54 % ของประชากรโลก
อาศัยอยู่ในเมืองของเรา
ในประเทศที่พัฒนาแล้ว
หนึ่งในสามของจำนวนประชากรนั้น
อาศัยอยู่ในชุมชนแออัด
75% ของการใช้พลังงานโลก
เกิดขึ้นในเมืองของเรา
และ 80% ของการปล่อยก๊าซ
ที่เป็นสาเหตุของโลกร้อน
ก็มาจากเมืองของเรา
ดังนั้นสิ่งที่คุณและฉัน อาจจะต้องคำนึงถึง
เกี่ยวกับปัญหาของโลก
เช่น สภาพอากาศแปรปรวน ปัญหาการขาดพลังงาน
ปัญหาความยากจน
เป็นสิ่งที่เป็นปัญหาในหลายๆ แง่มุม
มันจะไม่ถูกแก้ไข
หากคนที่อยู่ในเมือง
เช่นพวกเราส่วนใหญ่
ไม่ได้เริ่มทำในสิ่งที่ดีขึ้นจริงๆ
เพราะตอนนี้ เรายังไม่ได้ทำดีมาก
และนั่นก็ชัดเจนยิ่งขึ้น
เมื่อเรามองชีวิตคนเมืองในสามแง่มุม
สิ่งแรก ความเต็มใจในการข้องเกี่ยว
กับสถาบันประชาธิปไตย
สิ่งที่สอง ศักยภาพของเมืองของเราที่รวม
ผู้อยู่อาศัยในเมืองทั้งหมดได้จริงๆ
และสิ่งสุดท้าย คือ ศักยภาพของตัวเราเอง
ที่จะอยู่เพื่อเติมเต็มและมีชีวิตที่มีความสุข
เมื่อพูดถึงการข้องเกี่ยว
ข้อมูลแสดงอย่างชัดเจน
ผู้มีสิทธิ์เลือกตั้ง ออกมาใช้สิทธิ์ทั่วโลก
มากที่สุดในช่วงปลายยุค 80
และก็เริ่มลดลง
อย่างที่เราไม่เคยเห็นมาก่อน
และถ้าตัวเลขนั้น แย่ในระดับชาติ
ในระดับเมืองของเรา
ตัวเลขนั้น ก็เป็นที่น่าสลดหดหู่
ในช่วงสองปีที่ผ่านมา
สองประเทศของโลก ที่ถือว่า มีความมั่นคงมากที่สุด
มีประชาธิปไตยยาวนานที่สุด สหรัฐอเมริกาและฝรั่งเศส
ได้จัดการเลือกตั้งระดับชาติ
ในฝรั่งเศส มีผู้มาใช้สิทธิ์เลือกตั้งน้อย
เกือบ 40% ของผู้มีสิทธิ์เลือกตั้ง
ไม่มาใช้สิทธิ์
ในสหรัฐอเมริกา ตัวเลขยิ่งน่ากลัว
บางเมืองของอเมริกา
ผู้มาเลือกตั้งมีเพียงประมาณ 5%
มาลองคิดลึกลงต่อกันอีกซักนิด
เรากำลังพูดถึงเมืองแห่งประชาธิปไตย
ที่ 95 % ของประชากร
เห็นว่าการเลือกตั้งนั้นไม่สำคัญ
ที่จะเลือกผู้นำ
ในแอลเอ เมืองที่มีประชากร สี่ล้านคน
นายกเทศมนตรีที่ได้รับเลือก ได้คะแนนเสียง มากกว่า 200,000 โหวตแค่นิดหน่อย
มันเป็นผลคะแนนที่ต่ำที่สุดของเมืองนี้
ที่ได้เห็นในรอบหนึ่งร้อยปี
ณ ที่นี่ ในเมืองริโอของฉัน
ทั้งๆ ที่การลงคะแนนเสียงเป็นกฎบังคับ
เกือบ 30% ของผู้มีคะแนนเสียง
เลือกที่จะไม่ลงคะแนน
หรืออยู่บ้านแล้วจ่ายค่าปรับแทน
ในการเลือกตั้งนายกเทศมนตรีครั้งล่าสุด
เมื่อกล่าวถึงภาพรวมทั้งหมด
เมืองของเรา ก็ไม่ใช่กรณีที่ประสบความสำเร็จเช่นกัน
และอีกครั้งที่ไม่ต้องมองหาอะไรไกลตัว
เพื่อที่จะพิสูจน์กัน
เมืองริโอมีความไม่เท่าเทียมกันอย่างไม่น่าเชื่อ
อีกเมือง คือ เลบรอน
เลบรอน เป็นเมืองข้างเคียงที่ร่ำรวย
และก็เมือง คอมเพล็กโซ โด อัลโลมัล (Complexo do Alemão)
ที่มีประชากรมากว่า 70,000 คน
เป็นเมืองที่มีประชากรยากจนที่สุดอาศัยอยู่
เลบรอน มี HDI ซึ่งคือ ดัชนีการพัฒนามนุษย์
ที่ 0.967
ซึ่งเป็นตัวเลขที่สูงกว่า นอร์เวย์และ สวิตเซอร์แลนด์
หรือแม้แต่สวีเดน
คอมเพล็กโซ โด อลีเมโอ มี ดัชนีการพัฒนามนุษย์ ที่ 0.711
ตัวเลขนี้อยู่ระหว่าง
ประเทศแอลจีเรียและกาบอง
ดังนั้น เมืองริโอก็เหมือนกับหลายๆ เมือง ในด้านใต้ของโลก
เป็นที่ที่คุณสามารถเดินทางมาจาก ยุโรปตอนเหนือ
มาถึงแอฟริกาใต้ซาฮาร่า
ได้ใน 30 นาที
โดยทางรถยนต์
ถ้าเดินทางโดยขนส่งมวลชนสาธรณะ ก็ประมาณสองชั่วโมง
และท้ายสุดนี้ บางทีอาจจะสำคัญที่สุด
เมืองที่มีความร่ำรวยอย่างไม่น่าเชื่อ
ในลักษณะความสัมพันธ์ที่อาจจะช่วยได้
อาจจะเป็นสถานที่ที่เหมาะสำหรับ ความสุขของคนเรา
เพื่อความเจริญ
เราชอบที่จะอยู่แวดล้อมไปด้วยผู้คน
เราเป็นสัตว์สังคม
ทั้งๆ ที่ประเทศต่างๆ ที่ถูกพัฒนา เป็นสังคมเมือง
ระดับสูง ก็ดูจะเหมือนเป็นประเทศที่
ทำให้เราออกห่างจากความสุข
ชาวอเมริกันได้รับความเดือดร้อน
จากความสุขที่ลดลง
ในสามทศวรรษที่ผ่านมา
และสาเหตุสำคัญ ก็คือ
การสร้างเมืองในแบบฉบับอเมริกัน
เป็นสาเหตุให้พื้นที่สาธารณะดีๆ
เสมือนหนึ่งได้หายสาบสูญไป
หลายๆ เมืองในอเมริกา
ก็ได้รับผลกระทบดังกล่าว
ความสัมพันธ์ที่ลดลง
ของสิ่งที่ทำให้เรามีความสุข
จากการศึกษาหลายๆ แหล่ง พบว่าการเพิ่มขึ้น
ของการอยู่สันโดษ และการลดลงของความร่วมกัน
ความจริงใจและการอยู่รวมกันในสังคม และการมีส่วนร่วมในสังคม
แล้วเราจะเริ่มสร้างเมืองของเราอย่างไร
เราควรจะใส่ใจอย่างไร
เมืองที่รักษาทรัพยากรสำคัญไว้
ความหลากหลายที่เหลือเชื่อ
ของคนที่อยู่รวมกัน
เมืองที่สร้างความสุขให้เรา
ฉันเชื่อว่า ถ้าเราต้องการเปลี่ยน
เมืองของเราที่เป็นอยู่ในตอนนี้
เราก็ควรจะต้องเปลี่ยน
กระบวนการการตัดสินใจ
ที่ส่งผลลัพธ์ให้เรามี อย่างที่เรามีในตอนนี้
เราจำเป็นต้องมีการปฏิวัติการมีส่วนร่วม
และต้องการมันอย่างรีบด่วน
ความคิดที่จะไปลงคะแนนเสียง เป็นเพียงแบบฝึกหัดหนึ่งของพลเมือง
ดูไม่เข้าท่าอีกต่อไป
เราเหนื่อยกับการที่มีเพียงหน้าที่
สิทธิอำนาจในทุกสองสามปี
เมื่อถึงเวลาที่จะให้สิทธิ์และอำนาจนั้น
ให้แก่ผู้เป็นผู้แทน
ถ้าการประท้วงที่ถูกกวาดล้างที่บราซิล
ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2013 ได้สอนเราอะไรบางอย่าง
มันก็คือทุกๆ ครั้งที่เราพยายาม
ที่จะใช้กำลังของเรา
นอกเหนือจากบริบทของการเลือกตั้ง
เราถูกทำให้พ่ายแพ้ อับอายหรือถูกจับกุม
และนี่จำเป็นที่จะต้องเปลี่ยนแปลง
เพราะเมื่อมันเปลี่ยนแปลง
ไม่เฉพาะผู้คนจะเข้ามามีส่วนร่วมอีกครั้ง
ด้วยโครงสร้างของการเป็นตัวแทน
แต่รวมถึงการเสริมสร้างโครงสร้างเหล่านี้
ด้วยกระบวนการตัดสินใจร่วมกันที่ มีประสิทธิภาพ และตรงไปตรงมา
การตัดสินใจชนิดที่
จัดการกับความไม่เท่าเทียมกัน
โดยการวมตัวกันอย่างธรรมชาติ
การตัดสินใจชนิดที่
สามารถเปลี่ยนแปลงเมืองของเรา
เพื่อเป็นที่อยู่ที่ดีขึ้น สำหรับเรา
แต่มันก็มีหลุมพราง ที่เห็นได้ชัด
การมีส่วนร่วมอย่างทั่วถึง
และการกระจายอำนาจ
กลายเป็นฝันร้ายอย่างมีนัยยะ
และก็มีที่ๆ จะให้เทคโนโลยีเข้ามามีบทบาท
เป็นสิ่งที่มีประโยชน์อย่างเหลือเชื่อ
โดยการช่วยจัดการสิ่งต่างๆให้ง่ายขึ้น
ช่วยในการสื่อสารและตัดสินใจ
โดยไม่ต้องมาอยู่ในที่ๆเดียวกัน
ในเวลาเดียวกัน
เป็นโชคร้ายของเรา
เมื่อการสร้าง กระบวนการประชาธิปไตยมาถึง
รัฐบาลของเราไม่ใช้ เทคโนโลยี
ให้เต็มศักยภาพ
จนถึงขณะนี้ รัฐบาลของเมืองต่างๆ ส่วนใหญ่มีประสิทธิภาพ
ในการใช้เทคโนโลยีเปลี่ยนให้ประชาชนเป็น เซนเซอร์มนุษย์
ที่ให้สิทธิด้วยข้อมูลของเมืองที่มี
หลุมบ่อ, ต้นไม้ล้มหรือโคมไฟที่แตกหัก
มีขอบเขตที่น้อยกว่า
เชิญชวนให้คนเข้ามาปรับปรุงพัฒนา
ผลของการตัดสินใจ
ที่ออกมาแล้วสำหรับเขาเหล่านั้น
ก็เหมือนกันแม่ของฉัน ตอนฉันอายุแปดขวบ
แม่บอกว่า ฉันมีทางเลือก
ฉันควรเข้านอนตอนสองทุ่ม
แต่ฉันสามารถเลือกชุดนอน สีชมพูหรือสีฟ้าได้
นั้นไม่ใช่การมีส่วนร่วม
และจริงๆ แล้ว รัฐบาลก็ทำได้ไม่ดีมากนัก
ในการใช้เทคโนโลยีมาช่วยในการมีส่วนร่วม
สิ่งที่สำคัญ -
วิธีที่เราจัดสรรงบประมาณของเรา
วิธีที่เรายึดครอง จับจอง พื้นที่
และวิธีที่เราจัดการกับทรัพยากรธรรมชาติ
สิ่งเหล่านั้นเป็นการตัดสินใจ ประเภทที่
ส่งผลกระทบต่อไปยังปัญหาระดับโลก
และปรากฏผลของปัญหาเหล่านั้นต่อเมืองของเรา
ข่าวดีก็คือ
ฉันไม่มีข่าวดีมาบอกกับคุณ
เราไม่จำเป็นต้องรอให้รัฐบาลทำ
ฉันมีเหตุผลที่จะเชื่อว่า
มันเป็นไปได้ที่พลเมืองสามารถสร้าง
โครงสร้างของการมีส่วนร่วมของพวกเขาเองได้
สามปีที่แล้วฉันมีส่วนร่วมในการก่อตั้งองค์กร
ชื่อ Meu Rio
และเราทำให้คนในเมืองริโอ
จัดการสิ่งต่างๆ เหตุการณ์ต่างๆ ในเมืองได้ง่ายขึ้น
สิ่งที่เขาใส่ใจและเป็นห่วงเมืองของเขาเอง
และมีผลกระทบต่อสิ่งต่างๆ เหตุการณ์ต่างๆ ในเมืองเหล่านั้น
ทุกๆวัน
สามปีที่ผ่านมา มู ริโอ (Meu Rio) เติบโตขึ้น
มีพลเมืองกว่า 160,000 คน
40% ของสมาชิกเป็นคนวัยหนุ่มสาว
อายุ 20-29 ปี
นั้นนับเป็น 1 ในทุกๆ 15 คนหนุ่มสาว
ในเมืองริโอ ในปัจจุบัน
ในสมาชิกของเรานี้ มีเด็กหญิงน่าเอ็นดูคนหนึ่ง
เบีย, คนทางขวาของคุณ
เบีย อายุเพียง 11 ปี
เมื่อเธอเริ่มรณรงค์ โดยใช้หนึ่งในเครื่องมือของเรา
ช่วยไม่ให้โรงเรียนรัฐของเธอถูกรื้อถอน
โรงเรียนของเธออยู่จัดเป็นหนึ่งในโรงเรียน
ที่ดีที่สุดของโรงเรียนรัฐของประเทศ
และกำลังจะถูกทำลาย
โดยรัฐบาลเขต ริโอ เดอ จาเนโร
เพื่อที่จะสร้าง, ฉันไม่ได้ล้อเล่นนะ,
สร้างที่จอดรถสำหรับฟุตบอลโลก
ก่อนที่มันจะโดนทำลาย
เบียเริ่มรณรงค์ และเราก็เฝ้าติดตาม
ผ่านเว็บแคม ของโรงเรียนของเธอตลอด 24 ชั่วโมง
หลายเดือนหลังจากนั้น
รัฐบาลเปลี่ยนใจ
โรงเรียนของเบียยังคงอยู่ต่อไป
นอกจากนี้ยังมี โจวิต้า
เธอเป็นผู้หญิงที่น่าทึ่ง ลูกสาวของเธอ
หายสาบสูญไปเมื่อสิบปีก่อน
ตั้งแต่นั้นมา เธอเฝ้าตามหา
ลูกสาวของเธอ
ในกระบวนการค้นหานั้น เธอพบว่า
สิ่งแรกคือ ไม่ใช่เธอคนเดียวที่เจอปัญหา
เฉพาะปีที่แล้ว , 2013
6000 คน ได้สูญหายไป
ในเมืองริโอ
นอกจากนั้น เธอก็พบอีกว่า
ริโอ ไม่ได้มีระบบข่าวกรองส่วนกลาง
ที่จะช่วยแก้ปัญหาบุคคลหายสาบสูญ
ในเมืองอื่นๆของบราซิล ระบบเหล่านั้น
ช่วยแก้ปัญหาได้มากกว่า 80%
ในกรณีคนหายสาบสูญ
เธอเริ่มรณรงค์
และหลังจากที่เลขาธิการด้านความปลอดภัย ได้รับอีเมล์ 16,000 ฉบับ
จากคนที่ต้องการความช่วยเหลือ
เขาตอบรับและสร้างตำรวจหน่วยหนึ่งขึ้นมา
เพื่อช่วยเหลือกรณีนี้เป็นพิเศษ
ได้เปิดตัวสู่สาธารณะเมื่อปลายเดือนที่แล้ว
โจวิต้า ก็เป็นหนึ่งในนั้น
ได้ให้สัมภาษณ์และมีความพึงพอใจมาก
นอกจากนั้น ยังมี ลีอันโด
ลีอันโด เป็นคนที่น่าทึ่งอีกคน
ในชุมชุนแออัดของเมืองริโอ
เค้าเริ่มโครงการรีไซเคิลของชุมชุนแออัด
ปลายปีที่แล้ว 16 ธันวาคม
เขาได้รับหมายถูกขับไล่
จากทางรัฐบาล ริโอ เดอ จาเนโร
ให้เวลาสองอาทิตย์ในการย้ายออกจากพื้นที่
พื้นที่ที่เขาใช้ในช่วงสองปี
รัฐบาลต้องการส่งมอบที่ต่อให้ผู้ก่อสร้าง
เพื่อจะเปลี่ยนที่ตรงนั้นเป็น สถานที่ก่อสร้าง
ลีอันโด เริ่มรณรงค์ด้วย หนึ่งในเครื่องมือของเรา
ที่เรียกกันว่า หม้อหุงความดัน
เครื่องมือเดียวกันกับที่ เบียและโจวิต้าใช้
และรัฐบาลเปลี่ยนใจ
ก่อนวันคริสต์มาสอีฟ
เรื่องราวต่างๆเหล่านี้ ทำให้ฉันมีความสุข
ไม่เพียงเพราะจบลงได้อย่างมีความสุขเท่านั้น
แต่ทำให้ฉันมีความสุขได้ เพราะว่า
เป็นการเริ่มต้นด้วยความสุขนั่นเอง
บรรดาครูและผู้ปกครองของ โรงเรียนของเบีย
กำลังมองหาทางที่จะพัฒนา
พื้นที่เหล่านั้นต่อไปอีก
ลีอันโด มีเป้าหมายที่มุ่งหวัง
ที่จะนำโมเดลของเขา ไปสู่ ชุมชนอื่นๆ ที่มีรายได้น้อยในเมืองริโอ
และโจวิต้าก็เป็นอาสาสมัคร ให้กับหน่วยตำรวจ
ที่เธอมีส่วนร่วมสร้างขึ้นมา
เบีย, โจวิต้า และ ลีอันโด
เป็นตัวอย่างที่มีชีวิตของบางสิ่ง
ที่พลเมืองและรัฐบาลเมืองรอบโลก
ควรจะได้เรียนรู้
พวกเราพร้อมแล้ว
ในฐานะพลเมือง เราพร้อม
ที่จะเลือกจุดหมายปลายทางร่วมกัน
เพราะว่าเรารู้แนวทางที่เราจะใช้พลัง
ป่าวประกาศให้รู้ว่าเราให้คุณค่าที่แท้จริง กับทุกคนอย่างไร
และเพราะเรารู้ว่า
มันช่วยให้เรามีส่วนร่วม ในการปกครองบ้านเมืองท้องถิ่น
เป็นสัญญาณที่เราใส่ใจอย่างแท้จริง
ระหว่างความสัมพันธ์ของเรากับคนอื่นๆ
และเราพร้อมที่จะทำมัน
ในเมืองต่างๆรอบโลก เดี๋ยวนี้
ด้วยเครือข่ายของเมืองของเรา
ทีมมู ริโอ
หวังว่า การแบ่งปันสิ่งที่เราได้เรียนรู้มา
ให้กับคนอื่นๆที่ต้องการสร้างสรรค์
โครงการริเริ่มที่คล้ายๆกันในเมืองของตน
เราได้เริ่มทำในเมืองเซา เปาโล
ด้วยผลลัพธ์ที่น่าอัศจรรย์ใจ
และต้องการเผยแพร่ไปสู่เมืองต่างๆรอบโลก
โดยผ่านเครือข่ายที่มีพลเมืองเป็นศูนย์กลาง
ที่มีองค์กรที่มีพลเมืองเป็นตัวนำ
นั่นจุดประกายให้เรา
ท้าทาย และ เตือนใจให้เราต้องการ
มีส่วนร่วมในเมืองที่เราอาศัยอยู่
มันขึ้นอยู่กับเรา
ที่จะตัดสินใจว่าเราต้องการโรงเรียน
หรือที่จอดรถ
โครการรีไซเคิลของชุมชน
หรือพื้นที่ก่อสร้าง
ความสันโดษหรือการอยู่ร่วมกัน รถยนต์หรือรถประจำทาง
และมันเป็นหน้าที่ความรับผิดชอบของพวกเรา ที่จะทำมันเดี๋ยวนี้
เพื่อตัวเรา เพื่อครอบครัวของเรา
เพื่อผู้คนที่ทำให้เรามีชีวิตอยู่อย่างมีคุณค่า
เพื่อความคิดสร้างสรรค์ที่เหลือเชื่อ
ความสวยงาม ความน่าประหลาดใจ ที่ทำให้เมืองของเรา
ที่แม้จะมีปัญหามากมาย
มีการสร้างสรรค์ที่เยี่ยมยอด ในช่วงเวลาของพวกเรา
ขอบคุณค่ะ
(เสียงปรบมือ)