İyi akşamlar.
Benim bu sahneye yolculuğum
Amerika'ya 17 yaşındayken
geldiğimde başladı.
Anlayacağınız, ben bir göçmen çocuğu
veya göçmen olan
84 milyon Amerikalı'dan biriyim.
Buraya geldiğimizde her birimizin bir hayali vardır,
genelde yeniden yazılması
ve hep değiştirilmesi gereken bir hayal.
Ben şanslı olanlardandım.
Değiştirmiş olduğum hayalim beni bugün yaptığım işe yöneltti:
göçmenleri devlet dairesinde çalışmak için eğitmek
ve kapsayıcı demokrasi için bir harekete öncülük etmek.
Ama bunu Amerika'nın kollarını açıp beni karşıladığı
gibi bir çocuk oyuncağı olduğunu düşünmenizi istemem.
Hâlâ da böyle bir şey olmuyor.
Ve bu yol boyunca sizinle paylaşmak istediğim
birkaç ders öğrendim,
çünkü bence birlikte
Amerikan demokrasisini
daha iyi ve daha güçlü yapabiliriz.
Hindistan'da doğdum,
dünyanın en büyük demokrasisinde.
Ve dört yaşındayken
ailem Belize'ye taşındı,
belki de dünyanın en küçük demokrasisine.
Ve 17 yaşındayken,
ABD'ye taşındım,
dünyanın en harika demokrasisine.
Buraya geldim çünkü İngiliz edebiyatı okumak istiyordum.
Çocukken kafamı kitaplardan kaldırmazdım
ve düşündüm, yetişkin olarak neden hayatımı böyle sürdürmeyeyim ki?
Ama üniversiteden mezun olup
yüksek lisans diplomamı aldıktan sonra,
benim için ideal olmayan işler arasında gidip gelir oldum.
Belki de Amerika hakkındaki iyimserliğim
işlerin değişmeyeceğini anlamada
gecikmeme neden olmuştur.
Açık olduğunu düşündüğüm kapı
aslında birazcık aralıkmış.
Bu Amerika kapısı
eğer siz doğru isme,
doğru ten rengine,
doğru bağlantılara sahipseniz açılır,
ama yüzünüze de çarpabilir,
eğer yanlış dine,
yanlış göçmen statüsüne,
yanlış ten rengine sahipseniz.
Ve ben bunu kabul edemedim.
Böylece benim gibi genç insanlar için bir dernek kurup
sosyal girişimci olarak kariyerime başladım.
Buna başladığım zamanlar kendi köklerini
Hindistan alt kıtasına doğru araştıran bir gençtim.
Bu işte, Güney Asyalı ve diğer göçmenlerin haklarının savunucusu oldum.
Politik sorunlar hakkında kongre üyeleriyle kulis faaliyetleri yürüttüm.
Seçim gününde sandık çıkış anketleri yapmak için gönüllü oldum.
Ama oy veremedim ve adaylığımı koyamadım.
2000'de, vatandaşlık başvuru ücretinin
iki katından daha fazla
yani 95 dolardan 225 dolara çıkacağı duyurulduğunda,
şimdi imkânım varken başvurmanın tam zamanı olduğuna karar verdim.
Şimdiki ve geçmişteki ilişkilerim hakkında
sorular cevapladığım uzun bir başvuru formu doldurdum.
Ve başvuru ibraz edildiğinde,
parmak izi alınması gerekiyordu,
geçilmesi gereken bir sınav,
sırada beklenecek sonsuz saatler vardı.
Buna aşırı güvenlik incelemesi diyebilirsiniz.
Ve sonra 2000 yılının Aralık ayında,
Brooklyn'de büyük bir salonda, uzun süredir
kendi evi gördükleri ülkeye
bağlılık yemini eden
diğer yüzlerce göçmen arasına katıldım.
Yabancı bir öğrenciden Amerikan vatandaşlığına yolculuğum 16 yıl sürdü,
diğer göçmen hikayeleriyle karşılaştırınca kısa bir zaman dilimi.
Amerikalı olmak için attığım resmi adımdan
kısa bir süre sonra,
11 Eylül 2001 saldırıları,
yıllarca sürecek göçmenlik durumunu değiştirdi.
Benim şehrim, New York,
yalpalıyor ve yaralarını sarıyordu
ve bu esnada
bir seçim turundaydık.
New York'ta
kayıplar ve toparlanmalarla uğraşırken iki şey oldu.
Seçmenler, Michael Bloomberg'ü New York valisi seçti.
Ayrıca yapılan referandumla
New York için Göçmen İlişkileri Ofisi'ni hayata geçirdik.
O seçimden beş ay sonra,
yeni seçilen vali
bu yeni kurulmuş ofis için beni ilk Göçmen İlişkileri Müdürü
olarak atadı.
O zamana dönmenizi istiyorum.
Belize'den gelmiş genç göçmen bir kadındım.
Queens'te bir kilisenin bodrumunda
toplum temelli bir dernek kurmadan önce
Amerika'da çeşitli işlerde debelenip durdum.
11 Eylül saldırıları toplumumda şok etkisi yarattı.
Ailemden insanlar, daha önceleri birlikte çalıştığım gençler,
okullarda, iş yerlerinde ve havaalanlarında,
tacize uğruyorlardı.
Ve şimdi ben onların endişelerini hükümette
temsil edecektim.
Hiçbir iş kendimi daha iyi hissettirmemişti.
Ve müdür olduğumda öğrendiğim iki şey oldu.
İlki, şehir yönetiminde mevki sahibi olan
iyi niyetli New Yorkluların
göçmenlerin hukuki yaptırımlardan ne kadar korktukları hakkında
hiçbir fikirlerinin olmamasıydı.
Çoğumuz şerif, yerel polis ve FBI arasındaki farkları
gerçekten de bilmeyiz, değil mi?
Ve birçoğumuz, üniformalı birinin
mahallemizden geçtiğini görünce
endişelenmesek bile merak ederiz.
Eğer kaçak bir ebeveynseniz,
her gün çocuğunuza güle güle derken,
onları okula gönderip işe giderken,
onları günün sonunda
görüp göremeyeceğinizin olasılığını bilemezsiniz.
Çünkü iş yerinize yapılan bir baskın,
yerel polisle şans eseri karşılaşma
hayatınızın yönünü sonsuza kadar değiştirebilir.
İkinci öğrendiğim şey, benim gibi
bu korkuyu anlayan,
yeni bir dil öğrenmiş, yeni sistemleri izleyen
bizim gibi insanlar bir masaya oturduklarında kimsenin yapmayacağı,
yapamayacağı bir şekilde topluluğumuzun ihtiyaçlarını savunduğumuzda anladım.
Korku hissinin nasıl bir şey olduğunu anladım.
Ailemdeki insanlar bunu bizzat yaşıyorlardı.
Beraber çalıştığımız gençler
sadece sınıf arkadaşları tarafından değil
öğretmenlerince de tacize uğruyorlardı.
Kocam, sonra erkek arkadaşım çok seyahat ettiği için
sakal bırakmadan ya da sırt çantası takmadan önce
iki kere düşünüyordu.
2001'de öğrendiğim şey benim oyumun önemli olduğuydu
fakat sesim ve bakış açım da önemliydi.
Şu üç şey
- göçmenlerin oyları, sesleri ve bakış açıları -
bence demokrasimizin daha güçlü olmasına yardımcı olabilecek.
Aslında seçimlerin sonuçlarını değiştirebilme,
politik tartışmalara yeni meseleler katma,
bugün ülkemizde olan
soluk, erkek, bayat liderlik yüzlerini
değiştirme gücümüz var.
Peki bunu nasıl yaparız?
İlk olarak oylardan bahsedelim.
Amerika'daki seçmenlerin çoğunun
beyaz olduğu şaşılacak bir şey değil.
Fakat sizi şaşırtabilecek olan şey her üç seçmenden birinin
siyahi, Latin ve Asyalı olduğudur.
Fakat burada önemli olan şey şu:
kimin oy verebildiği önemli değil, kimin oy verdiği önemlidir.
2012'de Latin ve Asya kökenli Amerikalıların yarısı
oy kullanmadı.
Ve bu oylar sadece başkanlık seçimlerinde değil,
yerel ve eyalet seçimlerinde de önemliler.
2015'te Lan Diep,
Vietnamlı bir politik sığınmacının en büyük oğlu,
San Jose şehir meclisi seçimlerinde yarıştı.
O, bu seçimi 13 oy farkla kaybetti.
Bu yıl o seçim kampanyasının tozunu üzerinden silkeledi
ve o koltuk için tekrar yarıştı
ve bu kez 12 oy farkla kazandı.
Her bir oy çok önemli.
Lan gibi politika masasında oturanlar olduğunda
bir fark yaratabilirler.
Bizim bu seslere ihtiyacımız var.
Bizim bu seslere kısmen ihtiyacımız var
çünkü Amerikan liderliği
Amerika'da ikamet edenlere benzemiyor.
Amerika'da 500 binin üzerinde yerel ve eyalet kurumu var.
Bunlardan sadece yüzde 2'si Amerika'daki en büyük göçmen grupları olan
Asyalılar ve Latinler tarafından idare ediliyor.
Nüfusunun yüzde 49'u
Latin kökenlilerin oluşturduğu Yakima, Washington'da
bu yıla kadar hiç bir Latin kökenli meclis üyesi olmamıştı.
2016'da üç yeni seçilen Latin kökenli Yakima Şehir Meclisine girdi.
Onlardan biri Carmen Méndez.
Kendisi ilk üniversite mezunu nesilden.
Kendisi biraz Colimo, Meksika'da,
biraz da Yakima, Washington'da büyüdü.
Kendisi bekar bir anne ve toplulukların avukatı.
Onun Yakima Şehir Meclisi'ndeki sesi
Latin toplumunu ve bütün Yakima sakinlerini
savunuyor.
Ve o, kızı ve diğer Latin kökenliler için
tam bir rol modeli.
Fakat Amerikan demokrasisindeki üçüncü en kullanılmayan kaynak
göçmenlerin getirdiği bakış açısıdır.
Burada olmak için bir savaş verdik.
Ekonomik ve eğitim fırsatları için geldik.
Siyasi ve dini özgürlük için geldik.
Buraya aşkın peşinden geldik.
Bu fedakarlığı,
Amerika için olan bu özveriyi
kamunun hizmetine biz sunuyoruz.
Geçen hafta Arizona Hükümet Binasında
bir koltuk kazanan
Athena Salman gibi insanlar.
Athena'nın babası West Bank'te büyüdü
ve annesiyle karşılaştığı
Şikago'ya taşındı.
Annesi biraz İtalyan,
biraz Meksikalı ve biraz da Alman'dı.
Hep birlikte Arizona'ya taşınıp yeni bir hayat kurdular.
Athena hükümet binasına girince
hepimizin aradığı ekonomik düzene
bizi ulaştıracak,
onunki gibi ailelere destek olacak olan
eğitim fonları gibi şeyler için savaşacak.
Göçmenlerin oyları, sesleri ve bakış açıları
Amerikan demokrasisine dâhil etmemiz gereken şeyler.
Bu sadece benim işim değil. Sizin de işiniz.
Ve bu kolay olmayacak.
Denkleme yeni bir faktör daha eklersek
ne olacağını hiç bir zaman bilmiyoruz.
Ve bu biraz korkutucu.
Masada sizin yerinizi alacağımdan korkuyorsunuz
ve ben masada hiç bir zaman yer alamayacağımdan korkuyorum.
Ve hepimiz bildiğimiz
ve sevdiğimiz bu ülkeyi kaybetmekten korkuyoruz.
Onu benden almanızdan korkuyorum,
ve siz de benim onu sizden almamdan korkuyorsunuz.
Bakın zor bir seçim yılı oldu,
benim göç hikayemdeki insanların hatırası
bir liderin hevesiyle yok edilebilir.
Fakat ben bu ülkede olmak için bir savaş verdim
ve her gün aynı şeyi yapmaya devam ediyorum.
İyimserliğimi hiç bir zaman kaybetmem
çünkü biliyorum ki benim gibi milyonlarca göçmen var,
önümde, arkamda, her yanımdalar.
Burası bizim de ülkemiz.
Teşekkür ederim.
(Alkış)