Πόσο πληρώνεστε;
Μην απαντήσετε δυνατά.
Αλλά σκεφτείτε ένα νούμερο.
Τώρα: Πόσα νομίζετε ότι παίρνει το άτομο που κάθεται δίπλα σας;
Ξανά, μην απαντήσετε δυνατά.
(Γέλια)
Στη δουλειά σας, πόσο νομίζετε
ότι πληρώνεται το άτομο που κάθεται δίπλα σας στη δουλειά;
Το γνωρίζετε;
Θα έπρεπε να το γνωρίζετε;
Προσέξτε, νιώθω άβολα ακόμη και που τα ρωτάω αυτά.
Αλλά παραδεχτείτε το - κατά βάθος θέλετε να μάθετε.
Οι περισσότεροι νιώθουμε άβολα να διατυμπανίζουμε τους μισθούς μας.
Υποτίθεται ότι δεν πρέπει να το πούμε στους γείτονές μας,
και σίγουρα όχι στους συναδέλφους μας στη δουλειά.
Ο υποτιθέμενος λόγος είναι ότι αν όλοι ήξεραν πόσο πληρώνεται ο καθένας
τότε θα γινόταν χαμός.
Θα είχαμε φιλονικίες, τσακωμούς,
ίσως και κάποιοι να υπέβαλαν την παραίτησή τους.
Αν όμως στην πραγματικότητα η μυστικότητα είναι ο λόγος για όλη αυτή τη διαμάχη;
Τι θα γινόταν αν αφαιρούσαμε αυτή τη μυστικότητα;
Τι θα γινόταν αν η ειλικρίνεια αύξανε τελικά
την αίσθηση της δικαιοσύνης και της συνεργασίας σε μια εταιρία;
Τι θα γινόταν αν είχαμε ολική διαφάνεια αποδοχών;
Εδώ και μερικά χρόνια,
μελετώ τους εταιρικούς και επιχειρηματικούς ηγέτες
που αμφισβητούν τη συμβατική σοφία για το πώς διοικείται μια εταιρεία.
Το θέμα των αποδοχών βγαίνει συνεχώς στο προσκήνιο.
Και οι απαντήσεις συνεχώς μας εκπλήσσουν.
Φαίνεται πως η διαφάνεια των μισθών
-το να μοιράζεστε ανοιχτά τις αποδοχές σε μια εταιρεία-
κάνει ένα καλύτερο εργασιακό περιβάλλον
και για τον εργαζόμενο και για τον οργανισμό.
Όταν αγνοούμε πώς συγκρίνεται η αμοιβή μας με αυτές των ομοτίμων μας,
είναι πιο πιθανό να νιώσουμε
ότι δεν πληρωνόμαστε αρκετά
και ίσως ότι γίνονται διακρίσεις.
Θέλετε να δουλεύετε κάπου όπου ανέχονται την ιδέα
ότι αισθάνεστε πως δεν πληρώνεστε αρκετά ή γίνονται διακρίσεις;
Όμως ακριβώς αυτό γίνεται κρατώντας μυστικούς τους μισθούς,
και είναι μια παλιά και συνηθισμένη πρακτική,
παρά το γεγονός ότι στις Ηνωμένες Πολιτείες
ο νόμος προστατεύει το δικαίωμα του υπαλλήλου να συζητά τον μισθό του.
Σε ένα διάσημο παράδειγμα πριν από δεκαετίες,
η διοίκηση του περιοδικού Vanity Fair
κυκλοφόρησε ένα υπόμνημα με τίτλο:
«Απαγόρευση Συζητήσεων των Υπαλλήλων για τους Μισθούς που Λαμβάνουν».
«Απαγόρευση» συζητήσεων των υπαλλήλων για τους μισθούς που λαμβάνουν.
Αυτό το υπόμνημα δεν έκανε καλή εντύπωση σε όλους.
Οι λογοτεχνικές φιγούρες Ντόροθυ Πάρκερ,
Ρόμπερτ Μπέντσλεϊ και Ρόμπερτ Σέργουντ,
συγγραφείς της Στρογγυλής Τραπέζης του Αλγκόνκουιν,
αποφάσισαν να υπερασπιστούν τη διαφάνεια
και πήγαν στη δουλειά την επόμενη μέρα
με τον μισθό τους γραμμένο σε πινακίδες κρεμασμένες στον λαιμό τους.
(Γέλια)
Φανταστείτε να πάτε στη δουλειά
με τον μισθό σας γραμμένο στο στήθος σας για να τον δουν όλοι.
Αλλά γιατί μια εταιρία να θέλει να αποτρέψει συζητήσεις για τους μισθούς;
Γιατί μερικοί το δέχονται ενώ άλλοι εξεγείρονται;
Φαίνεται ότι εκτός από τους προφανείς λόγους,
η μυστικότητα των αποδοχών είναι ένας τρόπος να κάνετε μεγάλη οικονομία.
Βλέπετε, το να αποκρύπτουμε τις αποδοχές
οδηγεί σε αυτό που οι οικονομολόγοι αποκαλούν «ασυμμετρία πληροφορίας».
Είναι μια κατάσταση όπου, σε μια διαπραγμάτευση,
το ένα μέρος έχει πολύ περισσότερες πληροφορίες από το άλλο.
Και στις συζητήσεις για προσλήψεις, προαγωγές ή ετήσιες αυξήσεις,
ένας εργοδότης μπορεί να χρησιμοποιήσει αυτή τη μυστικότητα
για να κάνει οικονομία.
Φανταστείτε πόσο καλύτερα θα μπορούσατε να διαπραγματευτείτε μια αύξηση
αν γνωρίζατε τις αποδοχές όλων.
Οι οικονομολόγοι προειδοποιούν ότι η ασυμμετρία πληροφοριών
ίσως προκαλέσει αναστάτωση στις αγορές.
Κάποιος αφήνει ένα απόκομμα μισθοδοσίας στο φωτοτυπικό,
και ξαφνικά όλοι μαλώνουν μεταξύ τους.
Στην πραγματικότητα, προειδοποιούν ακόμη ότι η ασυμμετρία πληροφοριών
μπορεί να οδηγήσει σε πλήρη αποτυχία των αγορών.
Και νομίζω ότι σχεδόν φτάσαμε εκεί.
Να γιατί:
πρώτα, οι περισσότεροι υπάλληλοι δεν έχουν ιδέα
πώς συγκρίνονται οι αποδοχές τους με αυτές των ομοτίμων τους.
Σε μια έρευνα το 2015 σε 70.000 υπαλλήλους,
τα 2/3 από όλους όσους πληρώνονταν με τον τρέχοντα μισθό της αγοράς
είπαν ότι ένιωθαν πως δεν τους πλήρωναν αρκετά.
Και από όλους όσους ένιωθαν ότι δεν τους πλήρωναν αρκετά,
το 60% είπαν ότι σκόπευαν να παραιτηθούν,
ασχέτως το πού βρίσκονταν μισθολογικά - λιγότερα, περισσότερα
ή ακριβώς στον μισθό της αγοράς.
Αν πέρνατε μέρος σε αυτή την έρευνα, τι θα λέγατε;
Παίρνετε λίγα;
Περιμένετε - πώς μπορείτε καν να ξέρετε,
αφού δεν σας επιτρέπεται να μιλήσετε γι' αυτό;
Επόμενο, η ασυμμετρία πληροφορίας, η μυστικότητα των μισθών,
κάνει ευκολότερο να αγνοηθεί η διάκριση
που ήδη υπάρχει σήμερα στην αγορά.
Σε μια αναφορά του 2011 από το Ινστιτούτο Ερευνών Πολιτικών για Γυναίκες,
το μισθολογικό χάσμα ανάμεσα στους άντρες και στις γυναίκες
ήταν 23%.
Από εκεί προέρχεται το 77 σεντ στο δολάριο.
Αλλά στην Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση,
όπου οι μισθοί είναι σε συγκεκριμένα επίπεδα
και όλοι ξέρουν ποια είναι αυτά τα επίπεδα,
το χάσμα μεταξύ των φύλων συρρικνώνεται στο 11% -
και αυτό πριν ληφθούν υπόψη άλλοι παράγοντες
που διαφωνούν οι οικονομολόγοι για το αν θα τους λάβουν υπόψη ή όχι.
Αν θέλουμε όντως να κλείσουμε το μισθολογικό χάσμα των φύλων,
ίσως θα έπρεπε να ανοίξουμε τη μισθοδοσία.
Αν η πλήρης αποτυχία των αγορών μοιάζει έτσι,
τότε η ειλικρίνεια παραμένει ο μόνος τρόπος να εξασφαλίσουμε δικαιοσύνη.
Καταλαβαίνω ότι με το να λέτε στους άλλους πόσα βγάζετε
ίσως να αισθάνεστε άβολα,
αλλά δεν είναι λιγότερο άβολο
από το να αναρωτιέστε συνεχώς αν σας αδικούν,
ή αν η σύζυγός σας ή η κόρη σας ή η αδελφή σας δεν πληρώνεται δίκαια;
Η ειλικρίνεια παραμένει ο καλύτερος τρόπος να εξασφαλίσουμε δικαιοσύνη,
και η διαφάνεια των αποδοχών το κάνει αυτό.
Γι' αυτό επιχειρηματικοί ηγέτες και εταιρικοί ηγέτες
πειραματίζονται εδώ και χρόνια με το να μοιράζονται μισθούς.
Όπως ο Ντέιν Άτκινσον.
Ο Ντέιν είναι κατά συρροήν επιχειρηματίας που ξεκίνησε πολλές εταιρίες
σε μια κατάσταση απορρήτου αποδοχών
και τη χρησιμοποίησε για να πληρώσει δύο εξίσου καταρτισμένα άτομα
πολύ διαφορετικούς μισθούς,
ανάλογα με το πόσο καλά μπορούσαν να διαπραγματευτούν.
Ο Ντέιν είδε τη διαμάχη που συνέβη ως αποτέλεσμα.
Έτσι, όταν ξεκίνησε την τελευταία του εταιρεία, SumAll,
δεσμεύθηκε εξ αρχής σε διαφάνεια αποδοχών.
Και τα αποτελέσματα ήταν υπέροχα.
Και μετά από μελέτες,
όταν ο κόσμος γνωρίζει πώς πληρώνεται
και πώς συγκρίνεται με τους ομότιμούς του,
είναι πιο πιθανό να δουλέψει πιο σκληρά για να βελτιώσει την απόδοσή του,
πιο πιθανό να ασχοληθεί, και λιγότερο πιθανό να παραιτηθεί.
Γι' αυτό ο Ντέιν δεν είναι μόνος.
Από νεοφυείς εταιρείες τεχνολογίας όπως η Buffer,
στους δεκάδες χιλιάδες υπαλλήλους της Whole Foods,
όπου όχι μόνο ο μισθός σας είναι διαθέσιμος σε όλους,
αλλά και τα δεδομένα απόδοσης για το κατάστημα και το τμήμα σας
είναι διαθέσιμα στο εταιρικό δίκτυο
για να δει ο καθένας.
Τώρα, η διαφάνεια αποδοχών παίρνει πολλές μορφές.
Δεν ταιριάζουν όλα παντού.
Μερικοί αναρτούν τους μισθούς τους ώστε να τους δουν όλοι.
Μερικοί το κρατούν μέσα στην εταιρεία.
Μερικοί αναρτούν τον τρόπο υπολογισμού αποδοχών,
και άλλοι αναρτούν τα επίπεδα αποδοχών
και επισυνάπτουν τους πάντες σε αυτό το επίπεδο.
Δεν χρειάζεται λοιπόν, να φτιάξετε ταμπέλες
για να φορούν όλοι οι υπάλληλοί σας μέσα στο γραφείο.
Και δεν χρειάζεται να είστε ο μοναδικός που φοράει μια ταμπέλα
που φτιάξατε σπίτι σας.
Αλλά όλοι μπορούμε να κάνουμε μεγαλύτερα βήματα προς τη διαφάνεια αποδοχών.
Όσοι από εσάς έχετε το δικαίωμα
να προχωρήσετε προς τη διαφάνεια:
είναι ώρα να το κάνετε.
Και όσοι από εσάς δεν έχετε αυτό το δικαίωμα:
είναι ώρα να το διεκδικήσετε.
Πόσο πληρώνεστε λοιπόν;
Και πώς συγκρίνεται αυτό με τους συναδέλφους σας;
Θα πρέπει να το γνωρίζετε.
Και αυτοί επίσης.
Σας ευχαριστώ.
(Χειροκρότημα)