بیماری قند تازیانهای بر پشت دنیای توسعه یافته بوده
و حدود ۴۰۰ میلیون نفر در سرتاسر دنیا از این بیماری رنج میبرند،
و پیش بینی می شود در ۲۰ سال آینده این رقم ۵۰% افزایش یابد.
علائم اولیهی آن،
که شامل تشنگی مفرط و حجم بالای ادرار میشوند،
۱۵۰۰ سال قبل از میلاد در مصر تشخیص داده می شدند.
در حالی که عبارت "دیابت"، که به معنای عبور کردن است،
اولین بار در سال ۲۵۰ قبل از میلاد
توسط پزشک یونانی، آپولونیوسِ مِمفیس، استفاده شد،
اما دیابت نوع ۱ و ۲،
که به ترتیب با جوانی و چاقی در ارتباط هستند،
توسط پزشکان هندی به عنوان
بیماری های مجزا در قرن پنجم پس از میلاد شناسایی شدند.
اما علیرغم اینکه دیابت شناخته شده بود،
تشخیص آن در بیمار
معادل با حکم مرگ برای وی بود
و تا اوایل قرن بیستم علل آن شناخته شده نبود.
چیزی که این اوضاع وخیم را تغییر داد
کمکِ دوستِ قدیمی انسانها بود:
کانیس لوپوس فَمیلیلریس،
که هزاران سال پیش از گرگ های خاکستری اهلی شده بود.
در سال ۱۸۹۰، دانشمندان آلمانی، وُن مِرینگ و مینکوفسکی،
ثابت کردند که برداشتنِ لوزالمعده ی یک سگ
باعث شد همه ی علائم دیابت را بروز داد
و به این ترتیب نقش لوزالمعده در این بیماری ثابت شد.
اما سازوکار دقیق بروز این بیماری
تا سال ۱۹۲۰ مشخص نشد،
یعنی وقتی که یک جراح کاناداییِ جوان به نام فرِدریک بَنتینگ
و دانشجویش، چارلز بِست،
یافته هیا همکاران آلمانی خود را جلو بردند.
انها که تحت نظر پروفسور مک لود در دانشگاه تورنتو کار می کردند،
ثابت کردند که لوز العمده مسئولِ تنظیم گلوکز خون بود،
و توانستند سگ های دیابتی را با تزریق عصاره ی بافتِ لوزالمعده
درمان کنند.
در سال ۱۹۲۲، محققانی که با زیست شیمیدانی به نام جِیمز کالیپِ کار می کردند
توانستمد عصاره ی مشابهی از لوزالمعده ی گاو تهیه کنند
و برای اولین بار یک پسر دیابتی را درمان کنند،
و پس از ان ۶ بیمار دیگر را درمان کردند.
فرآیند تولیدِ این عصاره، که امروزه به آن انسولین می گوییم،
در نهایت به یک شرکتِ دارویی تبدیل شد،
که انواع مختلفِ انسولینهای تزریقی را تا به امروز تولید می کند.
بنتینگ و مک لود در سال ۱۹۲۳
جایزه ی نوبل پزشکی را برای کشفشان دریافت کردند.
اما بنتینگ تصمیم گرفت سهمش را با چارلز بست تقسیم کند،
به خاطر کمکش در مطالعات اولیه با استفاده از سگ ها.
اما در حالی که آزمایش های پزشکی روی حویانات مسئله ای بحت برانگیز است،
اما لااقل در این مورد،
مسئله فقط استفاده از سگها برای نیازهای انسانی نبود.
سگها با نرخ دو در ۱٫۰۰۰ به دیابت مبتلا می شدند،
یعنی تقریبا برابر با انسانهای زیر ۲۰ سال.
بیشتر دیابت های سگی دیابت نوع یک هستند،
شبیه به همان نوعی که بچه ها پس از تخریب لوزالمعده
توسط سیستم ایمنی مبتلا می شوند،
و مطالعات ژنتیکی نشان داده اند
که این بیماری در سگ ها شباهت های زیادی با بیماری انسانی دارد.
این به دامپزشکان اجازه داد موضعشان را عوض کنند،
و بتوانند از انسولین برای درمان دیابت
در بهترین دوستِ انسان استفاده کنند.
بسیاری از صاحبان سگ ها متعهد شدند دیابت سگ خود را
با تزریق دو نوبت انسولین در روز، تغذیه ی رژیمی،
و اندازه گیری دوره ایِ خون
با استفاده از همان مانیتورهای گلوکزی انسان ها درمان کنند.
و اگر انسولین خوکِ خالص که معمولا برای سگ ها استفاده میشود
نتواند سگِ خاصی را درمان کند،
دامپزشک حتی می تواند از انسولین انسان استفاده کند!
که یک چرخه ی کامل ایجاد میشود.
بعد از این همه کاری که سگها در طول قرن ها برای ما کردند،
به علاوه ی نقشش در یک کشف پزشکی
که زندگیهای بیشماری را نجات داده است،
استفاده از همان دانش برای کمک به انها کمترین کاریست که می توان برایشان کرد.