میخوام داستانی براتون بگم درباره مرگ و معماری.
تا صدسال پیش افراد اغلب در اثر بیماری های عفونی می مردن،
مثل ذات الریه که اگر کسی می گرفت سریعا میمرد.
افراد اغلب در کنار خانواده خود در منزل در بستر بیماری می مردند.
این نوع مردن خیلی عمومی بود
چون دسترسی به مراقبت های پزشکی برای همه میسر نبود.
در قرن بیستم،خیلی چیزها تغییر کرد.
بشر پنیسلین را درست کرد
که درمان کننده بیماری های عفونی بود.
فناوری پزشکی جدید ابداع شد. مانند دستگاه رادیوگرافی.
از آنجا که این وسایل اغلب بزرگ و گران قیمت بودن
برای نگهداری آنها مکانهای بزرگتری نیاز بود
که همان بیمارستانهای مدرن امروزی هستن.
بعد از جنگ جهانی دوم
اکثر کشورها سیستم درمان جهانی ایجاد کردن
که در دسترس همگان بود.
در نتیجه طول عمر افراد از ۴۵ سال در ابتدای قرن
تا به امروز تقریبا دو برابر شده است.
قرن بیستم، دوران نگرشهای خوش بینانه به خدمات علم بود
اما در این تکیه زیاد علم بر زندگی - با وجود فراموش شدن مرگ-
شیوه های مردن به تدریج تغییر کردند.
من یک معمارم.
در طول یک سال و نیم گذشته، این تغییرات رو دنبال کردم.
تلاش کردم تا معنی و رابطه مرگ رو با معماری پیدا کنم.
حالا ما اغلب در اثر سرطان یا سکته قلبی می میریم.
این بدین معنی است که اکثر افراد در آخر عمر به مدت طولانی
درگیر بیماری های مزمن هستن.
در طول این مدت
زمان زیادی رو در بیمارستانها و یا مراکز مراقبت درمانی می گذرانیم.
همه ما بیمارستانهای مدرن رو تجربه کردیم
همه با این ردیف لامپ های مهتابی و راهرو های بی انتها
و این صندلی های نامساعد آشنا هستن.
معماری بیمارستانها شهرت خوبی نداره.
اما نکته جالب اینه که اینها همیشه اینجوری نبودن.
اینجا مرکز درمانی لواسپیدل است ساخت برونولسکی در سال ۱۴۱۹
که یکی از مشهورترین و تاثیر گذارترین معماری های زمان خودش بوده.
وقتی این رو با بیمارستانهای امروز مقایسه کردم
چیزی که برام جالب بود نگاه عمیق در ساخت بنا بود.
بنای واقعا محشری است.
یک حیاط بزرگ در وسط هست
اینجوری اطاق ها می تونن نور و هوای تمیز داشته باشن.
اطاق های بزرگ با سقف های بلند،
که احساس راحت بودن رو به آدم میده.
خیلی هم زیبا هستن.
امروز فراموش کردیم که میشه بیمارستان ها رو این شکلی هم ساخت.
اگر ساختمانی می حواهید که در آن بهتر بمیرید پس باید در این مورد صحبت کنیم
ولی چون موضوع مرگ رو مناسب نمی دونیم،
معمولا دربارش صحبت نمی کنیم،
اصلا از خودمون نمی پرسیم رویکرد امروز جامعه به مرگ چیست.
یه مورد جالب که در حین تحقیقات متوجه شدم
شکل واقعی این تغییرات بود.
این اولین کوره مرده سوزی در بریتانیاست،
که در دهه ۱۸۷۰ میلادی فعال بوده.
وقتی این بنا ساخته شد، در روستاها تظاهراتی شکل گرفت.
تقریبا ۹۹.۸ درصد از افراد دفن می شدن و سوزاندن اجساد قابل قبول نبود.
اما صد سال بعد، سه چهارم افراد سوزانده می شدند.
اگر به افراد فرصت صحبت درباره موضوعات را بدیم،
در برابر تغییرات سرسختی نمی کنن.
این صحبت درباره مرگ و معماری
چیزی است که از زمان اولین نمایشگاهم شروع کردم.
نمایشگاهی در ونیز ، به نام" مرگ در ونیز"
طراحیه سرگرم کننده ای داشت.
برای همین تونست با مردم ارتباط برقرار کنه.
این یکی از نمایشگاه هاست، یک نقشه متحرک از لندنه
که نشون میده چه مقدار از بناهای شهر
در ارتباط با مرگ و مردن هستن.
وقتی دستتان را روی سطح نقشه تکون بدید
اسم این اماکن، یا فبرستانها نمایان میشه.
نمایشگاه بعدی ، یه سری کارت پستال بود
که افراد می تونستن با خودشون ببرن.
عکس خانه ها، بیمارستانها
قبرستانها و آرامگاه هایی بود
که بازگو کننده داستان ما
از رویارویی با مرگ در مکانهای مختلف بودن.
می خواستیم نشون بدیم که جایی که می میریم،
نقش اساسی در چگونگی مردن ما داره.
جالب ترین قسمت، نحوه واکنش بازدیدکننده ها بود،
مخصوصا در بخش کارهای صوتی تصویری.
برای ایجاد حس تعامل با نمایشگاه کارای مختلفی می کردن.
مثلا بعضی ها می پریدن، یا می دویدن یا می رقصیدند.
و یه جایی یک دفعه می ایستادن
و یادشون می اومد که این نمایشگاه درباره مرگه،
و احتمالا این حرکات مناسب این نمایشگاه نیست.
اما من ازشون پرسیدم
"راهی برای تعامل با مرگ هست؟"
اگه نه ازشون می خواستم به این فکر کنن که مشخصه یک مرگ خوب چیه؟
و این بنایی که در ارتباط با این مرگه باید چه شکلی باشه؟
آیا نباید کمتر شبیه این باشه
و بیشتر این شکلی باشه.
ممنونم.
(تشویق حضار)