Hoe ziet een werkende moeder eruit?
Als je dat aan het internet vraagt, dan krijg je dit te zien.
Ook al is dit het resultaat
als je met een baby op schoot probeert te werken.
(Gelach)
Nee, dit is dus geen werkende moeder.
Het thema in deze foto's -- we gaan er heel wat bekijken --
het thema is: fantastisch natuurlijk licht,
dat, zoals we allemaal weten,
hét kenmerk is van elke Amerikaanse werkplek.
(Gelach)
Er zijn duizenden van dit soort plaatjes.
Voer de term 'werkende moeder' maar in op Google of een stockfoto site.
Het internet staat er vol mee, ze staan bij blogs en nieuwsberichten
en ik heb een obsessie met die foto's en de leugen die ze vertellen
en hoe ze ons geruststellen
dat het helemaal prima gaat met werkende jonge moeders in Amerika.
Maar het gaat niet goed.
Als land sturen we elk jaar miljoenen vrouwen weer aan het werk,
ongelofelijk en afschuwelijk kort na hun bevalling.
Dat is een moreel probleem,
maar ik ga je vandaag ook vertellen waarom het ook een economisch probleem is.
Ik ergerde me zo verschrikkelijk aan deze onrealistische foto's,
die totaal niet niet op mijn leven lijken,
dat ik onlangs besloot om er een parodie op te maken met een serie stockfoto's
die de wereld hopelijk zou gaan gebruiken
en die de onwezenlijke werkelijkheid laat zien van weer gaan werken
terwijl je baby's voedingsbron aan je lijf zit.
Ik laat je er twee van zien.
(Gelach)
Niemand zal denken 'geef haar een promotie',
als er borstvoeding door je jurk lekt tijdens een presentatie.
Zoals je ziet, staat er geen baby op deze foto,
want zo werkt het namelijk niet, tenminste niet voor de meeste moeders.
Wist je trouwens -- dit gaat je dag verpesten --
dat telkens als een wc wordt doorgespoeld,
de inhoud wordt verstoven en urenlang in de lucht blijft hangen?
Toch is dit voor veel werkende moeders de enige plek die ze overdag kunnen vinden
om eten te produceren voor hun pasgeboren baby's.
Ik stuurde een heel dozijn van dit soort dingen de wereld in.
Ik wilde een punt maken.
Ik wist niet dat ik daarmee ook een deur zou openen,
want volstrekte vreemden met allerlei verschillende achtergronden,
schrijven mij nu de hele tijd
om te vertellen hoe het is om weer aan het werk te gaan
al na een paar dagen of weken na de bevalling.
Tien van die verhalen zal ik hier vandaag vertellen.
Ze zijn waargebeurd, sommige zijn heel hard,
en geen van allen lijkt in de verste verte op dit plaatje.
Dit is het eerste.
"Ik was als militair in dienst bij een federale gevangenis.
Na het voor een keizersnede maximale verlof van 8 weken ging ik weer werken.
Een mannelijke collega ergerde zich eraan dat ik 'vakantie' had gehad,
dus hij opende met opzet de deur waarachter ik zat te kolven
en bleef in de deuropening staan met wat gevangenen achter hem."
De meeste verhalen die deze vrouwen, totale vreemden, aan mij sturen,
gaan eigenlijk helemaal niet over borstvoeding.
Een vrouw schreef me dit:
"Ik was bevallen van een tweeling en ging na 7 weken onbetaald verlof weer werken.
Emotioneel was ik totaal kapot.
Ik had ernstige bloedingen gehad tijdens de bevalling
en was enorm uitgescheurd, dus ik kon amper opstaan, zitten of lopen.
Mijn werkgever zei dat ik mijn vakantiedagen niet kon opnemen
omdat het begrotingstijd was."
Ik denk dat we dit soort situaties niet onder ogen zien
omdat dat ons zou schokken,
en als we geschokt raken dan moeten we er iets aan doen.
Dus we zien en geloven liever dit soort plaatjes.
Ik weet niet wat er echt aan de hand is op deze foto,
ik vind hem raar en een beetje eng.
(Gelach)
-- wat doet ze in hemelsnaam? --
Maar ik weet wat hij ons vertelt.
Hij vertelt ons dat alles prima is.
Deze werkende moeder, alle werkende moeders, hun baby's, allemaal prima.
Er is hier niets te zien.
Bovendien hebben die vrouwen ervoor gekozen,
dus het is ook helemaal niet ons probleem.
Dat 'kiezen' valt uiteen in twee delen.
Ten eerste wordt er gezegd dat vrouwen ervoor kiezen om te werken.
Dat is dus niet waar.
In Amerika zijn vrouwen vandaag de dag goed voor 47% van de arbeidsmarkt
en in 40% van de huishoudens in de VS is de vrouw de enige of eerste kostwinner.
Ons betaalde werk maakt deel uit, een groot deel, van de economische motor
en is essentieel voor het draaiend houden van onze gezinnen.
Op nationaal niveau is ons betaalde werk niet optioneel.
De tweede 'keuze' is dat vrouwen kiezen een kind te krijgen,
dus vrouwen moeten daar ook alleen de consequenties van aanvaarden.
Dat is zo'n opmerking die, als je haar langs hoort komen, wel logisch klinkt.
"Jouw baby is niet mijn schuld, ik was er echt niet bij hoor."
Maar die houding negeert een fundamentele waarheid,
namelijk dat onze voortplanting op nationale schaal niet optioneel is.
De baby's die vrouwen, onder wie veel werkende vrouwen, nu krijgen,
zijn de werkers, de kustbewakers,
en de belastingbetalers van morgen.
Onze voortplanting op nationaal niveau is niet optioneel.
Dit zijn geen keuzes.
Vrouwen moeten werken
en werkende vrouwen moeten kinderen krijgen.
Dus moeten we zorgen dat beide dingen tegelijk doen
tenminste haalbaar is, toch?
OK, tijd voor een korte quiz.
Welk percentage van de werkende vrouwen in Amerika
heeft geen recht op betaald zwangerschapsverlof?
88 procent.
88 procent van de werkende moeders
krijgt geen enkele minuut betaald verlof na de bevalling.
Dan gaan we door naar onbetaald verlof.
Dat bestaat in Amerika, het heet FMLA.
Het werkt niet, dat komt door de structuur.
Er zijn allerlei uitzonderingen,
waardoor de helft van de nieuwe moeders er niet voor in aanmerking komt.
Zo ziet dat eruit:
"Wij hebben onze zoon geadopteerd.
Toen ik werd gebeld, de dag dat hij geboren werd, moest ik vrij nemen.
Ik had er niet lang genoeg gewerkt om recht te hebben op FMLA,
dus ik kon geen gebruik maken van onbetaald verlof.
Toen ik vrij nam om mijn pasgeboren zoon te ontmoeten, verloor ik mijn baan."
Deze bedrijfsstockfoto's verbergen een andere realiteit, een andere laag.
Veel van de vrouwen die wel recht hebben op enkel dat onbetaalde verlof,
kunnen het zich niet eens veroorloven er al te veel van op te nemen.
Een verpleegster zei:
"Ik kreeg geen tijdelijke arbeidsongeschiktheidsuitkering,
want mijn zwangerschap werd gezien als een bestaande aandoening.
We gebruikten belastingteruggaves en de helft van ons spaargeld,
gedurende zes weken.
Langer hielden we dat niet vol.
Fysiek was dat moeilijk, maar emotioneel nog erger.
Maandenlang had ik het zo moeilijk zonder mijn zoon."
Dus deze beslissing om zo snel weer aan het werk te gaan
is een rationele, economische beslissing, gebaseerd op een financiële situatie,
maar fysiek is het vaak afschuwelijk, want een kind op de wereld zetten is beroerd.
Een serveerster zei tegen me:
"Na mijn eerste kind was ik vijf weken na de bevalling weer aan het werk.
Na mijn tweede moest ik een zware operatie ondergaan na de bevalling.
Dus ik wachtte zes weken voordat ik weer begon.
Ik had derdegraads scheuren."
23 procent van de werkende jonge moeders in Amerika
is binnen twee weken na de bevalling weer aan het werk.
"Tijdens mijn zwangerschap werkte ik achter de bar en als kok, 75 uur per week.
Mijn baby was nog geen maand en ik moest weer aan de slag,
voor 60 uur per week.
Een van mijn collega's kon zich maar 10 vrije dagen met haar baby veroorloven."
Dit is natuurlijk niet enkel een verhaal van economische en fysieke gevolgen.
De geboorte van een kind is ook een enorme psychologische ervaring.
Een lerares vertelde me:
"Acht weken na de geboorte van mijn zoon ging ik weer werken.
Ik had altijd al angstaanvallen,
maar de aanvallen die ik kreeg voordat ik weer ging werken, waren ondraaglijk."
Statistisch gezien, hoe korter het verlof,
hoe groter de kans dat de moeder last krijgt van postnatale stoornissen,
zoals depressies en angstaanvallen.
En van de vele mogelijke gevolgen van die stoornissen
staat zelfmoord op de tweede plaats van meest voorkomende doodsoorzaken
bij vrouwen in het eerste jaar na de bevalling.
En dan het volgende verhaal --
Ik heb deze vrouw nooit ontmoet, maar ik heb hier veel moeite mee.
"Ik heb een gevoel van enorm verdriet en woede,
omdat ik een essentiële, onvervangbare en vormende tijd met mijn zoon heb gemist.
Ik was helemaal kapot van de bevalling en de geboorte.
Ik herinner me het maandenlange gekrijs: krampen zeiden ze.
Ik was zo wanhopig.
Elke ochtend vroeg ik me af hoelang ik nog zo verder kon.
Ik mocht mijn baby meenemen naar het werk.
Ik deed de deur van mijn kantoor dicht en wiegde en suste
en smeekte hem te stoppen met huilen, opdat ik geen problemen zou krijgen.
Ik verstopte me elke dag achter die deur
en huilde terwijl hij krijste.
Ik huilde in de wc terwijl ik het kolfapparaat afspoelde.
Elke dag huilde ik, onderweg naar het werk en onderweg naar huis.
Ik beloofde mijn baas dat ik het werk dat ik niet had afgekregen
's avonds thuis zou inhalen.
Ik dacht: er is iets mis met mij, dat ik dit niet kan."
Dus dat zijn de moeders.
En de baby's?
Als land, kunnen de miljoenen baby's die werkende moeders ieder jaar krijgen
ons iets schelen?
Ik vind van niet.
Niet voordat ze gaan werken en belasting betalen en in dienst gaan.
We zien ze wel over 18 jaar
en hoe ze daar moeten komen, is min of meer aan hen.
En dat weet ik ondere andere
omdat baby's die 12 of meer weken bij hun moeder thuis zijn
meer kans hebben dat ze hun inentingen en controles krijgen in het eerste jaar,
dus die baby's zijn beter beschermd tegen dodelijke en invaliderende ziektes.
Maar die zaken blijven verborgen op dit soort foto's.
Amerika heeft een boodschap voor werkende moeders en hun baby's:
de tijd die je samen krijgt, daar moet je dankbaar voor zijn
en je bent een last voor de economie en je werkgever.
Dat idee van dankbaarheid komt terug in veel van de verhalen.
Een vrouw vertelde me:
"Acht weken na mijn keizersnee ging ik weer werken, want mijn man was werkloos.
Zonder mij ging het niet goed met mijn dochter.
Ze wou geen fles.
Ze begon af te vallen.
Gelukkig was mijn manager heel begripvol.
Mijn moeder mocht de baby,
die toen aan het zuurstof en een monitor lag,
vier keer per dienst brengen, zodat ik haar kon voeden."
Er zijn een paar landen in de wereld
waar nieuwe moeders geen betaald verlof krijgen van de overheid.
Wil je weten welke dat zijn?
De eerste acht zijn goed voor acht miljoen inwoners in totaal.
Dat zijn Papua Nieuw Guinea, Suriname en de kleine eilandstaatjes
Micronesië, Marshall eilanden, Nauru, Niue, Palau en Tonga.
Nummer negen is de Verenigde Staten van Amerika,
met 320 miljoen mensen.
Oh, dat is het.
Dat zijn ze allemaal.
Elke andere economie op de aarde
heeft een of ander systeem van betaald verlof
voor de mensen die het werk doen voor de toekomst van die landen.
Maar wij zeggen: "Dat kunnen we echt niet doen."
Wij laten dit probleem over aan de markt
en staan te juichen als grote bedrijven nog meer betaald verlof bieden
aan vrouwen die al de hoogste opleiding en de hoogste salarissen hadden.
Weet je nog van die 88 procent?
De vrouwen met gemiddelde tot lage inkomens horen daar niet bij.
We weten dat deze aanpak
enorme economische, financiële, fysieke en emotionele kosten met zich meebrengt.
Wij hebben besloten -- besloten, niet per ongeluk --
om die kosten direct door te sluizen naar werkende moeders en hun baby's.
We weten dat het prijskaartje hoger is voor vrouwen met lage inkomens
en dus onevenredig voor donkere vrouwen.
We leggen ze toch bij hen neer.
Dit alles is de schande van Amerika.
Maar ook een risico voor Amerika.
Want wat zou er gebeuren
als al deze individuele zogenaamde keuzes om een kind te krijgen
zouden veranderen in individuele keuzes om geen kinderen te krijgen.
Een vrouw zei tegen me:
"Moeder worden is zwaar, het zou niet zo traumatisch moeten zijn.
Als we het nu over gezinsuitbreiding hebben,
denken we met name aan hoeveel tijd ik heb om voor mezelf en de baby te zorgen.
Als we het bij een tweede net als bij de eerste zouden moeten doen,
hielden we het misschien wel bij één kind."
Het geboortecijfer dat nodig is om de Amerikaanse bevolking op pijl te houden,
is 2,1 per vrouw.
We zitten vandaag de dag op 1,86 in Amerika.
Vrouwen moeten kinderen krijgen
en we zijn werkende vrouwen actief aan het ontmoedigen om dat te doen.
Wat zou er gebeuren met de arbeidsmarkt, met innovatie, het BNP,
als een voor een, alle werkende moeders in dit land zouden beslissen
dat ze het niet aankunnen om meer dan één kind te krijgen?
Ik ben hier vandaag om slechts één idee te verspreiden,
en je weet denk ik al wel wat het is.
Het is de hoogste tijd voor het machtigste land ter wereld
om door de overheid betaald verlof te bieden
aan de mensen die werken voor de toekomst van dit land
en aan de kinderen die staan voor die toekomst.
Geboorte van baby's is een openbaar belang.
Dit verlof moet worden gesubsidieerd door de overheid.
Zonder uitzonderingen voor kleine bedrijven, arbeidsduur of zelfstandigen.
De partners moeten het onderling kunnen verdelen.
Ik heb vandaag veel gepraat over moeders,
maar het delen van de opvoeding is ook zo belangrijk.
Er zou nooit meer een vrouw aan het werk moeten hoeven gaan,
terwijl ze strompelt en bloedt.
Geen enkel gezin zou nog zijn spaarrekening moeten plunderen
om een paar dagen rust, herstel en binding te kopen.
Geen enkele tere baby
zou nog direct van de couveuse naar de crèche moeten gaan
omdat zijn ouders al hun vrije dagen op de afdeling neonatologie zaten.
Geen enkel gezin zou nog te horen moeten krijgen dat de botsing
van die twee essentiële taken, hun werk en hun ouderschap,
volledig hun probleem is.
De crux is dat als dit een nieuw gezin overkomt, het heel veel energie vergt,
en een gezin met een baby is financieel kwetsbaarder
dan het ooit is geweest,
dus een jonge moeder kan het zich niet veroorloven
om voor zichzelf op te komen.
Maar wij hebben allemaal een stem.
Ik heb het kinderen krijgen achter de rug,
maar jij krijgt misschien nog kinderen,
of de jouwe zijn al opgegroeid,
of je krijgt geen kinderen.
Dat zou niet uit moeten maken.
We moeten dit niet langer wegzetten als een probleem van moeders of van vrouwen.
Het is een Amerikaans probleem.
We moeten ophouden met het geloven van de leugen die deze foto's laten zien.
Ze mogen ons niet langer geruststellen.
We kunnen niet langer accepteren 'dat dit niet zou kunnen',
terwijl we zien dat het in de rest van de wereld wel kan.
We moeten onderkennen dat deze Amerikaanse realiteit
onterend en gevaarlijk is voor onszelf.
Want dit is niet,
dit is niet,
en dit is niet, hoe een werkende moeder eruit ziet.
(Applaus)