Ik moet iets bekennen.
Ik ben verslaafd aan het avontuur.
Als klein jongetje
keek ik liever naar buiten,
naar de vogels in de bomen en naar de hemel,
in plaats van naar het tweedimensionale,
met krijt besmeurde schoolbord, waar de tijd stilstaat
en soms zelfs doodgaat.
De onderwijzers dachten dat ik iets mankeerde omdat ik niet oplette.
Maar ze konden niks vinden,
behalve dat ik dyslectisch was omdat ik linkshandig ben.
Ze vroegen zich alleen niet af of ik nieuwsgierig was.
Voor mij staat nieuwsgierigheid
voor onze verbondenheid
met de wereld, met het universum.
Dat je ziet wat zich achter een stuk koraal of een boom bevindt.
Dat we nieuwsgierig zijn naar onze omgeving en ook naar onszelf.
Het is mijn ultieme droom
om de oceanen van Mars te onderzoeken.
Maar zolang we nog niet naar Mars kunnen,
denk ik dat onze oceanen nog steeds heel wat geheimen herbergen.
Het komt erop neer dat,
als je de aarde beschouwt als een oase in de ruimte,
waarvan maar een deel bewoonbaar is,
de oceanen 3,4 miljard kubieke kilometer ruimte innemen,
en daarvan hebben we nog geen 5% verkend.
Ik kijk ernaar en denk:
we hebben de instrumenten om dieper, langer en verder te duiken,
onderzeeboten, onderwater-robots en scuba-duikuitrusting.
Maar als we het laatste onontdekte gebied op aarde
willen verkennen, moeten we er gaan wonen.
We moeten een boshut bouwen
op de bodem van de zee.
Nieuwsgierigheid dreef me ertoe
om een TED-prijswinnaar op te zoeken:
Dr. Sylvia Earle.
Misschien kennen jullie haar.
Twee jaar geleden postte ze
bij het laatste diepzeelaboratorium in een poging om het te redden.
Ze begon een petitie
om het te behouden en niet aan land te brengen.
Ooit lagen er zo'n 12 wetenschappelijke laboratoria op de zeebodem.
Daarvan is er nog maar één over.
Het ligt 15 kilometer buiten de kust op een diepte van 20 meter.
Het heet Aquarius.
In zekere zin is Aquarius
een dinosaurus,
een oude robot, vastgeketend op de zeebodem,
een watermonster.
In zekere zin is het een erfenis.
Door mijn verblijf besefte ik dat ik niet veel tijd heb
om te ervaren
hoe het is om een aquanaut te worden.
Toen we er na maanden zwoegen en twee jaar voorbereiding naartoe zwommen,
lag Aquarius op ons te wachten.
We voelden ons welkom, alsof we een nieuw huis betraden.
We waren niet naar Aquarius gegaan om er te wonen en binnen te blijven.
We wilden niet in een soort schoolbus gaan wonen
maar ervaren hoe het is om alle tijd te hebben
om buiten op onderzoek te gaan
en meer over het laatste pioniersgebied op Aarde te weten te komen.
We kregen bezoek van megafauna.
De gevlekte adelaarsrog komt veel voor in de oceaan.
Waarom is dat zo belangrijk?
Waarom laat ik deze foto zien?
Omdat hij zijn vrienden meenam.
Stuk voor stuk diepzeedieren die nieuwsgierig naar ons waren:
vreemdelingen die in de buurt waren komen wonen
en dingen met plankton deden.
We bestudeerden allerlei soorten dieren.
Ze kwamen steeds dichter bij ons.
Omdat tijd geen rol speelde,
begonnen de bewoners van het koraalrif aan ons te wennen.
Diepzeedieren zijn meestal onderweg, maar nu stopten ze.
Dit dier in het bijzonder
zwom 31 dagen lang rond de Aquarius.
Missie 31 ging niet zozeer
over het breken van een record,
als wel over de relatie tussen de mens en de oceaan.
Omdat we alle tijd hadden,
konden we dieren als haaien en baarzen in scholen bestuderen,
zoals we nog nooit hadden gezien.
Het waren net honden en katten die goed met elkaar omgingen.
We konden zelfs contact maken met dieren die veel groter waren dan wij.
Zoals deze met uitsterven bedreigde reuzenbaars,
die alleen nog voorkomt in de Florida Keys.
Net als elke buurman die na een tijdje moe wordt,
blafte de reuzenbaars naar ons.
Het geblaf is zo hard dat zijn prooi erdoor wordt verdoofd
voordat hij in een oogwenk wordt opgezogen.
Voor ons een teken om terug te keren naar ons woonverblijf en hem met rust te laten.
Het was ons niet alleen te doen om het avontuur.
Onze missie had ook een serieuze kant.
We deden wetenschappelijk onderzoek, en omdat we alle tijd hadden,
konden we in 31 dagen meer dan drie jaar onderzoek doen.
We maakten gebruik van een PAM:
--even kijken of ik het juist heb--
een Pulse Amplitude Modulated Fluorometer.
Onze wetenschappers van FYU, MIT,
en Northeastern University,
konden ermee meten wat koraalriffen doen
als we er niet bij zijn.
Een PAM-fluorometer
meet de fluorescentie van koralen
in relatie tot vervuilende stoffen,
en ook zaken die met klimaatverandering te maken hebben.
We gebruikten de allernieuwste instrumenten,
zoals deze sonde, die ik de 'sponsproctoloog' noem.
De sonde bepaalt het tempo van de stofwisseling
van in dit geval een vaasspons,
een van de oudste sponssoorten in de oceaan.
Hij laat ons zien wat er onder water gebeurt
op het gebied van klimaatverandering,
en wat voor gevolgen dat voor ons heeft.
We keken ook naar het gedrag van roofdieren en hun prooi,
een interessant onderwerp.
Als we sommige roofdieren die op de koraalriffen leven, weghalen,
gedragen de prooidieren zich heel anders.
We observeerden
dat ze het koraal niet langer schoonhielden
door vlug stukjes alg te pakken en dan weer in hun hol te kruipen,
maar dat ze zich gingen verspreiden en van het koraal verdwenen.
In die 31 dagen
schreven we 10 wetenschappelijke artikelen
over elk van deze onderwerpen.
Bij 'avontuur' draait het niet alleen om kennis vergaren,
maar ook om het delen van die kennis.
Dankzij enkele ingenieurs van het MIT
hadden we een prototype van een camera, de Edgertronic,
om videobeelden in slow-motion vast te leggen:
met een snelheid van 20.000 beelden per seconde.
Met een klein doosje, dat 3000 dollar kost.
Iedereen kan er een kopen.
Zo'n camera geeft ons een inzicht
in het gedrag van gewone dieren,
wat voor ons niet waarneembaar is.
Ik zal met een filmpje laten zien wat de camera allemaal kan.
Je kunt de zijdeachtige luchtbellen uit onze helmen zien opstijgen.
Het geeft ons een beeld
van dieren waar we 31 dagen lang vlak naast leefden,
en waar we normaal gesproken geen acht op zouden slaan,
zoals heremietkreeften.
Het is niet altijd makkelijk om een stukje techniek
dat niet voor de oceaan is ontworpen, te gebruiken.
Soms moesten we de camera ondersteboven houden,
of hem naar het laboratorium terughalen,
en de aan-en uitknop vanuit het laboratorium bedienen.
Wat levert het ons op?
Het vooruitzicht op een wetenschappelijk en technisch onderbouwde analyse
van het meest wonderbaarlijke gedrag dat door het menselijk oog niet te zien is.
Bij voorbeeld van de bidsprinkhaankreeft,
die zijn prooi probeert te vangen in ongeveer 0,3 seconden.
Met de kracht van een .22 kaliber kogel.
Het is onmogelijk om met het blote oog een kogel in de lucht te zien.
Nu kunnen we dingen zien,
zoals deze kerstboomwormen met uitwaaierende tentakelkronen,
wat het oog niet kan waarnemen.
Of zoals hier,
een vis die zand uitbraakt.
Dit is een zeilvindoktersvis.
Als je er zonder de camera naar kijkt,
kun je het wuiven van de vinnen niet zien,
omdat hij zo snel beweegt.
Een van de kostbaarste geschenken onder water
was dat we over WiFi konden beschikken.
31 dagen lang waren we vanaf de zeebodem
zonder tijdvertraging met de wereld verbonden,
en konden we onze ervaringen delen.
Hier ben ik aan het Skypen
met een van de 6 continenten en enkele van de 70.000 studenten
met wie we dagelijks in contact stonden.
Deze foto heb ik onder water met mijn smartphone genomen.
Het is een reuzenbaars op de bodem van de zee.
Zo iets hadden we nog nooit gezien.
Ik droom van de dag
dat we onderwatersteden hebben, en dat we heel misschien,
als we de grenzen aan kennis en avontuur kunnen overschrijden,
en als we die kennis met anderen kunnen delen,
allerlei problemen kunnen oplossen.
Mijn opa zei altijd: "Mensen beschermen waar ze van houden."
En mijn vader zei: "Hoe kunnen mensen iets beschermen wat ze niet begrijpen?"
Ik denk daar mijn hele leven over na.
Niets is onmogelijk.
We moeten dromen en creatief zijn,
en we hebben avontuur nodig om in de donkerste dagen wonderen te verrichten.
Of het nu gaat om klimaatverandering,
het uitroeien van armoede,
of het teruggeven aan nieuwe generaties van wat wij vanzelfsprekend vinden.
Het gaat om het avontuur.
Wie weet, misschien komen er onderwatersteden,
en misschien zijn sommigen van jullie de toekomstige aquanauten.
Hartelijk dank.
(Applaus)