Cukrzyca jest plagą krajów rozwiniętych,
gdzie 400 milionów ludzi cierpi na tę chorobę,
i przewiduje się, że w ciągu 20 lat zachorowalność wzrośnie o 50%.
Wczesne objawy wzmożonego pragnienia i częstego oddawania moczu
rozpoznano już 1500 lat p.n.e. w Egipcie.
Łacińska nazwa cukrzycy, "diabetes", oznacza "przelewanie".
W 250 roku p.n.e. po raz pierwszy użył jej grecki medyk Apoloniusz z Memfis.
Cukrzyce typu 1 i typu 2,
jedna kojarzona z młodym wiekiem, druga z otyłością,
zostały rozróżnione jako oddzielne schorzenia
przez hinduskich medyków około V w. n.e.
Pomimo znajomości choroby, diagnoza cukrzycy u ludzi,
aż do XX w. była wyrokiem śmierci,
gdyż jej przyczyny pozostawały nieznane.
Sytuacja zmieniła się dzięki pomocy najwierniejszego kompana człowieka:
canis lupus familiaris,
udomowiony tysiące lat temu gatunek wilka szarego.
W 1890 roku niemieccy naukowcy Von Mering i Minkowski wykazali,
że wycięcie trzustki u psa
powoduje pojawienie się wszystkich objawów cukrzycy,
ustalając główne źródło choroby.
Jednak dokładny jej mechanizm pozostał nieznany do 1920 roku,
gdy młody kanadyjski fizjolog Frederick Banting
i jego student Charles Best rozwinęli odkrycie Niemców.
Pracując na Uniwersytecie w Toronto pod kierownictwem profesora Macleod'a
potwierdzili, że trzustka reguluje poziom glukozy we krwi
leczeniem psów - cukrzyków przy pomocy zastrzyków z ekstraktu,
który spreparowali z tkanki trzustki.
W 1922 we współpracy z biochemikiem Jamesem Collipem
badacze uzyskali podobną substancję z krowiej trzustki,
którą zaczęli leczyć 14-letniego chłopca,
a później sześciu innych pacjentów.
Produkcja tego ekstraktu, nazwanego insuliną,
została przekazana firmie farmaceutycznej,
która do dzisiaj produkuje różne rodzaje insuliny.
Banting i Macleod otrzymali za swoje odkrycie
nagrodę Nobla w z medycyny w 1923 roku.
Banting zdecydował podzielić się nagrodą z Bestem
za pomoc przy pierwszych badaniach nad psami.
Podczas gdy medyczne eksperymenty na zwierzętach pozostają kontrowersyjne,
w tym przypadku nie chodziło tylko o wykorzystanie psów dla ludzkich potrzeb.
Dwa na 1000 psów chorują na cukrzycę,
prawie tyle samo, co u ludzi poniżej 20 lat.
Większość psich przypadków to cukrzyca typu 1,
podobna do typu 1 u dzieci,
powodowana autoimmunologicznym zniszczeniem trzustki;
ponadto badania genetyczne pokazują,
że choroba u psów ma podobne cechy jak u człowieka.
To pozwoliło weterynarzom odwrócić sytuację
używając insuliny do leczenia psów już od ponad 60 lat.
Wielu właścicieli z poświęceniem leczy chore psy,
aplikując 2 razy dziennie insulinę, ściśle kontrolując karmienie
oraz robiąc regularne badania krwi
używając tych samych domowych glukometrów, co ludzie chorzy na cukrzycę.
Natomiast, jeśli insulina wieprzowa powszechnie stosowana u psów,
w danym przypadku nie działa,
weterynarz może zastosować preparat z ludzką insuliną
i historia zatacza koło.
Psy służyły nam wiernie przez wieki,
włącznie z rolą w odkryciach medycyny, które ocaliły wiele ludzkich istnień,
więc możemy przynajmniej użyć tych odkryć, by im pomóc.