kwijtraakte
vlak voordat hij een parachutesprong moest maken in vijandelijk gebied
en dat de blanke officier aarzelde hem een wapen te geven.
Desondanks bleven beide broers loyaal aan de militaire dienstplicht
tot het einde van de oorlog.
Maar van de Akune-broers
vochten niet alleen Harry en Ken in het Pacifische gebied.
Wat zij niet wisten, was dat twee jongere broers,
de derde en vierde van het vijftal Akune-jongens,
de Japanse Keizerlijke Marine loyaal dienden;
Saburo was marinepiloot
en de vijftienjarige Shiro werkte als instructeur voor nieuwe personeelsleden.
Toen de oorlog eindigde, dienden Harry en Ken in het geallieerde leger
en werden door de lokale bevolking als verraders gezien.
Toen alle broers Akune voor het eerst na tien jaar bijeenkwamen
voor een familiereünie in Kagoshima,
kwam het nieuws naar buiten dat de tweetallen tegen elkaar vochten.
De gemoederen liepen hoog op en er brak bijna een vechtpartij uit
totdat hun vader tussenbeide sprong.
De broers legden de ruzie bij
en zowel Saburo als Shiro sloten zich aan bij Harry en Ken in Californië
en vochten later in het Amerikaanse leger in Korea.
Pas in 1988 erkende de Amerikaanse regering
de onrechtvaardigheid van haar interneringskampen
en gaf ze goedkeuring voor herstelbetalingen aan overlevenden.
Wat Harry echter betreurde, was dat hij niet de moed had gehad
om zijn Japanse grootoom te bedanken die hem zoveel had bijgebracht.
Het verhaal van de broers Akune is vele dingen:
een door het lot opsplitst gezin,
de onrechtvaardige behandeling van Japans-Amerikanen,
en de persoonlijke strijd om twee nationale identiteiten te verenigen.
Maar het onthult ook een groter verhaal over de Amerikaanse geschiedenis:
de onderdrukking van groepen immigranten en hun volharding om dit te overwinnen.