Çoğu insana söylemedim
ama kafamın içinde
aynı anda devam eden binlerce
gizli dünyalar var.
Ayrıca otistiğim.
İnsanlar otizmi çok kesin
ve kısıtlı tariflerle tanımlama eğilimindeler
ancak gerçek hayatta, bizle ilgili bir çok farklılık mevcut.
Örneğin, küçük kardeşim
şiddetli otizm hastası.
Sössüz iletişim kuruyor. Hiç konuşamıyor.
Ancak ben konuşmayı seviyorum.
İnsanlar otizmi sıklıkla
sadece matematik ve bilimi sevmekle ilişkilendiriyor
halbuki ben yaratıcı olmayı
seven bir çok otistik insan tanıyorum.
Ancak bu bir basmakalıp
ve basmakalıp tanımlar
her zaman olmasa da çoğu zaman yanlıştır.
Örnek olarak, bir çok insan
otizm dendiğinde hemen "Yağmur Adam" filmini düşünüyor.
Genel kanı bu, yani
her otistik insan Dustin Hoffman
ve bu doğru değil. (Gülüşmeler)
Bu durum sadece otistik insanlara özgü de değil.
Bunu LGBT konusunda,
kadınlarda ve beyaz olmayanlarda da gördüm.
İnsanlar çeşitlilikten o kadar korkuyorlar ki
her şeyi belirli etiketleri olan
küçük kutucuklara sığdırmaya çalışıyorlar.
Bu gerçek hayatta
başımdan geçen bir şey aslında:
Google'da "otistik insanlar" diye aradım
ve yazacaklarımla ilgili
önerilerde bulundu bana.
"Otistik insanlar" yazdım
ve en üst sonuç "şeytandır" oldu.
Otizmi düşündüklerinde insanların
aklına gelen ilk şey bu.
Gerçeği biliyorlar.
(Kahkahalar)
Otistik olduğum için yapabildiğim şeylerden birisi
- engelden çok bir kabiliyet aslında -
çok, çok canlı bir hayal gücüne sahip olmam.
Bunu biraz açıklayayım size.
Çoğu zaman iki dünyada birden yürüyormuşum gibi.
Bir tarafta gerçek dünya var, hepimizin paylaştığı dünya
ve bir de kafamdaki dünya var
ve kafamdaki dünya çoğunlukla
gerçek dünyadan çok daha gerçek.
Aklımı serbest bırakmam çok kolay
çünkü kendimi küçük bir kalıba sığdırmaya çalışmıyorum.
Otistik olmanın en iyi yanlarından birisi bu.
Bunun için dürtüye sahip değilsiniz.
Ne yapmak istediğinizi buluyorsunuz
onu yapmak için bir yol bulup sonra da yapıyorsunuz.
Kendimi bir kalıba sokmaya çalışsaydım
burada olmazdım, şimdi yaptıklarımın
yarısını bile yapamazdım.
Tabii sorunlar da var.
Otistik olmakla ilgili ve
çok fazla hayal gücüne sahip olmakla ilgili sorunlar var.
Okul genel olarak bir sorun olabiliyor
ancak bir öğretmene
günlük olarak
derslerinin açıklanamayacak kadar sıkıcı olduğunu
ve gizlice kafanızda derste
olmadığınız bir dünyaya sığındığınızı anlatmak zorunda olmak,
bu sorunları daha da arttırıyor.
(Gülüşmeler)
Üstelik, hayal gücüm kontrole geçtiğinde
vücudum da kendi başına hareket ediyor.
İç dünyamda çok heyecanlı bir şey olduğu zaman
koşmam gerekiyor.
İleri geri sallanmam ya da
bazen bağırmam gerekiyor.
Bu bana çok fazla enerji veriyor
ve bütün bu enerjiyi dışarı vurmam gerekiyor.
Ancak bunu çocukluğumdan beri yapıyorum,
küçücük bir kız olduğumdan beri.
Ebeveynlerim bunun şirin olduğunu düşünüp sözünü etmediler
ancak okula başladığım zaman
oradakiler şirin olduğuna katılmadılar.
Bunun sebebi insanların matematik dersinin ortasında
bağırmaya başlayan kızla arkadaşlık etmek istememesi olabilir.
Bu bugün bu zamanda normalde olan bir şey değil
ama insanlar otistik bir kızla arkadaş olmak istemiyor olabilir.
İnsanlar kendini normal olarak etiketlenmiş bir kalıba
sokamayan ya da sokmayacak birisiyle
ilişkilendirilmek istemiyor da olabilirler.
Ben buna aldırmıyorum
çünkü bu sapı samandan ayırıyor
ve hangi insanın özgün ve gerçek olduğunu anlayabiliyorum
böylece arkadaş olarak bu insanları seçebiliyorum.
Düşünecek olursak, normal nedir ki?
Ne ifade ediyor?
Aldığınız en iyi iltifatın bu olduğunu düşünün bir.
"Vay, sen çok normalsin."
(Kahkahalar)
Ancak iltifatlar
"olağanüstüsün" ya da
"alışılmışın ötesindesin" şeklindedir.
"Mükemmelsin" şeklindedir.
İnsanlar bu şeyleri olmak istiyorsa
neden o kadar insan normal olmaya çabalıyor?
İnsanlar neden kendi parlak ışıklarını bir kalıba sıkıştırıyor?
İnsanlar çeşitlilikten öylesine korkuyorlar ki, herkesi,
normal olmak istemeyen ya da olamayanları bile normal olmaya zorluyorlar.
İnsanları bu "normal"e dönüştürmek için
LGBT ya da otistik insanlara özel kamplar var,
ve bugün ve zamanda insanların bunu yapıyor olması ürkütücü.
Sonuç olarak, otizmi ve hayal gücümü dünyalara değişmem.
Otistik olduğumdan dolayı
BBC'de belgeseller sundum,
bir kitap yazmanın ortasındayım,
bunu gerçekleştiriyorum - bu mükemmel -
ve başardığım şeylerden, başardığımı
düşündüğüm şeylerden en iyisi
küçük erkek ve kız kardeşimle
iletişim kurmanın yollunu bulmuş olmam,
dediğim gibi sözsüz iletişim kuruyorlar, konuşamıyorlar.
İnsanlar sözsüz iletişim kuran birini sıklıkla hayatlarından çıkarırlar
ancak bu aptalca çünkü küçük kardeşlerim
sahip olmayı dileyebileceğiniz en iyi kardeşler.
Onlar en iyisi ve onları çok seviyorum
onları her şeyden çok önemsiyorum.
Sizi bir soruyla bırakacağım:
Eğer bir insanın aklını göremiyorsak,
otistik olsun ya da olmasın fark etmez,
normalin dışına çıkan her şeyi cezalandırmaktansa
neden özgünlüğü kutlamayalım
ve birisi hayal gücünü özgür bıraktığı zaman sevinmeyelim?
Teşekkürler.
(Alkışlar)