(Applaus)
Heel erg bedankt allemaal!
Mijn naam is Nellie Partow.
Ik ben een modeontwerpster uit New York.
Vandaag wil ik graag over mijn levensreis hebben,
mijn ervaringen in een creatief domein met jullie delen,
en een beetje vertellen over mijn eigen levenservaringen.
Ik hoop dat ik jullie hiermee wat inzicht kan geven
in wat ik zelf geleerd heb.
Ik heb eerst een paar vragen voor jullie.
Steek even jullie handen op.
Hoeveel van jullie leven jullie droomleven op dit moment?
Indrukwekkend!
Geweldig!
En hoeveel van jullie zijn aan het werken aan jullie droom?
Ongelooflijk! Ik ook!
Ik deel graag mijn droom met jullie,
en hoe ik terecht ben gekomen in de modewereld.
Ik was nog heel erg jong, maar 8 jaar oud.
Maar wist gelukkig al wat ik wilde bereiken.
Ik werd verliefd op ontwerpen,
de creativiteit achter een ontwerp, het handwerk van een ontwerp,
en alle details en elementen
die maken dat je een ontwerper bent.
Ik had alles gedaan
om deze droom waar te maken.
Ik wist dat ik een eigen merk wilde beginnen,
dus ging ik naar de business school
en behaalde een diploma in business management,
om te leren hoe ik mijn bedrijf moest runnen.
Na het afstuderen
ging ik naar de Parsons School of Design in New York.
Toen ik in Parsons was,
had ik het geluk om bij Donna Karan werkervaring op te bouwen.
En na mijn afstuderen
scoorde ik mijn eerste baan als ontwerper bij Calvin Klein.
Na Calvin Klein had ik het geluk
om met John Varvatos te kunnen werken.
Na 10 jaar ontwerpervaring in de modewereld,
besliste ik eindelijk om de sprong te wagen en startte ik mijn onderneming.
Dat was een geweldige ervaring.
Iets langer dan 3 jaar geleden startte ik mijn eigen merk.
Al die tijd heb ik ook een heel interessante hobby gehad.
Ik ben ook wedstrijdbokser.
Nu een beetje over dat verhaal, want mensen vinden het best interessant.
Ik was 15 jaar oud, en vond sporten heel erg leuk.
Maar wilde graag atletischer worden
vond fitness niet zo leuk.
Toen ik langs een boksschool liep,
dacht ik dat dat een interessante manier van sporten kon zijn.
Ik had er geen idee van dat ik bij Team VS binnenliep.
De hoofdtrainer trok me opzij
-- ik trainde pas een maand -- en zei:
"Je hebt wat nodig is om een vechter te zijn."
Ik dacht dat het echt gek was,
ik wist dat mijn moeder het niet toe zou laten.
Dus zei ik: "Nee, ik wil geen vuist in mijn gezicht krijgen.
Dit is echt niks voor mij.
Hij liet het erbij. We gingen samen naar een paar live wedstrijden.
Hij nam me er naartoe.
Blijkbaar wist hij wat hij deed,
want ik ging helemaal voor de bijl.
En binnen een paar maanden
stond ik zelf in de ring van Compton in Los Angeles,
met mijn ouders erbij, en ik begon te vechten.
Het is een hobby van mij
die ik gedurende mijn ontwerpcarrière heb uitgeoefend.
Een van de beslissende momenten voor mij was in 2007.
Ik vocht in Madison Square Garden
voor het New York Daily News Golden Gloves Kampioenschap.
Dat werd een ongelooflijk bepalend moment voor mij
dat ik nooit zal vergeten.
Ik kreeg mijn handen omwikkeld en was heel erg nerveus,
net zoals nu eigenlijk.
Mijn hart bonkte, ik raakte opgewonden
en ik probeerde me mentaal voor te bereiden
om de ring in te stappen.
Mijn trainer was mijn handen aan het omwikkelen.
Dat deed ik ook bij andere wedstrijden.
Hij trok me aan de kant voordat we eruit liepen en zei:
"Ik wil dat je een ding onthoudt:
winnen of verliezen maakt helemaal niks uit, als je er niet van geniet."
Het moment waarop ik de ring inliep, was geweldig!
Ik heb de titel gewonnen die nacht,
maar ik ging naar huis met een veel verrijkendere les.
Ik besefte dat het niet om het winnen ging,
of in mijn carrière echt bereiken waar ik al heel lang van droomde.
Het gaat om het plezier dat we ervaren
gedurende het hele proces.
Ik denk dat we als mens
zo verstrikt raken in onze pogingen om onze eindpunten te behalen.
Of het om onze carrière, financiën,
of persoonlijke doelen gaat,
we vergeten steeds te genieten,
te leven en onszelf niet constant te meten
met waar we zijn en waar we zouden willen zijn.
Wat het leven creatief en beelschoon maakt,
is te kunnen genieten van je levensmomenten.
Ik hoop dat het mij op een of andere manier
gelukt is die boodschap over te brengen,
die we allemaal wel kennen, maar zo makkelijk vergeten
ikzelf trouwens ook.
En ik hoop dat het jullie helpt!
Nu ga ik iemand uit het publiek op het podium vragen
voor drie rondjes sparren.
Dus ik heb een vrijwilliger nodig. (Gelach)
Ik maak maar een grapje!
Jullie heel erg bedankt! Bedankt dat jullie tijd voor mij maakten.
Dat waardeer ik.
(Applaus)