หนึ่งในผู้ป่วยรายแรกๆ ที่ฉันพบในฐานะที่ฉันเป็นหมอคือ ซอล
เด็กทารกอายุหนึ่งเดือนผู้น่ารัก
ที่เข้าโรงพยาบาลมา ด้วยอาการของระบบหายใจอักเสบ
จนการะทั่งตอนนั้น ฉันไม่เคยได้เห็น ผู้ป่วยคนไหนอาการทรุดหนักรวดเร็วขนาดนี้
เพียงสองวัน เธอถูกเชื่อมต่อกับเครื่องช่วยหายใจ
และวันที่สามเธอก็เสียชีวิต
เธอเป็นโรคไอกรน
หลังจากได้อภิปรายกันเรื่องนี้ในห้อง และหลังจากบรรยากาศที่ค่อนข้างเศร้า
ฉันจำได้ว่าหัวหน้าหน่วยบอกว่า
"โอเค หายใจลึกๆ ล้างหน้าซะ
และก็ถึงตอนที่ยากที่สุด:
เราต้องไปพูดกับพ่อแม่"
ณ ตอนนั้น คำถามมากมายเข้ามาในหัว
ตั้งแต่ "เด็กอายุเดือนเดียว ทำไมโชคร้ายได้ขนาดนี้"
จนถึง "เราทำอะไรได้บ้างไหม"
ก่อนที่จะมีวัคซีน
โรคติดต่อหลายโรค คร่าชีวิตไปนับล้านต่อปี
ในช่วงหวัดระบาดใน ค.ศ. 1918
มีคนตายไป 50 ล้านคน
นั่นมันมากกว่าประชากรอาร์เจนตินา ในปัจจุบันเสียอีก
บางที คนแก่ๆ ในที่นี้คงจำได้ ถึงการระบาดของโปลิโอ
ที่เกิดขึ้นในอาร์เจนตินา ใน ค.ศ. 1956
ณ ตอนนั้น มันไม่มีวัคซีนป้องกันโปลิโอ
ผู้คุณไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร ทุกคนลนลานตกใจ
พวกเราเอาโซดาไฟทาต้นไม้
พวกเราเอาการบูรใส่ถุงเล็กๆ
ใส่ไว้ในชุดชั้นในเด็กๆ ราวกับว่ามันจะช่วยอะไรได้
ระหว่างการระบาดของโปลิโอ คนเป็นพันๆ ต้องตาย
และคนเป็นพันๆ ได้รับความเสียหาย เกี่ยวกับเส้นประสาทอย่างรุนแรง
ฉันรู้เรื่องนี้เพราะว่าฉันอ่านเกี่ยวกับมัน
ต้องขอบคุณวัคซีน คนในรุ่นของฉันจึงโชคดี
ที่ผ่านการระบาดที่เลวร้ายเช่นนั้นมาได้
วัคซีนเป็นหนึ่งในความสำเร็จสูงสุด ในศตวรรษที่ 20 ของการสาธารณสุข
วัคซีนเป็นการแทรกแซงที่ลดอัตราการเสียชีวิต
ได้มากที่สุด รองจากน้ำที่ดื่มได้
มากกว่ายาปฏิชีวนะด้วยซ้ำ
วัคซีนกำจัดโรคอันน่ากลัวจากโลกของเรา ดั่งเช่นไข้ทรพิษ
และประสบความสำเร็จอย่างมาก ในการลดอัตราการเสียชีวิต
ที่เกิดจากโรคดังเช่น โรคหัด
ไอกรน, โปลิโอ และอีกมากมาย
เชื้อโรคทั้งหลายเหล่านี้ถูกพิจารณาว่า เป็นโรคที่ป้องกันได้โดยวัคซีน
นั่นหมายความว่าอย่างไรกัน
พวกมันมีแนวโน้มที่จะป้องกันได้
แต่เพื่อที่จะให้เป็นไปเช่นนั้น เราจะต้องทำอะไรบางอย่าง
คุณต้องได้รับวัคซีน
ฉันจินตนาการว่าส่วนใหญ่ หรือไม่ก็ทุกคนในที่นี้
ได้รับวัคซีน มาสักครั้งหนึ่งในชีวิต
แต่ ฉันไม่แน่ใจว่า พวกเราจะรู้ว่า
วัคซีนหรือตัวเร่งใดที่เราควรจะได้รับ เมื่อเป็นผู้ใหญ่แล้ว
เคยคิดหรือเปล่าคะ ว่าเรากำลังปกป้องใคร
เมื่อเรารับวัคซีน
ฉันหมายถึง
มีผลอะไรอีกนอกจากการป้องกันพวกเขาเอง
ให้ฉันได้แสดงอะไรบางอย่างให้คุณเห็น
ลองนึกดูว่า
เราอยู่ในเมือง
ที่ไม่เคยมีผู้ป่วยของโรคๆ นั้นเลย
เช่น โรคหัด
นั่นหมายถึง ไม่มีใครในเมืองนี้ ที่เคยสัมผัสกับโรคดังกล่าว
ไม่มีใครมีการป้องกันทางธรรมชาติ หรือได้รับวัคซีนป้องกันโรคหัดเลย
ถ้าวันหนึ่ง มีคนป่วยขึ้นมาในเมือง
โรคจะไม่ถูกต่อต้านอะไรมากนั้น
และจะเริ่มแพร่กระจาย จากคนหนึ่งสู่อีกคนหนึ่ง
และในเวลาไม่นาน มันจะกระจาย ไปทั่วทั้งชุมชน
หลังจากระยะเวลาหนึ่ง
ประชากรส่วนใหญ่จะป่วย
มันเกิดขึ้นเมื่อไม่มีวัคซีน
ทีนี้ลองนึกถึงเหตุการณ์ ที่ตรงข้ามกันอย่างสิ้นเชิง
เราอยู่ในเมือง
ที่ 90 เปอร์เซนต์ของประชากร
มีการป้องกันจากโรคหัด
ซึ่งหมายความว่า พวกเขาติดโรค, รอดชีวิต และพัฒนาภูมิคุ้มกันธรรมชาติ
หรือพวกเขาได้รับภูมิคุ้มกัน ป้องกันโรคหัด
ถ้าวันหนี่ง
มีใครสักคนป่วยด้วยโรคหัด ปรากฎขึ้นในเมือง
โรคจะถูกต่อต้านมากกว่า
และไม่เกิดการติดต่อจากคนหนึ่งสู่อีกคนหนึ่ง มากมายนัก
การแพร่กระจายอาจจะยังคงถูกจำกัด
และการระบาดของโรคหัด ก็จะไม่เกิดขึ้น
ฉันอยากให้คุณให้ความสนใจ กับอะไรบางอย่าง
ผู้ที่ได้รับวัคซีน
ไม่ใช่เพียงป้องกันตัวเอง
แต่ยังป้องกันการแพร่กระจายของโรค
ภายในสังคมชุมชนด้วย
พวกเขาป้องกันผู้คนในสังคมอย่างอ้อมๆ
ป้องกันคนที่ไม่ได้รับวัคซีน
พวกเขาเสมือนสร้างเกราะป้องกัน
ซึ่งป้องกันพวกเขาจาก การสัมผัสเชื้อโรค
คนพวกนี้จึงได้รับการป้องกัน
การป้องกันโดยอ้อม
ที่ผู้ที่ไม่ได้รับวัคซีนในสังคมได้รับ
โดยเพียงแค่ถูกรายล้อมด้วย ผู้คนที่ได้รับวัคซีน
เรียกว่า ภูมิคุ้มกันหมู่
ผู้คนมากมายในสังคม
เกิอบจะพึ่งพาภูมิคุ้มกันหมู่ล้วนๆ
ในการป้องกันตัวเองจากโรค
คนที่ไม่ได้รับวัคซีนที่คุณเห็น ในอินโฟกราฟฟิกไม่ได้เป็นแค่สมมติฐาน
คนเหล่านี้คือลูกหลานของเรา
ผู้ซึ่งอาจจะเด็กเกินกว่า จะรับการฉีดวัคซีนแรกได้
พวกเขาคือพ่อแม่ของเรา พี่น้องของเรา
คนที่เรารู้จัก
ที่อาจเป็นโรค
หรือรับการรักษา ที่ทำให้ภูมิคุ้นกันของพวกเขาต่ำ
ยังมีคนที่แพ้วัคซีนบางชนิด
พวกเขาอาจอยู่ท่ามกลางพวกเรา
พวกเราคนใดคนหนึ่ง ที่รับการฉีดวัคซีน
แต่วัคซีนไม่ได้สร้างผลที่เป็นที่คาดหวัง
เพราะไม่ใช่ทุกวัคซีน จะมีประสิทธิภาพ 100 เปอร์เซนต์
คนเหล่านี้ส่วนใหญ่พึ่งพา ภูมิคุ้มกันแบบหมู่
ในการป้องกันพวกเขาจากโรคต่างๆ
เพื่อให้ได้ซึ่งผลของภูมิคุ้มกันหมู่
มันจำเป็นที่ประชากร ที่คิดเป็นเปอร์เซ็นต์ส่วนใหญ่ได้รับวัคซีน
เปอร์เซ็นต์ดังกล่าวเรียกว่า ระดับเปลี่ยน
ระดับเปลี่ยนนั้นขึ้นอยู่กับตัวแปรหลากหลาย
มันขึ้นอยู่กับลักษณะของเชื้อโรค
และการตอบสนองทางภูมิคุ้มกัน ที่เกิดขึ้นจากการกระตุ้นด้วยวัคซีน
แต่พวกมันมีบางอย่างเหมือนกัน
ถ้าเปอร์เซ็นต์ของประชากร ในสังคมที่ได้รับวัคซีน
อยู่ต่ำกว่าระดับเปลี่ยน
โรคจะเริ่มแพร่กระจายอย่างอิสระ
และอาจสร้างการระบาด ของโรคภายในสังคม
แม้โรคที่เคยควบคุมได้ ณ จุดหนึ่ง อาจปรากฏกลับขึ้นมาอีก
มันไม่ใช่แค่ทฤษฎี
มันได้เกิดขึ้นแล้ว และยังคงเกิดขึ้นต่อไป
ในปี ค.ศ. 1998 นักวิจัยชาวอังกฤษ ได้ตีพิมพ์ผลงาน
ในนิตยสารทางการแพทย์ ที่สำคัญที่สุดฉบับหนึ่ง
ที่บอกว่า MMR วัคซีน
ซี่งใช้ป้องกันโรคหัด คางทูม และริเบลล่า
เกี่ยวข้องกับออทิซึม
สิ่งนี้ได้สร้างกระแสในทันที
คนเริ่มที่จะหยุดรับวัคซีน และหยุดฉีดวัคซีนให้กับเด็กๆ
แล้วมันเกิดอะไรขึ้น
คนที่ได้รับวัคซีน
ในหลายๆ กลุ่มสังคมทั่วโลก ลดลงต่ำกว่าระดับเปลี่ยน
และเกิดการระบาดของโรคหัดขึ้น ในหลายเมืองทั่วโลก
ในสหรัฐอเมริกา ในยุโรป
คนมากมายล้มป่วย
คนเสียชีวิตเพราะโรคหัด
เกิดอะไรขึ้น
บทความนี้ยังสร้างความสับสนครั้งใหญ่ ภายในวงการแพทย์
นักวิทยาศาสตร์จำนวนหนึ่งเริ่มที่จะประเมิน ว่ามันเป็นจริงหรือไม่
ไม่เพียงแต่ไม่มีใครพบว่า
มีความเกี่ยวข้องอย่างเป็นสำคัญ ระหว่าง MMR กับออทิซึมในระดับประชากร
แต่มันยังถูกพบว่า บทความนี้ ยังมีข้อกล่าวอ้างที่ไม่ถูกต้องอีกด้วย
ยิ่งไปกว่านั้นมันเป็นเรื่องต้มตุ๋น
เป็นเรื่องหลอกลวง
อันที่จริง วารสารนั้นได้เรียกบทความนั้นกลับ ในปี ค.ศ. 2010
หนึ่งในสิ่งที่เป็นที่เป็นข้อกังวล และถูกใช้เป็นข้ออ้างในการไม่รับวัคซีน
คือผลข้างเคียงที่เป็นอันตราย
วัคซีน เป็นดังเช่นยาอื่นๆ ที่อาจมีผลที่เป็นอันตราย
ส่วนใหญ่แล้วจะมีผลอย่างอ่อน และชั่วครั้งชั่วคราว
แต่ประโยชน์ที่ได้ยิ่งใหญ่กว่า ภาวะแทรกซ้อนที่เกิดขึ้นเสมอ
เมื่อเราป่วย เราต้องการที่จะหายไวๆ
พวกเราหลายคนในที่นี้
กินยาปฏิชีวนะ เมื่อเราติดเชื้อ
เรากินยาลดความดัน เมื่อความดันเลือดสูงเกินไป
เรารับการรักษาหัวใจ
ทำไมน่ะหรือ ก็เพราะเราป่วย และเราต้องการจะหายป่วยเร็วๆ
และเราไม่ตั้งคำถามอะไรมาก
ทำไมมันยากเย็นนั้น ที่จะคิดถึงการป้องกันโรค
โดยดูแลตัวเราเองเมื่อเราแข็งแรง
เราดูแลตัวเราเองเยอะมาก เมื่อเราได้รับผลกระทบจากความเจ็บป่วย
หรือในสถานการณ์ที่เป็นอันตรายแบบจวนตัว
ฉันคิดว่าพวกเราส่วนใหญ่ในที่นี้
จำการระบาดของไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์ A ได้
ซึ่งเกิดการระบาดขึ้นในปี ค.ศ. 2009 ในอาร์เจนตินาและทั่วโลก
เมื่อผู้ป่วยรายแรกปรากฏขึ้น
พวกเราในอาร์เจนตินา กำลังจะเข้าสู่ฤดูหนาว
เราไม่รู้อะไรเลยสักนิด
ทุกอย่างวุ่นวายไปหมด
คนใส่หน้ากากเดินตามท้องถนน วิ่งไปร้านขายยาเพื่อซื้อเจลแอลกอฮอลล์
ผู้คนยอมเข้าแถวที่ร้านขายยา เพื่อจะรับวัคซีน
โดยไม่รู้เลยว่า มันเป็นวัคซีนที่ถูกต้องหรือไม่
ที่จะป้องกันพวกเขาจากไวรัสใหม่
เราไม่รู้อะไรเลย
ในเวลานั้น นอกจากเป็นผู้ร่วมวิจัย ที่สถาบันเด็กอ่อน
ฉันทำงานเป็นกุมารแพทย์ ให้กับบริษัทแผนการพยาบาล
ฉันจำได้ว่าฉันเริ่มกะของฉันตอน 8 โมงเช้า
และตอน 8 โมง ฉันได้รายการชื่อที่นัด จะเข้ามา 50 ราย
มันวุ่นวายมาก ผู้คนไม่รู้กันว่าจะทำอย่างไร
ฉันจำกลุ่มคนไข้ที่ฉันตรวจได้
คนไข้แก่กว่าที่เราเห็นๆ กันในฤดูหนาว
และมีไข้นานกว่า
และฉันบอกกับอาจารย์ที่ปรึกษาของฉัน
และเขา ก็ได้ยินสิ่งเดียวกันนี้ จากเพื่อนร่วมงาน
เกี่ยวกับหญิงตั้งครรภ์จำนวนมาก
และผู้ใหญ่อายุน้อย
เข้ามายังโรงพยาบาล เพื่อการรักษาอย่างใกล้ชิด
และพวกเขาก็มีประวัติทางการแพทย์ ที่จัดการยาก
ณ เวลานั้น เราพยายามทำความเข้าใจ ว่าเกิดอะไรขึ้น
อย่างแรกที่เราทำตอนเช้าวันจันทร์ คือออกรถ
ไปยังโรงพยาบาลในจังหวัด บัวโนส ไอเรส
ที่ทำหน้าที่เป็นโรงพยาบาลส่งต่อ สำหรับผู้ป่วยติดเชื้อไวรัสหวัดใหม่
เราไปถึงโรงพยาบาล มันคราคร่ำไปด้วยคน
เจ้าหน้าที่หมอพยาบาลทุกคน สวมชุดป้องกันชีวภาพที่เหมือนชุดนาซ่า
เรามีหน้ากากในกระเป๋า
ฉัน เริ่มที่จะคิดว่าตัวเองไม่สบาย เหมือนไม่ได้หายใจสักสองชั่วโมง
แต่เรารู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
ทันใดนั้นเอง เราเริ่มที่จะเข้าถึงกุมารแพทย์
จากโรงพยาบาลหกแห่ง ในเมืองนั้น และในจังหวัด บัวโนส ไอเรส
เป้าหมายหลักของเราคือค้นหา
ว่าไวรัสใหม่นี้มีพฤติกรรมการติดต่อ มายังเด็กๆ ของเราได้อย่างไร
โดยใช้เวลาให้น้อยที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้
มันเป็นงานที่ยากลำบาก
ที่ใช้เวลาน้อยกว่าสามเดือน
เราสามารถเห็นว่าไวรัสใหม่ H1N1 นี้ มีผลกระทบอะไร
ต่อเด็ก 251 คน ที่ต้องเข้าโรงพยาบาลเพราะไวรัสดังกล่าว
เราสามารถเห็นได้ว่าเด็กคนไหนที่ป่วยมากๆ
เด็กที่อายุต่ำกว่าสี่ขวบ และโดยเฉพาะอย่างยิ่งเด็กที่อายุต่ำกว่าขวบ
ผู้ป่วยที่เป็นโรคทางระบบประสาท
และเด็กเล็กที่เป็นโรคปอดเรื้อรัง
การระบุคนเหล่านี้เป็นกลุ่มเสี่ยง มีความสำคัญอย่างมาก
ที่จะจัดกลุ่มคนเหล่านี้เป็นคนกลุ่มแรก
ที่จะต้องได้รับคำแนะนำ ให้ได้รับวัคซีนป้องกันโรค
ไม่ใช่เพียงแต่ในอาร์เจนติน่า
แต่รวมถึงประเทศอื่นๆ ซึ่งการระบาดยังไปไม่ถึงอีกด้วย
ปีต่อมา
เมื่อวัคซีนต้านการระบาดของไวรัส H1N1 มีออกมาแล้ว
เราต้องการที่จะเห็นว่ามันเกิดอะไรขึ้น
หลังจากการณรงค์การฉีดวัคซีน
ที่มุ่งเป้าเพื่อป้องกันกลุ่มเสี่ยง
โรงพยาบาลเหล่านี้ ที่ให้วัคซีนกับกลุ่มเสี่ยงที่คิดเป็น 93 เปอร์เซ็นต์
ไม่ได้รับผู้ป่วยสักคนเดียว
จากการระบาดของไวรัส H1N1
(เสียงปรบมือ)
ในปี ค.ศ. 2009: 251 ราย
ในปี ค.ศ. 2010: ศูนย์
การฉีดวัคซีนเป็นการกระทำ ที่เป็นความรับผิดชอบส่วนบุคคล
แต่มันมีผลกระทบสะสมที่ยิ่งใหญ่
ถ้าฉันได้รับวัคซีน ไม่เพียงแต่ฉันป้องกันตัวเอง
แต่ฉันยังป้องกันคนอื่นๆ อีกด้วย
ซอลเป็นโรคไอกรน
ซอลยังเด็กอยู่มาก
และเธอไม่ได้รับการฉีดวัคซีนแรก เพื่อป้องกันไอกรน
ฉันยังคงหวังว่ามันจะเกิดขึ้น
ถ้าทุกคนรอบๆ ตัว ซาล ได้รับวัคซีน
(เสียงปรบมือ)