Dr. Martin Luther King, i riu.,
në një fjalim më 1968 ai reflekton mbi Lëvizjen për të Drejtat Civile,
citon, '' Në fund,
nuk do i kujtojmë fjalët e armiqve tanë
por qetësinë e miqve tanë.''
Si mësues, e kam kuptuar këtë mesazh.
Çdo ditë, rreth nesh,
shohim konsekuenca të qetësisë
të cilat manifestohen në formë të diskriminimit,
dhunë, gjenocid dhe luftë.
Në klasë, i sfidoj studentët e mi
të eksplorojnë qetësinë në jetën e tyre
përmes poezisë.
Punojmë për t'i plotësuar këto boshllëqe,
për ti njohur ato, për ti emëruar ato,
për të kuptuar se ato nuk kanë pse të jenë të turpshme.
Në përpjekje për të formuar një kulturë në klasë
ku studentët ndihen mirë për të ndarë intimitetin
të qetësisë së tyre,
I kam postuar në tabelë katër parimet themelore
përballë klasës,
Secili student i shikon në fillim të vitit shkollor:
lexoni në mënyrë kritike, shkruani me vetëdije,
flisni qartë, tregoni të vërtetën.
Kam menduar shumë rreth temës së fundit,
tregoni të vërtetën.
Dhe e kuptova se
nëse do u kërkoj studentëve të flasin,
duhet të tregoja të vërtetën time
dhe të jem i sinqertë me ta për kohën
kur dështova të e bëjë.
Ju tregova atyre që të rritesh,
si një fëmijë në një familje katolike në New Orleans,
gjatë kreshmës më është thënë
se gjëja më e rëndësishme që dikush mund të e bëjë
të heqësh dorë,
të sakrifikosh diçka që të pëlqen
për t'ia dëshmuar Zotit se po e kupton shenjtërinë e tij.
Hoqa dorë nga pijet, McDonald-si, patatet e fërguara,
puthjet franceze, dhe gjithçka tjetër.
Por një vit, hoqa dorë nga të folurit.
Gjëja më me vlerë që mund të sakrifikoj
është zëri im, por nuk e pata kuptuar
që kam hequr dorë kohë më parë.
Kam dhënë shumë nga jeta ime
duke thënë gjërat që të tjerët kanë dashur t'i dëgjojnë
për kundër gjërave që duheshin,
I tregova vetës që nuk kam nevojë të bëhem ndërgjegja e askujt
ende nuk e kam kuptuar kush jam,
nganjëherë nuk kam thënë asgje,
kam heshtur kur më kanë injoruar,
pa dijenine se vlefshmëria nuk ka nevojë për fjalë
të miratoje ekzistencën e saj.
Kur Kristiani është rrahur për shkak se është gej
i kam futur duart në xhep
kam ecur me kokën ulur sikur mos të e kisha parë.
Nuk kam hapur gojën për javë të tëra
sepse nuk fola kur
burri i pastrehë në qoshe
më shikoi mua duke kërkuar
aprovim se ai vlenë.
Isha më shumë i shqetësuar për telefonin tim
sesa për të.
Gruaja në galën e mbledhjeve të fondeve
më tha ''Jam krenare me ty''
është e vështirë, të mësosh këta fëmijë të gjorë dhe të pamençur,''
Nuk fola, sepse studentëve iu duheshin parate e saj
më shumë se dinjitet.
Ne kalojmë më shumë kohë
duke dëgjuar çfarë njerëzit thonë
sesa atë që ata nuk e thonë.
Heshtja është frikë.
Sikur i ndjen
të metat e tua në gjuhë.
Është ajri që del nga krahërori
sepse është i pasigurt në mushkëritë tua.
Heshtja është gjenociti i Ruandës. Heshtja është Katrina.
Është ajo që dëgjoni kur nuk ka mbetur çfarë të flitet.
Është zhurma pasi fjalët janë thënë.
Është e këndshme. Është e ngurtë. Është privilegj. Është dhimbje.
Nuk ka kohë për të zgjedhur beteja
betejat ju kanë zgjedhur juve.
Nuk do hesht kur jam i pavendosur.
Do i tregoj Kristianit se është luan,
shembull i guximit dhe madhështisë.
Do pyes burrin e pastrehë si quhet,
si kalon ditën, sepse nganjëherë
çfarë duan njerëzit është të jenë njerëz.
Do i them asaj gruas se studentët e mi mund të flasin
për transcendentalizmin sikur mbiemri i tyre është Thoreau,
Vetëm pse e ke shikuar një episodë të ''The Wire''
nuk do të thotë se dini gjithçka për fëmijët e mi.
Këtë vit,
në vend që të heqim dorë nga diçka,
Do jetoj çdo ditë sikur të ishte mikrofoni
në gjuhën time,
të cilën mund ta ndali.
Kujt i duhet ndihma
kur ke zërin tënd?
Faleminderit.
(Duartrokitje)