Chris Anderson: De rechten van burgers,
de toekomst van het internet.
Ik heet hem graag welkom op het TED-podium,
de man achter die onthullingen,
Ed Snowden.
(Applaus)
Ed bevindt zich op een afgelegen plek ergens in Rusland
en bestuurt deze bot vanaf zijn laptop
zodat hij kan zien wat de bot kan zien.
Ed, welkom op het TED-podium.
Wat kan je eigenlijk zien?
Edward Snowden: Ha, ik zie iedereen.
Fantastisch.
(Gelach)
CA: Ed, enkele vragen voor jou.
Je krijgt allerlei etiketten, de jongste maanden.
Ze noemen je een klokkenluider, een verrader, een held.
Hoe zou je jezelf beschrijven?
ES: Weet je, alle betrokkenen in dit debat
worstelen met mij en mijn persoonlijkheid
en hoe ze mij moeten beschrijven.
Mij lijkt dat niet het probleem waar we ons het hoofd over moeten breken.
Wie ik ben, doet echt niet ter zake.
Als ik de slechtste mens ter wereld ben,
mag je me haten en dat is het dan.
Waar het echt om gaat, zijn de problemen.
Het gaat erom welke soort regering we willen,
welk soort internet,
welke soort relatie tussen mens en maatschappij.
Ik hoop dat het debat die richting zal uitgaan.
Mettertijd hebben we dat zien toenemen.
Als ik mezelf zou beschrijven,
zou ik geen woorden als 'held' gebruiken, of 'patriot', of 'verrader'.
Ik zou mezelf Amerikaan en burger noemen,
net als iedereen.
CA: Gewoon wat context
voor wie het hele verhaal niet kent --
(Applaus) --
een jaar geleden werkte je in Hawaii
als consultant voor de NSA.
Als systeemadministrator had je toegang tot hun systemen.
Je begon vertrouwelijke documenten te onthullen.
aan enkele zorgvuldig gekozen journalisten.
Dat leidde tot de onthullingen van juni.
Wat was je drijfveer?
ES: Weet je,
toen ik in Hawaii zat,
en de jaren ervoor, toen ik voor de inlichtingendienst werkte,
zag ik een hoop dingen die me verontrustten.
De inlichtingendiensten doen veel goed werk,
noodzakelijke dingen
die goed zijn voor iedereen.
Maar er zijn ook dingen die te ver gaan.
Die dingen zouden niet mogen gebeuren.
Er werden in het geheim beslissingen genomen
zonder medeweten of toestemming van het publiek
en zonder dat onze vertegenwoordigers in de overheid
weet hadden van deze programma's.
Toen ik het echt lastig kreeg met deze zaken,
dacht ik bij mezelf:
hoe kan ik dit zo verantwoordelijk mogelijk doen,
met maximale baat voor de gemeenschap
en minimale risico's?
Van de oplossingen die ik kon bedenken --
van het Congres aanspreken,
dat geen wetten had,
geen wettelijke bescherming
voor een gewone werknemer,
een zelfstandige in de inlichtingendienst zoals ik.
Het risico was dat ik samen met de informatie begraven zou worden
en dat het publiek het nooit te weten zou komen.
Maar het Eerste Amendement van de grondwet van de VS
waarborgt de vrije pers, en daar is een goede reden voor:
een kritische pers kan
de regering uitdagen en prikkelen,
maar er ook mee samenwerken,
dialogeren en debatteren over hoe we
het publiek kunnen informeren over belangrijke zaken
zonder de nationale veiligheid in het gedrang te brengen.
Door samen te werken met journalisten,
door al mijn informatie terug te geven aan het Amerikaanse volk,
in plaats van op mezelf te vertrouwen
voor de beslissingen over de publicatie,
kregen we een stevig debat
met groot engagement van de overheid.
Dat kwam volgens mij iedereen ten goede.
De risico's waarmee gedreigd werd,
de risico's die werden opgeblazen door de overheid,
hebben zich niet voorgedaan.
We hebben geen enkel voorbeeld gezien,
niet één, van specifieke schade.
Daarom heb ik vrede met mijn beslissingen.
CA: Laten we het publiek
een paar voorbeelden tonen van wat je hebt onthuld.
Kunnen we een dia zien?
Ed, ik weet niet of je het ziet.
De dia's zijn hier.
Dit is een dia over het PRISM-programma.
Kan je het publiek vertellen
wat hier werd onthuld?
ES: De beste manier om PRISM te begrijpen,
is om eerst uit te leggen
wat PRISM niet is.
Het debat hier in de VS draaide meestal om metadata.
Ze zeiden: het zijn maar metadata.
Ze hebben het over een specifieke wettelijke toelating,
Hoofdstuk 215 van de Patriot Act.
Die laat afluisteren toe zonder gerechtelijk bevel,
massaal toezicht op de telefoongegevens van het hele land, dat soort dingen --
met wie je praat,
wanneer je met hen praat, je reisbestemmingen.
Dat zijn allemaal metadata.
PRISM gaat over de inhoud.
Het is een programma waardoor de overheid
Amerikaanse bedrijven kon dwingen
om voor haar te werken
en het vuile werk van de NSA op te knappen.
Hoewel sommige bedrijven zich daartegen verzetten,
en sommige bedrijven
-- onder meer Yahoo --
ze voor de rechtbank aanvochten, verloren ze allemaal,
want het kwam nooit voor een openbare rechtbank.
Het kwam alleen voor een geheime rechtbank.
Wat we zagen --
en een erg zorgwekkend aspect van het PRISM-programma,
is dat de overheid van de VS benadrukte
dat 15 rechters van hogere rechtbanken
deze programma's verifieerden en wettelijk bevonden.
Wat ze er niet bij vertellen,
is dat het geheime rechters zijn
in een geheime rechtbank,
op basis van geheime interpretaties van het recht,
die 34.000 verzoeken tot onderzoek verifieerden
in 33 jaar tijd,
en in die 33 jaar
maar 11 verzoeken van de overheid afwees.
Dat zijn niet de mensen die we willen laten beslissen over de rol
van VS-bedrijven in een vrij en open internet.
CA: De dia die we hier tonen,
geeft de data weer wanneer
technologiebedrijven, internetbedrijven
in het programma zouden zijn gestapt,
en wanneer de inzameling van hun gegevens begon.
Zij ontkennen samenwerking met de NSA.
Hoe heeft de NSA die gegevens verzameld?
ES: De eigen dia's van de NSA
hebben het over rechtstreekse toegang.
Wat dat betekent voor een NSA-analist,
iemand zoals ik, die zich als informatie-analist
bezighield met Chinese cyberhackers en zo,
in Hawaii,
is dat die gegevens
rechtstreeks van hun servers komen.
Het betekent niet
dat er een groep bedrijfsvertegenwoordigers
in een rokerig achterkamertje
met hun maatjes van de NSA schimmige deals sluiten
over hoe ze dit gaan weggeven.
Elk bedrijf doet het op zijn manier.
Sommige zijn verantwoordelijk.
Sommige zijn wat minder verantwoordelijk.
Het komt er altijd op neer
dat als het gaat om hoe de informatie is gegeven,
de informatie van de bedrijven zelf komt.
Ze is niet gestolen.
Je moet één ding goed onthouden:
hoewel bedrijven zich verzetten,
hoewel ze eisen stelden
- "Dit moet via een gerechtelijk bevel,
dit moet
met een soort wettelijkheidstoetsing,
een basis voor de overdracht
van de gebruikersgegevens,"
toch zagen we vorig jaar verhalen in de Washington Post
die niet zoveel weerklank kregen als het PRISM-verhaal,
over de NSA die inbrak in datacenter-communicatie
van Google naar zichzelf
en van Yahoo naar zichzelf.
Dus zelfs als bedrijven meewerken,
niet helemaal vrijwillig maar hopelijk wel wettelijk,
met de NSA,
dan volstaat dat nog niet voor de NSA.
En daarom moeten onze bedrijven
hard werken
om te garanderen dat ze zullen instaan
voor de belangen van de gebruikers
en voor hun rechten.
Het afgelopen jaar
zagen we bedrijven die genoemd zijn
op de PRISM-dia's
daar grote inspanningen voor doen.
Ik moedig hen daar graag bij aan.
CA: Wat moeten ze nog meer doen?
ES: Het belangrijkste dat een internetbedrijf
in Amerika vandaag kan doen,
zonder advocaten te raadplegen,
om de rechten van gebruikers wereldwijd te beschermen,
is om SSL-encryptie toe te passen
op elke pagina die je bezoekt.
Dat is belangrijk omdat het vandaag zo is dat
als jij op Amazon.com een exemplaar van '1984' bekijkt,
de NSA daar een registratie van kan zien,
de Russische inlichtingendienst ook,
de Chinese inlichtingendienst,
de Franse, de Duitse,
die van Andorra.
Ze zien het allemaal omdat het niet versleuteld is.
De bibliotheek van de wereld: Amazon.com.
Maar niet alleen wordt encryptie niet standaard ondersteund,
je kan er evenmin voor kiezen
als je door de boeken bladert.
Dat moeten we veranderen,
niet alleen voor Amazon, ze zijn geen zondebok,
maar ze zijn een goed voorbeeld.
Alle bedrijven moeten overgaan
naar encryptie als standaardinstelling
voor alle gebruikers die niets hebben ondernomen
of die geen eigen methode hebben gekozen.
Dat zal de privacy verhogen en de rechten van mensen wereldwijd.
CA: Ed, kom even mee naar deze kant van het podium.
Ik wil je deze dia hier tonen. (Applaus)
Dit programma heet 'Grenzeloze informant'.
Wat is dat?
ES: Je moet het de NSA nageven
dat ze gepaste namen uitkiest.
Dit is één van mijn favoriete NSA-schuilnamen.
'Grenzeloze informant'
is een programma dat de NSA verborgen hield voor het Congres.
Het Congres had de NSA eerder gevraagd
of ze in staat waren
om zelfs maar een ruw cijfer te geven
over hoeveel Amerikaanse communicaties
er onderschept werden.
Ze zeiden van niet. Ze zeiden:
die statistieken hebben we niet, en die kunnen we niet hebben.
We kunnen jullie niet zeggen hoeveel communicaties
we wereldwijd onderscheppen,
want dat zou een inbreuk op je privacy zijn.
Ik waardeer dat gevoel bij hen,
maar als je deze dia bekijkt, hebben ze in werkelijkheid
niet alleen de mogelijkheid,
want die bestaat al.
Die is al voorhanden.
De NSA heeft haar eigen interne dataformaat
dat beide kanten van een communicatie opvolgt.
Als dat zegt
dat er één uit Amerika komt,
dan kunnen ze ook vertellen hoeveel communicaties er zijn
en wel vandaag, nu.
'Grenzeloze informant' vertelt ons
dat er meer communicaties worden onderschept
in Amerika over Amerikanen
dan in Rusland over Russen.
Volgens mij is dat niet waar een inlichtingendienst
naar zou moeten streven.
CA: Ed, er kwam een verhaal uit in de Washington Post,
alweer op basis van jouw data.
De titel is:
"De NSA schond de privacyregels
duizenden keren per jaar."
Vertel ons daar wat over."
ES: We hoorden vorig jaar bij het getuigenis voor het Congres -
het was verbluffend voor iemand als ik,
die van de NSA kwam
en de interne documenten heeft gezien,
weet wat erin staat,
om ambtenaren onder ede te zien getuigen
dat er geen misbruiken waren geweest,
geen schendingen van de NSA-regels,
terwijl we wisten dat dit verhaal er zat aan te komen.
Maar het is vooral interessant
dat de NSA haar eigen regels en wetten schond,
duizenden keren per jaar.
Inclusief één geval --
van die 2.776 keer --
waarbij het meer dan 3.000 mensen betrof.
Een andere keer onderschepten ze per abuis alle telefoongesprekken in Washington.
Wat verbluffend is aan dit rapport, dat weinig aandacht kreeg,
is het feit dat er niet alleen 2.776 inbreuken waren,
maar dat de voorzitter van het Senaatscomité,
Dianne Feinstein, dit rapport pas onder ogen kreeg
toen de Washington Post haar contacteerde
en vroeg om commentaar.
Zij vroeg een kopie op bij de NSA,
die ze ontving,
maar ze had het nooit eerder gezien.
Wat zegt dat over het toezicht
op Amerikaanse inlichtingendiensten
als de voorzitter van het Senaatscomité
geen idee heeft dat de regels jaarlijks duizenden keren geschonden worden?
CA: Ed, één reactie op dit hele debat is dit:
waarom moeten we ons wat aantrekken
van al die controles?
Als je niets fout hebt gedaan,
moet je je nergens zorgen om maken.
Wat is er mis met dat standpunt?
ES: Om te beginnen
geef je je rechten op.
Je zegt:
ik denk niet dat ik ze zal nodig hebben,
dus ik vertrouw er maar op.
Weg ermee. Heeft geen belang.
Die jongens weten waar ze mee bezig zijn.
Je rechten zijn belangrijk
omdat je nooit weet wanneer je ze nodig zal hebben.
Verder dan dat is het ook deel van onze culturele identiteit,
niet alleen in Amerika,
maar in Westerse maatschappijen en democratieën overal ter wereld.
Mensen moeten de telefoon kunnen opnemen
en hun familie bellen,
mensen moeten een sms kunnen sturen
naar hun geliefden,
mensen moeten online een boek kunnen kopen,
met de trein kunnen reizen,
een vlucht kunnen boeken
zonder zich af te vragen
hoe dat eruit ziet voor een overheidsagent,
misschien zelfs niet van je eigen overheid,
over vele jaren,
hoe dat fout kan worden geïnterpreteerd
en wat ze van je intenties zullen denken.
We hebben recht op privacy.
Gerechtelijke bevelen moeten steunen op een gegrond vermoeden
betreffende specifieke individuen,
omdat we beseffen dat als we aan iemand,
aan welke overheid dan ook,
het geheel van de menselijke communicaties toevertrouwen,
in het geheim en zonder toezicht,
dit een te grote verleiding is om er de ogen voor te sluiten.
CA: Sommige mensen zijn woest om wat je hebt gedaan.
Ik hoorde recent een citaat van Dick Cheney
die zei dat Julian Assange een vlooienbeet was,
maar Edward Snowden de leeuw die het hoofd van de hond afbeet.
Hij denkt dat je schuldig bent
aan één van de ergste daden van verraad
in de Amerikaanse geschiedenis.
Wat zeg je tegen mensen die er zo over denken?
ES: Dick Cheney is echt een geval apart.
(Gelach) (Applaus)
Dankuwel. (Gelach)
Ik vind het verbluffend, want in de periode
waarin Julian Assange met zijn beste werk bezig was,
zei Dick Cheney
dat hij overheden over de hele wereld ten val zou brengen,
dat de hemel in vuur zou ontsteken
en de zeeën zouden overkoken.
En nu zegt hij dat het een vlooienbeet is.
Laten we ze dus met een korreltje zout nemen,
die overtrokken claims over schade aan de nationale veiligheid
van dat soort overheidsmensen.
Maar laten we even aannemen dat deze mensen dit echt geloven.
Ik zou zeggen dat ze
een beperkt begrip hebben van nationale veiligheid.
De prerogatieven van mensen als Dick Cheney
zorgen niet voor de veiligheid van de natie.
Het openbare belang is niet altijd hetzelfde
als het nationale belang.
Ten oorlog trekken tegen mensen die onze vijand niet zijn
in landen die geen bedreiging vormen
maakt ons niet veilig,
en dat geldt voor Irak
en voor het internet.
Het internet is niet de vijand.
Onze economie is niet de vijand.
Amerikaanse bedrijven, Chinese bedrijven,
alle andere bedrijven
zijn deel van onze maatschappij.
Ze zijn deel van onze verbonden wereld.
Er zijn broederschapsbanden die ons verbinden.
Als we die banden verbreken
door de normen te ondermijnen, de veiligheid,
de gedragscode
waarvan alle naties en burgers ter wereld
verwachten dat we ze naleven.
CA: Maar de beschuldiging luidt
dat je 1,7 miljoen documenten hebt gestolen.
Blijkbaar zijn er maar een paar honderd al gedeeld met journalisten.
Komen er nog meer onthullingen aan?
ES: Er komen zeker nog meer onthullingen aan.
Ik denk dat het overduidelijk is
dat de allerbelangrijkste verslaggeving
nog moet komen.
CA: Kom even hier, ik wil je iets vragen
over deze onthulling in het bijzonder.
Kijk hier even naar.
Dit is een verhaal dat voor vele techies in de zaal
hét meest schokkende is
dat ze de afgelopen maanden hebben gehoord.
Het programma heet Bullrun (Stierenloop).
Kan je uitleggen wat het is?
ES: Bullrun -- en ook hier
moeten we de NSA danken voor haar openhartigheid --
is een programma dat vernoemd is naar een veldslag in de Burgeroorlog.
De Britse evenknie is Edgehill,
een Britse veldslag uit de burgeroorlog.
Ik denk dat ze het zo noemden
omdat het tegen onze eigen infrastructuur gericht is.
Dit zijn programma's waarbij de NSA
bewust bedrijfspartners misleidt.
Ze zeggen bedrijfspartners
dat dit veilige normen zijn.
Ze zeggen: we moeten met je samenwerken
om je systemen te beveiligen,
maar eigenlijk geven ze slecht advies
aan deze bedrijven, waardoor de veiligheid van hun diensten daalt.
Ze bouwen achterpoortjes in
die niet alleen de NSA kan gebruiken:
iedereen die tijd en geld heeft
om ze te onderzoeken en te vinden
kan ze gebruiken om zich toegang te verschaffen
tot de communicatie van de wereld.
Dat is echt gevaarlijk.
Als we ook maar één norm verliezen,
als we het vertrouwen verliezen van iets als SSL,
dat een specifiek doelwit was van het Bullrun-programma,
dan zal de hele wereld een onveiliger plek worden.
We zullen onze banken
en onze bedrijven niet meer kunnen contacteren,
zonder ons zorgen te maken dat iemand die communicatie monitort
of ze voor eigen doeleinden misbruikt.
CA: En diezelfde beslissingen stellen Amerika
ook bloot aan mogelijke cyberaanvallen
uit andere bronnen?
ES: Absoluut.
Eén van de problemen,
van de gevaarlijke erfenissen
van het tijdperk na 9/11,
is dat de NSA traditioneel twee petjes op heeft.
Ze hebben de leiding over offensieve operaties,
hacking, dus,
maar ze leiden ook defensieve operaties.
Traditioneel gaven ze altijd prioriteit aan de verdediging boven de aanval.
Het principe was dat Amerikaanse geheimen gewoon meer waard zijn.
Als we een Chinees bedrijf hacken
en hun geheimen stelen,
als we een overheidsgebouw in Berlijn hacken,
en hun geheimen stelen,
dan is dat minder waardevol voor het Amerikaanse volk
dan ervoor te zorgen dat de Chinezen
geen toegang krijgen tot onze geheimen.
Door de veiligheid van onze communicatie te verminderen,
brengen ze niet alleen de wereld in gevaar,
maar ze brengen Amerika fundamenteel in gevaar,
omdat intellectuele eigendom de basis is,
het fundament van onze economie.
Als we dat in gevaar brengen door zwakke beveiliging,
dan zullen we daar nog jaren voor betalen.
CA: Maar ze rekenden voor
dat dit de moeite waard was
als deel van de Amerikaanse verdediging tegen terrorisme.
Dat maakt het vast zijn prijs waard.
ES: Als je nagaat hoe succesvol deze programma's zijn
in de strijd tegen het terrorisme,
zul je zien dat dat ongefundeerd is.
Dat moet je niet eens van mij aannemen,
want de eerste open rechtbank,
de eerste federale rechtbank die dit onderzocht,
buiten de geheimhoudingsovereenkomst,
noemde deze programma's "Orwelliaans"
en "waarschijnlijk ongrondwettelijk".
Het Congres, dat het recht heeft om hiervan
op de hoogte te worden gehouden,
en dat nu ook wenst,
heeft wetten gemaakt om het te hervormen.
Twee onafhankelijke panels in het Witte Huis
hebben alle geheime informatie onderzocht
en gezegd dat deze programma's nooit één terroristische aanval verhinderden
die de VS bedreigde.
Stoppen we dan echt het terrorisme?
Hebben deze programma's wel enige waarde?
Ik zeg nee, en de drie machten
van de Amerikaanse regering zeggen ook nee.
CA: Denk je dat ze een dieper motief hebben voor de oorlog tegen terrorisme?
ES: Sorry, dat hoorde ik niet goed, kan je even herhalen?
CA: Sorry. Denk je dat ze een dieper motief hebben voor de oorlog tegen terrorisme?
ES: Ja. Het komt erop neer dat terrorisme
van oudsher is wat we bij de inlichtingendiensten
een dekmantel voor actie noemen.
Terrorisme lokt een emotionele reactie uit, die mensen doet
rationaliseren dat ze volmachten en programma's goedkeuren
die ze anders zouden afkeuren.
Voor programma's als Bullrun- en Edgehill
heeft de NSA volmachten gevraagd in de jaren 90.
Ze vroegen de FBI om de zaak te bepleiten voor het Congres.
Dat deed de FBI.
Maar het Congres en het Amerikaanse volk weigerden.
"Het is het risico voor de economie niet waard."
"Er is te veel kans op schade voor de maatschappij
om de baten te rechtvaardigen."
Maar in de periode na 9/11
opereerden ze in het geheim, met terrorisme als excuus
om deze programma's heimelijk te starten
zonder iets aan het Congres te vragen,
of aan het Amerikaanse volk.
Het is die regering achter gesloten deuren
waar we ons tegen moeten wapenen,
want die maakt ons onveiliger
en biedt geen waarde.
CA: Oké, kom even hier,
ik heb een persoonlijke vraag voor jou.
Van terreur gesproken,
de meeste mensen vinden jouw situatie op dit moment
in Rusland nogal afschrikwekkend.
Je hoorde ongetwijfeld wat er gebeurde,
welke behandeling Bradley Manning kreeg,
of nu Chelsea Manning.
In Buzzfeed stond een verhaal
dat sommigen in de inlichtingendiensten je dood wensen.
Hoe ga je daarmee om?
Hoe ga je om met de angst?
ES: Het is geen geheim
dat er overheden zijn die me dood willen.
Ik heb keer op keer duidelijk gemaakt
dat ik elke ochtend ga slapen met de gedachte
aan wat ik kan doen voor het Amerikaanse volk.
Ik wil mijn overheid niet schaden.
Ik wil mijn overheid helpen,
maar dat ze bereid zijn om de regels
voor een eerlijk proces aan hun laars te lappen,
om me schuldig te verklaren
zonder enige vorm van proces,
dat zijn dingen waar we ons tegen moeten verzetten,
als maatschappij, omdat het niet past.
We moeten dissidenten niet bedreigen.
We moeten journalisten niet criminaliseren.
Al wat ik daartoe kan bijdragen,
dat wil ik doen, ondanks de risico's.
CA: Ik zou hier graag wat feedback van het publiek krijgen.
Ik weet dat er heel verschillende reacties zijn op Edward Snowden.
Stel dat je de keuze had uit deze twee:
je kan wat hij deed
beschouwen als een roekeloze daad
die Amerika in gevaar bracht,
of als een heldendaad
die op lange termijn het belang van Amerika en de wereld zal dienen.
Die twee keuzes geef ik je.
Ik wil graag weten wie kiest voor het eerste,
dat dit een roekeloze daad was.
Er gaan enkele handen omhoog.
Het is moeilijk om je hand op te steken
als de man hier voor je staat,
maar ik zie ze.
ES: Ik zie jullie. (Gelach)
CA: Wie kiest voor het tweede,
dat het een heldendaad is?
(Applaus) (Gejuich)
Ik denk dat we mogen stellen dat vele mensen
hun hand niet opstaken
en hier nog over nadenken,
want het debat over jou
volgt niet de klassieke politieke tweedeling.
Het is niet links of rechts, het gaat niet echt over
'voor de regering', vrijdenker, of niet alleen dat.
Het is ten dele haast een generatiekwestie.
Jij bent deel van een generatie die opgroeide
met het internet, en het lijkt alsof
je haast op een heel diep niveau beledigd bent
als je iets ziet gebeuren
dat volgens jou het internet zal schaden.
Zit daar enige waarheid in?
ES: Ik denk dat het helemaal klopt.
Dit is geen kwestie van links of rechts.
Onze basisvrijheden, en met 'ons'
bedoel ik niet alleen Amerikanen,
maar mensen over de hele wereld,
dat is geen partijkwestie.
Dit zijn dingen die iedereen gelooft.
Het is aan elk van ons om ze te beschermen.
Wij hebben een vrij en open internet gezien en beleefd,
en het is aan ons om die vrijheid te beschermen
zodat de volgende generatie ervan kan genieten.
Als we de dingen niet veranderen,
Als we geen vuist maken om de veranderingen te bekomen
die we nodig hebben om het internet veilig te houden,
niet alleen voor ons, maar voor iedereen,
dan zijn we dat kwijt.
Dat zou een immens verlies zijn,
niet alleen voor ons, maar voor de wereld.
CA: Ik hoorde recent gelijkaardige taal
van de oprichter van het wereldwijde web,
die volgens mij bij ons is, Sir Tim Berners-Lee.
Tim, wil je naar voren komen en iets zeggen?
Hebben we een microfoon voor Tim?
(Applaus)
Tim, blij je te zien. Kom hier.
In welk kamp zit je trouwens,
verrader of held? Ik heb er een theorie over.
Tim Berners-Lee: Ik heb hier al veel uitgebreider
op geantwoord, maar held,
als ik tussen die twee moet kiezen.
CA: Ed, volgens mij heb je
het voorstel van Sir Tim gelezen
over een nieuwe Magna Charta om het internet te heroveren.
Vind je dat zinvol?
ES: Absoluut. Mijn generatie is opgegroeid
niet alleen met de gedachte aan het internet;
ik ben opgegroeid OP het internet.
Hoewel ik nooit had gedacht dat ik de kans zou krijgen
om het zo direct en praktisch te mogen verdedigen
en het te incarneren op deze ongebruikelijke,
haast avatar-achtige wijze,
ik denk dat er iets poëtisch is aan het feit dat
één van de zonen van het internet
dichter bij het internet kwam
ten gevolge van zijn politieke uitingen.
Volgens mij is een Magna Charta voor het internet
precies wat we nodig hebben.
We moeten onze waarden vastleggen,
niet alleen op schrift, maar in de structuur van het internet.
Ik hoop,
en ik nodig iedereen in het publiek uit,
niet alleen hier in Vancouver, maar over de hele wereld,
om hieraan deel te nemen.
CA: Heb je een vraag voor Ed?
TBL: Wel, twee vragen,
een algemene vraag --
CA: Ed, hoor je ons nog?
ES: Ja, ik hoor je. CA: O, hij is er weer.
TBL: De telefoontap op je lijn
was even in de war.
(Gelach)
ES: Een klein NSA-akkefietje.
TBL: Als je terugdenkt over 25 jaar,
even een stap achteruit,
wat is dan volgens jou
het beste dat we kunnen halen
uit al onze discussies
over het web dat we willen?
ES: Als we dat bekijken
als hoe ver we kunnen gaan,
dan is die vraag volgens mij alleen beperkt
door wat we erin willen steken.
Ik denk dat het internet dat we vroeger genoten,
exact was wat we niet alleen als natie
maar als mensen over de hele wereld nodig hadden.
Door samen te werken, door mensen te engageren
niet alleen techneuten,
maar wat je zei, gebruikers,
zullen mensen overal, die bijdragen,
via het internet, via sociale media,
die gewoon het weer opzoeken,
die er elke dag op vertrouwen,
daar een punt van maken.
Zo krijgen we niet allen het internet dat we hadden,
maar een beter internet, een beter nu,
iets dat we kunnen gebruiken om een toekomst te bouwen
die beter is, niet alleen dan we hoopten
maar zelfs dan we ons konden inbeelden.
CA:TED werd 30 jaar geleden opgericht, in 1984.
Sindsdien was de krachtlijn van het gesprek veelal
dat George Orwell zich had vergist.
Big Brother houdt ons niet in de gaten.
Door de kracht van het web en door transparantie
houden wij Big Brother in de gaten.
Jouw onthullingen hebben een kruis gemaakt
over die optimistische visie,
maar je gelooft nog steeds dat er iets aan kan worden gedaan.
En jij ook.
ES: Juist. Je zou kunnen argumenteren
dat de macht van Big Brother enorm is toegenomen.
Er was recent een juridisch artikel in Yale
dat het zogenaamde Bankston-Soltani-principe vaststelde,
dat onze privacyverwachtingen geschonden zijn
als de mogelijkheden van overheidstoezicht
met een orde van grootte goedkoper zijn geworden.
Telkens als dat gebeurt, moeten we onze privacyrechten opnieuw afwegen.
Dat is nog niet gebeurd sinds
de mogelijkheden van overheidstoezicht
met verschillende ordes van grootte zijn toegenomen.
Daarom zitten we vandaag in de problemen.
Maar er is hoop,
want de kracht van het individu
is ook toegenomen door technologie.
Ik ben het levende bewijs
dat een individu het kan opnemen
tegen de sterkste tegenstanders
en de machtigste inlichtingendiensten
van de wereld, en winnen.
Dat is iets
om hoop uit te putten
en verder op bouwen, om het toegankelijk te maken,
niet alleen voor techneuten,
maar voor gewone burgers overal ter wereld.
Journalisme is geen misdaad.
Communicatie is geen misdaad.
We zouden niet moeten worden gemonitord in onze dagelijkse activiteiten.
CA: Ik weet niet goed hoe je een bot de hand schudt,
maar ik stel me voor dat dit de hand is. TLB: Die volgt binnenkort.
ES: Aangename kennismaking.
Hopelijk ziet mijn glimlach er even goed uit
als mijn zicht op jullie.
CA: Bedankt, Tim.
(Applaus)
De New York Times pleitte recent voor amnestie voor jou.
Zou je graag de kans krijgen om terug naar Amerika te komen?
ES: Absoluut, geen enkele twijfel.
De principes die ten grondslag liggen
aan dit project,
zijn het algemeen belang
en de principes die de basis zijn
van journalisme in de VS
en overal ter wereld.
Ik denk dat als de pers nu zegt:
"Wij steunen dit,
dit moest gebeuren,"
dat dat een krachtig argument is, maar niet het ultieme.
Volgens mij moet het publiek daarover oordelen.
Tegelijk
heeft de overheid een signaal gegeven
dat ze een soort deal willen,
dat ze willen dat ik de journalisten met wie ik werk, in gevaar breng
om terug te komen.
Ik wil heel duidelijk zeggen
dat ik dit niet deed om mijn hachje te redden.
Ik deed het om te doen wat juist is.
Ik ga mijn werk in het algemeen belang niet stopzetten
enkel om er zelf beter van te worden.
(Applaus)
CA: Intussen,
dankzij het internet en deze technologie,
ben je hier terug, in Noord-Amerika,
niet echt in de VS, in Canada, in deze vorm.
Ik vraag me af hoe dat voelt.
ES: Canada is anders dan ik dacht.
Een stuk warmer.
(Gelach)
CA: De missie van TED is: ideeën die het verspreiden waard zijn.
Als je het in één idee zou kunnen vangen,
wat is dan jouw idee dat het verspreiden waard is, op dit moment?
ES: Ik zou zeggen dat het voorbije jaar een waarschuwing was
dat de democratie kan sterven achter gesloten deuren,
maar dat wij als individuen geboren worden
achter diezelfde gesloten deuren.
We moeten onze privacy niet opgeven in ruil voor een goede regering.
We moeten onze vrijheid niet opgeven in ruil voor veiligheid.
Ik denk dat we als we samenwerken,
zowel een open overheid
als een privéleven kunnen krijgen.
Ik kijk ernaar uit om samen te werken
met iedereen ter wereld om dat te realiseren.
Heel hartelijk dank.
CA: Ed, dankjewel.
(Applaus)