დილა მშვიდობის. როგორ ბრძანდებით?
(სიცილი)
დიდებული კონფერენცია იყო არა?
უზარმაზარი შთაბეჭდილება მოახდინა ჩემზე ამ ყველაფერმა
ისე, მეც გტოვებთ ახლა.
(სიცილი)
სამი თემა ტრიალებდა კონფერენციის განმავლობაში,
იმასთან დაკავშირებული რაზეც მინდა რომ გელაპარაკოთ.
პირველი არის ადამიანური შემოქმედებითობის არაჩვეულებრივი მაგალითი
ყველა პრეზენტაციაში რაც კი აქამდე გვქონდა
და ყველა აქ მყოფ ადამიანში.
უბრალოდ უდიდესი სხვადასხვაობა და სპექტრი ამ შემოქმედების.
მეორე არის ის რომ ამან ყველაფერმა იქამდე მიგვიყვანა,
რომ წარმოდგენა არ გვაქვს, თუ რა მოხდება მომავალში,
როგორ გათამაშდება ეს ყველაფერი.
წარმოდგენა არ გვაქვს, როგორ გათამაშდება ეს ყველაფერი.
მე დაინტერესუბული ვარ განათლებით.
სხვათაშორის, ჩემი დაკვირვებით ყველა დაინტერესებულია განატლებით
თქვენ არა?
მე ეს ძალზედ საინტერესოდ მიმაჩნია.
თუ სადმე ვახშმის წვეულებაზე ხართ
და იტყვით რომ განათლების სფეროში მუშაობთ...
პრინციპში სიმართლე რომ თქვათ არც ისე ხშირად ხართ წვეულებაზე.
(სიცილი)
თუ განათლების სფეროში მუშაობთ, არავინ გპატიჟებთ.
(სიცილი)
და თუ სადმე მაინც იყავით კიდევ მოსვლას არავინ გთავაზობთ. ჩემდა გასაკვირად.
მაგრამ თუ ხართ სადმე ასეთ გარემოში და ეტყვით ვინმეს...
რომ გკითხავენ: "რას საქმიანობთ?"
და თქვენ ეტყვით, რომ განათლებაში მუშაობთ,
ნახავთ როგორ უფითრდება სახე.
ფიქრობენ: "ღმერთო ჩემო," ხომ იცით, "რატომ მე?
(სიცილი)
"ჩემი ერთადერთი საღამო კვირაში საზოგადოებაში."
(სიცილი)
მაგრამ, თუ მათი განათლების შესახებ შეეკითხეთ, მიგაკრავენ კედელზე.
რადგან ეს ერთ-ერთი ისეთი რამ არის რაც პირადულია, არ ვარ მართალი?
როგორც რელიგია, და ფული, და ასე შემდეგ.
მაშ, მე განათლების სფეროს დიდი ინტერესი მაქვს და ვფიქრობ ასევე ყველას ჩვენ.
დიდი ინტერესი გვაქვს,
ნაწილობრივ იმიტომ რომ, განათლებაა რამაც უნდა წაგვიყვანოს იმ მომავლისკენ,
რომელიც ჯერ მიუწვდომელია.
თუ კარგად დაფიქრდებით, ბავშვები რომლებიც წელს შევლენ სკოლაში,
პენსიაზე გავლენ 2065 წელს.
არავის აქვს წარმოდგენა...
მიუხედავად ბოლო ოთხი დღის განმავლობაში, გამოთქმული ექსპერტული მოსაზრებებისა,
თუ როგორი იქნება მსოფლიო ხუთი წლის შემდეგ.
მიუხედავად ამისა, ჩვენ მათ განათლება უნდა მივაღებინოთ
ასე რომ, ჩემის აზრით არაპროგნოზირებადობა არაჩვეულებრივია.
და ამის მესამე ნაწილი არის ის,
რომ მიუხედავად თქმულისა ჩვენ ყველა ვთანხმდებით,
ბავშვების არაჩვეულებრივ შესაძლებლობებზე.
სიახლის შექმნის უნარებზე.
მაგალითად. გუშინ საღამოს, სირენა საოცრება იყო, არა?
უბრალოდ იმის ხილვა, თუ რისი კეთება შეეძლო მას.
და იგი განსაკუთრებულია, მაგრამ მგონი
არც ისეთი გამონაკლისი მთელს ბავშვებში.
ეს არის ადამიანი არაჩვეულებრივი თავდადებით,
ვინც საკუთარი ნიჭი იპოვა.
და ჩემი მტკიცება არის ის, რომ ყოველ ბავშვს აქვს უშველებელი ნიჭი.
და ჩვენ, საკმაოდ დაუნდობლად ვფლანგავთ მათ.
ამიტომ მინდა ვილაპარაკო განათლებაზე
და მინდა ვილაპარაკო შემოქმედებაზე.
ჩემი მტკიცებაა, რომ შემოქმედება განათლებაში ამჟამად ისევე მნიშვნელოვანია,
როგორც წერა-კითხვა და ჩვენ ორივეს თანაბარი სტატუსი უნდა მივანიჭოთ.
(აპლოდისმენტები) მადლობა.
(აპლოდისმენტები)
სულ ეს იყო, სხვათა შორის.
ძალიან დიდ მადლობა.
(სიცილი)
მაშ, 15 წუტი დამრჩა.
(სიცილი)
ესე იგი, მე დავიბადე... არა.
(სიცილი)
ჩინებული ამბავი მოვისმინე ახლახან... მიყვარს მისი მოყოლა...
ერთი პატარა გოგოზე, რომელიც ხატვის გაკვეთილზე იყო.
ექვსი წლის. იჯდა საკლასო ოთახის ბოლოში და ხატავდა.
მასწავლებელმა თქვა, რომ ეს გოგო იშვიათად იყო ყურადღებით,
მაგრამ ამ გაკვეთილზე პირიქით.
მასწავლებელი გაოგნდა,
მივიდა მასთან და ჰკითხა, "რას ხატავ?"
და გოგონამ უპასუხა, "მე ღმერთს ვხატავ."
მასწავლებელმა უთხრა: "კი მაგრამ არავინ იცის ღმერტი როგორ გამოიყურება."
და გოგნამ უპასუხა: "ერთ წუთში ეცოდინებათ."
(სიცილი)
ჩემი ბიჭი ოთხი წლის რომ იყო ინგლისში...
მართალი გითხრათ, ყველგან ოთხი წლის იყო
(სიცილი)
ზუსტად რომ ვთქვათ, სადაც არ წავიდა, ყველგან ოთხის იყო იმ წელს.
იგი მონაწილეობდა ქრისტეშობის სპექტაკლში გახსოვთ ეს ამბავი?
(სიცილი)
არა, ძალიან ცნობილი, ცნობილი ისტორია იყო.
მელ გიბსონმა გადაიღო გაგრძელობა შეიძლება ნანახი გქონდეთ:
(სიცილი)
"ქრისტეშობა ორი."
მაგრამ ჟეიმსი თამაშობდა იოსებს, რამაც ძალიან მოგვხიბლა.
ჩვენ ეს ერთ-ერთ წამყვან როლად მიგვჩნდა.
იქაურობა გავავსეთ ადამიანებით, მაისურებში წარწერით:
"ჟეიმს რობინსონი არის იოსები !" (სიცილი)
მას რამის თქმა არ ევალებოდა,
მაგრამ ხომ იცით ის ნაწილი სამი მეფე რომ შემოდის საჩუქრებით?
მათ მოაქვთ ოქრო, საკმეველი და მირონი
ეს მართლა მოხდა.
ჩვენ ვიჯექით ვუყურებდით და თანმიმდევრობა შეცვალეს
და ჩვენ ველაპარაკეთ პატარა ბიჭს, სპექტაკლის შემდეგ და ვკითხეთ:
"კმაყოფილი ხარ ამით?" და მან გვიპასუხა, "დიახ, რატო, რა არსწორი იყო?"
ისინი უბრალოდ გადანაცვლდნენ.
სამი ბიჭი შემოვიდა,
ოთხი-წლისები, თავზე მოხვეული ტილოებით
და დააწყვეს ეს ყუთები,
და პირველმა თქვა: "მე მომაქვს ოქრო."
მეორემ თქვა: "მე მომაქვს მირონი."
და მესამემ თქვა: "ეს ფრენკმა გამომატანა."
(სიცილი)
ამ ისტორიებს საერთო ის აქვთ, რომ ბავშვები რისკებზე მიდიან.
თუ არ იციან რამე, მაინც ცდილობენ.
მართალი ვარ? მათ შეცდომის არ ეშინიათ.
იმას არ ვამბობ, რომ შეცდომა იგივეა რაც კრეატიულობა.
რაც ჩვენ ვიცით არის, რომ თუ არ ხარ შეცდომის დასაშვებად მზად,
ვერასოდეს შექმნი რამე ორიგინალურს.
თუ არ ხარ მზად შეცდომის დასაშვებად.
და ზრდასრული ასაკის მიღწევისას, ბავშვების უმრავლესობა კარგავს ამ უნარს.
მათ შეცდომების დაშვების შიში უჩნდებათ.
და ჩვენ კომპანიებსაც ასე ვმართავთ.
ჩვენ შეცდომების სტიგმატიზებას ვახდენთ
და ჩვენ ახლა ვმართავთ ნაციონალურ განათლების სისტემებს
სადაც შეცდომის დაშვება ყველაზე უარესია.
და შედეგი არის ის, რომ ჩვენი განათლება
ხალხს ართმევს მათ შემოქმედ უნარებს.
პიკასომ ერთხელ თქვა, რომ ყველა ბავშვი შემოქმედად იბადება.
პრობლემა ზრდის კვალობაზე შემოქმედად დარჩენაშია.
მე ამის მხურვალედ მჯერა, რომ ჩვენ შემოქმედებად კი არ ვიზრდებით
არამედ ზრდასთან ერთად ვკარგავთ ამ ნიჭს.
უფრო სწორად განათლების შედეგად ვკარგავთ.
და რატომ ხდება ეს?
მე ვცხოვრობდი სტრეტფორდ-ონ-ევონში დახლოებით ხუთი წლის წინ
სტრატფორდიდან გადმოვედით ლოს ანჯელესში.
ასე რომ შეგიძლიათ წარმოიდგინოთ თუ რა შეუმჩნეველი ცვლილება იყო.
(სიცილი)
პრინციპში ვცხოვრობდით ადგილზე სახელად სნიტერფილდი,
ზუსტად სტრატფორდის გარეთ,
სადაც შეკსპირის მამა დაიბადა.
უცნაური აზრი არ გაგიჩნდათ? მე კი.
არ გეგონათ რომ შექსპირს მამა ჰყავდა, არა?
რადგან ძნელი წარმოსადგენია შექსპირი ბავშვობაშო, არა?
შექსპირი შვიდი წლის ასაკში?
არასდროს წარმომიდგენია,
არადა იგი იყო შვიდის ერთ დროს.
იგი იყო ვიღაცის ინგლისურის გაკვეთილზე, არა?
(სიცილი)
რამდენად გამაღიზიანებელი იქნებოდა?
(სიცილი)
"უფრო უნდა ეცადო."
(სიცილი)
დასაძინებლად რომ გაუშვებდა მამამისი, წარმოიდგინეთ შექსპირს: "წადი დაიძინე, ახლავე"
და დადე ფანქარი"
(სიცილი)
"და მორჩი ეგრე ლაპარაკს"
(სიცილი)
"ყველას აბნევ"
(სიცილი)
მოკლედ, გადავედით სტრატფორდიდან ლოს ანჯელესში,
და ორი სიტყვით მინდა ვთქვა ამ გადასვლის შესახებ.
ჩემ ვაჟს არ უნდოდა წამოსვლა.
ორი შვილი მყავს. ბიჭი 21-საა, გოგო 16-ს.
მას არ უნდოდა წამოსვლა ლოს ანჯელესში.
კი მოსწონდა აქაურობა, მაგრამ შეუყვარებული ჰყავდა ინგლისში.
იგი იყო მისი ცხოვრების სიყვარული, სარა.
მას ერთი თვე იცნობდა.
(სიცილი)
შეგახსენებთ მეოთხე წლისთავი აღნიშნეს,
რადგან ეს დიდი დროა როცა 16 ხარ.
ის ძალიან ნაწყენი იყო თვითმფრინავში.
ამბობდა: "ვეღარასდროს ვნახავ სარასნაირ გოგოს."
და სიმართლე გითხრათ ჩვენ ეს ძალიან გვესიამოვნა.
(სიცილი)
რადგან ის გოგო იყო ჩვენი ქვეყნიდან წასვლის მთავარი მიზეზი.
(სიცილი)
მაგრამ, რაღაც აზრი გიჩნდება ამერიკაში გადმოსვლისას
და როცა მოგზაურობთ მსოფლიოში:
ყველა განათლების სისტემას მსოფლიოში აქვს საგნების ერთნაირი იერარქია.
თითოეულ მათგანს. სადაც არ უნდა წახვიდეთ.
იფიქრებდით რომ ასე არ უნდა იყოს, მაგრამ ასეა.
უმაღლესია მათემატიკა და უცხო ენები,
შემდეგ ჰუმანიტარულები და ფსკერზე არის ხელოვნება.
ყველგან დედამიწაზე.
და თითქმის ყველა სისტემაში, იერარქიაა ასევე ხელოვნების საგნებშიც.
ხატვას და მუსიკას ძირითადად აქვთ უფრო მაღალი სტატუსი სკოლებში,
ვიდრე თეატრს და ცეკვას.
პლანეტაზე არ არსებოფს განათლების სისტემა,
რომელიც ბავშვებს ცეკვას ასწავლის ყოველ დღე.
როგორც ჩვენ ვასწავლით მათემატიკას. რატომ?
რატომ არა? ჩემი აზრით ეს საკმაოდ მნიშვნელოვანია.
ვფიქრობ მათემატიკა მნიშვნელოვანია, მაგრამ ასევეა ცეკვაც.
ბავშვები მუდამ ცეკვავენ თუ ნებას დართათ, ჩვენ ყველანი ასევე.
ჩვენ ყველას გვაქვს სხეული, არა? რამე ხომ არ მეშლება?
(სიცილი)
სინამდვილეში ხდება ის, რომ როცა ბავშვები იზრდებიან,
ჩვენ ვიწყებთ მათ განათლებას წელს ზემოდან
და შემდეგ, ვკონცენტრირდებით მათ თავებზე
და ცოტათი ერთ მხარეს.
თუ მოინახულებთ განათლების სისტემას როგორც უცხოპლანეტელი
და იკითხავთ "რისთვისაა, საჯარო განათლება?"
მგონი თუ ნაყოფს შეხედავთ უნდა დაასკვნათ,
რომ ვინც მართლა წარმატებულია ამით,
ვინც ყველაფერს სწორად აკეთებს ამ მხრივ,
ვინც იღებს ყველაზე მეტ ქულებს, ვინც გამარჯვებულია
მგონი უნდა დაასკვნათ, რომ საჯარო განათლების მტელი მიზანი
მთელ მსოფლიოში
უნივერსიტეტის პროფესორების შექმნაა.
არა?
ეგენი არიან ხალხი ვინც სათავეში ექცევა.
და აი მე ვიყავი ერთ-ერთი მათგანი.
(სიცილი)
და მე მიყვარს უნივერსიტეტის პროფესორები, მაგრამ იცით რა,
ჩვენ ისინი არ უნდა გვეგონოს
მთელი კაცობირიობის მიღწევების აპოთეოზი.
ისინი უბრალოდ სიცოცხლის ფორმა არიან,
ერთ-ერთი სიცოცხლის ფორმა.
მაგრამ ისინი საკმაოდ უცნაურები არიან და ამას სიყვარულით ვამბობ.
არის რაღაც უცნაური პროფესორებში ჩემს გამოცდილებაში.
ყველა არა, მაგრამ როგორ წესი ისინი ცხოვრობენ თავიანთ თავებში.
ცხოვრობენ იქ ზევით და ოდნავ ერთ მხარეს.
გეგონებათ რომ უტანოები არიან, ხომ იცით, პირდაპირი გაგებით.
ისინი თავიანთ ტანებს უყურებენ როგორც საკუთარი თავებისთვის გადაადგილების საშუალებას
(სიცილი)
არა?
ეს არის მათი თავების შეხვედრებზე მიტანის საშუალება.
(სიცილი)
თუ ნამდვილი სხეულს გარეთ ყოფნის განცდა გინდათ,
მოხვდით სადმე უფროსი აკადემოკოსების კონფერენციაზე
და მიდით ბოლო საღამოს დისკოტეკაზე.
(სიცილი)
და იქ ნახავთ.
ზრდასრულ მამაკაცებს და ქალბატონებს რომლებიც ურითმოდ იკლაკნებიან.
(სიცილი)
ელოდებიან როდის დამთავრდება ეს ყველაფერი, რომ წავიდნენ სახლში და დაწერონ ამაზე.
(სიცილი)
ჩვენი განათლების სისტემა დაფუძნებულია აკადემიური უნარის იდეაზე.
და არსებობს ამის საფუძველი.
მსოფლიოში, მართლა არ არსებობდა საჯარო განათლების სისტემა
მეცხრამეტე საუკუნემდე.
ყველა მათგანი ინდუსტრიალიზაციის მოთხოვნების დასაკმაყოფილებლად შეიქმნა.
ასე რომ იერარქია ეფუძნება ორ იდეაზე.
პირველი, სამსახურისთვის ყველაზე გამოსადეგარი საგნები თავშია.
თქვენ ალბათ ბავშვობაში სკოლაში უწყინრად გაშორებდნენ ისეთ რამეებს
რაც მოგწონდათ, რადგან მისი კეთებით
სამსახურს ვერასდროს იშოვიდით არა?
არ გინდა მუსიკა. მუსიკოსი ხომ არ გამოხვალ;
არ გინდა ხატვა. მხატვარი ხომ არ იქნები.
უწყინარი რჩევა... აწმყოში, ღრმად მცდარი.
მთელი მსოფლიო ჩართულია რევოლუციაში.
მეორე არის აკადემიური უნარი,
რომელიც გვიქმნის წარმოდგენას ინტელექტზე.
რადგან უნივერსიტეტბმა ეს სისტემა საკუთარ ანალოგიად შექმნეს.
თუ დაფიქრდებით, საჯარო განათლების სისტემა მთელ მსოფლიოში,
უნივერსიტეტში მოხვედრის გაწელილი პროცესი
და შედეგი ისაა რომ ბევრი ძალიან ნიჭიერი,
ბრწყინვალე, შემოქმედი ადამიანი ფიქრობს რომ ის არაა ასეთი,
რადგან ის რაშიც ძლიერები იყვნენ სკოლაში,
არ ფასდება, მეტიც, ცუდ ტონად ითვლება.
ვფიქრობ არ გვაქვს ფუფუნება ასე განვაგრზოთ.
შემდეგ 30 წლის განმავლობაში, UNESCO-ს თანახმად,
უფრო მეტი ადამიანი დაამთავრებს უნივერსიტეტს,
ვიდრე მთელს ისტორიაში.
მეტი ხალხი და ეს იმ ყველაფრის კომბინაციაა რაზეც ვილაპარაკეთ.
ტექნოლოგია და მისი ტრანსფორმაციული გავლენა მუშაობაზე, დემოგრაფიაზე
და მოსახლეობის უზარმაზარი მყისიერი ზრდა.
დიპლომებს ერთბაშად ფასი დაეკარგა.
ასე არ არის?
მე რომ სტუდენტივიყავი, დილომი თუ გქონდა, სამსახურიც გქონდა.
თუ არ გქონდა სამსახური, ეს იმიტომ რომ არ გინდოდა მუშაობა.
და გულახდილად რომ გითხრათ, მე არც მინდოდა. (სიცილი)
მაგრამ დღეს-დღეობით, ახალგაზრდები დიპლომებით
ხშირად სახლში სხდებიან კომპიუტერზე სათამაშოდ,
რადგან დღეს მაგისტრის დიპლომი გჭირდებათ, სადაც ბაკალავრი საკმარისი იყო
და მაგისტრისაზე კი უკვე დოქტორის ხარისხი გჭირდებათ.
ეს არის აკადემიური გაუფასურების პროცესი.
და ის აჩვენებს, რომ მთელი განათლების სტრუქტურა
ჩვენ ფეხქვეშ იძვრის.
საჭიროა ჩვენი წარმოდგენა ინტელექტზე რადიკალურად გადავიაზროთ.
სამი რამ ვიცით ინტლექტზე.
პირველი, ის მრავალფეროვანია.
ჩვენ ვიაზრებთ მსოფლიოს იმდენნაირად რამდენნაირადაც ვგრძნობთ მას.
ვიაზრებთ ვიზუალურად, ვიაზრებთ ხმით, ვიაზრებთ კინესტეტიურად.
ვიაზრებთ აბსტრაქტულ ტერმინებში, ვიაზრებთ მოძრაობაში.
მეორე, ინტელექტი არის დინამიური.
თუ ადამიანის ტვინის ურთიერთქმედებას შეხედავთ
როგორც გუშინ რომდენიმე პრეზენტაციაში მოვისმინეთ,
ინტელექტი საოცრად ინტერაქტიულია.
ტვინი არაა დაყოფილი განყოფილებებად.
ფაქტიურად, შემოქმედება... რასაც მე განვმარტავ როგორც
ფასეულობის მქონე, ორიგინალური იდეების ქონა...
მეტწილად განსხვავებული ხედვების
ინტერაქტიული აქტივობის შედეგად ჩნდება.
სხვათა შორის, ნერვების გროვას, რომელიც ტვინის ორ ნახევარსფეროს აკავშირებს
კოჟრიანი სხეული ჰქვია.
ის ქალებში უფრო სქელია.
ელენეს გუშინდელი თემის გაგრძელებად,
ესაა ალბათ რატომაც არიან ქალები უფრო ძლიერები ბევრი საქმის ერთდროულად კეთებაში
რადგან ასეც ხართ, არა?
ამაზე კვლევების დასტა არსებობს, მაგრამ მე საკუთარი ცხოვრებიდან ვიცი.
თუ ჩემი მეუღლე საჭმელს აკეთებს სახლში... რაც საბედნიეროდ ხშირად არ ხდება.
(სიცილი)
არა, ის ძლიერია ბევრ რამეში, მაგრამ თუ საჭმელს ამზადებს,
ხალხთან საუბრობს ტელეფონზე,
ბავშვებს ელაპარაკება, ჭერს ღებავს,
გულის ოპერაციას აკეთებს აქეთ მხარეს.
თუ მე ვამზადებ, კარები მიხურულია, ბავშვები გარეთ არიან,
ტელეფონი გათიშულია, ცოლი თუ შემოვა ვღიზიანდები.
ვეუბნები: "ტერი, გთხოვ, ხომ ხედავ კვერცხის შეცვას ვცდილობ"
(სიცილი)
"დამაცადე"
(სიცილი)
სხვათა შორის, გახსოვთ ეს ძველი ფილოსოფიური კითხვა,
ხე თუ წაიქცა ტყეში და ხმა ვერავინ გაიგო, მოხდა ეს თუ არა?
გახსოვთ ეს ძველი გამოცანა?
ახლახან ვნახე მაისური წარწერით:
"თუ კაცი ტყეში საკუთარ აზრს გამოთქვამს და არც ერთ ქალს არ ესმის,
მაინც ცდება?"
(სიცილი)
და მესამე რამ ინტელექტის შესახებ არის,
რომ ის ყველასთვის განსხვავებულია.
ამჟამად ვმუშაობ ახალ წიგნზე სახელად: "Epiphany"
რომელიც ეფუძნება ინტერვიუების სერიას ხალხთან,
იმის შესახებ, თუ როგორ აღმოაჩინეს საკუთარი ნიჭი.
მოხიბლული ვარ იმით, თუ როგორ აღწევს ხალხი ამას.
ამ ყველაფერზე ერთმა დიალოგმა მიბიძგა რომელიც ერთ შესანიშნავ ქალთან მქონდა,
ვის შესახებაც ბევრ ადამიანს შეიძლება არაფერი სმენია: ჯილიან ლინი.
გსმენიათ მის შესახებ? რამოდენიმე თქვენთაგანს სმენია.
ის ქორეოგრაფია და ყველამ იცის მისი ნამუშევრები.
"კატები" და "ოპერის მოჩვენება" მისი შექმნილია.
საოცარი ადამიანია.
მე სამეფო ბალეტის საბჭოს წევრი ვიყავი
როგორც მატყობთ.
ერთი სიტყვით, მე და ჯილიანმა ერთხელ ერთად ვისადილეთ და მე ვკითხე:
"ჯილიან, როგორ გახდი მოცეკვავე?"
საინტერესო იყო.
როდესაც სკოლაში სწავლობდა, ძალიან უიმედო იყო
და 30-იან წლებში სკოლამ მის მშობლებს მისწერა:
"ჩვენი აზრით ჯილიანს სწავლის აშლილობა აქვს"
მას არ შეეძლო კონცენტრირება, მოუსვენარი ბავშვი იყო.
მემგონი დღეს იტყოდნენ რომ მას ყურადღების დეფიციტი აქვს. როგორ ფიქრობთ? მაგრამ ეს იყო ათას ცხრაას ოცდაათიანი წლები, და ყურადღების დეფიციტი არ იყო მოგონილი ჯერ-ჯერობით. ის ჯერ არ იყო არსეული დაავადება.(სიცილი) ხალხმა არ იცოდა რომ მათ შეეძლოთ ამის ქონა. მოკლედ, იგი წავიდა სპეციალისტთან გასასინჯად. ასე რომ, არის ამ მუხით მორთულ ოთახში და არის იქ დედამისთან ერთად, და მიიყვანეს და დასვეს სკამზე ოთახის ბოლოს, და იჯდა ხელებ დაწყობილი ოცი წუთის განმავლობაში სანამ ეს მამაკაცი ელაპარაკებოდა დედამისს ყველა იმ პრობლემის შესახებ ჯილიანი რასაც განიცდიდა სკოლაში. და ამ ყველაფრის ბოლოს -- რადგან იგი აწუხებდა ხალხს, მისი საშინაო დავალება მუდამ გვიან იყო, და ასე შემდეგ, რვა წლის ბავშვი -- ბოლოში, ექიმი მივიდა და მიუჯდა ჯილიანს გვერდით და უთხრა, "ჯილიან, მოვუსმინე ყველაფერს რაც დედაშენმა მომიყვა და უნდა დაველაპარაკო მას ცალკე გვეძე ოთახში." მან თქვა, " მოიცადე აქ, და ჩვენ მალე დავბრუნდებით, დიდ ხანს არ გავატანთ." გავიდნენ და დატოვეს მარტო. მაგრამ ოთახიდან გასვლისას, ექიმმა ჩართო რადიო რომელიც იქვე მაგიდაზე იდგა. და რო გავიდნენ ოთახიდან, ექიმმა უთხრა დედამისს, "უბრალოდ დადექით აქ და უყურეთ მას." და როგორც კი გავიდნენ ოთახიდან, მან თქვა რომ, მაშინვე ფეხზე წამოხტა, და დაიწყო მუსიკასთან ერთად მოძრაობა და მათაც უყურეს რამოდენიმე წუთი ექიმი შეუბრუნდა დედამისს და უთხრა, "ქალბატონი ლუნნ, ჯულიანი არ არის ავად, იგი მოცეკვავეა. წაიყვანეთ საცეკვაო აკადემიაში." მე შევეკითხე, "და მერე რა მოხდა?" მან მიპასუხა, " წამიყვანა, და არ შემიძლია აგიღწერო თუ რა მომაჯადოებელი იყო. შევედით ამ ოთახში რომელიც სავსე იყო ჩემნაირი ხალხით. ხალხით ვისაც არ შეეძლოთ წყნარად ჯდომა. ხალხი ვისაც სჭირდებოდათ მოძრაობა საფიქრალად." ვისაც უნდა ემოძრავათ რო ეფიქრათ. ისინი ცეკვავდნენ ბალეტს, ტაპს, ჯაზს, ისინი ცეკვავდნენ ახალ და თანამედროვე სტილებს. საბოლოოდ იგი გადავიდა სამეფო ბალეტის სკოლაში, გახდა სოლისტი,ჰქონდა საოცარი კარიერა სამეფო ალეტში. ბოლო-ბოლო დაამთავრა სამეფო ალეტის სკოლა და
დააარსა საკუთარი კომპანია, ჯილიან ლინ საცეკვაო კომპანია,
შეხვდა ანდრე ლოიდ ვებერს. მან შექმნა
ბევრი ყველაზე წარმატებული მუსიკალური თეატრის
წარმოება ისტორიაში, მილიონობიტ ხალხ ანიჭენს სიამოვნებას,
და მილიონერია. ვინმე სხვას
შეიძლება იგი დაესვა წამლებზე და ეთქვა
რომ დაწყნარებულიყო.
ეხლა, მე ვფიქრობ --(აპლოდისმენტები) მე რასაც ვფიქრობ მარტივდება აქამდე:
ალ გორმა ილაპარაკა გუშინ საღამოს
ეკოლოგიაზე, და რევოლუციაზე რომელიც დაიწყო რეიჩელ კარსონმა.
მე მწამს რომ ჩვენი ერთადერთი იმედი მომავლისთვის
არის ადამიანური ეკოლოგიის კონცეფციის ათვისება,
რომელშიც ჩვენ დავიცყებთ შეცვლას ჩვენი გაგების
ადამიანური უნარის სიმდიდრის მიმართ.
ჩვენი განათლების სისტემა ძირს უთხრის ჩვენ გონებას ისევე როგორც
ჩვენ ვთხრით დედამიწას: კონკრეტული საქონლის ძიებაში.
და მომავლისთვის, ჩვენ ეს არ დაგვეხმარება.
ჩვენ უნდა შევიცვალოთ ჩვენი აზროვნება ფუნდამენტალურ პრინციპებზე
რომლებზე დაყრდნობითაც ჩვენ ვზრდით ჩვენ შვილებს. სადღაც ვნახე
ერთი არაჩვეულებრივი ციტატა ჯონას სალკის მიერ, ვინც თქვა, " თუ ყველა მწერი
გაქრა დედამიწის ზურგიდან,
ორმოცდაათი წლის განმავლობაში, ყველანაირი სიცოცხლე დედამიწაზე შეწყდება.
მაგრამ თუ ყველა ადამიანი გაქრა დედამიწის ზურგიდან,
ორმოცდაათ წელიწადში ყველა სხვა სიცოცხლის ფორმა აყვავდება."
და ის მართალია.
TED-ი ზეიმობს იმ საჩუქარს რაც არის ადამიანის ფანტაზია.
ჩვენ ეხლა ფრთხილად უნდა ვიყოთ და ვიხმაროთ ეს საჩუქარი
ბრძნულად, რახან ავიცილოთ თავიდან რამოდენიმე სცენარი
სცენარი რომლებზეც ჩვენ ვილაპარაკეთ. და ერთადერთი გზა
ამის გასაკეთებლად არის ჩვენი შემოქმედებითი ტევადობის დანახვა
იმ სიმდიდრეთ რაც ის არის, და ჩვენი ბავშვების დანახვა
იმ იმედათ რომლებიც ისინი არიან. და ჩვენი ამოცანაა
რომ განვანათლოდ მათი მთლიანი არსება, რათა მათ შეძლოთ რომ გაბედულად შეეგებნონ მომავალს
სხვათა შორის -- ჩვენ ვერ დავინახავთ ამ მომავალს,
მაგრამ ისინი დაინახავენ. და ჩვენი სამსახურია რომ დავეხმაროთ
მათ რომ მისგან რაიმე შექმნან. ძალიან დიდი მადლობა.