လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၂ နှစ်တုန်းက အနောက်ဖက် ကမ်းရှိ ပါလက်စတိုင်း ရွာတစ်ရွာက
သံလွင်သီး ရိတ်သိမ်းတာ ရုပ်ရှင်ရိုက်ဖို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ကင်မရာကိုင်ခဲ့တယ်။
တွေးတာက အဲဒီမှာ မှတ်တမ်းတင် တစ်ကားတည်းပဲရိုက်ပြီး
ကမ္ဘာအခြားအပိုင်းကို ပြောင်းမယ်ပေါ့။
ဒါပေမဲ့ တစ်ခုခုက ကျွန်မကို ပြန်ပြန်ဆွဲထားတယ်။
ကဲ ပုံမှန်ကတော့ နိုင်ငံတကာက ပရိတ်သတ်တွေ ကမ္ဘာ့ ဒီအပိုင်းကို ကြားတဲ့အခါ
မကြာခဏတော့ အဲဒီ ပဋိပက္ခကို ရှင်းသွားစေချင်ကြတာပဲလေ။
အစ္စရေး ပါလက်စတိုင်း ပဋိပက္ခဟာ ဆိုးတော့ ပျောက်ကွယ်သွားဖို့ပဲ ဆန္ဒရှိကြတယ်။
ကမ္ဘာတစ်လွားက အခြား ပဋိပက္ခတွေကိုလည်း ဒီအတိုင်းပဲ ခံစားမိကြတယ်။
ဒါပေမဲ့ သတင်းတွေဆီ အာရုံလှည့်လိုက်တိုင်း
နောက်ထပ် နိုင်ငံတစ်ခု မီးလျှံထဲကျသွားသလိုမျိုး ထင်ရတယ်။
ဒီတော့ တွေးနေမိတာက
ပဋိပက္ခကို မတူတဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုနဲ့ ကျွန်မတို့ စမကြည့်သင့်ဘူးလား၊
ပဋိပက္ခ အဆုံးသတ်ဖို့ ဆန္ဒရှိနေရုံသက်သက်ထက်
ပဋိပက္ခကို ဘယ်လို ဆင်နွှမလဲဆိုတာကို ဘာလို့ အာရုံမစိုက်ရမှာလဲဆိုတာပါ။
ဒါက ကျွန်မအတွက် မေးခွန်းကြီးတစ်ခုပါ၊
အဖွဲ့နဲ့အတူ အကျိုးအမြတ်မရှာတဲ့ Just Vision မှာ အတူ လုပ်ဆောင်ခဲ့တဲ့ တစ်ခုပါ။
အရှေ့အလယ်ပိုင်းက အမျိုးမျိုးသော ရုန်းကန်မှုတွေကို မြင်တွေ့ပြီးနောက်မှာ
ပိုပြီးအောင်မြင်တာတွေရဲ့ ပုံစံတွေကို စတင်သတိထားမိတယ်။
ပြဿနာတွေတစ်လျှာက် ဒီကိန်းရှင်တွေ မြဲနေလားလို့ တွေးမိတယ်၊ ဒီလိုဆိုရင်
ပါလက်စတိုင်း အစ္စရေးနဲ့ အခြားနေရာတွေက အပြုသဘောဆောင်တဲ့ ပဋိပက္ခ တိုက်ပွဲဆင်ဖို့
ဘယ်သင်ခန်းစာတွေ ကောက်နှုတ်နိုင်မလဲပေါ့။
ဒီအကြောင်း သိပ္ပံပညာရှိပါတယ်။
၁၉၀၀ ကနေ ၂၀၀၆ ထိ အဓိက နိုင်ငံရေး ပဋိပက္ခ ၃၂၃ ခုကို လေ့လာမှုမှာ
Maria Stephan နဲ့ Erica Chenoweth တို့ တွေ့ရှိတာက
အကြမ်းမဖက်တဲ့ လှုံ့ဆော်ပွဲတွေဟာ အကြမ်းဖက်တာတွေထက်
အောင်မြင်မှုဆီ ဦးတည်ဖို့ ဖြစ်နိုင်ခြေ ရာနှုန်းပြည့်နီးပါး ပိုများတာပါ။
အကြမ်းမဖက် လှုံ့ဆော်ပွဲတွေဟာ လှုံ့ဆော်ပွဲ ဆင်သူတွေရော၊ ဆန့်ကျင်သူတွေကိုပါ
ရုပ်ပိုင်း ထိခိုက်မှု ဖြစ်နိုင်ခြေ
ပိုလည်း နည်းပါတယ်။
အရေးပါတာက ၎င်းတို့ဟာ တကယ်ကို ပိုငြိမ်း ချမ်းတဲ့ ဒီမိုကရေစီ အဖွဲ့တွေဆီ ဦးတည်တယ်။
တစ်နည်းဆို အကြမ်းမဖက် ခုခံမှုဟာ ပဋိပက္ခ တိုက်ပွဲဆင်ခြင်းရဲ့ ပိုထိရောက်ပြီး
အပြုသဘောဆောင်တဲ့ နည်းပါ။
အဲဒီလိုလွယ်တဲ့ ရွေးချယ်မှုဆို ပိုများတဲ့အဖွဲတွေ ဘာလို့ မသုံးကြတာလဲ။
နိုင်ငံရေး သိပံ္ပပညာရှင် Victor Asal နဲ့ အဖွဲ့တွေဟာ
နိုင်ငံရေး အုပ်စုတစ်ခုရဲ့ နည်းဗျူဟာ
ရွေးချယ်မှုကိုပုံဖော်တဲ့ အကြောင်း များစွာကို ကြည့်တယ်။
ဖြစ်သွားတာက အကြမ်းမဖက် (သို့) အကြမ်းဖက်တာကို ကျင့်သုံးဖို့
လှုပ်ရှားမှု တစ်ခုရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ရဲ့ အကြီးမားဆုံး နိမိတ်လက္ခဏာဟာ
ဒီအုပ်စုက လက်ဝဲစွန်း (သို့) လက်ယာစွန်းဖြစ်တာမဟုတ်၊
ဒီအုပ်စုဟာ ဘာသာရေး ယုံကြည်ချက်တွေ လွှမ်းမိုးတာ ပိုများတာ၊ ပိုနည်းတာ မဟုတ်၊
ဒီမိုကရေစီ (သို့) အာဏာရှင်စနစ်ကို ဆန့်ကျင်တာ၊ မဆန့််ကျင်တာမဟုတ်၊
ဒီအုပ်စု ကြုံနေရတဲ့ ဖိနှိပ်ခံရတဲ့ အဆင့်တွေတောင်မဟုတ်ပါဘူး။
အကြမ်းမဖက်မှု ကျင့်သုံးဖို့ လှုပ်ရှားမှု ဆုံးဖြတ်ချက် အကြီးမားဆုံး နိမိတ်လက္ခဏာက
အများပြည်သူ ဘဝမှာ အမျိုးသမီးတွေရဲ့ အခန်းကဏ္ဍနဲ့ဆိုင်တဲ့ သဘောထားပါ။
(လက်ခုပ်သံများ)
လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုမှာ ကျား၊ မတန်းတူမှု တစ်ဝိုက်က ၎င်းရဲ့
ဟောပြောချက်ဘာသာစကား ပါဝင်တဲ့အခါ
အကြမ်းမဖက်မှု ကျင့်သုံးမယ့် အခွင့်အလမ်းတွေ သိသိသာသာ တိုးလာကာ
ဒါကြောင့် ဖြစ်နိုင်ခြေက အောင်မြင်မယ်ဆိုတာပါ။
သုတေသနက အစ္စရေးနဲ့ ပါလက်စတိုင်းက နိုင်ငံရေး စည်းရုံးခြင်း
ကျွန်မကိုယ်ပိုင် မှတ်တမ်းနဲ့ ကိုက်ညီပါတယ်။
သတိထားမိတာက တစ်ခါက Budrus ဆိုတဲ့ ရွာတစ်ရွာမှာ မှတ်တမ်းပြုခဲ့တဲ့တာလိုမျိုး
အမျိုးသမီးတွေကို ခေါင်းဆောင် နေရာတွေမှာ ကြိုဆိုတဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေဟာ
ရည်မှန်းချက်တွေ အောင်မြင်ဖို့ ဖြစ်နိုင်ခြေပိုများတာပါ။
ဒီရွာဟာ အစ္စရေးက ပိုင်းခြားရေး တံတိုင်ကို စဆောက်တော့
မြေပုံကနေ ဖယ်ရှားဖို့ တကယ့်ကို ခြိမ်းခြောက်ခံခဲ့ရတာပါ။
အဆိုပြုတဲ့ လမ်းကြောင်းက ဒီလူစုရဲ့
သံလွင်တောတွေ၊ သုသာန်တွေ ဖျက်ဆီးတာလိုမှာဖြစ်ပြီး
အဆုံးမှာ ရွာကို ဘက်အားလုံးက ပိတ်လိမ့်မယ်ပေါ့။
ဒေသ ခေါင်းဆောင်မှု လှုံဆော်မှုကနေ
အဲဒီလို ဖြစ်မလာအောင် ဟန့်တားဖို့ အကြမ်းမဖက် ခုခံလှုံ့ဆော်ပွဲ စတင်လိုက်တယ်။
တစ်ဖက်စီးနင်းဖြစ်တာတွေ အလွန်အမင်း ရှိခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့ သူတို့မှာ လက်နက်ပုန်း တစ်ခုရှိတယ်၊
သံလွင်ပင် တစ်ပင်ကို
အမြစ်လှန်တော့မယ့် မြေထိုးစက်ရှေ့ကို
သတ္တိရှိရှိ ခုန်ဝင်လိုက်တဲ့ ၁၅ နှစ် သမီးလေးက တားဆီးနေတာပါ။
ဒီအခိုက်မှာ Budrus လူစု သဘောပေါက် လိုက်တာက အများပြည်သူ ဘဝမှာ
ပါဝင်ဆင်နွှဲဖို့ အမျိုးသမီးတွေကို ကြိုဆို၊ အားပေးလိုက်ရင် ဖြစ်နိုင်တာကိုပါ။
ဒါနဲ့ Budrus အမျိုသမီးတွေဟာ တစ်နေ့ပြီး တစ်နေ့ ရှေ့တန်းတွေကို တက်လာကြတယ်။
လက်နက်မဲ့ ၁၀ လကြာ ရုန်းကန်မှုထဲ ရင်ဆိုင် ရတဲ့ အတားအဆီးမျိုးစုံ ကျော်လွှားဖို့
သူတို့ ထွင်ဉာဏ်၊ ထက်မြက်မှုကို သုံးရင်းပါ။
ဒီနေရာမှာ အသေအချာ သင်တို့ ပြောနိုင်သလိုပဲ
အဆုံးမှာ သူတို့နိုင်တယ်။
ပိုင်းခြားရေး တံတိုင်ဟာ နိုင်ငံတကာက အသိအမှတ်ပြုတဲ့
မျဉ်းစိမ်းအဖြစ် လုံးဝပြောင်းလဲသွားကာ
Budrus အမျိုးသမီးတွေကို သူတို့ရဲ့ အနိုင်မခံတဲ့ စွမ်းအင်ကြောင့်
အနောက်ဖက်ကမ်းတစ်လွားမှာ သိလာကြတယ်။
(လက်ခုပ်သံများ)
ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။
ခဏလောက် ရပ်ချင်တယ်၊ ရှင်တို့ရဲ့ အကူအညီနဲ့ ရပ်မှာပါ။
အကြောင်းက ဒီနေရာမှာ ဖြစ်သွားနိုင်တဲ့ အရမ်း အရေးကြီးတဲ့ အထင်လွဲမှားမှု
နှစ်ခုကို ကိုင်တွယ်ချင်ခဲ့လိုပါ။
ပထမတစ်ခုက အမျိုးသမီးတွေဟာ အမျိုးသားတွေထက်
ပင်ကိုယ် (သို့) အခြေခံအားဖြင့် ပို ငြိမ်းချမ်းတယ်ဆိုတာ ကျွန်မ မယုံကြည်တာပါ။
ကျွန်မ ယုံကြည်တာက ယနေ့ကမ္ဘာထဲမှာ
အမျိုးသမီးတွေဟာ စွမ်းအားကို ကွဲပြားစွာ တွေ့ကြုံခံစားတာပါ။
သူတို့ ဘဝတွေရဲ့ ကဏ္ဍမျိုးစုံမှာ စွမ်းအားပိုနည်းတဲ့ အဆင့်မှာ
ရှိနေတာကို ရှာဖွေဖို့လိုတာကြောင့်
အမျိုးသမီးတွေဟာ ကြီးမား၊ စွမ်းအားကောင်းတဲ့
လှုပ်ရှားသူတွေကို ဆန့်ကျင် ပြောင်းလဲတာအတွက် ပုန်းလျှိုးကာ
ဖိအားပေးပုံမှာ မကြာခဏတော့ ပိုကျွမ်းကျင်ပါတယ်။
မကြာခဏ အမျိုးသမီးတွေကို နိမ့်ကျတဲ့နည်းနဲ့ စွပ်စွဲတဲ့ "ခြယ်လှယ်သော" ဆိုတဲ့ ဝေါဟာရဟာ
ရည်မှန်းချက်တွေ အောင်မြင်ဖို့ တိုက်ရိုက် ထိပ်တိုက်တွေ့တာထက် အမျိုးသမီးတွေဟာ
မကြာခဏတော့ နည်းလမ်းတွေရှာဖို့လိုတယ် ဆိုတဲ့ အမှန်တရားကို ထင်ဟပ်ပါတယ်။
တိုက်ရိုက် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်တာအတွက် အခြားနည်းတွေ ရှာခြင်းဟာ
အကြမ်းမဖက် ခုခံမှုရဲ့ ဗဟိုချက်မှာရှိပါတယ်။
ကဲ ဒုတိယ အလားအလာရှိတဲ့ အထင်လွဲမှုပါ။
အရှေ့အလယ်ပိုင်းက ကျွန်မအတွေ့အကြုံ အများအပြားကို ပြောနေခဲ့ပြီး
ရှင်တို့တစ်ချို့ အခုတွေးနေမိလောက်တာက
ဒါဆို ကျွန်မတို့အတွက် ဖြေရှင်းချက်က အမျိုးသမီးတွေ ပိုပါလာဖို့ မူဆလင်နဲ့ အာရပ်
အဖွဲ့အစည်းတွေကို ပညာပေးဖို့ပေါ့။
ဒီလိုလုပ်ရင် သူတို့ ပိုအောင်မြင်မယ်ပေါ့။
ဒီအကူအညီမျိုး သူတို့ မလိုပါဘူး။
အမျိုးသမီးတွေဟာ အရှေ့အယ်ပိုင်းကနေ ထွက်လာတဲ့ သြဇာအကြီးမားဆုံး
လှုပ်ရှားမှုတွေမှာ ပါဝင်ပေမဲ့
နိုင်ငံတကာ အသိုင်းအဝိုင်းမှာတော့ ပျောက်ချက်သား ကောင်းနေတတ်ကြပါတယ်။
ကျွန်မတို့ ကင်မရာတွေဟာ သတင်း သံသရာမှာ
မအောင့်အည်းနိုင်အောင် ဖြစ်တဲ့ ပိုပြီး ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်တဲ့
မြင်ကွင်းတွေမှာ မကြာခဏ ပါဝင်တဲ့ အမျိုးသားတွေကို အဓိက အာရုံစိုက်တာပါ။
ဒေသတွင်း ရုန်းကန်မှုတွေကနေ အမျိုးသမီးတွေကို ဖျက်ပစ်တာမက
ရုန်းကန်မှုတွေဟာ ၎င်းတို့ဘာသာ
မှာယွင်းစွာတင်ပြတဲ့ ဇာတ်လမ်းတစ်ခုနဲ့ အဆုံးသတ်သွားတယ်။
၁၉၈၀ လွန်နှောင်းပိုင်းက ဂါဇာမှာ အုံကြွမှုတစ်ခု စခဲ့ပြီး
အနောက်ဖက်ကမ်းနဲ့ အရှေ့ ဂျေရုစလင်ကို အလျှင်အမြန် ကူးစက်သွားတယ်။
ဒါကို ပထမ အုံကြွမှုလို့ သိလာခဲ့ပြီး
ဒါကို မျက်မြင် မှတ်မိသူတွေဟာ ယေဘုယျအားဖြင့်
ဒီလိုမျိုး မြင်ယောင်အောင်လုပ်ကြတယ်။
ပါလက်စတိုင်း အမျိုးသားတွေက အစ္စရေး သံချပ် ကားတွေကို ကျောက်ခဲတွေနဲ့ ပစ်နေကြတယ်ပေါ့။
ဒီအချိန် သတင်းပေးပို့ချက်တွေက
အုံကြွမှုထဲမှာ ပါဝင်တဲ့ လုပ်ဆောင်မှုတွေဟာ ကျောက်ခဲတွေ၊ Molotov အရက်ပုလင်းနဲ့
မီးလောင်နေတဲ့ ကားတာရာတွေပဲလို့ ထင်အောင်လုပ်ခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့ ဒီကာလကို သပိတ်တွေ၊ ထိုင်သပိတ် တွေ၊ စင်ပြိုင်အဖွဲ့တွေပုံစံတွေနဲ့
ကျယ်ပြန့်တဲ့ အကြမ်းမဖက် စည်းရုံးခြင်းနဲ့ လည်း အမှတ်အသားပြုခဲ့တယ်။
ပထမ အုံကြွမှု အတွင်းမှာ
ပါလက်စတိုင်း ပြည်သူတွေရဲ့ ကဏ္ဍအကုန်လုံး မျိုးဆက်တွေ၊ ဂိုဏ်းဂဏတွေ၊
အဆင့်အတန်းတွေကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ဆော်သြစည်းရုံးမိတယ်။
လူကြိုက်များတဲ့ ကော်မီတီ ကွန်ရက်တွေကနေ လုပ်ခဲ့ပြီး
တိုက်ရိုက်လုပ်ဆောင်ချက်နဲ့ ဘုံကိုယ်ထူ ကိုယ်ထ ပရောဂျက်တွေကို အသုံးပြုမှုက
အစ္စရေးရဲ့ အနောက်ဖက်ကမ်းနဲ့ ဂါဇာကို
ဆက်လက် အုပ်ချုပ်ဖို့ တကယ့် အစွမ်းကို စိန်ခေါ်ခဲ့တယ်။
အစ္စရေး စစ်တပ်ကိုယ်တိုင်အရ
ပထမ အုံကြွမှုအတွင်းက ၉၇ ရာခိုင်နှုန်းသော လှုပ်ရှားမှုတွေဟာ လက်နက်မဲ့တွေပါ။
ဒီအချိန်အကြောင်း ကျွန်မတို့ ဇာတ်လမ်းနဲ့ မပတ်သက်တာ နောက်တစ်ခုက ဒီမှာပါ။
အုံကြွမှုအတွင်း ၁၈ လတိုင်တိုင်
အမျိုးသမီးတွေဟာ မြင်ကွင်းတွေနောက်ကွယ်မှာ အားထုတ်ကြိုးပမ်းနေသူတွေပါ။
သိန်းချီတဲ့ လူတွေကို ဆော်သြရာမှာ
ဦးစီးတဲ့ အလွှာစုံ ပါလက်စတိုင်း အမျိုသမီးတွေဟာ
သိမ်းပိုက်ခြင်းကနေ သဘောတူ ရုတ်သိမ်းဖို့ စုပေါင်းအားထုတ်ကြတတာပါ။
Naela Ayesh ဟာ ဂါဇာက အမျိုးသမီးတွေကို အိမ်နောက်မှာ ဟင်းရွက်စိုက်ဖို့ အားပေးရင်း
မိမိဘာသာ ဖူလုံမှု ပါလက်စတိုင်း စီးပွားရေး တည်ဆောက်ဖို့ အားထုတ်ခဲ့သူပါ။
အဲဒီအချိန်က အစ္စရေး အာဏာပိုင်တွေက တရားမဝင်လို့ ယူဆထားတဲ့ လုပ်ဆောင်မှုပါ။
Rabeha Diab ဟာ အုံကြွမှုကို ဆောင်ရွက်နေတဲ့ အမျိုးသားတွေ
ပြည်နှင်ဒဏ်ခံရချိန်မှာ
တစ်ခုလုံးအတွက် ဆုံးဖြတ်ပိုင်ခွင့်ကို
တာဝန်ယူခဲ့ပါတယ်။
Fatima Al Jaafari ဟာ အဖမ်းမခံရပဲ နယ်မြေတွေကျော်ဖြတ်ပြီး
ပျံ့နှံ့ဖို့ အုံကြွမှု ညွှန်ကြားချက်တွေပါတဲ့
လက်ကမ်းစာရွက်တွေကို မျိုချသူပါ။
Zahira Kamal က
တစ်နှစ်တည်းကို အမျိုးသမီး ၂၅ ဦးကနေ ၃၀၀၀ ထိတိုးသွားတဲ့
အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုကို ဦးဆောင်ရင်း
အုံကြွမှု အဓွန့်ရှည်အောင် လုပ်ခဲ့သူပါ။
သူတို့ရဲ့ ထူးခြားတဲ့ စွမ်းဆောင်မှုတွေရှိပေမဲ့
ဒီအမျိုးသမီးတစ်ယောက်မှ ပထမ အုံကြွမှုရဲ့ ဇာတ်လမ်းမှာ ထည့်သွင်းမခံခဲ့ရဘူး။
ဒါကို အခြား ကမ္ဘာ့အပိုင်း တွေမှာလည်း လုပ်တယ်။
ဥပမာ သမိုင်းစာအုပ်တွေနဲ့ စုပေါင်း အသိစိတ်တွေထဲမှာ
အမျိုးသားတွေဟာ အမေရိကမှာ လူမျိုးရေး တရားမျှတမှုအတွက်
၁၉၆၀ လွန် ရုန်းကန်မှုအတွက် လူထုမျက်နှာစာ တွေနဲ့ ပြောရေးဆိုခွင့်ရှိသူတွေပါ။
ဒါပေမဲ့ အမျိုးသမီးတွေဟာလည်း အရေးပါတဲ့ တွန်းအားပါ၊
ဆော်သြခြင်း၊ စည်းရုံးခြင်း၊ လမ်းပေါ်ထွက်ခြင်းတို့ပါ။
အမေရိကန် ပြည်သူများ ရပိုင်ခွင့်ခေတ်ကို တွေးမိတဲ့အခါ
ဘယ်နှစ်ယောက်လောက်ကများ Septima Clark ကို တွေးမိလဲ။
အံ့သြရအောင်ကို နည်းပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ သူမဟာ ဒီရုန်းကန်မှုရဲ့ အဆင့် တိုင်းမှာ အရေးပါတဲ့ ကဏ္ဍကပါဝင်ခဲ့ပါတယ်။
အထူးသဖြင့် စာတတ်မြောက်မှုနဲ့ ပညာရေးကို အလေးပေးရင်းပါ။
သူမဟာ အရေးပါတဲ့ အမေရိကန် ပြည်သူများ
ရပိုင်ခွင့်လှုပ်ရှားမှုမှာ အရေးပါတဲ့ ကဏ္ဍကပါခဲ့တဲ့ အခြားအမျိုးသမီးတွေလိုပဲ
ချန်ထားတာ၊ မသိကျိုးကျွန်ပြုတာခံခဲ့ရတယ်။
ဒါက ချီးကျူးခံရဖို့ မဟုတ်ပါဘူး။
ဒီထက်ကို ပိုနက်ရှိုင်းပါတယ်။
ကျွန်မတို့ ပြောတဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေဟာ မိမိကိုယ်ကို သိမြင်ပုံနဲ့
လှုပ်ရှားမှုတွေ လုပ်ဆောင်တာ ယုံကြည်ပုံ၊ လှုပ်ရှားမှုတွေ
အနိုင်ရပုံကို နက်ရှိုင်းစွာ အရေးပါတယ်။
ကျွန်မတို့ပြောတဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေဖြစ်တဲ့ ပထမ အုံကြွမှု (သို့)
အမေရိကန် ပြည်သူ့ ရပိုင်ခွင့် ခေတ်လို
လှုပ်ရှားမှုဟာ ပါလက်စတိုင်းသားတွေ၊ အမေရိကန်တွေနဲ့
ကမ္ဘာတစ်လွှားက လူတွေ နောက်တစ်ခါ
မတရားမှုကြုံရပြီး
ဒါကို ရင်ဆိုင်ရာမှာ သတ္တိမွေးဖို့
ရွေးချယ်မှုတွေမှာ နက်ရှိုင်းစွာ
အရေးပါပြီး အရေးပါတဲ့ သက်ရောက်မှုရှိပါတယ်။
ဒီရုန်းကန်မှုတွေမှာ အရေးပါတဲ့ ကဏ္ဍက ပါဝင်တဲ့ အမျိုးသမီးတွေကို မြှင့်တင်မပေးရင်
အနာဂတ်မျိုးဆက်တွေအတွက် စံနမူနာတွေ ကမ်းဖို့ ပျက်ကွက်ရာကျပါတယ်။
စံနမူနာတွေမရှိရင်
အမျိုးသမီးတွေအတွက် အများပြည်သူ ဘဝမှာ နေရာမှန်ယူဖို့
ပိုခက်လာပါတယ်။
အစောပိုင်းက တွေ့ခဲ့သလို
လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု အောင်မြင်၊မမြင်ဆိုတာ
ဆုံးဖြတ်တဲ့ အရေးပါတဲ့ ကိန်းရှင်တစ်ခုက အများပြည်သူ ဘဝမှာ
အမျိုးသမီးတွေရဲ့ ကဏ္ဍနဲ့ စပ်လျဉ်းပြီး လှုပ်ရှားမှုရဲ့
သဘောထားတစ်ရပ်ပါ။
ဒါက ပိုပြီး ဒီမိုကရေစီကျပြီး
ငြိမ်းချမ်းတဲ့ လူ့အဖွဲ့အစည်းတွေဆီ ဦးတည်မလားဆိုတဲ့ မေးခွန်းပါ။
များပြားလှတဲ့ အပြောင်းအလဲတွေ ဖြစ်နေပြီး အပြောင်းအလဲက
ပိုမြန်တဲ့နှုန်းနဲ့ ဆက်ဖြစ်ဖွယ်ရှိရာ ကမ္ဘာတစ်ခုမှာ
ပဋ္ဋိပက္ခကိုရင်ဆိုင်၊ မဆိုင်က မေးခွန်းမဟုတ်ပဲ၊
မေးခွန်းက
ပဋိပက္ခကို ဘယ်လိုတိုက်ပွဲမယ်ဆိုတာကို
ဘယ်ဇာတ်လမ်းတွေက ပုံဖော်မယ်ဆိုတာပါ။
ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။
(လက်ခုပ်သံများ)