Vijf jaar geleden had ik mijn droomjob.
Als buitenlandcorrespondent in het Midden-Oosten
bracht ik verslag uit voor ABC News.
Maar er zat iets niet goed,
een probleem met onze industrie,
dat we volgens mij moesten oplossen.
Ik kwam aan in het Midden-Oosten tegen eind 2007,
rond het middelpunt
van de oorlog in Irak.
Maar toen ik daar aankwam, was het al bijna onmogelijk
om nog verhalen over Irak te vinden.
De verslaggeving was over de hele lijn gedaald,
op alle netwerken.
En van de verhalen die het wel haalden,
ging meer dan 80 percent over ons.
We misten de verhalen over Irak,
de mensen die er wonen
en wat er met hen gebeurde onder de oorlogsdruk.
Afghanistan was al van de agenda verdwenen.
Minder dan één percent van alle nieuwsverhalen in 2008
ging over de oorlog in Afghanistan.
Het was de langste oorlog in de geschiedenis van de VS,
maar de informatie was zo schaars,
dat leerkrachten waarmee we spraken
ons vertelden dat ze moeite hadden met uitleggen aan hun studenten
wat wij daar deden,
terwijl die studenten ouders hadden
die vochten en soms stierven in het buitenland.
We hadden de bal misgeslagen
en niet alleen wat betreft Irak en Afghanistan.
Van conflictzones tot klimaatverandering,
tot allerlei kwesties over problemen met volksgezondheid,
we misten, wat ik noem, de kwesties op soortniveau,
want als soort konden ze ons daadwerkelijk onderuit halen.
En doordat we de complexe kwesties van ons tijdperk niet begrepen,
kregen we te maken met enkele praktische implicaties.
Hoe gingen we problemen oplossen
die we fundamenteel niet begrepen,
die we niet voortdurend konden volgen
en waarbij de mensen die ermee bezig waren,
onzichtbaar waren voor ons
en soms onzichtbaar voor elkaar?
Als je terugkijkt naar Irak,
dan waren die jaren toen we het verhaal misten,
de jaren waarin de gemeenschap uit elkaar viel,
waarin we de grondslag legden voor wat het ontstaan van ISIS zou betekenen,
de overname van Mosul door ISIS,
en terrorisme dat zich verspreidde
over de grenzen van Irak naar de rest van de wereld.
Net op het moment dat ik die bedenking maakte,
keek ik over de grens van Irak
en merkte ik dat we nog een ander verhaal misten:
de oorlog in Syrië.
Als specialist in het Midden-Oosten had je moeten weten dat Syrië belangrijk was,
van in het begin.
Maar het werd uiteindelijk
een van de vergeten verhalen van de Arabische Lente.
Ik zag de implicaties al op voorhand.
Syrië is nauw verbonden met regionale veiligheid,
met globale stabiliteit.
Ik vond dat dit niet opnieuw
een gemist verhaal mocht worden.
Dus ik verliet mijn belangrijke tv-job en begon de webpagina 'Syria Deeply'.
Die was bedoeld als nieuws- en informatiebron
om een complexe kwestie gemakkelijker te begrijpen
en de laatste vier jaar is het een bron geweest
voor beleidsmensen en professionals, bezig met het conflict in Syrië.
We maakten een bedrijfsmodel
gebaseerd op consistente, kwalitatieve informatie,
dat de beste denkers over de kwestie bijeenbracht.
En we ondervonden dat het model invloed had.
We kregen gepassioneerde aanvragen om andere dingen 'grondig' aan te pakken.
Dus we begonnen ons een weg door de lijst te banen.
Ik ben gewoon één van vele ondernemers
en wij zijn gewoon één van vele nieuwe ondernemingen
die proberen te herstellen wat er mis is met het nieuws.
Ieder van ons in de loopgraven weet
dat er iets mis is met de nieuwsindustrie.
Ze is kapot.
Het vertrouwen in de media is nooit zo laag geweest.
En de statistiek die je daar ziet dateert van september --
het is mogelijk nog erger geworden.
Maar we kunnen dit herstellen.
We kunnen het nieuws herstellen.
Ik weet dat het waar is.
Noem mij een idealist; ik noem mezelf een ijverige optimist.
En ik weet dat we met velen zijn.
We hebben ideeën om de dingen beter te maken
en drie daarvan, die we in ons eigen werk hebben opgepikt, wil ik met jullie delen.
Idee nummer één:
het nieuws moet gebaseerd zijn op diepgaande domeinkennis.
Door de ontelbare ontslagen bij redacties in het hele land
zijn we de kunst van het specialiseren kwijt.
Het gespecialiseerd verslag wordt met uitsterven bedreigd.
Wat buitenlands nieuws betreft,
moeten we meer met lokale journalisten werken,
hen behandelen als partners en medewerkers,
niet enkel als hulpjes die ons telefoonnummers en fragmenten bezorgen.
Onze lokale reporters in Syrië, in Afrika en in Azië
leveren ons verhalen die wij zelf nooit hadden gevonden.
Zoals dat van de buitenwijken in Damascus, over een rolstoelrace,
die hoop gaf aan de gewonden van de oorlog.
Of dat van Sierra Leone,
over een lokale chef die de verspreiding van ebola inperkte
door zelf een quarantaine te organiseren in zijn district.
Of dat van bij de Pakistaanse grens,
over Afghaanse vluchtelingen die gedwongen worden voortijdig terug naar huis te gaan,
bedreigd en geïntimideerd door de politie.
Onze lokale journalisten zijn onze mentors.
Ze leren ons elke dag iets nieuws
en ze brengen ons verhalen die voor iedereen belangrijk zijn.
Idee nummer twee:
we hebben een soort Eed van Hippocrates nodig voor de nieuwsindustrie,
een belofte om, vóór alles, geen schade te berokkenen.
(Applaus)
Journalisten moeten hard zijn.
We moeten de waarheid spreken,
maar we moeten ook verantwoordelijk zijn.
We moeten onze eigen idealen naleven,
en we moeten herkennen
wanneer we mogelijk schade toebrengen aan de maatschappij,
waar de journalistiek de publieke zaak niet meer dient.
Ik zag onze verslaggeving over ebola.
We lanceerden Ebola Deeply. We deden ons best.
Maar wat we zagen was een publiek
dat overspoeld werd door hysterische en sensationele verslaggeving,
soms onnauwkeurig, soms volledig fout.
Experts in volksgezondheid zeggen me dat het ons effectief mensenlevens kostte,
want door meer paniek te zaaien en feiten verkeerd te brengen,
maakten we het mensen moeilijk
om te begrijpen wat er eigenlijk aan het gebeuren was.
Al die herrie maakte het moeilijker om de juiste keuzes te maken.
We kunnen het als industrie beter doen.
Maar we moeten herkennen wat we de laatste keer fout deden
en beslissen dat de volgende keer niet meer te doen.
Het is een keuze.
We moeten de verleiding weerstaan om angst te gebruiken voor kijkcijfers.
En die beslissing moet gemaakt worden per redactie
en door elk nieuwsbestuur.
Want het volgend dodelijk virus
zou veel erger kunnen zijn en de gevolgen veel groter
als we doen wat we de laatste keer deden,
als ons verslag niet verantwoordelijk is en niet juist.
Het derde idee?
We moeten complexiteit omarmen
als we iets zinnigs willen maken van een complexe wereld.
Complexiteit omarmen --
(Applaus)
de wereld niet simpel behandelen, want simpel is niet juist.
We leven in een complexe wereld.
Nieuws is opvoeding voor volwassenen.
Het is onze job als journalisten om diep in de complexiteit te graven
en nieuwe manieren te vinden om het duidelijker te maken voor iedereen.
Als we dat niet doen,
als we doen alsof er enkel simpele antwoorden zijn,
dan leiden we iedereen naar een steile afgrond.
Enkel door de complexiteit te begrijpen, kunnen we de echte gevaren zien
die achter de hoek loeren.
Het is onze verantwoordelijkheid die gevaren te vertalen
en om jou te helpen begrijpen wat echt is,
opdat je voorbereid bent en weet wat je moet doen om klaar te zijn
voor wat nog volgt.
Ik ben een ijverige optimist.
Ik geloof dat we kunnen herstellen wat kapot is.
We willen het allemaal.
Er zijn geweldige journalisten die geweldig werk leveren --
we hebben alleen een nieuwe vorm nodig.
Ik geloof echt dat dit het tijdperk is van heropleven,
heruitvinden wat we kunnen doen.
Ik denk dat we kunnen repareren wat stuk is.
Ik weet dat we het nieuws kunnen maken.
Ik weet dat het de poging waard is.
En uiteindelijk geloof ik echt
dat we het goed krijgen.
Dankjewel.
(Applaus)