မင်္ဂလာ နေ့ခင်းပါ၊ ကျွန်မ မစခင်မှာ ရှေးဦးစွာ ပြောချင်တာက၊
ကျောင်းမှနေပြီး ဒီကို လာခွင့် ပြုခဲ့ကြတဲ့ ကျောင်းသားတွေကို နှုတ်ဆက်လိုပါတယ်၊
သူတို့ဟာ ကျောင်းမှာ စောင့်နေကြတာ ဒါကို ကြည့်ကြမှာပါ။
Philadelphia ရှိနေကြတဲ့ သူတွေ အားလုံးးကို နှုတ်ဆက်လိုက်တယ်၊
သူတို့အားလုံးကို အားလုံးဝိုင်းပြီး လက်ခုပ်တီး အားပေးကြပါရှင်။
(လက်ခုပ်တီးသံများ)
ဒီနေ့ ကျွန်မဟာ ပုံပြင် နှစ်ခုလောက်ကို ပြောပြချင်ပါတယ်။
ကျွန်မ ဟောပြောမယ့် ခေါင်းစီးအမည်ဟာ နည်းနည်းလေး ဆွပေးချင်တဲ့ သဘောရှိတယ်၊
ကျွန်မနဲ့အတူ အဲဒီကို သွားကြမှာပါ။
ကျွန်မ ပြောပြချင်တာ တခု ရှိပါတယ်။
ကျွန်မ စာသင်လာတာ ကြာလှပါပြီ။
အဲဒီလို သင်ကြားရင်းနဲ့
ကျွန်မဟာ ကလေးတွေ အကြောင်း နဲ့ စာသင်ယူမှုအကြောင်း သိလာတာ အများကြီးပါပဲ၊
အဲဒါကြောင့်မို့လို့ ကျောင်းသားတွေရဲ့ အလားအလာကို ပိုပြီးများတဲ့ လူတွေ
သိရှိလာဖို့အတွက် မျှဝေပြောပြ လာချင်တာပါ။
၁၉၃၁ ခုနှစ်တွင်၊ ကျွန်မ အဘွားဖြစ်သူဟာ -
ဟိုမှာ ညာဘက် အောက်ခြေက ကလေးတွေအတွက် -
ရှစ်တန်းကို အောင်မြင်ခဲ့ပါတယ်။
သူဟာ အသိပညာကို ရယူချင်နေခဲလို့
ကျောင်းကို သွားခဲ့တာပါ၊ အသိပညာက အဲဒီမှာ ရှိနေခဲ့ကြတာကိုး။
အဲဒါတွေဟာ စာအုပ်တွေထဲတွင်၊ ဆရာတွေရဲ့ ခေါင်းထဲတွင် ရှိနေခဲ့ကြတယ်-
အဲဒါကြောင့်မို့လို့ သူဟာလည်း အဲဒီကို သွားပြီး အသိပညာကို ရယူခဲ့တယ်၊
အဲဒီလိုနည်းနဲ့သာ သင်ယူလို့ ရနိုင်ခဲ့တာကိုး။
ရှေ့ကို နောက်မျိုးဆက် တခုဆီ အမြန်သွားကြမယ်-
ဒါက Oak Grove ဆိုတဲ့ ဒေသက တခန်းကျောင်းကလေးပါ၊
ကျွန်မ ကြီးပြင်းလာခဲ့ရာ လမ်းနဲ့ကပ်လျက် ရှိနေတဲ့
ကျွန်မ ဖခင် တက်ခဲ့တဲ့ တခန်းကျောင်းကလေးပါ။
သူဟာလည်းပဲ ကျောင်းဆီကို ခရီးရှည် သွားရပါတယ်၊
ဆရာထံမှနေပြီး အသိပညာကို ရယူဖို့ အတွက်ပါ၊
သူနဲ့အတူ ပါလာခဲ့တဲ့ ခရီးဆောင် မှတ်ဉာဏ်၊ တနည်း သူ့ခေါင်းထဲမှာ သိုလှောင်ခဲ့ရတယ်၊
ပြီးတော့ သူနဲ့အတူ ယူလာခဲ့ရတယ်၊
ဆရာ့ထံမှနေပြီး ကျောင်းသားဆီကို ဗဟုသုတကို အဲဒီလိုနည်းနဲ့ လွှဲပြောင်းပေးခဲ့လို့
အဲဒီနောက်မှာ ကမ္ဘာကြီး ပေါ်မှာ လိုတဲ့အခါ သုံးလာနိုင်တာပါ။
ကျွန်မ ကလေးငယ် ဘဝတုန်းက၊
ကျွန်မတို့ အိမ်မှာ စွယ်စုံကျမ်း တစုံ ရှိနေပြီ။
ကျွန်မ မွေးခဲ့တဲ့ နှစ်ထဲမှာ ဝယ်ခဲ့ကြတယ်။
အဲဒါဟာ အံ့အားသင့်စရာကြီး ဖြစ်ခဲ့တယ်၊
ကျွန်မဟာ ဗဟုသုတတွေကို ရယူဖို့အတွက် စာကြည့်တိုက်ကို သွားရန် မလိုခဲ့လို့ပါ။
ဗဟုသုတဟာ ကျွန်မ အိမ်ထဲမှာကို ရှိနေခဲ့တယ်၊
မယုံကြည်နိုင်စရာကြီးပါပဲ။
အဲဒီအချက်ဟာ အရင့်အရင်
ရှိခဲ့ဘူးကြတဲ့ မျိုးဆက်နဲ့ မတူခြားနားခဲ့ပါတယ်။
အဲဒီအချက်က ကျွန်မ ငယ်ခဲ့ပေမဲ့၊ ကျွန်မ ဗဟုသုတ အချက်အလက်တွေ
ရယူပုံကို ပြောင်းပစ်ခဲ့ပါတယ်။.
ဗဟုသုတဟာ ကျွန်မနဲ့ ကပ်လျက် ရှိနေခဲ့တယ်။
ကျွန်မဟာ ၎င်းကို ရယူသုံးနိုင်ခဲ့တယ်။
ကျွန်မ ကလေးတုန်းက ကျောင်းတက်ခဲ့တဲ့ ကာလ နဲ့
ကျွန်မ စပြီး စာသင်လာတဲ့ ကာလ နှစ်ခု အကြားမှာ
နှစ်တွေ ကုန်သွားကြတဲ့ အချိန်မှာ၊
ဒီနေ့ မနက်ပိုင်းမှာ Steve Case ထောက်ပြသွားသလို၊
ကျွန်မတို့ဟာ တကယ့်ကိုပဲ အင်တာနက်ရဲ့ အစကို မြင်လာကြရပါပြီ။
အင်တာနက်ဟာ ပညာပို့ချရေး ကိရိယာ တခုအဖြစ်
စပေါ်ပေါက် လာချိန်မှာပဲ၊
ကျွန်မဟာ Wisconsin မှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကာ
Kansas ကို၊ Kansas ထဲက မြို့လေးဆီကို
စာသင်ဖို့ ရွှေ့ပြောင်း လာခဲ့ပါတယ်။
ချစ်စရာ မြို့လေးပါ၊
Kansas ကျေးလက် ဒေသထဲက ကျောင်းပါ၊
အဲဒီမှာ ကျွန်မဟာ ကျွန်မ အကြိုက်ဆုံး ဘာသာရပ်
ဖြစ်တဲ့ အမေရိကန် အစိုးရ အကြောင်း ပို့ချခဲ့တယ်။
ကျွန်မရဲ့ ပထမနှစ်မှာ -ဆူပါ အကြိုက်ဆုံး - အမေရိက အစိုးရ အကြောင်းကို သင်ဖို့ပါ၊
နိုင်ငံရေး စနစ်ကို ကြိုက်ခဲ့တာကိုး။
၁၂ တန်းထဲက ကလေးတွေ၊
အမေရိက အစိုးရ စနစ်ကို အရမ်းကြီး
စိတ်ဝင်စားခဲ့ကြတာတော့ မဟုတ်လှပါဘူး။
ဒုတိယ နှစ် - တချို့ အရာတွေကို သိလာတယ် - ကျွန်မ နည်းဗျူဟာကို ပြောင်းရတယ်။
သူတို့ရှေ့မှာ မလုပ်စဖူး စမ်းသပ်မှုကို ချပြလိုက်တယ်
သူတို့ဘာသာသူတို့ လေ့လာခွင့် ပြုလိုက်ပါတယ်။
ဘာကို လုပ်ရမယ်၊ ဘယ်လို လုပ်ရမယ် ကျွန်မ သူတို့ကို မပြောခဲ့ဘူး။
သူတို့ရှေ့မှာ ကျွန်မ ချပြလိုက်တဲ့ တာဝန်က၊
သူတို့ ကိုယ်တိုင်ရဲ့ ရပ်ကွက်ဒေသ အတွက် ရွေးကောက်ပွဲ ဖိုရမ်ကို ထူထောင်ရန်ပါ။
သူတို့ဟာ လက်ကမ်း ကြော်ငြာတွေ ထုတ်လုပ်ကြတယ်၊ ရုံးတွေကို ဖုန်းဆက်ကြတယ်။
သူတို့ဟာ အချိန်ဇယားတွေကို ဆန်းစစ်ကြတယ်။ အတွင်းရေးမှူတွေနဲ့ တွေ့ဆုံခဲ့ကြတယ်။
သူတို့ဟာ တမြို့လုံးအတွက်ကို ရွေးကောက်ပွဲ ဖိုရမ် စာစောင်ကို ထုတ်ဝေခဲ့ကြကာ
ကိုယ်စားလှယ်လောင်းတွေ အကြောင်းကို ပိုပြီး သိရှိနိုင်အောင် ကြိုးစားခဲ့ကြတယ်။
သူတို့ဟာ လူတိုင်းကို ကျောင်းဆီ ဖိတ်ကြားခဲ့ကြပြီး
အစိုးရ နဲ့ နိုင်ငံရေး ဆိုတာကို ဆွေးနွေးရေး
ညနေပိုင်း အစီအစဉ် အတွက်ပါ။
သူတို့ဟာ အနည်းနဲ့အများ လမ်းများအလိုက် အတော့်ကို ကြိုးစားခဲ့ကြတယ်၊
သူတို့ဟာ အဲဒီ စမ်းသပ်ရေး သင်ကြားမှုကို လက်တွေ့ လုပ်နိုင်ခဲ့ကြပါတယ်။
ပိုအသက်ကြီးကြလို့ ပိုဝါရင်တဲ့ ဆရာတွေက -
ကျွန်မကို စောင့်ကြည့်နေရင်း၊
"အို၊ သူက ဒီလိုကိုး၊ စိတ်ဝင်စားစရာကြီးပဲ။ သူဟာ တကယ့်ကို လုပ်ပြဖို့ ကြိုးစားနေတယ်။"
(ရယ်မောသံများ)
"သူဟာ သူဒီမှာ ဘာ့အတွက်လဲ ဆိုတာကို သိပုံမရဘူး။"
ဒါပေမဲ့ ကလေးတွေဟာ လက်တွေ့ ပြနိုင်ကြမှာကို ကျွန်မ သိခဲ့တယ်၊
အဲဒါကို ကျွန်မ ယုံကြည်ခဲ့တယ်၊
သူတို့ဆီကနေပြီး ကျွန်မ မျှော်လင့်ထားတာကို ကျွန်မက သူတို့ကို အပတ်စဉ် ပြောခဲ့တယ်။
အဲဒါနဲ့ ကြေညာထားတဲ့ ညအချိန် ရောက်လာပြီ၊ ကလေးတွေ ၉၀ စလုံး၊
သပ်ယပ်စွာ ဝတ်ဆင်ထားလျက် သူတို့ အလုပ်ကို ပိုင်ပိုင်နိုင်နိုင် လုပ်ပြခဲ့ကြတယ်။
ကျွန်မဟာ ထိုင်လျက် စောင့်ကြည့်ရုံပါပဲ။
အဲဒါဟာ သူတို့ရဲ့ ရလဒ်ပါ။ စမ်းသပ်မှုပါ။ တကယ့်ကို စစ်မှန်ခဲ့တဲ့ ရလဒ်ပါ။
အဲဒါဟာ ကျွန်မအတွက်လည်း အနည်းငယ် အရေးပါခဲ့ပါတယ်။
သူတို့ဟာ ရှေ့ကို ဆက်ပြီး တက်လှမ်းကြမှာပါ။
Kansas မှနေပြီး ကျွန်မဟာ ချစ်စရာ Arizona ကို ရောက်လာရာ၊
Flagstaff ဆိုတဲ့ မြို့မှာ နှစ်ပေါင်း အတော်ကြာ သင်ခဲ့တယ်၊
ဒီတချီမှာ အလယ်တန်း ကျောင်းသာလေးတွေကိုပါ။
ကံကောင်းချင်တော့၊ ကျွန်မဟာ သူတို့ကို အမေရိက အစိုးရ အကြောင်း မသင်ခဲ့ရပါ။
ပိုလို့ကို စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ကောင်းတဲ့ ပထဝီ အကြောင်းကို ပို့ချခဲ့ပါတယ်။
ထပ်ပြီးတော့ ပို့ချခဲ့ရတာ ကျောချမ်းစရာကြီးပါပဲ။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ Arizona ထဲက ရာထူးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး
စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းခဲ့တာက
ကျွန်မဟာ တကယ့်ကိုပဲ ထူးထူးကဲကဲ လက်ရွေးစင် ဖြစ်ကြတဲ့
ကလေးတွေရဲ့ အုပ်စုထဲမှာ လုပ်ခွင့် ရခဲ့ခြင်း၊
တကယ့်ကို အစိုးရ ကျောင်းထဲမှာ သင်ခဲ့ရခြင်း၊
ကျွန်မတို့ဆီမှာ အဲဒီလို အခွင့်အလမ်းတွေ ရယူနိုင်ခဲ့တဲ့ ကာလတွေ ရှိခဲ့ခြင်းပါပဲ။
ကျွန်မတို့ အဲဒီလို ရလာတဲ့ အခွင့်အရေး တခုက
Paul Rusesabagina ကို သွားပြီး တွေ့ဆုံရန်ပါပဲ၊
အဲဒီ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးကတော့
"Hotel Rwanda" ရုပ်ရှင်ကားရဲ့ အခြေခံ မူရင်း ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးပါပဲ။
သူဟာ ကျွန်မတို့ ကျောင်းနဲ့ ကပ်လျက် ရှိနေတဲ့ ကျောင်းမှာ မိန့်ခွန်း ပြောဖို့ ရှိခဲ့တယ်။
ကျွန်မတို့ဟာ အဲဒီမှာ စကားပြောနိုင်ခဲ့ကြတယ်။ ပေးပြီး သွားဖို့တောင် မလိုခဲ့ပါဘူး။
ဘာတခုမှ ကုန်ကျစရာ မရှိခဲ့ဘူး။ သိပ်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ ကွင်းဆင်း လေ့လာမှုပါ။
ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ ပေါ်လာခဲ့တဲ့ ပြဿနာက
လူမျိုးတုံးစေရေးဝါဒ အကြောင်း ဆွေးနွေးပွဲထဲကို
ခုနစ်တန်း နဲ့ ရှစ်တန် ကျောင်းသာတွေကို ဘယ်လို ခေါ်သွားရမလဲ၊
အဲဒီပြဿနာကို တာဝန်သိသိ နဲ့ လေးစားစရာ ပုံစံမျိုးဖြင့်
သူတို့အနေနဲ့ အဲဒါကို ဘယ်လို လုပ်ရမယ်ဆိုတာ ဘယ်လို ရှင်းပြကြမလဲ။
ကျွန်မတို့ဟာ Paul Rusesabagina အား သွားတွေ့ဖို့ ရွေးလိုက်ကြတယ်၊
ထူးခြားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး တဦးရဲ့ သာဓကအဖြစ်၊
မိမိဘဝကို အပြုသဘော တခုခုကို လုပ်ရန် ထူးကဲစွာ ကြိုးစားခဲ့သူအဖြစ် ရွေးခဲ့ကြတယ်။
အဲဒီနောက်မှာ ကျွန်မက သူတို့ကို စိန်ခေါ်လိုက်သေးတာက
သူတို့ကိုယ်တိုင်ရဲ့ ဘဝထဲက၊ သူတို့ရဲ့ ဖြစ်ရပ်ထဲက သူတို့ ကမ္ဘာထဲကနေပြီး၊
အလားတူ အရာကို လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်လို့ ထောက်ပြနိုင်တဲ့ လူကို ရှာကြည့်ဖို့ကိုပါ။
အဲဒီအကြောင်းကို ရုပ်ရှင် ဇာတ်ကားအသေးလေး ထုတ်လုပ်ဖို့ ပန်ကြားခဲ့တယ်။
ကျွန်မတို့ဟာ အဲဒါကို ပထမဦးဆုံး အကြိမ် လုပ်ခဲ့ကြရတာပါ။
အဲဒီလို ရုပ်ရှင်ဇာတ်ကား အသေးကို ကွန်ပျူတာမှာ ဘယ်လိုလုပ်ရမှန်း ဘယ်သူမှ မသိခဲ့ပါ၊
ဒါပေမဲ့ သူတို့ဟာ အဲဒါကို လုပ်ကိုင်လာကြတယ်။
ပြီးတော့ သူတို့အား အဲဒါကို ကိုယ့်အသံဖြင့် အသံသွင်းပြောရန်ကိုပါ မှာခဲ့တယ်။
ကလေးတွေကို သူတို့က မျှဝေပေးချင်လိုတာကို အသံသွင်း ပြောပြရေးကိစ္စဟာ
သူတို့ကို ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ပြောပြရန် တောင်းဆိုမှုဟာ
အသံသွင်းရန် တောင်းဆိုမှုဟာ
အရမ်းကို စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းမှန်း တွေ့လာရတယ်။
သူတို့ကို ပေးလိုက်တဲ့ တာဝန်ထဲက နောက်ဆုံး မေးခွန်းက၊
အခြားသူတွေကို အပြုသဘော အကျိုးပြုပေးဖို့အတွက်
မိမိဘဝကို အသုံးပြုရန် ဘယ်လို စီမံချက် ရှိသလဲ?
ကလေးတွေကို ပြောပြဖို့ အခွင့်အရေးပေးမယ်၊
ပြီးတော့ သူတို့ကို နားထောင်ဖို့ အချိန်ပေးမယ်ဆိုရင်
အံ့အားသင့်စရာတွေကို ကြားသိလာရမှာပါ။
ရှေ့ကို သွားကြမယ်ဆိုရင် ကျွန်မရဲ့ လက်ရှိ နေထိုင်ရာ Pennsylvania ကို ရောက်လာကြပါမယ်၊
ခုနက အစပိုင်းမှာ ရှင်တို့အားလုံး လက်ခုပ်တီး အားပေးခဲ့ကြတဲ့ ကျောင်းသားတွေနဲ့ပါ-
ကျွန်မဟာ Science Leadership Academy မှာ သင်ကြားပေးနေရာ၊
Franklin Institute နဲ့ Philadelphia ပညာရေး ခရိုင်တို့က
လက်တွဲလျက် ထူထောင်ထားတဲ့ ဌာန တခုပါ။
ကိုးတန်းမှ အစ ၁၂ တန်းအထိ သင်နိုင်တဲ့ အစိုးရကျောင်းပါ၊
ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့ ပို့ချပုံဟာ အတော်လေး ကွာခြားပါတယ်။
ကျွန်မ အဲဒီကို ပြောင်းခဲ့တာက အဓိကအားဖြင့်
ကျွန်မက သိထားတဲ့ ကလေးတွေရဲ့ ပညာသင်ယူရေး နည်းလမ်းကို တန်ဖိုးထားကာ
ဝန်းကျင်မျိုးမှာ ပညာသင်နိုင်မယ့် အခွင့်အလမ်းကို ဖန်တီး ရယူနိုင်ဖို့အတွက်၊
ပြီးတော့ ကျွန်မတို့က အတိတ်ခေတ်တုန်းက၊ ကျွန်မရဲ့ အဘွား ကျောင်းတက်ခဲ့စဉ်တုန်းက၊
ကျွန်မ ဖခင် ကျောင်းတက်ခဲ့စဉ် နဲ့ ကျွန်မကိုယ်တိုင် ကျောင်းတက်ခဲ့စဉ်
အသိပညာ အသိပညာတွေ ရှားပါးခဲ့တဲ့ ခေတ်တုန်းက
ခံယူချက် အချို့တို့ကို စွန့်ပစ်နိုင်ကာ
ကျွန်မတို့ ဒီနေ့မှာ တွေ့ကြုံနေရတဲ့
အသိပညာ အချက်အလက်တွေ လိုတာထက် ပိုများနေတဲ့
ခေတ်ကာလမျိုးထဲမှာ ပညာပို့ချရေး အလားအလာကို စူးစမ်းချင်တာ ကြောင့်ပါ။
ဒီတော့ နေရာတိုင်းမှာ အသိပညာတွေ ရှိလာတော့ ကျွန်မတို့ ဘာလုပ်ကြလဲ?
ကလေးတွေဟာ အသိပညာတွေကို ရယူဖို့ ကျောင်းကို လာရန် မလိုတော့တဲ့ နောက်မှာ
ဘာလုပ်ဖို့ ကျောင်းကို လာဖို့ လိုအပ်တာလဲ?
Philadelphia မှာဆိုရင် လူတိုင်းဆီမှာ လက်တော့ ရှိရတဲ့ အစီအစဉ် ရှိပါတယ်၊
အဲဒီကလေးတွေဟာ နေ့စဉ် လက်တော့တွေကို သူတို့နဲ့အတူ ယူလာကြရပါတယ်၊
ပြီးတော့ အိမ်ကို ပြန်သွာကြကာ အသိပညာတွေကို ရယူသုံးကြပါတယ်။
အဲဒီလို အခြေအနေမျိုးထဲတွင်၊ ကျောင်းသားတွေကို
အသိပညာတွေကို ရယူနိုင်တဲ့ ကိရိယာကို လက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်တဲ့ နောက်မှာ၊
အဲဒီလို သင်ယူရေး ဖြစ်စဉ်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်း တရပ်အနေနဲ့
ကလေးတွေဟာ ကျရှံးနိုင်ကြတယ်ဆိုတဲ့
အတွေးအခေါ်စိတ်ကူးကိုပါ ကျွန်မတို့ဟာ
ခွင့်လွတ် လက်ခံဖို့ အသင့်ရှိနေရန် လိုအပ်ပါလိမ့်မယ်။
ကျွန်မတို့ ပညာရေး နယ်ပယ်ထဲမှာ အခုရင်ဆိုင်နေရတာက
ပျမ်းမျှအားဖြင့် လူတိုင်းအတွက် သုံးလို့ရနိုင်တဲ့
တခုတည်းသော မှန်ကန်တဲ့ အဖြေရှိတယ်
အဲဒါကို နေရာတိုင်းမှာ သုံးနိုင်တယ်ဆိုတဲ့ အရူးအမူး စွဲလမ်းမှုပါပဲ၊
အဲဒါကြောင့်မို့လို့ ကျွန်မ အခု ဒီကနေပြီး ကြေညာလိုတာက:
အဲဒါဟာ စာသင်ယူမှု မဟုတ်ပါ။
ကလေးတွေကို အမှားကို ဘယ်တော့မှ မလုပ်မိကြနဲ့လို့
ပြောဆိုမှုဟာ လုံးဝကို မှားနေတယ်။
သူတို့ဆီမှာ အမြဲတမ်း မှန်တဲ့ အဖြေ ရှိနေရမယ်လို့ တောင်းဆိုခြင်းဟာ
သူတို့ကို သင်ခွင့် ပြုမှာ မဟုတ်ပါ။
အဲဒါကြောင့် ကျွန်မတို့ရဲ့ ပရိုဂျက် ပေါ်လာခဲ့ရတယ်၊
ကျွန်မ ဒီနေ့ ဒီမှာ နောက်ဆုံး ပြောပြချင်တာ သိပ်ကို ရယ်စရာကောင်းတဲ့ ဖြစ်ရပ်ပါ၊
ပြီးတော့ အဲဒါဟာ ပရိုဂျက်ရဲ့ အမွေအနှစ် တခုလည်းဖြစ်ပါတယ်။
အောင်မြင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ စိုးနေခဲ့လို့ ကျွန်မဟာ အဲဒါကို
ဘယ်တော့မှာမှ မပြဖြစ်ခဲ့ပါဘူး။
ဒီနေ့မှာ ကျွန်မတို့ အများကြီးကို ကြားခဲ့ကြရတဲ့
ရေနံ ယိုဖိတ်မှု ပြဿနာကို တုံ့ပြန်တဲ့ အနေနဲ့
ဒီနှစ်ကုန်ပိုင်းမှာ ကျွန်မရဲ့ ကျောင်းသားတွေနဲ့ ပြုလုပ်ခဲ့တဲ့ လုပ်ငန်းရဲ့
ရလဒ်ဖြစ်တဲ့ အင်ဖို-ဂရပ်ပုံတွေကို ပြချင်ပါတယ်။
ကျွန်မတို့ မြင်တွေ့နေခဲ့ကြရတဲ့ အင်ဖို-ဂရပ်ပုံတွေကို
နမူနာအဖြစ် ယူလျက်
လူထု မီဒီယာတွေ အများအပြားထဲမှ ယူလျက်
အဲဒီထဲက စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းတဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေကို လေ့လာလျက်၊
သူတို့ကိုယ်တိုင်အတွက် အမေရိက သမိုင်းထဲက လူ့လက်ချက်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့တဲ့
အခြား ကပ်ဘေးကြီး တခုအကြောင်းကို ရေးဆွဲပြရန် သူတို့ကို မှာလိုက်တယ်။
သူတို့ဆီမှာ အဲဒီလုပ်ကိုင်ဖို့ သတ်မှတ်ချက် အချို့လည်း ရှိခဲ့ပါတယ်။
သူတို့ဟာ အဲဒါမျိုးကို ဘယ်တုန်းကမှ မလုပ်ခဲ့ကြလို့
ဘယ်လို လုပ်ကိုင်ရမှန်း အတိအကျ မသိခဲ့ကြလို့ သူတို့ဟာ ကသိကအောင့် ဖြစ်ခဲ့ကြပါတယ်။
သူတို့ ပြောဆိုရာမှာ မွန်ရည်ကြပါတယ်၊
ပြီးတော့ အရေးအသားလည်း အရမ်း၊အရမ်းကို ကောင်းကြပါတယ်၊
ဒါပေမဲ့ အတွေးအခေါ်တွေကို နောက်တနည်းဖြင့် ဖေါ်ပြပေးဖို့ တာဝန်ဟာ
သူတို့အတွက် နည်းနည်းလေး အဆင်မပြေခဲ့ပါ။
ဒါပေမဲ့၊ ကျွန်မဟာ သူတို့ကို လွတ်လပ်ခွင့်ကို ပေးခဲ့ကာ ပြီးအောင် လုပ်ဖို့ကိုသာ မှာခဲ့တယ်။
ဖန်တီးကြပါ။ အဲဒါကို ကြံဆကြပါ။
ကျွန်မတို့ ဘာလုပ်နိုင်ကြတယ် ဆိုတာကို ကြည့်ဖို့ပါ။
အဲဒါနဲ့ ကျောင်းသားတွေ ဇွဲရှိရှိနဲ့ လုပ်လာခဲ့ကြလို့
ထုတ်လုပ်လိုက်ကြတဲ့ ကြည့်ရှုလို့ ရနိုင်တဲ့ ထုတ်ကုန်ဟာ စိတ်ပျက်စရာ မဟုတ်ခဲ့ပါ။
သူတို့ဟာ အဲဒါကို နှစ်ရက်-သုံးရက်နဲ့ ပြီးအောင် လုပ်ခဲ့ကြတာပါ။
ဇွဲအရှိဆုံး ကျောင်းသားက ထုတ်လုပ်လိုက်တဲ့ လက်ရာက ဟောဒါပါပဲ။
ကျောင်းသားတွေကို ထိုင်ခိုင်းလိုက်တဲ့ နောက်မှာ "ဘယ်သူ့ဟာ အကောင်းဆုံးလဲ?"
သူတို့က ချက်ချင်းဘဲ "ဒီဟာပါပဲ။"
သူတို့ ပြောလိုက်တဲ့ စကားလုံးတွေက "ဒီဟာပါပဲ"တဲ့။
အဲဒါနဲ့၊ "ကောင်းပြီ အဲဒါကို အကောင်းဆုံး ဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့တာက ဘာလဲ?"
သူတို့ အဖြေတွေဟာ ခပ်ဆင်ဆင်ပါပဲ။ "ဒီဇိုင်း ကောင်းတယ်၊ အရောင်သုံးပုံ တော်တယ်။
ကျွန်မတို့ဟာ ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် ဆွေးနွေးခဲ့ကြတယ်။
အဲဒီနောက်မှာ၊ "အဲဒါကို ဖတ်ကြည့်ကြစမ်းပါ။"
ထပ်ပြီးတော့ "အို၊ အဲဒါကတော့ သိပ်မကောင်းလှဘူး။"
အဲဒီနောက်မှာ ကျွန်မတို့ဟာ နောက်တခုဆီကို သွားကြတယ် -
အဲဒါဟာ ကြည့်လို့ သိပ်မကောင်းခဲ့ပေမဲ့၊ သိနိုင်တာတွေ အရမ်းကို ကောင်းခဲ့တယ် -
သင်ယူရေး ဖြစ်စဉ်ကို ဆွေးနွေးခဲ့ကြတာ တနာရီ ကြာခဲ့တယ်၊
အဲဒါဟာ ကောင်းတယ် မကောင်းဘူး မဟုတ်ခဲ့ဘဲ ပြောစရာမရှိ ကောင်းခဲ့တာပါ၊
ဒါမှမဟုတ် ကောင်းကေင်း မကောင်းကောင်း ကျွန်မတို့ ထုတ်လုပ်နိုင်ခဲ့ကြတာတွေပါ။
သူတို့ ကိုယ်တိုင်အတွက် ဖန်တီးကြရန် မှာလိုက်တာမို့လို့၊
သူတို့ဆီမှာ ကျရှုံးခွင့်လည်း ရှိခဲ့ပါတယ်၊
ဖြစ်စဉ်ထဲမှ သင်ယူရန် ဖြစ်ခဲ့တယ်။
အလားတူပဲ နောက်တချီ ကျွန်မ အတန်းထဲ ဒီနှစ်တွင် လုပ်ကြပြန်တော့၊
သူတို့ဟာ ပိုကောင်းစွာ လုပ်နိုင်ကြတယ်၊
သင်ကြားရေး ဖြစ်စဉ်ထဲတွင်
ကျရှုံးနိုင်တယ် ဆိုတာကိုပါ အနည်းနဲ့အများ ထည့်တွက်ထားခဲ့တယ်၊
အဲဒီလို ကျရှုံးမှုဟာ အဲဒီဖြစ်စဉ် အတွင်းမှာ
သူတို့ကို လမ်းညွှန်ပေးနိုင်ခဲ့တယ်။
ကျွန်မဟာ ကလစ်နှိပ်ပြီး ပြနိုင်တဲ့ ပုံတွေ
ဒီမှာ တသန်းခန့် ရှိပါတယ်၊
ကျွန်မဟာ ကျွန်မရဲ့ မအကြိုက်ဆုံးပုံကို မနည်းကြီး သတိထာ ရွေးခဲ့ရတယ် -
ကျောင်းသားတွေ သင်ယူနိုင်မှု၊
ပညာပို့ချမှု ဘာနဲ့တူနိုင်တယ်၊
ကလေးတွေ ကျောင်းကို လာကြတာက အသိပညာတွေကို ရယူဖို့ ဖြစ်တယ်ဆိုတဲ့
အယူအဆကို စွန့်ပစ်လိုက်ကြကာ
အဲဒါအစား၊ သူတို့ဟာ အသိပညာတွေကို သုံးပြီး ဘာလုပ်နိုင်ကြတယ်လို့ မေးရန်လိုပါတယ်။
သူတို့ တကယ့်ကို စိတ်ဝင်စားနိုင်ကြမယ့် မေးခွန်းတွေကို မေးကြည့်ပါ။
သူတို့ စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်နိင်ကြပါ။
သူတို့ကို နေရာတွေကို သွားလည်ရန်၊
သူတို့ကိုယ်တိုင် အတွက် အရာတွေကို ကြည့်ရှုရန်၊
သင်ယူရေး အတွေ့အကြုံကို လက်တွေ့ ရယူကြရန်၊
ကစားကြည့်ရန်၊
စုံစမ်းကြည့်ရန် ခိုင်းပါ။
ဒါကတော့ ကျွန်မ အကြိုက်ဆုံး ဓာတ်ပုံတပုံပါ၊
အဲဒါကို အင်္ဂါနေ့တုန်းက ရိုက်ယူခဲ့လို့ပါ၊
မဲပေးရုံတွေကို သွားကြည့်ရန် ကျောင်းသားတွေကို ပြောခဲ့စဉ် ရိုက်ခဲ့ကြတာ။
ဒါက Robbie ပါ၊ သူဟာ ပထမဦးဆုံး အကြိမ်အဖြစ် မဲပေးခဲ့တာပါ၊
သူဟာ သူ့အတွေ့အကြုံကို လူတိုင်းကို မျှဝေချင်ပါတယ်။
အဲဒါဟာလည်း သင်ယူမှုပါပဲ၊
တကယ့် နေရာတွေကို သွားပြီး လေ့လာရန် ကျွန်မတို့ မှာခဲ့ကြလို့ပါ။
အဓိက ပြောချင်တဲ့ အချက်က
ကျွန်မတို့ဟာ ပညာရေးဆိုတာဟာ
ကျောင်းကို သွားရခြင်းဖြစ်တယ်၊
အသိပညာတွေ ရယူချင်ဖြစ်တယ်လို့ ခံယူကြကာ
စမ်းသပ်လေ့လာရင်း သင်ယူခြင်းမျိုး
ကျောင်းသားတွေကို ပြောဆိုခွင့် ပေးပြီး ကျရှုံးခွင့် ပြုတာမျိုး မဟုတ်ဘူးဆိုရင်၊
ကျွန်မတို့ဟာ ဦးတည်ချက် လွဲနေပါပြီ။
ကျွန်မတို့က အဲဒါတွေကို တန်ဖိုး မထားတဲ့ ပညာရေး စနစ်ကို
ဆက်ကျင့်သုံးနေကြမယ်ဆိုရင် လူတိုင်း ဒီနေ့ ပြောဆို
ဆွေးနွေးနေကြတာတွေဟာ ဖြစ်မလာနိုင်ကြပါ၊
ကျွန်မတို့ဟာ ပုံမှန် စမ်းသပ်မှုနဲ့ အဲဒီဆီကို မရောက်နိုင်ကြလို့ပါ၊
တခုတည်းသော မှန်ကန်တဲ့ အဖြေမျိုးဖြင့် ကျွန်မတို့ အဲဒီဆီကို မရောက်နိုင်ကြပါ။
အဲဒါကို ပိုကောင်းမွန်စွာ ဘယ်လို လုပ်ရမယ် ဆိုတာ ကျွန်မတို့ သိပါတယ်၊
ပိုကောင်းမွန်စွာ ကြိုးစားကြရမယ့် အခု အချိန် ရောက်လာပါပြီ။
(လက်ခုပ်တီးသံများ)