ကျွန်မနဲ့ ကျွန်မ ကျောင်းသားတွေဟာ သေးနုပ်ကြတဲ့ ရိုဘော့တွေကို လေ့လာကြပါတယ်။
တကယ်တော့ အဲဒီလို ရိုဘော့ ပုံစံတွေကို ရှင်တို့ အားလုံးဟာ
ရှင်တို့ ကောင်းကောင်းကြီး သိကြတဲ့ ပုရွက်ဆိတ်တွေလို ယူဆနိုင်ကြပါတယ်။
အဲဒီလို အရွယ်မျိုး ရှိကြတဲ့ ပုရွက်ဆိတ်တွေနဲ့ အင်းဆက်ပိုးတွေဟာ
မယုံကြည်နိုင်ဖွယ် အံ့ဩစရာ အရာအချို့ လုပ်နိုင်ကြတာ ကျွန်မတို့ သိကြပါတယ်။
ပျော်ပွဲစားထွက်ကြတဲ့ အခါမှာ ပုရွက်ဆိတ် တစ်စုက
ဥပမာ၊ ကျွန်မတို့ရဲ့ အားလူးကြော် အစအနတွေကို ဆွဲယူထုတ်သွားကြကို မြင်ကြရပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ပုရွက်ဆိတ်တွေကို ကိုင်တွယ်ရာမှာ ရင်ဆိုင်ရတဲ့ စိန်ခေါ်မှုတွေက ဘာတွေလဲ။
ပထမဦးဆုံးအနေနဲ့ ရွယ်တူလောက် ရှိတဲ့ ရိုဘော့ထဲမှာ
ပုရွက်ဆိတ်ရဲ့ လုပ်ကိုင်နိုင်စွမ်းမျိုးကို ဘယ်လိုရယူကြမလဲ။
ပြီးတော့၊ အဲဒီလို သေးနုပ်တဲ့ အရာကို
လှုပ်ရှားအောင် ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ။
ကျွန်မတို့ဟာ ခြေထောက်များ နဲ့ ထိရောက်တဲ့ မော်တာများလို ယန္တရားတွေ လိုမယ်၊
အဲဒီလို လှုပ်ရှားမှုကို ပံ့ပိုးပေးရန်အတွက်၊
လိုအပ်တဲ့ အရာတွေအားလုံးကို ဆင်ခြင်ဉာဏ် တဝက်ရှိတဲ့ ပုရွက်ဆိတ် ရိုဘော့ထဲမှာ သုံးနိုင်ဖို့
စွမ်းအင် နဲ့ ထိန်းချုပ်မှု စနစ်တွေ ရှိရပါမယ်။
နောက်ဆုံးအနေနဲ့၊ အဲဒီလို အရာတွေကို တကယ့်ကို လုပ်ကိုင်လာနိုင်ကြဖို့ အတွက်၊
အဲဒါတွေ အားလုံးတို့ဟာ လက်တွဲလုပ်ကိုင်ပြီး ပိုကြီးမားတဲ့ တာဝန်တွေ လုပ်ကိုင်စေလိုပါတယ်။
ဒီတော့ ရွေ့လျားနိုင်စွမ်းဖြင့် ကျွန်မ စတင်ပါမယ်။
အင်းဆက်တွေဟာ ပတ်ဝန်းကျင်ထဲမှာ အံ့ဩလောက်အောင်ကို ရွေ့လျားနိုင်ကြပါတယ်။
ဒါက UC Berkeley ထံမှ ဗီဒီယိုပါ။
ပိုးဟပ်ဟာ အထူးကို ကြမ်းတမ်းတဲ့ မျက်နှာစာပေါ်မှာ ရွေ့လျားနေကာ
မှောက်လဲကျ မသွားတာကို မြင်နိုင်ပါတယ်၊
၎င်းက အဲဒီလို လုပ်နိုင်တာက ၎င်းရဲ့ ခြေများကို ရိုဘော့တွေအတွက် ကျွန်မတို့
သုံးလေ့ရှိကြတဲ့ မာကျစ်နေတဲ့ အရာများ နဲ့
ပျော့နေတဲ့ ပစ္စည်းများဖြင့် ပြုလုပ်ထားလို့ပါ။
သိပ်သေးတဲ့ အကောင်များအတွက် ခုန်ခြင်းဟာလည်း ရွေ့လျားရေးဆိုင်ရာ စိတ်ဝင်စားစရာ နည်းလမ်းပါ။
အဲဒီအင်းဆက်တွေဟာ စပရင်ထဲမှာ စွမ်းအင်ကို စုစည်းလျက် အဲဒါကို အဟုန်ပြင်းစွာဖြင့် လွတ်ထုတ်ပေးလိုက်ခြင်းဖြင့်
ဥပမာ၊ ရေထဲမှနေပြီး ခုန်ပျံနိုင်ဖို့ အားကောင်းတဲ့ စွမ်းအင်ကို ရရှိနိုင်ကြတယ်။
အဲဒီလိုနည်းဖြင့် ကျွန်မ ဓာတ်ခွဲခန်းရဲ့ ကြီးမားတဲ့ ထောက်ကူချက် တစ်ခုက
သိပ်ကို သေးနုပ်ကြတဲ့ ယန္တရားတွေထဲမှာ
မာကျစ်တဲ့ အရာများကို ပျော့တဲ့ အရာများဖြင့် ပေါင်းစပ်ပေးမှုပါပဲ။
ဒီခုန်ပျံရေး ယန္တရားဆိုရင် အနားတစ်ခုဟာ လေးမီလီမိတာခန့် ရှိပါတယ်၊
တကယ့်ကို သေးလှပါတယ်။
ဒီထဲမှာ မာတဲ့ ပစ္စည်းက ဆီလီကွန်ပါ၊ ပြီးတော့ ပျော့တဲ့ ပစ္စည်းက ဆီလီကွန် ရာဘာပါ၊
အဓိက စိတ်ကူးက ကျွန်မတို့ဟာ အဲဒါကို ဖိသိပ်လိုက်ခြင်းဖြင့်
စွမ်းအင်ကို စပရင်ထဲမှာ သိုလှောင်လိုက်ကာ ခုန်ဖို့လိုတဲ့အခါမှာ အဲဒါကို လွှတ်ထုတ်ပေးရန်ပါ။
ဒီတော့ ဒီစက်ထဲမှာ မော်တာတွေမရှိ၊ စွမ်းအင် တပ်ဆင်ထားတာ မရှိပါ။
ဒါကို ကျွန်မတို့ရဲ့ ဓာတ်ခွဲခန်းထဲမှာ "ဇာဂနာပါတဲ့ ဘွဲ့ရကျောင်းသား"လို့ခေါ်တဲ့
နည်းဖြင့် လှုပ်ရှားစေတာပါ။ (ရယ်မောသံများ)
ဒီတော့ ရှင်တို့ အားလုံး နောက်လာမယ့် ဗီဒီယိုထဲမှာ မြင်ကြရမှာက
အဲဒီအကောင်က ၎င်းအနေနဲ့ ခုန်ပျံဖို့ အံ့အားသင့်ဖွယ် ကြိုးပမ်းနေပုံပါပဲ။
ဒီတော့ ကျွန်မပြောခဲ့တဲ့ ဇာဂနာတွေ ပါရှိတဲ့ ဘွဲ့ရကျောင်းသား Aaron ပါ၊
ပြီးတော့ လေးမီလီမီတာ အရွယ် ယန္တရားက
စင်တီမီတာ ၄၀ နီးနီး ခုန်နိုင်တာကိုပါပဲ။
အဲဒါဟာ ၎င်းကိုယ်တိုင် အလျားရဲ့ အဆပေါင်း ၁၀၀ ကြီးတောင်ပါ။
ပြီးတော့ ၎င်းဟာ စားပွဲပေါ်ကို ထိုးကျချိန်မှာ အသက်ရှင်လျက်ပါ၊
အဲဒါဟာ အံ့ဖွယ် ဒူပေနာပေခံနိုင်ပါတယ်၊ သေးလွန်းလို့ ကျွန်မတို့ ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့အထိ
ရှင်သန်လျက် ရှိနေခဲ့ပါတယ်။
နောက်ဆုံးမှာတော့ ကျွန်တို့ဟာ ဒီထဲကို မော်တာတွေ တပ်ပေးချင်တာ အမှန်ပါပဲ၊
မီလီမီတာ အရွယ် မော်တာတွေကို စမ်းသပ်နေကြတဲ့ ကျောင်းသားတွေ ဓာတ်ခွဲခန်းထဲမှာ ရှိပါတယ်၊
သေးငယ်ပြီး ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် လှုပ်ရှားနိုင်ကြမယ့် ရိုဘော့တွေအဖြစ် တီထွင်ပေးဖို့ပါ။
ဒါပေမဲ့၊ ဒီစကေးမျိုးမှာ ရွေ့လျားနိုင်မှု နဲ့ လှုပ်ရှားနိုင်မှုကို လေ့လာကြည့်ရန်၊
ကျွန်မတို့ဟာ သံလိုက်တွေကို သုံးစမ်းကြည့်ကြပါတယ်။
ဒီတော့ ဒါဟာဖြင့် မိုက်ခရို-ရိုဘော့ ခြေထောက်ရဲ့ ပုံစံ ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်ကြောင်းကို ပြထားကာ၊
ရှင်တို့ဟာ ဆီလီကွန် ရာဘာ အဆစ်တွေကို မြင်နိုင်သလို
သံလိုက် တစ်ခုကို အဲဒီမှာ ထည့်မြှုပ်ထားလို့
အပြင်မှာရှိတဲ့ သံလိုက်စက်ကွင်းကို သုံးပြီး ၎င်းကို ရွေ့လျားစေနိုင်ပါတယ်။
ဒီတော့ ဒါဟာ စောစောပိုင်းက ကျွန်မ ပြခဲ့တဲ့ ရိုဘော့ဆီကို ရှေ့ရှုနေပါတယ်။
ဒီရိုဘော့ အနေနဲ့ ကျွန်မတို့ကို တကယ့်ကို ကူပေးနိုင်တဲ့ စိတ်ဝင်စားစရာက၊
ဒီစကေးရှိ အင်းဆက်တွေ လှုပ်ရှားကြပုံကို ဖေါ်ထုတ်ပေးနိုင်ခြင်းပါပဲ။
ပိုးဟပ်မှ အစပြုလျက် ဆင်ကြီး အထိ အကောင်တွေအားလုံး သွားလာလှုပ်ရှားကြပုံဆိုင်ရာ
သိပ်ကို ကောင်းတဲ့ မော်ဒယ် ကျွန်မတို့ဆီမှာ ရှိပါတယ်။
ကျွန်မတို့ အားလုံးဟာ ပြေးကြတဲ့ အခါများမှာ ဒီလို ခုန်ဆွခုန်ဆွ ပုံစံမျိုးဖြင့် လှုပ်ရှားကြတာပါ။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့ဟာ သိပ်ကိုသေးနုပ်ကြတယ်ဆိုရင် ကျွန်မတို့ ခြေဖျာ်းနဲ့ မြေပြီးအကြားက စွမ်းအားတွေဟာ
ကိုယ်အလေးချိန်နဲ့ စာရင် ကျွန်မတို့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုကို များစွာမှ အကျိုးသက်ရောက်လာမယ်၊
အဲဒါကြောင့်မို့လို့ ခုနကလို ခုန်ဆွမှု ပေါ်လာရတာပါ။
ဒီတော့ ဟောဒီကောင်ဟာ အလုပ်မလုပ်နိုင်သေးပါ၊
ဒါပေမဲ့ အနားတဝိုက်မှာ သွားလာနိုင်တဲ့ ပိုကြီးတဲ့ ပုံစံ ကျွန်မတို့ဆီမှာ ရှိပါတယ်။
အဲဒါဟာ တစ်စင်တီမီတာ ကုဗတုံးပါ၊ အနားဟာ တစ်စင်တီမီတာ ရှိရာ အတော့ကို သေးပါတယ်၊
ကျွန်မတို့ဟာ ၎င်းအား တစက္ကန့်တိုင်းမှာ ခန္ဓာကိုယ် အရှည်ရဲ့ ဆယ်ဆခန့်ကို ပြေးလာစေနိုင်ပါပြီ၊
တစက္ကန့်ကို ၁၀ စင်တီမီတာ အထိနော်။
အဲဒါဟာ ဒီလို သေးနုပ်တဲ့ အကောင်အတွက် အတော့ကို မြန်လှပါတယ်၊
ပြီးတော့ အဲဒါဟာ ကျွန်မတို့ရဲ့ စမ်းသပ်မှု သတ်မှတ်ချက်ဖြင့် ဘောင်ခတ်ပေးထားတာပါ။
ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီအကောင်က ၎င်းရဲ့ အလုပ်လုပ်ပုံကို အခုကို နားလည်လာစေနေပါပြီ။
ကျွန်မတို့ဟာ ရှင်တို့ စောစောပိုင်းက မြင်ခဲ့ကြရတဲ့ ပိုးဟပ်လိုပဲ
နံရံတွေ တလျှောက် တွာသွားနိုင်တဲ့ 3D ပုံနှိပ် မော်ဒယ်ကို ပြုလုပ်နိုင်ပါတယ်။
ကျွန်မတို့ဟာ နောက်ဆုံးမှာတော့ အားလုံးကို ရိုဘော့ထဲမှာကို ထည့်ပေးချင်ပါတယ်။
ကျွန်မတို့ဟာ အာရုံခံရန်၊ စွမ်းအင်၊ ထိန်းချုပ်မှု၊ အားလုံးကို ဆက်စပ်ချိတ်ဆက်ပေးရန် လိုပါတယ်၊
ပြီးတော့ အရာတိုင်းကို ဇီဝအကောင်များထံမှ စိတ်ကူးရယူရန် မဟုတ်ပါ။
ဒီရိုဘော့ဟာ Tic Tac ဘူးဆိုက်ပါ။
ဒီကိစ္စထဲမှာ၊ အနီးအနားကို လှုပ်ရှားသွားလာရန် ကြွက်သားတွေ ဒါမှမဟုတ် သံလိုက်တွေအစား၊
ကျွန်မတို့ဟာ ဒုံးပျံများကို သုံးကြပါတယ်။
ဒီတော့ဒါဟာ မိုက်ခရိုပစ္စည်းတွေနဲ့ ပြုလုပ်ထားတဲ့ စွမ်းအင် ပစ္စည်းပါ၊
ပြီးတော့ ကျွန်မတို့ဟာ ဒါမျိုး ပီက်ဆယ် သေးသေးလေးကို ဖန်တီးပေးပြီး၊၊
အဲဒီလို ပီက်ဆယ်များထဲက တစ်ခုကို ဒီရိုဘော့ရဲ့ ဗိုက်ပေါ် တင်ပေးမယ်ဆိုရင်၊
ဒီရိုဘော့ဟာ အလင်းတိုးလာတာကို အာရုံခံမိလျှင် ခုန်တော့မှာ ဖြစ်ပါတယ်။
နောက်တခုပြမယ့် ဗီဒီယိုဟာ ကျွန်မ အကြိုက်ဆုံး တခုပါ။
ကျွန်မတို့ဆီမှာ လေထဲတွင် ရှစ်စင်တီမီတာခန့် ခုန်နိုင်တဲ့
ဂရမ် ၃၀၀ လေးတဲ့ ခုန်နိုင်တဲ့ ဒီအရာ ရှိနေပါပြီ။
၎င်းဟာ ၄ x ၄ x ၇ မီလီမီတာ ဆိုက်မျှသာပါ။
ရှင်တို့ဟာ အစပိုင်းမှာ ကြီးမားစွာ လင်းလာတာကို မြင်ကြရပါမယ်
အဲဒီအချိန်မှာ စွမ်းအားကို လွှတ်ထုတ်ပေးလိုက်တာပါ၊
အဲဒါနဲ့ ရိုဘော့ဟာ လေထဲမှာ ဂျွမ်းထိုးကျလာမှာပါ။
ဒီတော့ တောက်ပတဲ့ အလင်းရောင် ရှိခဲ့ပါတယ်၊
အဲဒီနောက်မှာ ရိုဘော့ဟာ လေထဲမှာ ခုန်ပျံခဲ့တာကို မြင်ခဲ့ကြရပါတယ်။
ပြီးတော့ ၎င်းကို တွဲချည်ထားတာမျိုး၊ ချိတ်ဆက်ထားတဲ့ ဝိုင်ယာကြိုးမျိုး မရှိပါ။
လိုတာတွေ အားလုံးဟာ ၎င်းပေါ်မှာကို ရှိနေခဲ့ကာ ကျောင်းသား တယောက်က
စားပွဲပေါ်က မီးကို ခလုတ်နှိပ်လိုက်တာကို တုံ့ပြန်ပြီး ခုန်လိုက်တာပါ။
ဒီတော့ ဒီလိုအရွယ် ရိုဘော့တွေကို ပြေးအောင်၊ တွာသွားရန်နဲ့
ခုန်ပျံရန် အံ့အားသင့်ဖွယ်ရာ အရာတွေကို ကျွန်မလုပ်နိုင်တာကို ရှင်တို့ မြင်ခဲ့ရပါပြီ။
ငလျင်လို သဘာဝကပ်ဘေး နောက်မှာ ရှိလာတတ်တဲ့ အုတ်ကျိုးအတ်ပဲ့များကို စိတ်ကူးကြည့်ကြပါ။
ဒီလို သေးနုပ်တဲ့ ရိုဘော့တွေက အဲဒီလို အကျိုးအပဲ့တွေအကြားမှာ
ပြေးလွှားရင်း ကယ်ဆယ်ဖို့ ကြိုးစားနေကြတာကို စိတ်ကူးကြည့်ကြပါ။
ဒါမှမဟုတ် ရိုဘော့ အများကြီးတို့က တံခါးတခုပေါ်မှာ ပြေးလွှားရင်း
၎င်းကို စစ်ဆေးလျက် လုံခြုံမှုရှိမရှိကို စုံစမ်းနေကြတာ စိတ်ကူးကြည့်ပါ၊
Minneapolis မှာ ၂၀၀၇ ခုနှစ်တုန်းက ကြုံခဲ့ကြရတဲ့
ကပ်ဘေးမျိုး ကျွန်မတို့ မရင်ဆိုင်ကြရဖို့ အတွက် ကြိုးစားနေကြတာပါ။
ဒါမှမဟုတ် ရှင်တို့ရဲ့ သွေးနဲ့အတူ ကူးလူး သွားလာနိုင်ကြမယ့်
ရိုဘော့တွေများ ကျွန်မတို့ဆီမှာ ရှိနေတာကို စိတ်ကူးကြည့်ပါ။
ဟုတ်ပါတယ်၊ Right? Isaac Asimov ရဲ့ "Fantastic Voyage" ခရီးစဉ်ပါပဲ။
အဲဒီလို ၎င်းတို့ဟာ ရှင်တို့ကို ခွဲစိတ်ရန်မလိုပဲ ကုစားပေးနိုင်ကြမှာပါ။
ဒါမှမဟုတ် ကျွန်မတို့ရဲ့ သေးနုပ်တဲ့ ရိုဘော့တွေကို ချကောင်တွေလိုပဲ
အရာတွေကို ဆောက်လုပ်ပေးနိုင်အေင် ခိုင်းနိုင်လို့၊
ဒီမှာ မြင့်ရတဲ့ အံ့အားသင့်စရာ ရှစ်မီတာမြင့်တဲ့ တောင်ပို့ကို ဆောက်လုပ်နိုင်ခဲ့မှာပါ၊
အာဖရိက နဲ့ ဩစတြေးလျက ချတွေဟာ လေဝင်လေထွက် ကောင်းမွန်တဲ့
နေထိုင်ချင်စရာ တိုက်ခန်းတွေကို ဆောက်နိုင်ကြမှာပါ။
ဒီတော့ အခုလို သေးငယ်တဲ့ ရိုဘော့ စက်ရုပ်တွေကို သုံးပြီး ကျွန်မတို့
လုပ်နိုင်ကြတဲ့ထဲက အလားအလာအချို့ကို ကျွန်မ ပြပေးခဲ့ပါပြီ။
ကျွန်မတို့ဟာ အခုထက်ထိ တိုးတက်မှုတချို့ကို ရယူနိုင်ခဲ့တာမှန်ပေမဲ့၊
အဲဒီ လမ်းခရီးထဲမှာ ရှင်တို့ထဲက တချို့တို့ကပါ ပါဝင်ကူပေးကြမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။
အထူးကျေးဇူးတင်ပါတယ်။
(လက်ခုပ်သံများ)