Από αυτό το απόμακρο σημείο
η Γη μπορεί να μη φαίνεται ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα.
Αλλά για μας, είναι διαφορετικά.
Δείτε ξανά αυτή την τελεία.
Βρίσκεται εδώ.
Εδώ είναι το σπίτι. Εδώ είμαστε εμείς.
Πάνω σε αυτό, όποιος αγαπάτε, όποιος γνωρίζετε, όποιος ακούσατε ποτέ
Κάθε άνθρωπος, όποιος κι αν ήταν έζησε τη ζωή του.
Το άθροισμα της χαράς και της λύπης μας.
Χιλιάδες πεπεισμένες θρησκείες, ιδεολογίες και οικονομικές αρχές,
κάθε κυνηγός και αγρότης,
κάθε ήρωας και δειλός
κάθε δημιουργός και καταστροφέας πολιτισμών.
κάθε βασιλιάς και υπηρέτης, κάθε νέο ζευγάρι ερωτευμένων
κάθε μητέρα και πατέρας, παιδί με ελπίδα,
εφευρέτης και εξερευνητής
κάθε διδάσκαλος ηθικής, κάθε διεφθαρμένος πολιτικός
κάθε σουπερσταρ, κάθε ανώτατος αρχηγός
κάθε άγιος και αμαρτωλός στην ιστορία του είδους μας
έζησε εδώ.
Σε αυτή την κουκίδα σκόνης.
Που ισορροπεί σε μια ηλιαχτίδα.
Η γη είναι μια πολύ μικρή σκηνή σε μια τεράστια κοσμική αρένα.
Σκεφτείτε τα ποτάμια αίματος
που χύθηκαν από όλους αυτούς τους στρατηγούς και αυτοκράτορες
έτσι ώστε σε δόξα και θρίαμβο θα μπορούσαν να γίνουν
οι στιγμιαίοι κύριοι ενός κλάσματος μιας κουκίδας.
Σκεφτείτε τις ατέλειωτες αγριότητες
που οι κάτοικοι της γωνιάς ενός pixel έφεραν στους κάτοικους μιας άλλης γωνιάς που ούτε καν ξεχωρίζει.
Πόσο συχνές οι παρεξηγήσεις τους
πόσο πρόθυμοι να σκοτώσουν ο ένας τον άλλον, πόσο έντονα τα μίση τους.
Οι θέσεις μας, οι φανταστικές σημασίες των εαυτών μας
η παραίσθηση ότι έχουμε κάποια προνομιούχα θέση στο σύμπαν
όλα αμφισβητούνται από αυτή την κουκίδα χλωμού φωτός.
Ο πλανήτης μας είναι μια μοναχική κουκίδα στο μεγάλο κοσμικό σκοτάδι που μας περιτυλίγει.
Στην αφάνειά μας - μέσα σε όλη αυτή την άπλα
δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι βοήθεια θα έρθει από αλλού
για να μας σώσει από τους εαυτούς μας.
Η γη είναι ως τώρα ο μόνος γνωστός κόσμος με ζωή
Δεν γνωρίζουμε κάπου, τουλάχιστον στο κοντινό μέλλον, όπου θα μπορούσαμε να μεταναστεύσουμε.
Να επισκεφθούμε; Ναι. Να ζήσουμε; Όχι ακόμα.
Είτε μας αρέσει είτε όχι, την τρέχουσα στιγμή, η γη είναι ο τόπος μας.
Έχει ειπωθεί ότι η αστρονομία είναι μια ταπεινωτική εμπειρία, που χτίζει χαρακτήρα
Δεν υπάρχει ίσως καλύτερη επίδειξη της τρέλας της ανθρώπινης αλαζονείας
από αυτή την μακρινή εικόνα του τοσοδούλη κόσμου μας.
Για μένα, υπογραμμίζει την ευθύνη μας
να συμπεριφερόμαστε καλύτερα ο ένας στον άλλον
και να διατηρήσουμε και να αγαπάμε αυτή την ωχρή μπλε κουκίδα,
το μόνο σπίτι που γνωρίσαμε ποτέ.
"Ζώντας στις καρδιές αυτών που αφήσαμε πίσω, δεν πεθαίνουμε ποτέ" - Ο Carl ζει.