ดร. มาร์ติน ลูเธอร์ คิง จูเนียร์
กล่าวสุนทรพจน์เมื่อ ค.ศ. 1968 เรื่องการเรียกร้องสิทธิพลเมือง
ว่า ท้ายที่สุด
เราไม่ได้จดจำคำพูดของศัตรู
หากแต่เป็นความเงียบของสหายเรา
การเป็นครูทำให้ผมได้รู้แจ้งถึงความหมายนี้
ทุกวันนี้ จะเห็นว่าทุกสิ่งรอบตัวเรา
ล้วนเป็นผลลัพธ์จากความเงียบ
ที่ปรากฏชัดในรูปแบบของการแบ่งแยก
ความรุนแรง การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ และสงคราม
ผมกระตุ้นให้นักเรียนในห้อง
วิเคราะห์ความเงียบในชีวิตของพวกเขา
ผ่านบทกลอน
เราร่วมมือกันเติมเต็มช่องว่าง
ยอมรับมัน พูดถึงมัน
เข้าใจว่าสิ่งต่างๆ เหล่านั้น ไม่ใช่เรื่องน่าละอาย
การพยายามสร้างวัฒนธรรมในห้องเรียนของผม
ให้นักเรียนสะดวกใจจะเล่าเรื่องความเคยชิน
กับความเงียบของตน
มีหลักอยู่ 4 ข้อ แปะบนกระดาน
ที่อยู่หน้าห้องเรียน
ซึ่งนักเรียนทุกคนยอมรับตั้งแต่ต้นเทอมว่า
ต้องอ่านอย่างวิเคราะห์ เขียนอย่างตั้งใจ
กล่าวให้ชัดเจน พูดความจริง
ผมพบว่าตัวเองขบคิดถึงประเด็นสุดท้าย
เรื่องบอกความจริง
แล้วผมก็ตระหนักว่า
หากจะขอให้นักเรียนพูดออกมา
ผมต้องพูดความจริง
และต้องซื่อสัตย์กับนักเรียนเมื่อถึงเวลา
ที่ผมพูดบอกความจริงไม่ได้
ผมบอกพวกเขาว่าการเติบโตมา
ในครอบครัวคาธอลิกที่นิวออร์ลีนส์
ผมมักถูกสอนในช่วงเทศกาลมหาพรตว่า
สิ่งสำคัญที่สุดที่คนๆ หนึ่งทำได้
คือการยอมทิ้ง
ยอมสละสิ่งที่คุณลุ่มหลง
เพื่อพิสูจน์ให้เห็นถึงความเคารพต่อพระเจ้า
ผมยอมเลิกโซดา แมคโดนัลด์ เฟรนช์ฟราย
จูบดูดดื่ม และทุกอย่างในช่วงนั้น
แต่อยู่มาปีหนึ่ง ผมเลิกพูด
ผมคิดได้ว่าสิ่งล้ำค่าที่สุดที่ผมสละได้
คือเสียงของผมเอง แต่ผมไม่ได้ตระหนักเลยว่า
ผมได้สละมันไปนานแล้ว
ผมใช้ชีวิตมานานมาก
เพื่อพูดสิ่งที่คนอื่นอยากฟัง
แทนที่จะเป็นสิ่งที่ต้องฟัง
บอกตัวเองว่าผมชี้ผิดถูกให้ใครไม่ได้
เพราะผมยังมัวค้นหาตัวเองอยู่เลย
ฉะนั้น ผมเลยไม่พูดอะไร
ระงับความเขลาด้วยความเงียบ
โดยไม่รู้ตัวว่าความเขลาไม่ต้องใช้คำพูด
เพื่อจารึกว่ามันมีตัวตน
เมื่อชาวคริสต์ถูกซ้อมเพราะเป็นเกย์
ผมเอามือล้วงกระเป๋า
แล้วเดินก้มหน้าแสร้งเป็นไม่เห็น
ผมไม่ใช้ล็อคเกอร์หลายสัปดาห์ เพราะว่าล็อคกุญแจ
ทำให้นึกถึงปากผมที่ปิดล็อคอยู่
เมื่อคนจรจัดตรงมุมตึก
แหงนมองผม โดยขอแค่แลเขาบ้าง
เพื่อให้เห็นว่าเขามีค่าพอให้มอง
ผมกลับมัวเอาแต่ห่วงจิ้มจอมือถือ
มากกว่าจะยอมมองเขา
เมื่อผู้หญิงที่งานกาล่าระดมทุน
พูดว่า ฉันภูมิใจคุณมาก
การสอนเด็กยากจนด้อยปัญญาคงยาก
ผมทนเงียบไว้ เพราะเห็นๆ อยู่ว่า เราต้องการเงินหล่อน
มากกว่าศักดิ์ศรีของนักเรียน
เราใช้เวลา
ฟังสิ่งที่คนอื่นพูด มากเสียจน
แทบไม่ได้ฟังสิ่งที่พวกเขาไม่ได้พูด
ความเงียบเป็นกากตะกอนของความกลัว
มันสัมผัสได้ถึงจุดอ่อนของคุณ
ตัดลิ้นคุณขาดสะบั้น
มันคืออากาศที่ล่าถอยออกจากอก
เพราะมันรู้สึกว่าปอดคุณไม่ปลอดภัย
ความเงียบคือการสังหารที่รวันดา คือพายุคาทรินา
มันคือเสียงที่คุณได้ยิน เมื่อคนตายเป็นเบือ
มันคือเสียงเมื่อห่วงเชือกรัดคอ
มันคือตอตะโก คือโซ่ คืออภิสิทธิ์ คือความรวดร้าว
คุณไม่มีเวลาคิดว่าจะสู้ศึกใด
ในเมื่อศึกมาหาคุณเอง
ผมจะไม่ยอมให้ความเงียบบดบังการตัดสินใจ
ผมจะบอกชาวคริสต์ว่าเขาคือราชสีห์
อันเป็นที่หลบภัยของความกล้าและความเจิดจ้า
ผมจะถามชื่อชายจรจัดคนนั้น
แล้วถามสารทุกข์สุกดิบ เพราะบางครั้ง
สิ่งที่คนเราอยากเป็นคือเป็นมนุษย์
ผมจะบอกหญิงคนนั้นว่านักเรียนผม
เล่าเรื่องการเรียนรู้ด้วยจิตตนเองได้ ราวกับนามสกุลธอโร
แค่คุณเคยดูซีรีส์ เดอะไวร์ ตอนเดียว
ไม่ได้แปลว่าคุณรู้จักนักเรียนผมดี
ฉะนั้นปีนี้
แทนที่จะเลิกบางอย่าง
ทุกวัน ผมจะใช้ชีวิตราวกับว่า มีไมโครโฟน
อยู่ใต้ลิ้นผม
มีเวทีอยู่ใต้การข่มใจ
ใครจะต้องการแท่นยืนพูดกันล่ะ
ในเมื่อสิ่งที่คุณต้องการคือเสียงคุณเอง
ขอบคุณครับ
(ปรบมือ)