วิทยาศาสตร์
คำที่ทำให้พวกคุณหลายคน นึกถึงความทรงจำอันน่าเบื่อ
ในวิชาชีววิทยาหรือฟิสิกส์ตอนมัธยม
แต่ผมขอยืนยันนะครับ ว่าสิ่งที่คุณได้เรียนมาในตอนนั้น
แทบจะไม่ได้เกี่ยวกับวิทยาศาสตร์เลย
สิ่งเหล่านั้นบอกคุณว่า วิทยาศาสตร์มี "อะไร"
มันเป็นประวัติศาสตร์ ของสิ่งที่คนอื่น ๆ ได้ค้นพบ
สิ่งที่ผมสนใจที่สุดในฐานะนักวิทยาศาสตร์
ก็คือว่าวิทยาศาสตร์นั้นเป็น "อย่างไร"
เพราะว่าวิทยาศาสตร์ คือความรู้ที่ยังอยู่ในกระบวนการ
เราทำการสังเกต คาดเดาคำอธิบาย ต่อสิ่งที่เราได้สังเกตนั้น
และจากนั้นก็ทำการคาดคะเน ที่เราตรวจสอบได้
ด้วยการทดลองหรือการสังเกตอื่น ๆ
ยกตัวอย่างนะครับ
อย่างแรก คนเราเคยมองว่า โลกอยู่ด้านล่าง และท้องฟ้าอยู่ด้านบน
และทั้งดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ ก็ดูเหมือนจะโคจรไปรอบ ๆ พวกเขา
คำอธิบายจากการเดาของพวกเขา
ก็คือ โลกจะต้องเป็นศูนย์กลางของจักรวาลแน่ ๆ
การคาดคะเนก็คือ ทุก ๆ อย่างควรที่จะโคจรรอบโลก
มันได้รับการพิสูจน์จริง ๆ เป็นครั้งแรก
เมื่อกาลิเลโอได้ใช้กล้องโทรทัศน์ หนึ่งในตัวแรก ๆ
และในขณะที่เขามองดู ท้องฟ้าในยามค่ำคืนอยู่นั้น
สิ่งที่เขาพบก็คือดาวเคราะห์ดวงหนึ่ง นามว่าดาวพฤหัส
ที่มีดวงจันทร์สี่ดวงโคจรอยู่รอบมัน
จากนั้นเขาก็ใช้ดวงจันทร์เหล่านั้น เพื่อติดตามเส้นทางการโคจรของดาวพฤหัส
และพบว่าดาวพฤหัสเองก็ไม่ได้โคจรรอบโลก
แต่โคจรรอบดวงอาทิตย์
ฉะนั้น การคาดคะเนนั้นก็ผิด
และสิ่งนี้ก็นำไปสู่การล้มล้างทฤษฎี
ที่ว่าโลกเป็นศูนย์กลางของจักรวาล
อีกตัวอย่างหนึ่ง เซอร์ ไอแซค นิวตัน สังเกตเห็นว่าสิ่งต่าง ๆ หล่นลงสู่พื้นโลก
คำอธิบายจากการคาดเดานี้คือแรงโน้มถ่วง
ซึ่งเป็นการคาดคะเนว่า ทุกอย่างควรจะตกลงสู่พื้นโลก
แต่แน่ล่ะ ไม่ใช่ทุกอย่างจะตกลงสู่พื้นโลก
แล้วเราทิ้งทฤษฎีแรงโน้มถ่วงไปอย่างนั้นหรือ
ไม่ครับ เราแก้ไขทฤษฎีนั้น และบอกว่า แรงโน้มถ่วงดึงสิ่งต่าง ๆ ลงสู่โลก
เว้นเสียแต่ว่า มีแรงในทิศทางตรงข้ามที่เท่ากัน
นั่นนำเราไปสู่การเรียนรู้สิ่งใหม่
เราเริ่มที่จะให้ความสนใจมากขึ้น กับนกและปีกของนก
และคุณลองนึกถึงการค้นพบทั้งหลาย
ที่พรั่งพรูออกมา จากแนวความคิดนั้นดูสิครับ
ฉะนั้นการทดสอบที่ผิดพลาด ข้อยกเว้น และค่าที่แปลกแยกต่าง ๆ
สอนเราในสิ่งที่เราไม่รู้ และนำเราไปสู่สิ่งใหม่
นี่คือวิธีที่วิทยาศาสตร์รุดไปข้างหน้า นี่คือวิธีที่วิทยาศาสตร์เรียนรู้
บางครั้งตามสื่อ หรือที่อาจเกิดได้ยากยิ่งกว่า
ก็คือในบางครั้ง แม้แต่นักวิทยาศาสตร์เองก็ยังพูด
ว่าบางสิ่งบางอย่าง ได้ถูกพิสูจน์แล้วในทางวิทยาศาสตร์
แต่ผมหวังว่าคุณจะเข้าใจ ว่าวิทยาศาสตร์ไม่เคยพิสูจน์อะไร
ที่เป็นจริงไปตลอดกาล
หวังว่า วิทยาศาสตร์จะยังคงสงสัยใคร่รู้มากพอ
ที่จะมองหาสิ่งใหม่ ๆ
และถ่อมตนพอที่จะยอมรับ
เมื่อเราพบกับ
ค่าแปลกแยกใหม่
ข้อยกเว้นใหม่
ซึ่ง เช่นเดียวกับดวงจันทร์ของดาวพฤหัส
สอนเราในสิ่งที่เราไม่รู้จริง
ทีนี้เราจะมาเปลี่ยนเกียร์กันสักหน่อย
คทางูไขว้ หรือสัญลักษณ์ทางการแพทย์
มีความหมายที่แตกต่างกันไปมากมาย ตามแต่ละบุคคล
แต่ในความหมายสาธารณะส่วนใหญ่ ในทางการแพทย์นั้น
ได้ทำให้มันกลายเป็นปัญหาทางวิศวกรรม
เรามีการประชุมมากมายในสภาคองเกรส
และคณะกรรมการบริษัทประกันต่าง ๆ ที่ประชุมเพื่อหาทางว่าจะจ่ายเงินค่ารักษาอย่างไร
ทั้งนักศีลธรรมและนักระบาดวิทยา
ต่างพยายามหาทางว่า จะกระจายการแพทย์ออกไปให้ดีที่สุดได้อย่างไร
และทั้งโรงพยาบาล และบุคลากรทางการแพทย์นั้น
ต่างก็จดจ่ออยู่กับระเบียบการ และสิ่งที่ต้องทำกันแบบโงหัวไม่ขึ้น
เพื่อพยายามหาทางว่า จะใช้การรักษาแบบไหนจึงจะปลอดภัยที่สุด
ทั้งหมดทั้งมวลนี้เป็นสิ่งที่ดีครับ
อย่างไรก็ดี พวกเขาเองต่างก็เหมาเอาว่า
ตำราทางการแพทย์นั้น
สมบูรณ์แล้วในระดับหนึ่ง
เราเริ่มที่จะวัดคุณภาพ ของระบบสาธารณสุขของเรา
จากความสะดวกรวดเร็วในการเข้าถึง
ผมจึงไม่แปลกใจเลยว่าทำไม ในสภาวะเช่นนี้
สถาบันต่าง ๆ ของเรา ที่ออกข้อกำหนดด้านการสาธารณสุข
ถึงเริ่มมีหน้าตาเหมือน ร้านบริการล้างรถเข้าไปทุกที
(เสียงหัวเราะ)
ปัญหาเพียงอย่างเดียวก็คือ เมื่อผมจบการศึกษาจากวิทยาลัยแพทย์
ผมไม่ได้รับอุปกรณ์เล็ก ๆ นั่น
ที่ช่างใช้ต่อเข้าไปในรถของคุณ
แล้วก็รู้เลยว่ารถคุณมีปัญหาบกพร่องอะไร
เพราะว่าจริง ๆ แล้วตำราทางการแพทย์
ไม่ได้เบ็ดเสร็จสมบูรณ์เช่นนั้น
การแพทย์คือวิทยาศาสตร์
การแพทย์คือความรู้ที่ยังอยู่ในกระบวนการ
เราทำการสังเกต
เราคาดเดาถึงคำอธิบายต่อผลการสังเกตนั้น
และจากนั้นเราก็ทำการคาดคะเน ที่เราสามารถทดสอบได้
ที่นี้ พื้นที่ในการทดสอบการคาดคะเน ทางการแพทย์ส่วนใหญ่
คือกลุ่มประชากร
และคุณอาจจำได้จาก ตอนเรียนวิชาชีววิทยาที่แสนน่าเบื่อ
ว่ากลุ่มประชากรมักจะมีการแจกแจง
ไปรอบ ๆ ค่าเฉลี่ย
แบบเกาส์เซียน หรือโค้งปกติ
ดังนั้น ในทางการแพทย์
หลังจากที่เราทำการคาดคะเน จากคำอธิบายที่ได้มาจากการคาดเดาแล้ว
เราก็จะทดสอบมันในกลุ่มประชากร
นั่นหมายความว่าสิ่งที่เรารู้ในทางการแพทย์
ความรู้ของเรา และทักษะวิธีการต่าง ๆ ของเรา
มาจากกลุ่มประชากร
แต่เราสามารถนำมันไปใช้ได้
ถึงแค่ของเขต ค่าแปลกแยกใหม่
ข้อจำกัดใหม่
ซึ่ง เช่นเดียวกับดวงจันทร์ของดาวพฤหัส
ที่สอนให้เรารู้ในสิ่งที่เรายังไม่รู้จริง
ทีนี้ ผมเป็นหมอผ่าตัด
ที่ดูแลผู้ป่วยมะเร็งซาร์โคมา
มะเร็งซาร์โคมาเป็น มะเร็งที่พบได้ยากมาก
มันเป็นมะเร็งที่พบได้ในเนื้อและกระดูก
และผมขอบอกคุณเลยว่า ผู้ป่วยของผมทุกคนนั้นคือค่าที่แปลกแยก
คือข้อยกเว้น
ไม่มีการผ่าตัดผู้ป่วย มะเร็งซาร์โคมาครั้งไหน
ที่ผมได้รับการชี้แนะโดย การทดลองทางคลินิกที่ถูกควบคุมเชิงสุ่ม
ซึ่งเรามองว่าเป็นหลักฐานจากกลุ่มประชากร ที่ดีที่สุดในทางการแพทย์
ผู้คนต่างพูดถึงการคิดนอกกรอบ
แต่ว่าเราไม่มีกรอบ ในเรื่องมะเร็งซาร์โคมาด้วยซ้ำ
สิ่งที่เรามีในขณะที่เราแหวกว่าย ไปในบ่อเลนแห่งความไม่แน่นอน
ความไม่รู้ ข้อยกเว้น และค่าแปลกแยกต่าง ๆ ที่รายล้อมเราอยู่ในเรื่องมะเร็งซาร์โคมานั้น
คือทางลัดไปสู่คุณค่าสองอย่าง ที่ผมคิดว่ามีความสำคัญมากที่สุด
ในทุก ๆ ศาสตร์ซึ่งก็คือ
ความถ่อมตนและความสงสัยใคร่รู้
เพราะว่า หากผมถ่อมตนและสงสัยใคร่รู้แล้ว
เมื่อผู้ป่วยสักคนถามคำถามกับผม
และผมไม่รู้คำตอบ
ผมจะถามเพื่อนร่วมงาน
ที่อาจกำลังดูแลผู้ป่วยมะเร็งซาร์โคมา อีกคนหนึ่งที่มีอาการคล้าย ๆ กัน
เราอาจจะทำให้เกิดความร่วมมือ ในระดับนานาชาติด้วยซ้ำ
ผู้ป่วยเหล่านั้นจะเริ่มพูดคุยกัน ผ่านช่องทางการสนทนาต่าง ๆ
และกลุ่มสนับสนุน (support groups)
เพราะการสื่อสารอย่างใคร่รู้ และถ่อมตนแบบนี้นี่เอง
ที่ทำให้เราได้เริ่มใช้ความพยายาม และเรียนรู้สิ่งใหม่ ๆ
อย่างเช่น คน ๆ นี้ คือคนไข้รายหนึ่งของผม
ที่เป็นมะเร็งใกล้กับบริเวณเข่า
เพราะการสื่อสารอย่างใคร่รู้และถ่อมตน
ในความร่วมมือระดับนานาชาตินี่เอง
เราจึงได้เรียนรู้ว่า เราสามารถนำข้อเท้ามาปรับเป็นเข่าได้
เมื่อเราต้องผ่าตัดเอาเข่าที่เป็นมะเร็งออกไป
จากนั้นเขาก็สามารถใส่ขาเทียม แล้ววิ่ง กระโดด และเล่นได้
เขามีโอกาสนี้ได้
ก็เพราะความร่วมมือระดับนานาชาติ
เขาพึงพอใจกับมันมาก
เพราะก่อนหน้านั้นเขาได้ติดต่อ ผู้ป่วยคนอื่น ๆ ที่เผชิญกับสิ่งเดียวกัน
ฉะนั้น ข้อยกเว้นและค่าแปลกแยก ในทางการแพทย์นั้น
ไม่เพียงแต่สอนให้เรารู้ในสิ่งที่เราไม่รู้ แต่ยังนำเราไปสู่แนวคิดใหม่ ๆ ด้วย
ทีนี้ ตรงนี้สำคัญมากนะครับ
แนวคิดใหม่ ๆ ทั้งหลาย ที่เกิดขึ้นมา จากค่าแปลกแยกและข้อยกเว้นทางการแพทย์
ไม่ได้ใช้ได้แค่กับ ค่าแปลกแยกและข้อยกเว้นเท่านั้น
เราไม่ได้เรียนรู้แค่วิธีการดูแล ผู้ป่วยมะเร็งซาร์โคมา
จากผู้ป่วยมะเร็งซาร์โคมาเท่านั้น
บางครั้ง ค่าแปลกแยก
และข้อยกเว้น
ก็สอนเราถึงสิ่งที่ค่อนข้างเป็นประโยชน์มาก ต่อกลุ่มประชากรทั่วไป
เช่นเดียวกับต้นไม้ที่อยู่นอกป่า
ค่าแปลกแยกและข้อยกเว้น ต่างดึงความสนใจของเรา
และอาจนำเราไปสู่ความเข้าใจ ที่มากกว่าเดิมว่าต้นไม้คืออะไร
เรามักมองแต่เรื่องใหญ่ ๆ อย่างป่าไม้ที่หายไป
แต่กลับลืมมองเรื่องเล็ก ๆ
อย่างต้นไม้สักต้นที่หายไปจากป่า
แต่ต้นไม้ที่อยู่อย่างโดด ๆ นั้น
ทำให้ความสัมพันธ์ต่าง ๆ ที่กำหนดนิยามว่าต้นไม้คืออะไร
รวมถึงความสัมพันธ์ต่าง ๆ ระหว่างลำต้น รากและกิ่ง
ชัดเจนมากยิ่งขึ้น
ถึงแม้ว่าต้นไม้นั้น อาจจะแปลกประหลาดไปบ้าง
หรือแม้ว่ามันจะมีความสัมพันธ์ ระหว่างลำต้น ราก และกิ่ง
ในแบบที่ไม่ปกติ
อย่างไรเสีย มันก็ดึงความสนใจของเรา
และสามารถทำให้เราทำการสังเกต
ที่เราจะสามารถทดสอบต่อไปได้ กับกลุ่มประชากรทั่วไป
ผมบอกคุณว่ามะเร็งซาร์โคมานั้น เป็นมะเร็งที่พบได้ยาก
พวกมันคิดเป็นเพียงหนึ่งเปอร์เซ็นต์ ของมะเร็งทั้งหมด
คุณอาจยังรู้อีกว่ามะเร็งนั้น จัดเป็นโรคทางพันธุกรรมอย่างหนึ่ง
ตามนิยามของโรคทางพันธุกรรม มะเร็งเกิดจากออนโคยีน (oncogenes)
ที่ถูกกระตุ้นให้ทำงานในมะเร็ง
และยีนกดการเจริญของเนื้องอก ที่ถูกปิดการทำงานซึ่งทำให้เกิดมะเร็ง
คุณอาจคิดว่า เราได้เรียนรู้เกี่ยวกับออนโคยีน
และยีนกดการเจริญของเนื้องอก จากมะเร็งทั่ว ๆ ไป
อย่างมะเร็งเต้านม มะเร็งต่อมลูกหมาก
และมะเร็งปอด
แต่คุณอาจคิดผิด
เรารู้จักออนโคยีน และยีนกดการเจริญของเนื้องอก
เป็นครั้งแรก
จากมะเร็งที่มีโอกาสเกิดขึ้นน้อยนิด เพียงแค่หนึ่งเปอร์เซ็น ที่เรียกว่าซาร์โคมา
ในปี ค.ศ. 1966 เพย์ตัน รูว์ ได้รับรางวัลโนเบล
จากการค้นพบว่าไก่
มีมะเร็งซาร์โคมาในรูปแบบที่ติดต่อได้
สามสิบปีต่อมา แฮโรลด์ เวอร์มุส และไมค์ บิชอป ได้ค้นพบ
ว่าส่วนที่สามารถแพร่ต่อไปได้นั้นคืออะไร
มันคือไวรัสชนิดหนึ่ง
ที่มียีน
ที่เรียกว่า ซาร์โคมา ออนโคยีน (src oncogene)
ทีนี้ ผมไม่ได้บอกคุณว่า src เป็น ออนโคยีนที่สำคัญที่สุด
ผมไม่ได้บอกคุณว่า
ว่า src เป็นยีนที่ถูกเปิดการทำงาน บ่อยที่สุดในมะเร็งทุกชนิด
แต่ว่ามันเป็นออนโคยีนตัวแรก
ข้อยกเว้นและค่าแปลกแยก
ดึงความสนใจของเราและนำเราไปสู่บางสิ่ง
ที่สอนเราถึงสิ่งสำคัญอื่น ๆ มากมาย เกี่ยวกับชีววิทยาเรื่องอื่น ๆ
ทีนี้ TP53 คือยีนกดการเจริญเนื้องอกที่สำคัญที่สุด
มันเป็นยีนกดการเจริญเนื้องอก ที่ถูกปิดการทำงานบ่อยที่สุด
ในมะเร็งเกือบทุกชนิด
แต่เราไม่ได้รู้จักมันจากมะเร็งทั่ว ๆ ไป
เรารู้จักมันตอนที่ นายแพทย์ลี และฟราเมนี
มองไปที่ครอบครัวต่าง ๆ
แล้วสะกิดใจว่าครอบครัวเหล่านี้
มีคนที่เป็นมะเร็งซาร์โคมามากเกินไป
ผมบอกคุณไปว่า มะเร็งซาร์โคมานั้นพบได้ยาก
จำได้ไหมครับว่าโอกาสมีแค่หนึ่งในล้าน
ถ้ามันเกิดขึ้นถึงสองครั้ง ในครอบครัวใดครอบครัวหนึ่ง
มันก็เหมือนจะเกิดขึ้นง่ายเกินไปแล้ว ในครอบครัวนั้น ๆ
เหตุผลที่ว่ามันพบได้ยากนั้น
ทำให้เราหันมาสนใจ
และนำเราไปสู่แนวคิดใหม่
ทีนี้ พวกคุณหลายคนอาจบอกว่า
และอาจพูดถูกว่า
อืม นั่นมันก็เจ๋งอยู่นะ เคลวิน
แต่คุณไม่ได้กำลังพูดถึงปีกของนกนะ
คุณไม่ได้กำลังพูดถึงดวงจันทร์ ที่ลอยอยู่รอบ ๆ ดาวเคราะห์ที่ชื่อว่าพฤหัส
นี่คือมนุษย์คนหนึ่งเลยนะ
ค่าแปลกแยกและข้อยกเว้นนี้ อาจนำเรา ไปสู่ความก้าวหน้าทางวิทยาศาสตร์ก็จริงอยู่
แต่นี่มันคนนะ
และผมก็พูดได้แต่เพียงว่า
ผมรู้เรื่องนั้นดีอยู่แก่ใจ
ผมได้สนทนากับผู้ป่วยที่เป็นโรคที่พบได้ยาก และเป็นอันตรายถึงชีวิตเหล่านี้
ผมเขียนเกี่ยวกับการสนทนาเหล่านี้
การสนทนาเหล่านี้เต็มไปด้วยเรื่องเลวร้าย
พวกมันเต็มไปด้วยคำที่น่ากลัวมากมาย
อย่างเช่น "ผมมีข่าวร้าย" หรือ "เราทำอะไรไม่ได้อีกแล้ว"
ในบางครั้ง การสนทนาเหล่านี้ ก็ทำให้คำคำหนึ่งหลุดออกมา
"ระยะสุดท้าย"
ความเงียบอาจทำให้เรารู้สึกอึดอัดนิดหน่อย
ในขณะที่การเว้นวรรคในวงการแพทย์นั้น
อาจมีความสำคัญ
เท่า ๆ กับคำที่เราใช้ในการสนทนาเหล่านี้
สิ่งที่เราไม่รู้คืออะไร
การทดลองที่กำลังเกิดขึ้นอยู่มีอะไรบ้าง
มาลองทำอะไรง่าย ๆ ด้วยกันหน่อยครับ
บนจอภาพนี้ เราเห็นคำว่า "ไม่มีทาง"
สังเกตการเว้นวรรคให้ดี ๆ นะครับ
ถ้าเราลองเลื่อนการเว้นวรรคนั้นไปเล็กน้อย
"ไม่มีทาง"
จะกลายเป็น "ไม่ [มัน]มีทาง"
ซึ่งมีความหมายตรงข้ามโดยสิ้นเชิง
แค่เพียงการเว้นวรรคใหม่แค่วรรคเดียว
ผมจะไม่มีวันลืมคืนนั้นเลย
ที่ผมเดินเข้าไปในห้องของผู้ป่วยคนหนึ่ง
ผมได้ทำการผ่าตัดอย่างยาวนานในวันนั้น
แต่ผมก็ยังอยากที่จะไปพบเขา
เขาเป็นเด็กชายที่ได้รับการวินิจฉัยว่า เป็นมะเร็งกระดูกเมื่อไม่กี่วันก่อนหน้านั้น
ผมและแม่ของเขาได้เข้าพบ แพทย์ด้านเคมีบำบัดหลายคน
ก่อนหน้านั้นในวันนั้น
และเขาได้ถูกส่งไปยังโรงพยาบาล เพื่อเริ่มรักษามะเร็งด้วยเคมีบำบัด
ตอนที่ผมไปถึงห้องของเขา ก็เกือบเที่ยงคืนแล้ว
เขาหลับอยู่ แต่ผมเห็นแม่ของเขา
กำลังอ่านหนังสือใต้แสงไฟฉาย
ข้าง ๆ เตียงของเขา
เธอออกมาที่ทางเดินข้างนอก เพื่อคุยกับผมเป็นเวลาสองสามนาที
ปรากฏว่าสิ่งที่เธอกำลังอ่านอยู่นั้น
คือวิธีการรักษาที่แพทย์เคมีบำบัดเหล่านั้น
ได้ให้กับเธอในวันนั้น
เธอจดจำมันเรียบร้อยแล้ว
เธอบอกว่า "คุณหมอโจนส์คะ คุณบอกฉัน
ว่าเราไม่ได้เอาชนะ
มะเร็งประเภทนี้ได้เสมอไป
แต่ฉันได้ศึกษาวิธีการรักษานี้แล้ว และฉันคิดว่าฉันทำได้
ฉันคิดว่าฉันรับได้ กับการบำบัดที่ยากลำบากมาก ๆ เหล่านี้
ฉันจะลาออกจากงาน ฉันจะย้ายไปอยู่กับพ่อแม่
ฉันจะทำให้ลูกของฉันปลอดภัย"
ผมไม่ได้บอกเธอ
ผมไม่ได้หยุดเธอเพื่อเปลี่ยนความคิดของเธอ
เธอกำลังปักใจเชื่อในวิธีการนี้
ที่ถึงแม้ว่าจะปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัดแล้วก็ตาม
ก็อาจช่วยชีวิตลูกชายของเธอไว้ไม่ได้
ผมไม่ได้บอกเธอ
ผมไม่ได้เติมคำลงไปในช่วงที่เว้นวรรคนั้น
แต่หนึ่งปีครึ่งหลังจากนั้น
ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหนก็ตาม ลูกชายของเธอก็เสียชีวิตด้วยมะเร็ง
ผมควรที่จะบอกเธอไหมในตอนนั้น
ทีนี้ พวกคุณหลาย ๆ คนอาจบอกว่า "แล้วไงล่ะ"
ฉันไม่ได้เป็นมะเร็งซาร์โคมาซะหน่อย
ครอบครัวฉันก็ไม่มีใครเป็นมะเร็งซาร์โคมา
และทั้งหมดนี้มันก็ดีอยู่หรอกนะ
แต่มันอาจไม่เกี่ยวข้องกับชีวิตของฉันสักเท่าไร"
และคุณอาจพูดถูก
มะเร็งซาร์โคมา อาจไม่ได้มีผลอะไรกับชีวิตคุณมากนัก
แต่การเว้นวรรคการพูดในทางการแพทย์นั้น
สำคัญต่อชีวิตของคุณ
ผมไม่ได้บอกคุณถึงความลับแย่ ๆ อย่างหนึ่ง
ผมบอกคุณว่าในทางการแพทย์ เราทดสอบการคาดคาดคะเนในกลุ่มประชากร
แต่ผมไม่ได้บอกคุณ
และบ่อยครั้งคนในวงการแพทย์จะไม่บอกคุณ
ว่าทุกครั้งที่แต่ละคน
เข้ารับการบริการทางการแพทย์
แม้ว่าคนคนนั้นจะอยู่ ในกลุ่มประชากรทั่วไปอย่างแท้จริงก็ตาม
ทั้งเจ้าตัวและแพทย์จะไม่รู้เลย
ว่าคนคนนั้นจะตกไปอยู่ในประชากรกลุ่มไหน
ฉะนั้น การเข้ารับบริการทางการแพทย์ทุกครั้ง
ก็คือการทดลองอย่างหนึ่ง
คุณจะกลายเป็นตัวทดลอง
ในการทดลองสักอย่างหนึ่ง
และผลลัพธ์ที่ออกมาจะเป็นผลที่ดีกว่า หรือไม่ก็แย่กว่าสำหรับคุณ
ตราบใดที่การรักษานั้นยังใช้ได้ดี
เราก็จะยังคงพึงพอใจกับบริการอันรวดเร็ว
และคุยฟุ้งอวดเก่งได้อย่างมั่นใจเต็มเปี่ยม
แต่เมื่อสิ่งต่าง ๆ ไม่ได้ผล
บางครั้ง เราก็อยากได้ทางเลือกใหม่
เพื่อนร่วมงานของผมผ่าเนื้องอก ออกจากแขนขาของผู้ป่วยรายหนึ่ง
เขาเป็นกังวลกับเนื้องอกนี้
ในงานสัมมนาทางการแพทย์ของเรา เขาพูดถึงความกังวลของเขา
ว่าเนื้องอกนี้เป็นเนื้องอก
ประเภทที่มีโอกาสสูง ที่จะเกิดขึ้นซ้ำในแขนขาข้างเดิม
แต่สิ่งที่เขาคุยกับผู้ป่วยคนนั้น
คือสิ่งที่ผู้ป่วยต้องการ นั่นก็คือ
ความมั่นใจที่เต็มเปี่ยม
เขาบอกว่า "ผมรับมือกับมันได้แล้ว และคุณก็หายขาดแล้วด้วย"
เธอและสามีของเธอตื่นเต้นมาก
พวกเขาออกไปฉลองงานเลี้ยงอาหารค่ำ สุดเลิศหรู เปิดขวดแชมเปญ
ปัญหาเดียวก็คือไม่กี่สัปดาห์ต่อมา
เธอเริ่มสังเกตเห็นปุ่มเล็ก ๆ ปุ่มใหม่ที่บริเวณเดิม
กลายเป็นว่าเขาไม่ได้รับมือกับมันได้จริง และเธอก็ไม่ได้หายขาดจริง ๆ
แต่สิ่งที่เกิดขึ้น ณ จุด ๆ นี้เอง ที่ทำให้ผมสนใจมาก
เพื่อนร่วมงานของผม เข้ามาหาผมแล้วก็บอกว่า
"เคลวิน จะเป็นอะไรไหมถ้าผม อยากให้คุณดูแลผู้ป่วยคนนี้แทนผม"
ผมบอกว่า "ทำไมล่ะ คุณก็รู้ดีพอ ๆ กับผมนี่นา
คุณไม่ได้ทำอะไรผิดเลยนะ"
เขาบอกว่า "ขอร้องล่ะ ดูแลผู้ป่วยคนนี้ให้ผมเถอะนะ"
เขารู้สึกอับอาย
ไม่ใช่เพราะสิ่งที่เขาได้ทำลงไป
แต่เพราะสิ่งที่เขาได้พูดไว้
เพราะความมั่นใจที่มากเกินไป
ดังนั้น ผมก็เลยลงมือผ่าตัดในแบบที่ ผู้ป่วยอาจได้รับผลกระทบมากกว่า
และพูดคุยกับผู้ป่วยคนนั้น ในแบบที่แตกต่างออกไปมากหลังจากนั้น
ผมบอกว่า "เป็นไปได้สูงว่า ผมจัดการกับมันได้เรียบร้อยแล้ว
และก็เป็นไปได้สูงว่าคุณหายขาดแล้ว
แต่ว่านี่คือการทดลองที่เรากำลังทำอยู่
นี่คือสิ่งที่คุณจะต้องจับตามอง
นี่คือสิ่งที่ผมจะต้องจับตามอง
และเราก็จะต้องร่วมมือกัน เพื่อหาคำตอบว่าการผ่าตัดครั้งนี้
จะกำจัดมะเร็งของคุณได้หรือไม่"
ผมบอกคุณได้เลยว่า ทั้งเธอและสามีของเธอ
ไม่ได้วิ่งไปเปิดแชมเปญฉลอง เป็นครั้งที่สองหลังจากที่พูดคุยกับผม
แต่ในตอนนี้ เธอได้กลายเป็น นักวิทยาศาสตร์ไปแล้ว
ไม่ใช่เพียงแค่ตัวทดลองในการทดลองของเธอ
และดังนั้น ผมขอสนับสนุนให้คุณ
มองหาความถ่อมตนและความสงสัยใคร่รู้
ในตัวแพทย์ของคุณ
เกือบ 2 หมื่นล้านครั้งในแต่ละปี
ที่จะมีสักคนเดินเข้าไปยังห้องทำงานของหมอ
แล้วคนคนนั้นก็กลายเป็นผู้ป่วย
คุณหรือใครสักคนที่คุณรัก จะกลายเป็นผู้ป่วยคนนั้นในไม่ช้า
คุณจะพูดกับหมอของคุณอย่างไร
คุณจะบอกอะไรกับพวกเขา
พวกเขาจะบอกอะไรกับคุณ
พวกเขาไม่สามารถบอกสิ่งที่พวกเขาไม่รู้
ให้คุณทราบได้
แต่พวกเขาบอกคุณได้ว่าพวกเขาไม่รู้เมื่อใด
เพียงแค่คุณเอ่ยปากถาม
ฉะนั้น ได้โปรดเถอะครับ มาร่วมพูดคุยกัน
ขอบคุณครับ
(เสียงปรบมือ)