Goedenavond.
Mijn reis naar dit podium
begon toen ik in Amerika aankwam.
Ik was toen 17 jaar.
Ik ben één van de 84 miljoen Amerikanen
die hier geïmmigreerd zijn,
of kinderen zijn van migranten.
Wanneer we hier aankomen, hebben we elk onze dromen.
Maar deze dromen moeten vaak herschreven worden.
Ze moeten altijd bijgesteld worden.
Ik was één van de gelukkigen.
Ik stelde mijn droom bij en koos voor het werk dat ik vandaag doe.
Ik leid migranten op voor een job in de openbare sector
en ik leid een beweging voor een inclusieve democratie.
Maar dat verliep niet altijd van een leien dakje.
Amerika heeft me niet zomaar in haar armen gesloten en verwelkomd.
Dat is nog steeds niet gebeurd.
Onderweg heb ik enkele lessen geleerd
die ik nu met jullie wil delen,
want ik denk dat we samen
de Amerikaanse democratie
kunnen verbeteren en versterken.
Ik ben geboren in India,
de grootste democratie ter wereld.
Toen ik vier jaar oud was,
verhuisde mijn familie naar Belize,
misschien wel de kleinste democratie ter wereld.
En toen ik 17 jaar oud was,
verhuisde ik naar Amerika,
de mooiste democratie ter wereld.
Ik kwam hiernaartoe om Engelse literatuur te studeren.
Als kind zat ik al met mijn neus in de boeken
en ik besloot dat ik daarvan mijn beroep wilde maken.
Maar toen ik afgestudeerd was aan de universiteit
en ik mijn diploma op zak had,
zwierf ik van de ene onmogelijke baan naar de andere.
Misschien was het wel mijn optimisme over Amerika
waardoor ik even tijd nodig had voordat ik begreep
dat sommige dingen niet zouden veranderen.
Ik dacht dat de deur wagenwijd openstond,
maar in feite stond ze slechts op een kier.
De deur naar Amerika
ging pas open als je de juiste familienaam had
of de juiste huidskleur
of de juiste connecties.
Maar je krijgt de deur op je neus
als je de verkeerde religie hebt,
de verkeerde migrantenstatus
of de verkeerde huidskleur.
Dat kon ik niet aanvaarden.
Dus begon ik 'n carrière als sociaal ondernemer.
Ik begon een organisatie voor jongeren zoals ikzelf
-- ik was toen nog veel jonger --
voor jongeren afkomstig van het Indisch subcontinent.
Ik nam het op voor migranten uit Zuid-Azië en andere landen.
Ik ging lobbyen bij Senaatsleden over politieke kwesties.
Op de dag van de verkiezingen was ik vrijwilliger bij de exitpolls.
Maar ik kon niet gaan stemmen of me verkiesbaar stellen.
Dus toen in 2000 aangekondigd werd
dat de kosten voor het aanvragen van het burgerschap zouden verhoogd worden
van 95 naar 225 dollar,
besloot ik om het burgerschap aan te vragen voor het te duur werd.
Ik vulde de aanvraag in
en beantwoorde vragen over mijn huidige en vroegere opvattingen.
Eens de aanvraag verstuurd was,
werden er vingerafdrukken afgenomen.
Daarna moest ik een test afleggen
en eindeloos aanschuiven in de rij.
Het was in feite een extreme doorlichting.
En dan, in december 2000,
stond ik samen met honderden andere migranten
in een zaal in Brooklyn
waar we trouw zweerden
aan een land dat we al lang als ons thuis beschouwden.
Mijn reis van uitwisselingsstudent tot Amerikaans staatsburger duurde 16 jaar.
Relatief kort, als je het vergelijkt met verhalen van andere migranten.
Vlak nadat ik de formele stap had ondernomen
om Amerikaan te worden,
veranderden de aanslagen van 11 september
de toekomst voor migranten voor de volgende decennia.
New York, mijn stad,
probeerde er weer bovenop te geraken.
En tegelijkertijd
werden er verkiezingen gehouden.
Er gebeurden twee dingen
terwijl we het verlies in New York probeerden te boven te komen.
Michael Bloomberg werd verkozen tot burgemeester van New York.
En de volksraadpleging gaf ook z'n goedkeuring
voor de oprichting van een kantoor voor migrantenzaken in New York.
Vijf maanden na de verkiezingen
duidde de nieuwe burgemeester mij aan
als eerste Commissaris voor Immigrantenzaken
bij deze nieuwe instelling.
Ik wil dat even plaatsen.
Ik was 'n jonge immigrante uit Belize.
In Amerika sukkelde ik van de ene in de andere baan.
Daarna richtte ik een bedrijfje op in mijn gemeente,
in de kelder van een kerkje, ergens in Queens.
Mijn buurt was geschokt door de aanvallen van 11 september.
Mijn familieleden en jonge mensen waarmee ik samenwerkte,
werden lastig gevallen
op school, op het werk en op de luchthaven.
Nu wou ik hun belangen verdedigen
namens de overheid.
Het was de perfecte job voor me.
Ik heb twee dingen geleerd als Commissaris.
Ten eerste, goedbedoelende New Yorkers
die openbare functies bekleden in het bestuur van New York,
hebben er geen benul van hoe bang immigranten zijn
voor de rechtshandhaving.
De meesten onder ons kennen niet eens het verschil
tussen een sheriff, de lokale politie en de FBI.
En wanneer we iemand in uniform zien
die door onze buurt loopt,
zijn de meesten onder ons nieuwsgierig, of zelfs bezorgd.
Als je een ouders bent zonder papieren
neem je iedere dag afscheid van je kinderen,
als je ze afzet aan de schoolpoort voor je gaat werken,
niet wetend hoe groot de kans is
dat je hen nog terugziet aan het eind van de dag.
Een razzia op de werkvloer
of een toevallige aanvaring met de politie
kunnen je leven voor altijd veranderen.
Ten tweede leerde ik dat wanneer mensen zoals ik,
die die angst begrijpen,
die 'n nieuwe taal hebben geleerd, en nieuwe systemen hebben ontdekt...
Als mensen zoals wij ook worden gehoord,
kunnen we de belangen verdedigen van de gemeenschap als niemand anders.
Ik begreep wat dat angstgevoel betekende.
Mijn familieleden hadden het ondervonden.
Jongeren waarmee ik werkte, werden lastiggevallen.
Niet enkel door klasgenoten,
maar ook door hun leerkrachten.
Mijn man, toen nog mijn vriend,
zou twee keer nadenken voor hij 'n rugzak gebruikte of een baard liet staan,
want hij moest veel reizen.
In 2001 heb ik ontdekt dat mijn stem wel degelijk belangrijk is,
maar dat mijn gezichtpunt er ook toe doet.
Het zijn deze dingen --
de stem van de immigrant en z'n gezichtpunt --
die volgens mij onze democratie sterker kunnen maken.
We hebben de macht
om de uitkomst van de verkiezen te bepalen,
om nieuwe onderwerpen te lanceren in het politieke debat.
Om het gezicht van het vale, muffe, mannelijke leiderschap te veranderen,
dat we vandaag in ons land hebben.
Hoe moeten we dat doen?
Laten we het eerst hebben over onze stem.
Het verbaast jullie vast niet
dat de meerderheid van de Amerikaanse kiezers blank is.
Het verbaast jullie misschien wel
dat één op drie kiezers Afro-Amerikaans, latino of Aziaat is.
Maar het zit zo...
Het doet er niet toe wie mag stemmen, maar wel wie effectief gaat stemmen.
In 2012 ging de helft van de latino's en Aziatische Amerikanen
niet stemmen.
Deze stemmen doen ertoe, en niet enkel in presidentsverkiezingen,
ook in lokale en regionale verkiezingen.
In 2015 stelde Lan Diep,
de oudste zoon van Vietnamese politieke vluchtelingen,
zich verkiesbaar voor de gemeenteraad van San Jose.
Hij verloor toen met dertien stemmen achterstand.
Dit jaar besloot hij weer mee te doen.
Hij stelde zich weer verkiesbaar voor hetzelfde ambt.
Deze keer won hij, met twaalf stemmen voorsprong.
Iedere stem doet ertoe.
Mensen als Lan kunnen het beleid mee vormgeven.
Ze maken echt een verschil.
We hebben die stemmen nodig.
We hebben ze nodig
omdat het Amerikaanse bestuur
de Amerikaanse burgers niet weerspiegelt.
Er zijn meer dan 500 000 lokale besturen in Amerika.
Minder dan twee percent daarvan wordt geleid door Aziaten of latino's,
de twee grootste immigrantengroepen in ons land.
In de stad Yakima, in Washington,
is 49 percent van de bevolking latino.
Tot dit jaar heeft er nog nooit een latino gezeteld in het bestuur.
In 2016 werden er drie latina's verkozen in het stadsbestuur van Yakima.
Eén daarvan is Carmen Méndez.
Ze is de eerste generatie die naar de universiteit kon.
Ze is opgegroeid in Colima, in Mexico,
en ook in Yakima, in Washington.
Ze is een alleenstaande, geëngageerde moeder.
Haar stem in het stadsbestuur van Yakima
neemt het op voor de latinogemeenschap
en alle inwoners van Yakima.
Ze is een rolmodel voor haar dochter
en andere latina's.
De derde onontgonnen bron in de Amerikaanse democratie
is het perspectief dat immigranten geven.
We hebben gestreden om hier te mogen zijn.
We zijn hier voor de economische en educatieve kansen.
We zijn hier voor de politieke en religieuze vrijheid.
We zijn hier op zoek naar liefde.
Dat engagement,
die toewijding aan Amerika
brengen we ook in bij de openbare diensten.
Mensen als Athena Salman,
die net de vorige week de voorverkiezingen gewonnen heeft
in de Kamer van Arizona.
Athena's vader groeide op op de West Bank,
verhuisde naar Chicago,
en ontmoette daar haar moeder.
Haar moeder is deels Italiaans,
deels Mexicaans en deels Duits.
Ze verhuisden naar Arizona en begonnen een nieuw leven.
Als Athena het tot het parlement schopt,
zal ze pleiten voor zaken als onderwijssubsidies,
die families zoals die van haar 'n voorsprong kunnen geven,
zodat ze de financiële stabiliteit kunnen bereiken
waar we allemaal naar streven.
De stemmen en gezichtspunten van de immigranten
zijn dingen die we zullen moeten inweven in de Amerikaanse democratie.
Niet alleen ik, maar ook jullie.
En het zal niet makkelijk zijn.
We weten nooit
wat een nieuwe factor in de formule voor gevolgen heeft.
Dat is soms beangstigend.
Jullie zijn bang dat ik jullie plaats aan de onderhandelingstafel zal afnemen.
En ik ben bang dat ik nooit een plaats aan die tafel zal krijgen.
En we zijn allemaal bang
dat we het land kunnen verliezen dat we kennen en liefhebben.
Ik ben bang dat jullie het van me zouden afnemen
en jullie zijn bang dat ik alles van jullie zou afpakken.
Het is 'n moeilijk verkiezingsjaar geweest.
Het doet ons eraan herinneren dat mensen met 'n migratieverleden zoals het mijne
het land uitgezet kunnen worden.
Maar ik heb gestreden om in dit land te mogen zijn.
En dat doe ik nog iedere dag.
Mijn optimisme is niet klein te krijgen,
want ik weet dat er miljoenen immigranten zijn, net als ik...
Voor me, achter me, en overal om me heen.
Het is ook ons land.
Dank je.
(Applaus)