Այսպես Ջոն, սա սարսափելի է:
Այո:
Կարծես աշխարհը գտնվում է այնպիսի իրավիճակում,
որ երկար տարիներ չէր եղել:
Մարդիկ քաղաքական աջ և ձախ կողմերում տարակարծիք են,
և մեզ համար խորթ է այն,
որ դա բերում է ավելի խորը պառակտումների:
Ի՞նչ է կատարվում աշխարհում և ինչպե՞ս հասանք այս օրվան:
Սա այլ հարց է:
Չափազանց մեծ, կործանարար զգացողություններ կան:
Փյու Ռիսերչ-ի կատարած սոցիալական հարցումը
ցույց տվեց, որ մենք ոչ թե չենք սիրում հակառակ քաղաքական կողմին,
դեռ ավելին՝ մենք ատում ենք նրանց՝
կարծելով, որ նրանք ազգի համար սպառնալիք են ներկայացնում:
Այդ ցուցանիշներն անընդհատ աճում են:
Այժմ դրանք երկու կողմերում անցնում են 50%-ը:
Մարդիկ վախեցած են՝
մտածելով, որ սա նախորդից տարբերվում է և սկսում են լարվել:
Երբ ես տեսնում եմ ցանկացած տեսակի հասարակական խնդիր
ես միշտ դիմում եմ բարոյահոգեբանական երեք հիմնական գաղափարների:
Իմ կարծիքով դրանք մեզ այստեղ կօգնեն:
Առաջինը պետք է մտապահել, որ երբ
մտածում ենք քաղաքականության մասին
դառնում ենք ցեղապաշտ:
Մենք առաջացել ենք ցեղերից:
Մարդու սոցիալական էության ամենապարզ և ամենամեծ ըմբռնումներից մեկը
բեդուիների առածներից է.
«Ես ընդդեմ իմ եղբոր,
ես ու եղբայրս ըդդեմ մեր զարմիկի,
ես, եղբայրս և զարմիկներս ընդդեմ օտարականի»
Այդ ցեղապաշտությունը մեզ թույլ է տալիս ստեղծել մեծ հասարակություններ,
որպեսզի հավաքվենք ու պայքարենք այլոց դեմ:
Դա մեզ դուրս բերեց ջունգլիներից և փոքր խմբավորումներից,
բայց և այնպես մենք ունենք անվերջ կոնֆլիկտ:
Հարցը, որին պետք է ուշադրություն դարձնեք
այն է, թե ի՞նչն է մեր հասարակությանը դարձնում ավելի դաժան
և ընդհակառակը՝ ինչն է խաղաղեցնում նրան:
Շատ մռայլ առած է:
Դուք ասում եք, որ դա իսկապես մարդկանց հոգեկան աշխարհի
ինչ-որ մակարդակի վրա իր հե՞տքն է թողել:
Միանշանակ դա մարդկային սոցիալական ճանաչման հիմնահարցն է:
Բայց մենք կարող ենք միասին ապրել խաղաղության մեջ:
Մենք պատերազմելը դարձրել ենք զվարճանք, ինչպես օրինակ սպորտում,
քաղաքականության մեջ...
Դրանք այն միջոցներն են, որոնցով վարժեցնում ենք այդ ցեղային բնազդը՝
առանց լուրջ վնաս պատճառելու այլոց:
Մեզ մոտ լավ է ստացվում առևտուրը, հետազոտությունները, նոր մարդկանց
հետ շփվելը, որոնք մեզ վեր կամ վար շարժվող ցեղականության արդյունք են:
Դա նշանակում է, որ մենք դատապարտված չենք
միշտ կռվել կամ ապրել խաղաղության մեջ:
Ցեղատարածքը կարող է կրճատվել կամ տարածվել:
Ճիշտ է:
Այն տարածքը, որը մենք համարում ենք «մերը»
կամ «ուրիշինը» կամ «նրանցը»
կարող է փոխվել:
Եվ որոշները հավատում են, որ այդ գործընթացն անվերջ է:
Ճիշտ է:
Իսկապես, կար ժամանակ, որ մենք կիսում էինք ցեղախմբի գաղափարը:
Ես կարծում եմ,
որ դա այն տեղն է, որտեղ նոր աջ-ձախ տարբերություններն են ընկալվում:
Այդ «աջ-ձախ»-ը մենք ժառանգել ենք և դա գալիս է
աշխատանք-ունեցվածք հակամարտության տարբերությունից:
Այսինքն աշխատավորներ և մարքսիզմ:
Բայց իմ կարծիքով ակնառու է,
որ Արևմտյան դեմոկրատական պետություններում ապրող մարդկանց միջև բաժանում կա,
նրանք ովքեր ազգանվեր են, կամ ավելի պահպանողական,
և ես դա վատ իմաստով չեմ ասում,
մարդիկ ովքեր ունեն իրենց ծագման մասին զգացում,
նրանք ովքեր մտածում են իրենց քաղաքի, համայնքի և ազգի մասին:
Եվ մյուս կողմից, նրանք ովքեր հակապահպանողական են՝
այնպես ինչպես գրված է Ջոն Լենոնի «Imagine» երգում
«Չկա ոչ մի պետություն, ոչինչ՝ մեռնելու կամ սպանելու համար»:
Այսինքն, մարդիկ, ովքեր ուզում են համաշխարհային կառավարություն
նրանք չեն սիրում «ազգականություն» կամ «սահման» բառերը:
Սա Եվրոպայում նույնպես կա:
Օրինակ Շեքսպիրը՝
բրիտանացի հայտնի թատերագիրը,
այսպիսի խոսք ունի.
«Մենք կամուրջ իջեցնող ենք թե՞ բարձրացնող»:
Այդ հարցում հիմա Անգլիան բաժանված է 2 մասի՝ 52-48 հարաբերակցությամբ :
Եվ նույն իրավիճակը ԱՄՆ-ում է:
Այսինքն, Բիթլզի երգերի ներքո մեծացած սերունդը
և հիպիական փիլիսոփայությունը՝ աշխարհի ավելի փոխկապակցված լինելու մասին
այնքան իդեալական է, որ կարելի է մտածել «Կա՞ մեկը, ով դա վատ իմաստով է ընկալում»:
Իսկ մենք այսօր տեսնում ենք, որ իրականում
միլիոնավոր մարդիկ կարծում են, որ դա ոչ միայն հիմարություն է
այլ վտանգավոր է և սխալ, իսկ դա նրանց վախեցնում է:
Իմ կարծիքով գլխավոր խնդիրը Եվրոպայում և այստեղ՝
ներգաղթի խնդիրն է:
Եվ սոցիալական գիտություններում այդ խնդրին մեծ ուշադրություն
պետք է հատկացնել, մասնավորապես բազմազանության և ներգաղթի հարցերում:
Երբ ինչ-որ բան քաղաքականացվում է,
կամ աջ և ձախ մասերի միջև բաժանում կա,
անգամ սոցիլոգները չեն կարողանում այդ հարցերին ճիշտ լուծումներ տալ:
Տարաբնույթ լինելը շատ դեպքերում լավ է:
Դա նորը ստեղծելու միջոց է,
իսկ Ամերիկայի տնտեսությունը դրանով է աճել:
Ներգաղթը և բազմազանությունը իհարկե օգտակար են,
որը գլոբալիստները չեն տեսնում:
Իսկ նրանք չեն ուզում տեսնել,
որ էթնիկ բազմազանությունը քանդում է սոցիալական վստահությունը և կապիտալը:
Գիտեք, Ռոբերտ Պութնամը
«Միայնակ բոուլինգ խաղալիս » աշխատության հեղինակն է՝
սոցիալական կապիտալի տվյալների բազաները
նայելով հասկացավ, որ ինչքան մարդիկ զգում են, որ իրար նման են,
այնքան ավելի շատ են հավատում
միմյանց և զգում են, որ սոցիալապես ավելի ապահով են:
Սկանդինավյան երկրները հիանալի օրինակ են,
քանի որ նրանք ժառանգել են փոքր և միատար երկրներ:
Իսկ դա տանում է դեպի սոցիալական ապահովություն:
Ձախ թեքված առաջադեմ դիրքորոշում,
ըստ որի «Կամուրջները իջեցրեք մեծ աշխարհի առջև:
Սիրիայում մարդիկ տառապում են, պետք է նրանց գրկաբաց ընդունել»:
Եվ դա շատ գեղեցիկ բան է:
Ես այս ամառ Շվեդիայում էի,
եթե Շվեդիայում խոսքը քաղաքականապես ճիշտ է,
ապա նրանք չեն կարող խոսել հակառակը,
իսկ նոր մարդկանց բերելը կործանարար է:
Դա սոցիալական կապիտալը կքանդի,
դա դժվարացնում է լինել սոցիալապես ապահով
և հավանական է դա վերջանա, ինչպես Ամերիկայում եղավ,
հասարակության տեսանելի ռասայական բաժանումներով:
Իհարկե, սրա մասին խոսելը տհաճ է,
բայց կարծում եմ, ինչպես մեզ մոտ այնպես էլ Եվրոպայում
պետք է սա աչքի տակ պահել:
Դուք ասում եք, որ դատող մարդիկ,
մարդիկ ովքեր իրենց ռասիստ չեն համարում,
բայց համարում են էթնիկ և ազնիվ,
ունեն խելամիտ բացատրություն, ըստ որի մարդիկ այնքան տարբեր են,
որ մենք վտանգում ենք մեզ, մեր գիտակցությունը ծանրաբեռնելով
մարդկանց մեջ տարբերություններ գտնելով:
Այո, բայց ես կուզենայի ավելի մեղմ ասել,
որ դա միայն ռասային չի վերաբերվում,
այլ նաև մշակույթին:
Հիանալի աշխատություն կա գրված քաղաքագետ Կարեն Ստենների
կողմից, ըստ որի մարդիկ գիտակցում են,
որ բոլորս միավորված ենք ու նույնն ենք,
այդ կերպ շատ մարդիկ հակված են ավտորիտարիզմի:
Այդ մարդիկ ռասիստներ չեն,
երբ զգում են, որ սպառնալիք չկա
մեր էթնիկ և սոցիալական կարգերին:
Բայց , եթե փորձնական նրանց զգուշացնենք,
որ մենք բաժանվում ենք և միմյանցից ավելի են տարբերվում`
նրանք դառնում են ռասիստներ,հոմոֆոբներ, ուզում են դուրս քշել օտարներին:
Այսինքն սա ավտորիտարիզմի արձագանքներից մեկն է:
Մնացածը հետևում են Լենոնի խոսքերին
Լենոնի խոսքերն են
ստեղծում այդ ավտորիտարիզմի արձագանքը:
Մենք հիմա դա հստակ տեսնում ենք Ամերիկայում:
Տեսել ենք Անգլիայում և ամբողջ աշխարհում:
Բայց այս ամենի ամենադրական մասն այն է,
որ ազգայնականները ճիշտ են,
եթե շեշտադրում ենք ազգային նմանությունը,
ապա ազգը, որպես այդպիսին այլևս կարևոր չի:
ԵՎ մասնագետները ներգաղթին մոտենում են որպես
այս տեսակ խնդիրների լուծում:
Եթե ուզում ենք շահույթաբեր երկիր ունենալ
պետք է ընդունենք, որ բոլորս նման ենք:
Շատ լավ, մեծացող ներգաղթը և դրա հետ կապված վախերը
ներկայիս պառակտման պատճառն են:
Որո՞նք են մնացած պատճառները:
Մահկանացուի հաջորդ հոգեբանական սկզբունքը
այն է, որ իր ներքին ձայնը առաջինն է, ռազմավարական մտածելակերպը երկրորդը:
Լսած կլինեք «մոտիվացված մտածելակերպ» կամ «վավերական
կողմնապահություն» տերմինները:
Շատ հետաքրքիր աշխատություն կա նրա մասին,
թե ինչպես մեր գիտակցությունը և խոսքային ունակությունները
զարգացել են ոչ թե մեզ օգնելու, որ ճշմարիտը գտնենք,
այլ մեզ օգնելու, որ մեկս մյուսին շահարկենք..
Մենք շատ լավ կարողանում ենք արդարացնել ինքներս մեզ:
Եթե դա դիտարկենք շահերի բախման օրինակով,
ապա դա միայն ես չեմ, այլ իմ թիմը ընդդեմ քո թիմին է
մինչդեռ, երբ գիտակցում ենք այն փաստը, որ մեր կողմը սխալ է,
դեռ շարունակում ենք այն չընդունել:
Ահա թե ինչու մենք քաղաքական վեճերում չենք կարող հաղթել:
Եթե բանավիճում ենք
չենք կարող մարդուն համոզել պատճառով կամ փաստով,
քանի որ պատճառաբանությամբ դա չի աշխատում:
Մեզ տվեք ինտերնետ, Google.
- Ես լսել եմ Բարաք Օբաման Քենիայում է ծնվել:
Եկեք Google-եմ: Աստված իմ, 10 մլն արդյունք: Դա ճիշտ է:
Այսինքն, սա անցանկալի անակնկալ էր շատերի համար :
Սոցիալական մեդիան հաճախ է տեխնիկական լավատեսների կողմից
դիտարկվում որպես մարդկանց միավորող ամենալավ միջոցը:
Եվ անսպասելիորեն եղավ դրա հակառակ արդյունքը:
Իրավացի եք:
Դրա համար եմ սիրում Ին-Յան-ի տեսությունը
մարդկանց բնության, աջ-ձախի մասին:
Ամեն կողմ ճիշտ է կոնկրետ բանի մեջ,
բայց մնացած մասը նրանք չեն տեսնում :
Ձախ կողմը հավատում է, որ մարդու էությունը բարի է.
հավաքել մարդկանց, ջարդել սահմանները և ամեն ինչ լավ կլինի:
Աջ կողմը` պահպանողականները, ոչ լիբերալները
հավատում են, որ մարդիկ կարող են լինել ժլատ
եսասեր, սեռական,
և մեզ պետք է կանոնակարգ, սահմանափակումներ:
Այսինքն, այո, եթե ջարդենք բոլոր սահմանները
մարդկանց թողնենք շփվել ամբողջ աշխարհի հետ,
կունենանք ավելի շատ ռասիզմ և խուժանություն:
Օգնեք հասկանալ:
Մարդու էության մեջ այդ սկզբունքները մնացել են:
Ի՞նչը փոխվեց, որ ավելի խորացավ պառակտվածության զգացումը:
Պետք է տեսնենք 6-ից 10 տարբեր սպառնալիքներ, որոնք գալիս են միանգամից:
Ես մի քանիսը կթվարկեմ:
Հիշենք, որ Եվրոպան և Ամերիկան հանդիսացել են որպես
2-րդ համաշխարհային պատերազմի մասնակիցներ:
Ջո Հենրիխի և այլոց հետազոտությունները
ցույց են տալիս, որ եթե պետությունը պատերազմի մեջ է,
մանավանդ, երբ երիտասարդ է,
և 30 տարի հետո ստուգենք ընդհանուր խնդիրները
կամ բանտարկյալների հարցերը,
կլինեք ավելի համատեղված
մեր ցեղային բնությունից ելնելով: Օրինակ:
Իմ ծնողները պատերազմի ժամանակ պատանիներ են եղել,
և ալյումինի կտորներ հավաքելով
օգնել են պատերազմի ելքին:
Նկատի ունեմ բոլորը համախմբված են եղել:
Հետո այս մարդիկ
ձեռք են բերում աշխատանք կամ կառավարություն,
զբաղեցնելով առաջնորդների դիրքեր:
Նրանք հեշտ են գնացել զիջումների և համագործակցությունների:
Նրանք 90ականներին գնացել են թոշակի:
Այսինքն 90ականների վերջում մնացինք 1945-55թթ. ծնվածների հետ:
Իսկ ամեն երկրում երիտասարդները իրար դեմ էին պատերազմում՝
1968 թվից սկսած:
Եվ "Սերուծքային Սերնդի" կորուստը 2-րդ համաշխարհայինի ժամանակ
մեծ էր:
Սա մեկ:
Երկրորդ, Ամերիկայում 2 կուսակցություն կա:
Լիբերալ հանրապետականներ և պահպանողական դեմոկրատներ:
20-րդ դարի կեսին Ամերիկան իսկապես երկու կուսակցություններ ուներ:
Բայց, տարբեր գործոններից ելնելով որոշ բաներ սկսվեցին տեղից շարժվել,
90 ականներին մենք ունեցանք մաքուր լիբերալներ ու պահպանողականներ:
Եվ հիմա այդ կուսակցություններում մարդիկ լրիվ տարբեր են,
մենք մեր երեխաներին չենք ամուսնացնում նրանց հետ,
որը 60-ականներին այդքան էլ այդպես չեր:
Այսինքն կուսակցությունների զտում կա:
Երրորդը ինտերնետն է, որը ինչպես ասեցի
հաջորդող պատճառագիտության մեջ անենավատ խթանը եղավ:
Ինչ կատարվում է հիմա ինտերնետում բավականին մտահոգիչ է:
Ես Twitter-ում ընտրությունների վերաբերյալ որոնում արեցի
և իրար կողքի գրված հայտարարություն տեսա:
Առաջինը` ռասիստի պատկերի առջև գրված է.
«Նողկալի է»:
Այս պետության մեջ գարշանքը կապվում է #Trump-ի հետ:
Երկրոդի դիմաց էլ գրված էր.
«Կեղծ Հիլարիին նվիրված էջ: Զզվելի է»:
Ահա այս «զզվելի» բառը ինձ շատ է վախեցնում,
քանի որ կարող է վեճ կամ անհամաձայնություն ունենաս, ինչ որ բանի շուրջ
մեկի հետ, և դրանից ջղայնանաս:
Նողկանքը, ինչպես դուք եք ասում, ավելի խորքային մակարդակ է:
Ճիշտ է: Նողկանքը այլ բան է:
Գիտեք ես երեխաներ ունեմ:
Նրանք օրվա մեջ 10 անգամ կռվում են,
և 30 անգամ էլ սիրում :
Քայլ առաջ և հետ` ջղայն ես, ջղայն չես,
ջղայն ես, ջղայն չես:
Բայց նողկանքը այլ բան է:
Դա մարդուն հրեշ է դարձնում,
բարոյապես խեղաթյուրում է:
Զզվանքը, ոնց որ չմաքրվող բիծ լինի:
Բժիշկ Ջոն Գոթմանը հետազոտություն է արել ամուսնական բժշկությունում:
Ըստ որի, եթե զույգերից մեկի դեմքի մեջ զզվանք կամ արհամարհանք է երևում,
դա խոսում է շուտափույթ բաժանվելու մասին,
երբ զայրույթ ես տեսնում, դա ոչինչ չի կանխատեսում,
քանի որ զայրույթը կարելի է հաղթահարել:
Այսինքն, ընտրություը տարբեր է:
Դոնալդ Թրամփը շատ է օգտագործում «զզվանք» բառը:
Դա շատ բանի մասին է խոսում իր մասին,
մի բան, որ եզակի է իր համար,
բայց քանի որ մենք միմյանց ավելի ենք հրեշացնում,
և նորից, ըստ մանիքեական տեսության
երկիրը չարի և բարու մարտադաշտն է,
որը անընդհատ մեծանում է,
լավ կլինի ուղղակի նրանց չարքեր չանվանել կամ ասել չեմ համակրում նրանց,
այլ ոչ թե ասենք, որ սատանա են
զզվելի ու բունտարար են:
Այդպիսով ոչինչ չենք ուզենա նրանց հետ անել:
Եվ ես կարծում եմ, որ մենք դրա վկաներն ենք դառնում, օրինակ`
համալսարաններում մենք հեռացնում,
լռեցնում և վանում ենք մարդկանց մեզանից:
Ես վախենում եմ, որ այս երիտասարդ սերունդը,
եթե զզվի քաղաքական քարոզարշավներից,
մեծանալուն պես էլ չեն ուզենա ներգրավված լինեն քաղաքականության մեջ:
Իսկ ինչպե՞ս դա հաղթահարենք :
Ինչպե՞ս հանենք նողկանքը:
Դա առանց պատճառի չենք կարող անել:
Կարծում եմ. ..
Երկար տարիներ դիզայնով եմ զբաղվել և էմոցիաների մասին շատ եմ մտածել:
Եվ կարծում եմ, որ ատելության հականիշը դա սերն է:
Սերը ամեն ինչ է:
Ատելությունը դա սահման է:
Սերը այդ սահմանները քանդում է:
Այսինքն` անձնային հարաբերությունները իմ կարծիքով
մեր ունեցած ամենահզոր միջոցներից են:
Քեզ կարող է մի խումբ մարդ ատել,
բայց երբ դու հանդիպում ես կոնկրետ մարդու
սովորաբար հայտնաբերում ես, որ նրանք լավն են:
Եվ աստիճանաբար քո տեսակը փոխվում է:
Ողբերգականն այն է, որ առաջ ամերիկացիները իրենց քաղաքներում խառնված էին
աջ -ձախ կամ քաղաքական տեսանկյունից:
Իսկ հիմա էթիկայի բաժանման պատճառով
մեծ փաստարկներ կան, որ սկսել ենք ապրել այն մարդկանց հարևանությամբ,
ովքեր քաղաքականապես մեզ նման են:
Շատ դժվար է գտնել ինչ-որ մեկի, ով այլ կողմում է:
Այսինքն նրանք ուղղակի հեռու են:
Հետևապես դժվար է նրանց ճանաչել:
Ի՞նչ խորհուրդ կտաք ամերիկացիներին,
մարդկանց ընդհանրապես,
թե ի՞նչ պետք է հասկանանք միմյանց վերաբերյալ,
որը մեզ կօգնի ևս մեկ անգամ մտածել
այս «նողկանք» բնազդի շուրջ :
Այո:
Իսկապես մի բան պետք է մտապահենք..
քաղաքագետ Ալեն Աբրամովիչի կողմից մի հետազոտություն կա,
ըստ որի ամերիկյան դեմոկրատիան ավելի շատ է ղեկավարվում
այսպես ասված «բացասական կողմնակալությամբ»:
Դա նշանակում է, որ մտածում ենք, որ կա թեկնածու,
որին հավակնում ենք, քվեարկում ենք նրա օգտին:
Բայց բացասական հայտարարություններով ու
սոցիալական մեդիայի և նմանատիպ գործիքներով,
ինչպես բոլոր ընտրություններն են ընթանում,
ամեն կողմը մյուս կողմին փորձում է խեղաթյուրել ու վատաբանել այնքան
մինչև սխալմամբ ձայնը կտա մեկ ուրիշին:
Եվ այդպես ավելի շատ հակառակ կողմին ենք ձայն տալիս
քան մեր կողմին,
պետք է հիշել, որ ձախ կողմում գտնվողները
կարծում են. -Ես մտածում էի, որ հանրապետականները վատն էին,
իսկ Դ. Թրամփը ապացուցեց դա:
Եվ հիմա, բոլոր հանրապետականները
այնպիսին են ինչպիսին Թրամփն է:
Դա պարտադիր չէ, որ այդպես լինի:
Նրանք մեծամասամբ այդքան էլ ուրախ չեն իրենց թեկնածուով:
Սա Ամերիկայի պատմության մեջ բացասական կողմնապահությամբ ընտրություններն էին:
Ուրեմն, առաջինը պետք է զտել թեկնածուի նկատմամբ զգացողությունները
այն մարդկանցից, ովքեր ընտրելու հնարավորություն ունեն:
Հետո պետք է հասկանալ,
որ բոլորս ապրում ենք առանձին աշխարհներում..
Ես գրքում օգտագործել եմ մի խոսք. բոլորս «Մատրիքս» ծուղակում ենք,
կամ յուրաքանչյուր համայնք մատրիքս է` համաձայնեցված հալյուցինացիա:
Եթե դու կապույտ մատրիքսում ես,
ամեն ինչ հարկադրում է քեզ մտածել, որ հակառակ կողմը
ռասիստներ, քարանձավաբնակ, աշխարհի ամենավատ մարդիկն են
և ունենք բոլոր փաստերը դրան աջակցելու համար:
Բայց քո հարևանը
այլ բարոյական մատրիքսում է ապրում :
Նրանք այլ խաղի մեջ են,
և տեսնում են բացարձակ այլ փաստերի դասավորություն:
Յուրաքանչյուրը այլ սպառնալիք է տեսնում պետության համար:
Ես նրանց մեջտեղում լինելով
և երկու կողմերին լսելով հասկացա, որ երկուսն էլ ճիշտ են:
Շատ սպառնալիքներ կան երկրի համար
և ամեն կողմ սահմանադրորեն անկարող է դրանք բոլորը տեսնել:
Այսինքն Դուք ասում եք , որ մենք փոխըմբռնման նոր տեսակի կարի՞ք ունենք:
Այսինքն`.
- Ես գիտեմ և հասկանում եմ դու ինչ ես զգում:
Եվ դա կիրառում ենք աղքատների, կարիքավորների հանդեպ:
Մենք դա սովորաբար չենք կիրառում այլոց հանդեպ, կամ ովքեր
մեզանից են զզվում:
Ոչ: Ճիշտ եք:
Ինչի՞ կնմանվի, եթե Ձեր ասած փոխըմբռնումը կառուցենք:
Կարծում եմ...
հոգեբանությունում փոխըմբռնումը շատ բարդ թեմա է,
և որը շատ հայտնի բառ է:
Փոխըմբռնումը լավ իմաստ ունի` ըմբռնել նախընտրած զոհի տեսակը:
Այսինքն` փոխըմբռնելը կարևոր է
հատկապես ձախ կողմում կանգնած մարդկանց համար:
Դա հեշտ է անել, քանի որ դուք արդեն գիտեք դա:
Բայց փոխըմբռնումը պետք է մատնանշի, որ դա անում եք, երբ դժվար է ձեզ համար:
Եվ ես կարծում եմ...
Գիտեք, մենք 50-ականներին հաղթահարում էինք ռասայական խնդիրները,
լեգալ խտրականությունը,
որը մեր թիվ մեկ նախապատվությունն էր
և դա դեռ կարևոր է:
Բայց իմ կարծիքով այս տարի
մարդիկ կտեսնեն,
որ մենք գոյության սպառնալիք ունենք:
Աջ-Ձախ բաժանումը
ամենակարևոր բաժանումն է, որ տեսնում ենք:
Մենք դեռ խնդիրներ ունենք կապված սեռի, համասեռամոլների հետ,
բայց սա մեր հետագա 50 տարիների անհրաժեշտությունն է,
իսկ խնդիրները ինքնուրույն չեն լուծվում :
Այսպես` մեզ պետք են առանցքային ռեֆորմներ,
որոնք կարողանանք բարձրաձայնել,
բայց դրա մասին դեռ վաղ է խոսել:
Բայց ամեն ինչ սկսում է մարդկանցից, ովքեր հասկանում են, որ սա աշխատող պահ է:
Եվ այո, մենք նոր փոխըմբռնման կարիք ունենք:
Պետք է հասկանանք.
սա պետությանն է պետք,
սա այն է ինչ ձեզ է պետք, եթե անգամ չեք ուզում..
Բարձրացրեք ձեռքերը, ովքեր ուզում եք հաջորդ 4 տարին ապրել
այնքան դաժան ու անհանգիստ ինչքան անցած տարի-- ձեռք բարձրացրեք:
Ահա, եթե ուզում եք խուսափել դրանից
կարդացեք Բուդդա, Քրիստոս, Մարկոս Աուրելիոս:
Նրանք բոլորն էլ խորհուրդ են տալիս, թե ինչպես ազատվեք վախից,
վերակարգեք ամեն ինչ,
վերջացրեք դիմացինին թշնամի տեսնել:
Շատ հին ուղեցույցեր կան այս տեսակ փոխըմբռնումը հասկանալու համար:
Իմ վերջին հարցը`
Մարդիկ անձամբ, ի՞նչ կարող են անել վերականգնվելու համար:
Շատ դժվար է հաղթահարել արմատացած նախապաշարումները:
Ըստ հետազոտությունների
քաղաքական նախապաշարումները ավելի խորքային են քան ազգային
նախապաշարումները`այստեղ:
Եվ միակ բանը, որ մնում է դա ջանք գործադրելն է:
Փորձեք ինչ-որ մեկի հանդիպել:
Յուրաքանչյուրը ունի զարմիկ, փեսա,
հարազատ, ով հակառակ կողմում է:
Ուրեմն այս ընտրություններից հետո
սպասեք մեկ, երկու շաբաթ,
քանի որ ձեզանից մեկի համար դժվար է լինելու,
բայց մի քանի շաբաթ սպասեք և հետո կապնվեք իրեն ու ասեք, որ ուզում եք խոսել:
Մինչ դա անելը,
կարդացեք Դեյլ Կարնեգի «Ինչպես հաղթել ընկերներին և ազդել
մարդկանց վրա» (Ծիծաղ)
Ես լուրջ եմ ասում :
Դուք մեթոդներ կսովորեք, եթե սկսեք ընդունելով,
եթե սկսեք ասելով.
- Գիտես, շատ բաներում համաձայն չենք,
բայց ես քեզ հարգում եմ քեռի Բոբ,
կամ -..հարգում եմ պահպանողականների
մեջ այն.., կամ ուրիշ բան:
Եթե սկսեք գնահատանքով, ապա դա, ոնց որ հրաշք լինի:
Սա այն հիմնական բանն է, որը սովորել եմ
օգտագործել մարդկային հարաբերություններում
և դեռ շատ հիմար սխալներ եմ անում,
բայց հիմա ներողամիտ եմ դարձել
ու ընդունում եմ, թե ով ինչում է ճիշտ:
Եվ եթե այդպես անեք,
հետագա խոսակցությունը շատ լավ կընթանա, իսկ դա շատ հաճելի է:
Ջոն, շատ հաճելի է Ձեզ հետ խոսել:
Թվում է թե այն հողը, որի վրա կանգնած ենք
հագեցված է խորը հարցերով, բարոյական և մարդկային բնությամբ:
Ձեր իմաստությունը հարիր է :
Շնորհակալություն ժամանակի համար, որ տրամադրեցիք:
Շնորհակալություն Քրիս:
Շնորհակալություն:
(Ծափահարություններ):