Ik woon in South Central.
Dit is South Central:
slijterijen,
fast food,
braakliggend terrein.
De planologen kwamen bij elkaar
en besloten de naam South Central te veranderen zodat hij iets anders weergeeft.
Ze veranderden het in South Los Angeles.
Alsof dat oplost wat er mis is met de stad.
Dit is South Los Angeles. (Gelach)
Slijterijen,
fast food,
braakliggend terrein.
Net als 26,5 miljoen andere Amerikanen
leef ik in een voedselwoestijn.
South Central L. A... thuis van de drive-in én van de drive-by (moorden).
Het grappige is dat de drive-ins meer slachtoffers maken dan de liquidaties.
Mensen sterven aan geneesbare ziekten in South Central Los Angeles.
Overgewicht komt in mijn buurt bijvoorbeeld 5x vaker voor dan in pakweg Beverly Hills,
dat zo'n 8 à 10 kilometer verderop ligt.
Dit begon mij teveel te worden.
Ik vroeg me af: hoe zou jij je voelen
als je geen toegang had tot gezond voedsel?
Als elke keer als je het huis uitkomt, je het onheil ziet
dat het huidige voedselsysteem aanricht in jouw buurt?
Ik zie rolstoelen die verhandeld worden
als waren het gebruikte auto's.
Dialysecentra verspreiden zich als Starbucks.
Ik vond dat het genoeg was.
Ik dacht bij mezelf: het probleem is tevens de oplossing.
Voedsel is het probleem en voedsel is de oplossing.
Ook was ik het beu om 45 minuten te moeten rijden
om een appel te bemachigen die niet vol pesticiden zat.
Dus plantte ik een oerwoud van voedsel voor mijn huis.
Dat was op een strook land die we een 'parkway' noemen
van 45 meter bij 3 meter.
Die is eigendom van de gemeente,
maar jij moet hem onderhouden.
Dus ik dacht: "Mooi, ik doe lekker wat ik wil,
want het is mijn verantwoordelijkheid."
Ik besloot hem zó te onderhouden.
Samen met mijn groep L.A. Green Grounds
begon ik eten te verbouwen,
de hele santekraam... van fruitbomen tot groenten.
Wij zijn een bonte groep tuiniers die ontvangen hulp weer doorgeven aan anderen.
Allemaal vrijwilligers uit de hele stad.
Alles wat we doen is gratis.
De tuin was hartstikke mooi.
En toen diende iemand een klacht in.
Ik kreeg de gemeente op mijn dak.
Die sommeerde me om mijn tuin te verwijderen
en dat werd een heus bevelschrift.
Ik dacht: "Waar zijn jullie mee bezig?
Een bevelschrift voor het planten van voedsel
op een stuk land dat je niets kan schelen?"
Ik dacht: "Goed dan, kom maar op."
Deze keer zou ik niet zwichten.
De L.A. Times pakte het verhaal op. Steven Lopez berichtte erover
en sprak met het gemeenteraadslid.
Een van de Green Ground-leden plaatste een petitie op Change.org
en met 900 handtekeningen waren we een succes.
We stevenden af op een overwinning.
Mijn raadslid belde zelfs om te zeggen hoe geweldig ze vinden wat we doen.
En dat kan toch ook niet anders?
L.A. heeft de meeste braakliggende gronden van de V.S., in eigendom van de gemeente.
Ze bezitten 67 km2 aan braakliggend terrein.
Dat is 20 maal Central Park.
Genoeg om 725 miljoen tomatenplanten op te kweken.
Hoe zouden ze hier op tegen kunnen zijn?
Eén plant geeft je 1000, 10.000 zaden.
Een dollar aan groene bonen geeft je een oogst ter waarde van 75 dollar.
Het is mijn evangelie. Ik vertel mensen: teel je eigen voedsel.
Je eigen voedsel telen is als het drukken van je eigen geld.
(Applaus)
Ik ben verbonden met South Central.
Ik groeide er op. Ik bracht er mijn zoons groot.
En ik weiger deel uit te maken van een voorgekauwde werkelijkheid,
die anderen voor mij hebben bedacht.
Ik maak mijn eigen realiteit.
Ik ben een kunstenaar.
Tuinieren is mijn grafiti. Ik teel mijn kunst.
Zoals grafiti-kunstenaars muren verfraaien,
verfraai ik gazons, grasstroken.
De tuin en de aarde zijn mijn doek
en de planten en bomen zijn mijn verfraaiingen voor dat doek.
Je zou versteld staan wat aarde kan doen als je haar als schildersdoek gebruikt.
Je kunt je niet indenken hoe grandioos een zonnebloem is
en hoe ze mensen beïnvloedt.
Dus wat gebeurde er?
Ik zag mijn tuin het gereedschap worden voor de transformatie van mijn buurt.
Om de gemeenschap te veranderen, moet je de samenstelling van de aarde veranderen.
Wij zijn de aarde.
Het zou je verbazen hoe dit kinderen beïnvloedt.
Tuinieren is de meest therapeutische
en opstandige daad die je kunt verrichten,
vooral in de binnenstad.
En je krijgt aardbeien.
(Gelach)
Ik herinner me
een moeder en dochter die om half elf 's avonds in mijn tuin waren.
Ik kwam naar buiten en ze schaamden zich.
Ik voelde me rot toen ik ze daar zag,
en ik vertelde ze: je hoeft dit niet zo te doen.
Dit staat niet voor niets op straat.
Ik schaamde me om mensen te zien
die zo dichtbij mij honger hadden.
Het sterkte me in wat ik deed.
Mensen vroegen me: "Fin, ben je niet bang dat mensen je eten gaan stelen?"
Dan zeg ik: "Nee, natuurlijk niet!
Daarom staat het op straat.
Dat is de bedoeling.
Ik wil dat ze het nemen, maar tegelijkertijd
wil ik dat ze hun gezondheid terugwinnen."
Een andere keer legde ik een tuin aan
in een daklozenopvang in de binnenstad van L.A.
Dit zijn de mensen. Ze hielpen de vrachtwagen uitladen.
Het was geweldig. Ze vertelden hoe ze dit ervoeren
en hoe ze vroeger pootten met hun moeder en grootmoeder.
De verandering in hen was mooi om te zien,
al was het maar voor dat ene moment.
Green Grounds heeft nu zo'n 20 tuinen aangelegd.
Zo'n 50 mensen zijn komen helpen op onze schoffelsessies
en dat zijn allemaal vrijwilligers.
Kinderen die boerenkool verbouwen, eten ook boerenkool.
(Gelach)
Wie tomaten verbouwt, eet ook tomaten. (Applaus)
Maar als dit alles hen vreemd is,
als hen niet getoond wordt hoe voedsel lichaam en geest beïnvloedt,
eten ze blindelings wat je voor hun neus zet.
Ik zie jonge mensen die willen werken
maar ze zitten ergens in verstrikt --
gekleurde kinderen die op een spoor zitten dat voor hen ontworpen is
en nergens heen leidt.
In het tuinieren zie ik een kans
om deze kinderen te leren
verantwoordelijkheid te nemen voor hun gemeenschappen
en een duurzaam leven te leiden.
Als we dit doen, wie weet...
We konden wel eens de nieuwe George Washington Carver voortbrengen.
Maar dat lukt niet zonder de samenstelling van de grond te veranderen.
Hier is een van mijn plannen.
Ik wil in een hele wijk volkstuintjes aanleggen
waar mensen binnen die wijk voedsel kunnen delen.
Ik wil scheepscontainers ombouwen tot gezondheidscafé's.
Ik wil scheepscontainers ombouwen tot gezonde café's.
Begrijp me niet verkeerd.
Ik heb het niet over gratis spullen,
want gratis is niet duurzaam.
Het gekke van duurzaamheid is dat het in stand gehouden moet worden.
(Gelach) (Applaus)
Ik heb het over mensen aan het werk helpen,
kinderen van de straat krijgen en hen te laten delen in
de vreugde, de trots en de eer van het verbouwen van je eigen voedsel,
het openen van boerenmarkten.
Ik wil dit sexy maken.
Ik wil dat we allemaal ecolutionaire rebellen worden,
gangstas, gangsta-tuiniers.
We moeten de gangsta een ander verhaal geven.
Als je niet tuiniert, ben je geen gangsta.
Gangsta word je met je schop, oké?
Laat dat je favoriete wapen zijn.
(Applaus)
Mocht je met me willen praten,
bel dan niet als je alleen maar rond de tafel wil zitten
om te vergaderen over het doen van dingen.
Als je wil praten over dingen doen.
Als je me wil ontmoeten, kom dan naar de tuin
met je schop, dan planten we meteen wat zooi.
Vrede. Dank je wel.
(Applaus)
Dank je wel (Applaus)