ความก้าวหน้าทางวิทยาศาสตร์
ในรูปแบบที่อาจช่วยชีวิตมนุษย์
บางทีมันอาจมีอยู่ทั่วไป
รอให้เราค้นพบ
เช่น ในเกร็ดประวัติศาสตร์ของมนุษย์
ที่มีการสั่งสมและมีวิวัฒนาการ
หรือในการปรับตัว ที่ผ่านการทดสอบด้วยกาลเวลา
ที่เราสังเกตุได้จากโลกธรรมชาติรอบตัวเรา
วิทยาศาสตร์เริ่มต้นขึ้นจากการสังเกตุ
แต่เคล็ดลับก็คือการบ่งจำแนกรูปแบบ และเอกลักษณ์
ที่เราอาจจะมองข้ามมันไป
คิดว่าเป็นแค่เรื่องเล่า หรือความบังเอิญ
แยกพวกมันออกมา และทดสอบ ด้วยวิธีการทางวิทยาศาสตร์อย่างเคร่งครัด
และเมื่อเราทำเช่นนั้น ผลลัพธ์ที่ออกมามักจะน่าประหลาดใจ
ออสเตเรียตะวันตกมีปัญหาอยู่อย่างหนึ่ง
เรื่องการโจมตีของฉลาม ตลอดสาม 3 ปีมานี้
น่าเสียดายและน่าเสียใจ ที่โดยรวมแล้ว
เกิดการโจมตีอย่างรุนแรงจากฉลามถึงห้าครั้ง ในช่วงสิบเดือน
ในช่วงเวลานั้น
แต่ไม่ใช่แค่ออสเตรเลียตะวันตกที่มีปัญหา
การเกิดการปะทะกันระหว่างฉลามและคน
กำลังเพิ่มขึ้นทั่วโลก
และบางที มันอาจไม่น่าแปลกใจเลย
ที่ในเดือนกรกฎาคมปีนี้
Shark Attack Mitigation Systems ร่วมมือกับ
มหาวิทยาลัยเวสเทอร์น ออสเตรเลีย สถาบัน Australia Oceans Institute
มีแถลงการที่เป็นที่สนใจ
ของสื่อทั่วโลก และผู้ท่องทะเล
ทั่วโลก
และนั่นก็เกี่ยวกับการพัฒนาเทคโนโลยี
เพื่อที่จะลดความเสี่ยงของการโจมตีโดยฉลาม
โดยฐานความรู้ทางวิทยาศาสตร์ เกี่ยวกับการมองเห็นของฉลาม
และในวันนี้ผมอยากจะเล่าให้คุณฟัง
เกี่ยวกับเรื่องของการเดินทางนั้น
และแนวคิดที่ว่า วิทยาศาสตร์
เป็นดั่งนักแปลผู้ทรงประสิทธิภาพ
สำหรับสิ่งประดิษฐ์
เมื่อเราเริ่มกระบวนการนี้
มันก็ 3 ปีมาแล้ว ที่เราตามหา
และก็เพิ่งพบการโจมตีอย่างรุนแรงโดยฉลาม 2 ครั้งแรก
ในออสเตรเลียตะวันตก
และโดยบังเอิญ
ผมได้รับประทานอาหารค่ำกับ แฮรี บัทเลอร์ (Harry Butler)
แฮรี่ บัทเลอร์ ที่ชาวออสเตรเลียส่วนใหญ่ รู้จักในฐานะนักโภชนาการชื่อดัง
ได้ใช้เวลาไปมากกับสิ่งแวดล้อมทางทะเล
แฮรี่ บัทเลอร์ เป็นตัวตั้งต้น ก็ว่าได้
ให้กับ สตีฟ เอิร์ลวิน (Steve Irwin) ผู้ล่วงลับ
เมื่อผมถามเขาเกี่ยวกับว่า
ทางออกของปัญหานั้นน่าจะเป็นเช่นไร
คำตอบนั้นค่อนข้างน่าประหลาดใจ
เขาบอกว่า "เอาชุดว่ายน้ำสีดำ
มาใส่แถบสีเหลืองๆ เหมือนผึ้ง
และคุณจะได้เลียนแบบสัญญาณเตือนภัย
สำหรับสัตว์ทะเลเกือบทุกชนิด"
ผมไม่ได้คิดอะไรมากเกี่ยวกับมันในตอนนั้น
จนกระทั่งเกิดการโจมตีโดยฉลามอย่างรุนแรง อีกสามครั้ง
และมันทำให้ผมได้มาคิด
บางทีมันน่าจะมีอะไรดีๆ ในความคิดนี้
และผมก็หันหน้าเข้าหาเว็บ
เพื่อจะดูว่ามันมีเบาะแสอะไรบ้างไหม
และมันก็กลายเป็นว่ามีหลักฐานท่วมเว็บ
ที่สนับสนุน
แนวคิดที่ว่านี้
ดังนั้น ในทางชีววิทยา มีสิ่งมีชีวิตมากมาย
ที่แสดงรูปแบบลายแถบ หรือลายเตือนภัย
เพื่อจะหลบซ่อนตัวในน้ำ
หรือเตือนภัยป้องกันการโจมตี
หนึ่งในนั้นคือปลาไพลอท (pilot fish)
ซึ่งใช้เวลาส่วนใหญ่ในชีวิตมัน
กับการอยู่รอบๆ ฉลาม
ในมุมของมนุษย์ วอลเตอร์ สตารค์ (Walter Starck) นักวิทยาศาสตร์ทางทะเล
ได้ระบายสีชุดว่ายน้ำของเขาตั้งแต่ยุค 1970
และในแง่ภาษาศาสตร์มานุษยวิทยา
ชาวเกาะแปซิฟิกระบายสีตัวเองเป็นแถบๆ
ในงานฉลองงูทะเล (sea snake ceremony)
เพื่อที่จะไล่เทพงูออกไป
แล้วนี่มันเกิดอะไรขึ้น
แนวคิดนี้มันเป็นที่เปิดเผยอยู่ทั่วไป
เพื่อที่เราจะได้ตระหนักและให้นิยามงั้นหรือ
เรารู้ว่าฉลามใช้การรับสัมผัสที่หลากหลาย
เมื่อพวกมันทำกิจกรรมโดยเฉพาะการโจมตี
แต่การมองเป็นการรับสัมผัสหนึ่งที่พวกมันใช้
ในการบ่งชี้เป้าหมาย และโดยเฉพาะ
ในระยะไม่กี่เมตรสุดท้ายก่อนโจมตี
มันฟังดูเข้าท่าดีที่จะให้ความสนใจ กับเรื่องราวทางชีววิทยานี้
เพราะมันเป็นวิวัฒนาการ ที่ถูกทดสอบด้วยกาลเวลา
มากว่าหลายล้านปี
แต่เรื่องราวของมนุษย์ ไม่ได้เป็นวิวัฒนาการหนึ่งหรอกหรือ
ความคิดที่เป็นแก่นของความจริง
ที่เข้าใจกันว่าสำคัญ
ได้ถูกส่งผ่านลงมารุ่นแล้วรุ่นเล่า
เพื่อที่ท้ายสุดแล้วมันจะลับ พฤติกรรมของเราให้แหลมคม"
ผมอยากที่จะทดสอบแนวคิดนี้
ผมต้องการที่จะนำวิทยาศาสตร์
เข้าไปในหลักฐานที่เป็นเรื่องเล่านี้
เพราะถ้าวิทยาศาสตร์สามารถ สนับสนุนแนวคิดนี้ได้
เราก็อาจจะได้คำตอบใกล้ตัวมาส่วนหนึ่ง
เกี่ยวกับการโจมตีของฉลาม
เพื่อทำเช่นนั้น ผมต้องการผู้เชี่ยวชาญ
ในเรื่องการมองเห็นและประสาทวิทยาของฉลาม
และอีกครั้งที่การค้นหาทั่วโลกออนไลน์
นำไปสู่มหาวิทยาลัยเวสออสเตรเลีย (University of W.A.)
ที่อยู่ใกล้ๆ ที่นี่ กับสถาบันทางทะเล
และศาสตราจารย์ นาธาน ฮาร์ท (Nathan Hart) และกลุ่มของเขา
เพิ่งจะเขียนผลการศึกษาซึ่งบอกเรา
ยืนยันกับเราว่า ฉลามนักล่า
เห็นภาพเป็นขาวดำ หรือเฉดสีเทา
ผมจึงโทรหานาะาน
ที่จริงรู้สึกเขินนิดๆ เหมือนกันกับความคิดนี้
ที่ว่าเราอาจใช้ลายและรูปร่างเหล่านี้
ในการผลิตชุดว่ายน้ำที่จะลดความเสี่ยง ที่จะเกิดการโจมตีจากฉลาม
และโชคดี เขาคิดว่ามันเป็นความคิดที่ดี
แล้วสิ่งที่ยืนยันคือความร่วมมือในการวิจัย
ที่สนับสนุนโดยรัฐบาลส่วนท้องถิ่นของ ออสเตรเลียตะวันตก
และเราก็ได้ทำสิ่งสำคัญสามอย่าง
อย่างแรกก็คือเราได้สร้างแผนภูมิลักษณะ
ซึ่งเป็นลักษณะทางกายภาพของตา
ของฉลามสามชนิดที่เป็นผู้ล่า
ได้แก่ ฉลามขาว ฉลามเสือ และปลาฉลามหัวบาตร
เราได้ศึกษาทั้งทางพันธุศาสตร์
และกายวิภาคศาสตร์
อย่างถัดไปคือเราได้ทำความเข้าใจ
โดยใช้แบบจำลองที่ซับซ้อนทางคอมพิวเตอร์
ว่าตาพวกนั้นเห็นเป็นอย่างไร
ในความลึก ระยะทาง
ปัจจัยเรื่องแสง และความใสของน้ำที่ต่างกัน ในท้องทะเล
และจากนั้น เราก็สามารถบอก
ลักษณะสำคัญได้สองอย่าง
คือ รูปแบบและรูปร่างใดที่ทำให้ผู้สวมใส่
เหมือนถูกซ่อน หรือยากต่อการมองเห็นในน้ำ เป็นการอำพราง
และรูปแบบและรูปร่างใดที่อาจจะ
ในความแตกต่าง ระหว่างความสว่างกับความมืดมากที่สุด
และยังต่างด้านคุณสมบัติ
ที่จะไม่ทำให้ฉลามสับสนว่านั่นคือเหยื่อ
หรืออาหารของมัน
สิ่งถัดไปที่เราต้องการจะทำคือแปลงสิ่งนี้
ให้เป็นชุดว่ายน้ำที่คนน่าจะสวมใส่ได้จริง
และเพื่อการนั้น ผมเชิญให้เรย์ สมิท
ผู้เป็นนักกระดานโต้คลื่น นักออกแบบทางอุตสาหกรรม นักออกแบบชัดว่ายน้ำ
และอันที่จริง เป็นคนที่ออกแบบตราสัญลักษณ์ ควิกซิลเวอร์ (Quiksilver)
เพื่อที่จะมาและนั่งคุยกับทีมนักวิทยาศาสตร์
และแปลผลวิทยาศาสตร์นั้น
ให้กลายเป็นชุดว่ายน้ำที่สวยงาม ที่คนอาจสวมใส่ได้จริงๆ
และนี่คือตัวอย่างหนึ่งในภาพร่างแรกๆ
นี่คือสิ่งที่ผมเรียกว่า ชุดว่ายน้ำ "อย่ากินฉัน"
นั่นทำให้เกิดความคิดเรื่องยี่ห้อ
ความคิดเรื่องยี่ห้อคือ มันมองเห็นได้ชัดเจน
ให้คุณสมบัติที่โดดเด่นมาก
และถูกสร้างมาเพื่อป้องกันฉลาม
จากการคิดว่าคุณอาจเป็นอาหาร
และอาจมีโอกาสทำให้ฉลามสับสน
และนี่เป็นรูปแบบหนึ่งที่ปรับแต่ง ให้เข้ากับกระดานโต้คลื่น
คุณเห็นได้ว่า สีมืด แถบเฉียงๆ ด้านหน้า
และมันดีกว่ามากบนพื้นผิว
เพราะมันมีบังแสงไว้ด้านหลัง และทำให้เกิดแสงเงา
ซึ่งเป็นปัญหา
อย่างที่สองคือชุดว่ายน้ำที่ใช้อำพราง
หรือเป็นชุดว่ายน้ำที่ช่วยซ่อนผู้ใส่
ในช่วงที่ดิ่งลงไปในน้ำ
มีสามระนาบบนชุดที่ว่านี้
และในสภาวะปัจจัยหนึ่ง
อย่างน้อยหนึ่งในระนาบเหล่านี้
จะทำการจับคู่กับแสงที่สะท้อนจากน้ำ
และเมื่อเกิดการหายตัวทั้งหมดหรือบางส่วน
ทำให้เหลือระนาบอื่นๆ
ที่จะสร้างคุณสมบัติเฉพาะในเชิงดิ่งลง ไปในน้ำ
และนี่มันก็เหมาะมาก
กับลักษณะทางกายภาพของการดำน้ำ
เมื่อคุณอยู่ลึกลงไปในน้ำ
เรารู้ว่า
เรามีพื้นฐานวิทยาศาสตร์ที่แน่นมาก
เรารู้ว่า ถ้าเราอยากจะแตกต่าง
เราต้องมีริ้วมีลาย
และเรารู้ว่า ถ้าเราอยากอำพราง
เราต้องมีหน้าตาแบบนี้
แต่การทดลองสุดหินเห็นจะเป็น
ว่าฉลามมีพฤติกรรมจริงๆ อย่างไร
ต่อลายและรูปร่างเหล่านี้
และการทดสอบเพื่อกระตุ้นโดยใช้คนใส่ชุดว่ายน้ำ
ลงไปในน้ำกับฉลามนักล่า
ในสิ่งแวดล้อมธรรมชาติ
มันเป็นอะไรที่จริงๆ แล้ว ยากกว่าที่คิด
(เสียงหัวเราะ)
เราเลยต้องทำการล่อ
เพราะเราต้องการตัวเลขทางสถิติ
ของตัวอย่างเพื่อเป็นหลักฐานทางวิทยาศาสตร์
และด้วยการใช้ตัวล่อ
เราได้เปลี่ยนพฤติกรรมของฉลามอย่างจัง
เราไม่ได้เอาคนลงไปในน้ำ
เราถูกห้ามด้วยเหตุผลทางมนุษยธรรม
ในการใช้อุปกรณ์รูปร่างมนุษย์ในการ เป็นตัวล่อในน้ำ
แต่อย่างไรก็ดี เราเริ่มที่จะทำการทดสอบ
ในเดือนมกราคมของปีนี้
ในขั้นต้น กับฉลามเสือ
และต่อ ทดสอบกับฉลามขาวใหญ่
วิธีการที่เราทำ
คือเอากล่องเจาะรูที่ข้างในเต็มไปด้วยตัวล่อ
พันรอบมันด้วยยางเทียม
และจากนั้นเปิดกล้องสเตอริโอใต้น้ำสองตัว
เพื่อดูว่าฉลามจะเข้าปะทะตัวล่อหรือไม่
และเพราะว่าเราใช้สเตอริโอ
เราสามารถที่จะจับสถิติได้ว่า ฉลามตัวใหญ่แค่ไหน
มุมที่มันเข้ามา ความเร็วที่มันจากไป
และพฤติกรรมของมันว่าเป็นอย่างไร
จากการทำจริงๆ มากกว่าจากวิธีแบบนามธรรม
เพราะเราต้องการอนุรักษณ์วิธีการ ทางวิทยาศาสตร์
เราทำการทดลองกับตัวล่อควบคุม
ซึ่งเป็นตัวล่อยางเทียมสีดำ
เหมือนกับชุดว่ายน้ำสีดำทั่วๆ ไป
เทียบกับ สิ่งที่เราเรียกว่า
ตัวล่อ แซมส์ (SAMS) เทคโนโลยี
และผลที่ออกมาไม่ได้แค่น่าตื่นเต้น
แต่เข้าท่ามากๆ
และวันนี้ผมอยากจะให้คุณได้เห็นสักเล็กน้อย
ถึงการเข้าปะทะทั้งสองนั้น
เรามีฉลามเสือที่ยาวสี่เมตร
เข้ามายังตัวล่อสีดำ
ซึ่งมันได้พบเข้า
เมื่อนาทีครึ่งก่อน
ตอนนี้ฉลามตัวเดิมก็เข้ามา
หรือได้มาพบกับตัวล่อ แซมส์
ซึ่งเป็นตัวล่อ แซมส์ แบบพราง
ประมาณแปดนาทีก่อน
และมันใช้เวลาหกนาทีในการวนไปรอบๆ เพื่อทำการล่า
มองดูว่ามันดมอะไร สัมผัสอะไรได้บ้าง แต่ไม่อาจเห็นได้
และนี่เป็นการเข้ามาครั้งสุดท้าย
ฉลามขาวใหญ่มีความมั่นใจมากกว่าฉลามเสือ
และคุณจะเห็นว่าฉลามขาวใหญ่
เข้ามายังตัวล่อควบคุม
และชุดว่ายน้ำยางเทียมสีดำ
และตรงไปยังด้านล่าง
และขึ้นมา
และเข้าไปหา
ในทางตรงข้ามกับตัวล่อ แซมส์ เทคโนโลยี
นี่คืออันที่คาดเป็นทางๆ
ซึ่งมันเข้ามาสัมผัสมากกว่า
เข้ามาสำรวจมากกว่า
มันรู้สึกกังวลมากกว่า
และแสดงให้เห็นถึงความลังเล ที่จะเข้ามาตรงๆ และจากไป
(เสียงปรบมือ)
ดังนั้น มันสำคัญสำหรับเรา ที่การทดลองทั้งหมดถูกทำขึ้นอย่างอิสระ
และทางมหาวิทยาลัยก็ได้ทำการทดลอง
มันยังอยู่ในขั้นการทดลอง
มันยังต้องรอการตรวจสอบและยังรอการตีพิมพ์
มันสำคัญมากที่แนวคิดนี้
ถูกนำทางโดยวิทยาศาสตร์
จากมุมมองของฉลาม กระบวนการลดการโจมตี
เราคือบริษัทเทคโนโลยีชีวภาพ
เราจึงไม่ได้ทำชุดว่ายน้ำเอง
เราอนุญาตให้ผู้อื่นผลิต
แต่ผมคิดว่าคุณอาจสนใจ
ที่จะเห็นว่า แซมส์ เทคโนโลยี หน้าตาเป็นอย่างไร
เมื่อมันฝังอยู่ในชุดว่ายน้ำ
เป็นครั้งแรก สดๆ ทั่วโลก
(เสียงหัวเราะ)
ผมสามารถแสดงให้คุณดูว่าการปรับตัว ทางชีววิทยา
วิทยาศาสตร์และการออกแบบ หน้าตาเป็นอย่างไรในความจริง
เชิญ แซม นักโต้คลื่น
จากทางนี้ อยู่ไหนครับแซม
(เสียงปรบมือ)
และ อีดัวราโด
(เสียงปรบมือ)
ขอบคุณเพื่อน
ขอบคุณ
ขอบคุณมากครับท่านสุภาพบุรุษ (เสียบปรบมือ)
เอาล่ะ เราทำอะไรกันเนี่ย
ครับ สำหรับผมแล้ว แทนที่จะใช้กระดาษเปล่าๆ
และใช้วิทยาศาสตร์เป็นเครื่องมือสร้างสรรค์
เราได้ให้ความสนใจกับหลักฐานทางชีวภาพ
เราได้ให้ความสำคัญ
หลักฐานเกร็ดเรื่องราวของมนุษย์
และเราได้ใช้วิทยาศาสตร์เป็นเครื่องมือ
สำหรับการแปลผล
แปลอะไรบางอย่างที่ไม่ได้อยู่ตรงนั้นแต่แรก
เป็นอะไรบางอย่างที่เราสามารถใช้ เพื่อประโยชน์ต่อมนุษยชาติ
และมันทำผมทึ่งกับความคิดวิทยาศาสตร์นี้
ในฐานะที่เป็นเครื่องมือในการแปล มากกว่าจะเป็นสิ่งประดิษฐ์
เป็นสิ่งที่เราสามารถใช้กับอะไรได้ มากกมายกว่านี้
ในการค้นคว้าให้ได้มาซึ่งสิ่งประดิษฐ์
อย่างไรก็ดี ไม่ใช่พี่น้องตระกูลไรท์หรือ
ที่ค้นพบวิธีการบิน
หรือพวกเขาได้สังเกตความจริงทางชีวภาพ ของการบิน
และแปลมันอย่างเชิงกล เลียนแบบมัน
ในแบบที่คนสามารถใช้ได้
และด้วยชุดว่ายน้ำแสนธรรมดานี้
ใครจะรู้ ว่าชุดว่ายน้ำจะหน้าตาเป็นยังไร
ในอีกสองปี หรือห้าปี
หรือห้าสิบปี แต่ด้วยความคิดใหม่นี้
ผมเดาว่ามันมีโอกาสทีเดียว
ที่มันจะไม่เป็นสีดำล้วน
ขอบคุณครับ
(เสียงปรบมือ)