Veel mensen weten dit niet,
maar in mijn hoofd
leef ik in duizend werelden tegelijk,
allemaal op hetzelfde moment.
Ik ben ook autistisch.
Mensen stellen de diagnose doorgaans
aan de hand van specifieke vragenlijstomschrijvingen.
In werkelijkheid bestaat er een grote variatie in hoe wij zijn.
Neem bijvoorbeeld mijn broertje,
hij heeft een ernstige vorm van autisme.
Hij is non-verbaal, kan niet praten.
Ik praat juist graag.
Men denkt vaak dat autisten
alleen maar van wiskunde en wetenschap houden,
maar ik ken zoveel autistische mensen
die ervan houden creatief bezig te zijn.
Maar dat is een stereotype
en stereotiepe dingen
kloppen vaak niet.
Een voorbeeld: veel mensen denken
bij autisme meteen aan "Rain Man".
Zij denken dat iedere autist een Dustin Hoffman is.
Dat is niet waar.
En dat geldt niet alleen voor autistische mensen.
Ik zie het ook bij lesbiennes, homo- bi- en transseksuelen,
bij vrouwen en mensen met een donkere huidskleur.
Mensen zijn zo bang voor diversiteit
dat ze proberen alles in kleine hokjes te proppen
met uiterst specifieke labels.
Dat is iets wat met mij
in het echt gebeurd is.
Ik googelde: "Autisten zijn..."
en dan komen er een aantal suggesties
om in te typen.
Dus ik googelde: "Autisten zijn..."
en het topresultaat was 'demonen'.
Dat is het eerste wat men denkt
bij het horen van autisme.
Ze weten het.
(Gelach)
Een van de dingen die ik doe omdat ik autistisch ben --
het is eerder een kwaliteit dan een belemmering --
is mijn zeer levendige fantasie gebruiken.
Dit leg ik even uit.
Meestal voel ik dat ik in twee werelden tegelijk ben.
De echte wereld, de wereld die we delen,
en mijn eigen wereld.
Mijn eigen wereld lijkt vaak zoveel echter
dan de echte wereld.
Ik vind het heel makkelijk om m'n gedachten erop los te laten
want ik probeer mezelf niet in zo'n klein hokje te wurmen.
Dat is het beste van autistisch zijn.
Je hebt die drang niet.
Je weet wat je wil doen,
je vindt er een manier voor en dan ga je ervoor.
Als ik mezelf in een hokje had gepropt
dan stond ik hier niet en zou ik niet eens
de helft van wat ik nu heb, hebben bereikt.
Er zijn ook problemen.
Er zijn nadelen aan autistisch zijn
maar ook nadelen aan een al te levendige fantasie.
School in het algemeen kan een probleem zijn,
maar als je je leraar
dan nog dagelijks moet uitleggen
dat zijn lessen ongelofelijk saai zijn
en je stiekem vlucht
naar je eigen wereld, waarin je de les niet bijwoont,
dan stapelen de problemen zich op.
(Gelach)
Wanneer mijn fantasie het overneemt
doet mijn lichaam waar het zelf zin in heeft.
Als er innerlijk iets heel interessants gebeurt
dan moet ik gewoon rennen.
Of heen en weer schommelen
of soms schreeuwen.
Dat geeft me zoveel energie
en soms heb daar ik een uitlaatklep voor nodig.
Ik doe dat al van kinds af aan,
als heel klein meisje al.
Mijn ouders vonden het grappig dus deden ze er niets mee,
maar toen ik naar school ging
vonden ze het daar helemaal niet zo grappig.
Niet alle kinderen willen vrienden zijn
met een meisje dat begint te schreeuwen tijdens de wiskundeles.
En tegenwoordig gebeurt dit niet veel meer,
maar sommige mensen willen geen vrienden zijn
met dat autistische meisje.
Het kan dat mensen niet willen omgaan met iemand
die zich niet in het hokje met de sticker 'normaal' kan of wil stoppen.
Dat vind ik best
want het scheidt het kaf van het koren.
Ik zie welke mensen authentiek en oprecht zijn
en kan deze mensen kiezen als mijn vrienden.
Maar ga eens na, wat is nu eigenlijk normaal?
Wat betekent het?
Beeld je eens in dat dat je beste compliment ooit is.
"Zo, jij bent echt normaal."
(Gelach)
Complimenten zijn toch:
"Je bent bijzonder,"
of "Jij hebt originele ideeën."
Dat betekent: "Je bent geweldig."
Als mensen zo willen zijn,
waarom streven ze er dan naar om normaal te zijn?
Waarom gieten mensen hun briljante individualiteit in een mal?
Mensen zijn zo bang voor diversiteit
dat ze zelfs mensen die dat niet willen of kunnen,
proberen te dwingen om normaal te zijn.
Er bestaan zomerkampen voor LHBT-mensen
of autisten om te proberen ze 'normaal' te laten worden.
Dat is verschrikkelijk dat mensen dat in deze tijd doen.
Alles bij elkaar zou ik mijn autisme en fantasie voor geen goud willen ruilen.
Omdat ik autistisch ben
heb ik documentaires gepresenteerd voor de BBC.
Ik ben bezig met een boek
en ik doe dit -- dit is fantastisch --
en een van de beste dingen die ik bereikt heb,
ik beschouw het als bereikt,
is dat ik manieren heb gevonden
om met m'n broertje en zusje te communiceren,
die niet kunnen praten zoals ik eerder zei.
Mensen schrijven je vaak af als je non-verbaal bent.
Dat is belachelijk want mijn broertje en zusje
zijn de beste broer en zus die je kan wensen.
Ik hou ontzettend veel van hen.
Ik geef meer om hen dan wie dan ook.
Ik laat jullie achter met een vraag:
Als we niet weten wat iemands gedachten zijn,
autist of niet,
kunnen we dan in plaats van alles af te straffen van wat abnormaal lijkt,
niet het uniek-zijn vieren
en het toejuichen wanneer iemand zijn fantasie de vrije loop laat?
Dank je wel.
(Applaus)