Dr. Martin Luther King Jr. zegt,
in een toespraak uit 1968 met beschouwingen
over de burgerrechtenbeweging:
"Uiteindelijk
zullen we ons niet de woorden van onze vijanden herinneren,
maar de stilte van onze vrienden."
Als leraar heb ik me dit bericht eigen gemaakt.
Elke dag, overal om ons heen,
zien we hoe de gevolgen van stilte
zich manifesteren als discriminatie,
geweld, genocide en oorlog.
In de klas daag ik mijn studenten uit
om de stiltes in hun eigen leven te verkennen door middel van gedichten.
We werken samen om deze leemten op te vullen,
om ze te herkennen, om ze te benoemen,
en om te begrijpen dat het geen bronnen van schaamte hoeven te zijn.
In een poging om in mijn klas een cultuur te creëren
waar studenten veilig de intimiteiten van hun eigen stiltes kunnen delen,
heb ik vier basisprincipes vermeld op het bord
dat vooraan in mijn klas staat.
Elke student ondertekent die bij het begin van het jaar:
lees kritisch, schrijf bewust,
spreek duidelijk, vertel jouw waarheid.
Ik denk veel over dat laaste punt,
"vertel jouw waarheid".
Ik besefte dat, als ik mijn studenten zou vragen om zich uit te spreken,
ook ik mijn waarheid zou moeten vertellen
en dat ik eerlijk zou moeten zijn over de kerendat ik dat had nagelaten.
Dus ik vertel hun dat mij, als kind van een katholieke familie in New Orleans,
tijdens de vasten altijd werd geleerd
dat de meest betekenisvolle daad, was om iets op te geven,
om iets op te offeren waar je normaal van geniet,
om aan God te bewijzen dat je zijn heiligheid begrijpt.
Ik heb frisdrank, McDonald's, patat,
passioneel zoenen en alles daartussen opgegeven.
Er was een jaar waarin ik het spreken opgaf.
Ik vond dat het kostbaarste ding dat ik kon opofferen,
mijn eigen stem was, maar ik had blijkbaar niet beseft
dat ik die al lang geleden had opgeven.
Ik heb zoveel tijd besteed aan mensen vertellen wat ze wilden horen,
eerder dan wat ze nodig moesten horen.
Ik maakte mezelf wijs dat ik niemands geweten moest zijn,
ik wist niet eens hoe ik mijn eigen geweten moest zijn
dus soms zei ik gewoon niets.
Ik suste de onwetendheid met mijn stilte,
zonder te beseffen dat validatie ook zonder woorden
haar bestaan kan bevestigen.
Toen Christian slaag kreeg omdat hij homo was, hield ik mijn handen thuis
en trok ik mijn hoofd in, alsof ik niets had gemerkt.
Mijn kluisje bleef wekenlang ongebruikt omdat het slot me deed denken
aan wat ik op mijn lippen had geplaatst toen de dakloze man op de hoek
me aankeek met ogen die enkel zochten
naar bevestiging dat hij mocht gezien worden.
Het scherm van mijn Apple was belangrijker
dan hem een appel geven.
Toen een vrouw bij een geldinzameling
zei "Ik ben zo trots op jou,
het moet lastig zijn om die arme, domme kinderen te onderwijzen",
beet ik op mijn tong: wij hadden haar geld meer nodig
dan mijn studenten hun waardigheid.
We besteden zo veel tijd
aan luisteren naar dingen die mensen zeggen
dat we zelden aandacht schenken aan de dingen die ze niet zeggen.
Stilte is het residu van angst.
Het is het gevoel dat je fouten je tong vierendelen.
Het is de lucht die wegloopt uit je borstkas
omdat jouw longen geen veilige plek zijn.
Stilte is de genocide in Rwanda. Stilte is Katrina.
Het is wat je hoort als er niet genoeg lijkzakken over zijn.
Het is de geluid als de strop al om de nek zit.
Het is brandmerken. Het zijn ketenen. Het zijn privileges. Het is pijn.
Er is geen tijd om je strijd te kiezen
als die jou al heeft gekozen.
Ik zal niet toestaan dat stilte zich om mijn besluiteloosheid wikkelt.
Ik zal Christian vertellen dat hij een leeuw is,
een vrijplaats van moed en pracht.
Ik zal de dakloze man vragen hoe hij heet
en hoe zijn dag was, want soms
willen mensen alleen maar mens zijn.
Ik zal die vrouw zeggen dat mijn studenten kunnen praten
over transcendentalisme alsof ze Thoreau heetten.
Het is niet omdat je 'The Wire' hebt gezien
dat je ook maar iets over mijn studenten weet.
Dus dit jaar zal ik,
in plaats van iets op te geven,
elke dag leven alsof er een microfoon
onder mijn tong gestopt is,
een podium aan de onderkant van mijn remmingen.
Want wie heeft een zeepkist nodig,
als het enige dat je nodig hebt, je eigen stem is?
Dankuwel.
(Applaus)