ก็เหมือนๆกับพวกเราหลายๆคน
ฉันมีเคยประกอบอาชีพหลายอย่างมาแล้ว ในชีวิต
และถึงแม้อาชีพเหล่านั้นจะแตกต่างกันไป
อาชีพแรกของฉัน ถือเป็นฐานสำหรับอาชีพทั้งหลายนั้น
ในอดีตฉันเป็นหมอตำแย ทำคลอดให้ที่บ้าน ตลอดช่วงอายุ 20-29 ปีของฉัน
การทำคลอดเด็กทารก สอนให้ฉันรู้ ถึงสิ่งที่มีค่า และบางครั้งน่าประหลาดใจ
อย่างเช่น จะสตารท์รถตอนเวลาตี 2 อย่างไร
ขณะที่อุณหภูมิตํ่ากว่าศูนย์ 10 องศา
(เสียงหัวเราะ)
หรือ จะช่วยคุณพ่อที่เป็นลมไปแล้ว ตอนเห็นเลือดได้อย่างไร
(เสียงหัวเราะ)
หรือ จะตัดสายสะดืออย่างไร เพื่อที่จะ
ทำให้สะดือออกมาสวย
แต่สิ่งเหล่านั้นไม่ได้เป็นสิ่ง ติดตัวฉันมา หรือนำทางฉันไป
ตอนที่ฉันเลิกเป็นหมอตำแย และก็ไปเริ่มทำงานอื่นๆ
แต่สิ่งที่ติดตัวฉันมานั้น เป็นความเชื่อพื้นฐานสำคัญ
ที่ว่า เราแต่ละคนนั้น มาสู่โลกนี้ พร้อมกับคุณค่าที่ไม่เหมือนใครๆ
เมื่อฉันมองดูหน้าของทารกเกิดใหม่
ฉันมองเห็นแวบหนึ่ง ของคุณค่า ที่ว่านั้น
ของความรู้สึกในความเป็นตัวบุคคล ที่ไม่เห็นจะต้องเสียใจ
ประกายไฟที่วาบออกมา ที่ไม่มีใครเหมือนนั้น
ฉันใช้คำว่า "จิตวิญญาณ (soul) " เพื่อใช้อธิบายประกายไฟที่ว่านั้น
เพราะว่า มันเป็นคำเดียวในภาษาอังกฤษ ที่เข้ามาได้ใกล้เคียงกับ การเรียก
สิ่งที่ทารกแต่ละคน ได้นำเข้ามาในห้องคลอด
ทารกเกิดใหม่ทุกคนนั้น มีแตกต่างเป็นพิเศษ เหมือนกับเกล็ดหิมะ
เป็นส่วนผสมของชีววิทยา ที่หาที่เปรียบไม่ได้
กับเทือกเถาเหล่ากอ และ ความลึกลับ
และเมื่อทารกนั้นเติบโตขึ้น
และเพื่อที่จะให้เข้ากับครอบครัวของตน
ปรับตัวเข้ากับวัฒนธรรมของตน
กับชุมชน กับเพศของตนได้
เจ้าตัวน้อยก็เริ่มต้นที่จะ ปกคลุมจิตวิญญาณของเขาไว้
ทีละชั้น ทีละชั้น
เราเกิดมาแบบนี้ค่ะ
แต่ --
(เสียงหัวเราะ)
แต่เมื่อเราโตขึ้นมา หลายสิ่งหลายอย่างเกิดขึ้นกับเรา
ซึ่งทำให้เรา ...
ต้องการจะซ่อนความแปลกแยกและจริงแท้ ทางจิตวิญญาณ
เราทำแบบนี้กันทุกคน
ทุกๆคนในห้องนี้ แต่ก่อนก็เป็นทารกกันมา --
(เสียงหัวเราะ)
พร้อมกับสิทธิแต่กำเนิด ที่แตกต่างกันไป
แต่เมื่อเป็นผู้ใหญ่ เราใช้เวลาไปมากเกิน กับความรู้สึกอึดอัดใจที่จะแสดงออกมาให้เห็น
เมือนกับเป็นโรค ADD ( authenticity deficit deficit (ไม่กล้าแสดงตัวตนที่แท้จริง)
ไม่เหมือนกับพวกเด็กทารกเหล่านั้น
-- ยังไม่เหมือนกันค่ะ
สารจากพวกเขาที่ส่งมาถึงฉัน คือ
เปิดเผยจิตวิญญาณของคุณออกมา
และมองหาประกายไฟที่วาบออกมานั้น
ในผู้อื่นทุกคน
มันยังคงมีอยู่ตรงนั้น
และนี่คือ สิ่งที่ฉันเรียนรู้มา จากผู้หญิงที่กำลังจะคลอดลูก
สารของพวกเธอ คือ เปิดไว้อย่างนั้นก่อน
แม้ว่าเมื่อสิ่งทั้งหลายจะเจ็บปวด
ปากมดลูกของผู้หญิง โดยปกติจะเป็นอย่างนี้
เป็นกล้ามเนื้อเล็ก ๆ ที่รัดตัวแน่น
อยู่ที่ฐานของมดลูก
และในช่วงเจ็บท้องคลอด มันก็จะยืดตัวออกมาจากแบบนี้
ถึงแบบนี้
โอ๊ย!
ถ้าคุณฝืนสู้กับความเจ็บปวดนั้น
คุณก็ไปทำให้ความเจ็บปวดเพิ่มขึ้น
และคุณก็ไปปิดกั้น สิ่งที่จะเกิดออกมา
ฉันจะไม่เคยลืมเลย อำนาจวิเศษที่จะเกิดขึ้น
เมื่อตอนที่ผู้หญิงหยุดฝืน ความเจ็บปวดนั้น
และเปิดออก
มันเป็นราวกับว่า พลังของจักรวาลมองเห็น
และได้ส่งคลื่นความช่วยเหลือเข้ามา
ฉันไม่เคยลืมเลย สารที่ว่านั้น
และในปัจจุบัน เมื่อสิ่งที่ยากๆและเจ็บปวด เกิดขึ้นกับฉัน
ในชีวิต หรือหน้าที่การงานของฉัน
แน่นอนค่ะ ในตอนแรกฉันก็ฝืนต่อต้านมัน
แต่แล้ว ฉันก็จดจำในสิ่งที่ฉันได้เรียนรู้มา จากพวกแม่ๆทั้งหลาย ตือ
ยังคงเปิดไว้ก่อน
ยังคงอยากจะรู้อยากจะเห็น
ถามความเจ็บปวดไปว่า มีอะไรจะออกมา
บางสิ่งบางอย่างที่ใหม่ต้องการจะเกิดขึ้นมา
และก็มีบทเรียนใหญ่ที่ดูดดื่ม อีกบทเรียนหนึ่ง
และบทเรียนที่ว่านั้น ฉันเรียนรู้มาจาก อัลเบิร์ต ไอน์สไตน์
เขาไม่ได้อยู่ในห้องคลอดหรอก แต่ว่า --
(เสียงหัวเราะ)
มันเป็นบทเรียนเกี่ยวกับเรื่องเวลา
ตอนบั้นปลายชีวิตของเขา อัลเบิร์ต ไอน์สไตน์ ได้สรุปไว้ว่า
ประสบการณ์ชีวิตโดยปกติของเรา แบบล้อหมุนหนูแฮมสเตอร์นั้น
เป็นสิ่งลวงตา
เราวิ่งหมุนไปหมุนมา ยิ่งเร็วขึ้น เร็วขึ้น
พยายามจะไปให้ถึง ที่ใดที่หนึ่ง
และตลอดเวลาเหล่านั้น
ภายใต้พื้นผิวของเวลา กลับเป็นมิติอื่นที่ต่างไปสิ้นเชิง
เป็นที่ซึ่งอดีต ปัจจุบัน และอนาคต ประสานกัน
และกลายมาเป็นห้วงเวลาอันดิ่งลึก
ไม่มีที่ไหนเลยที่จะไปถึง
อัลเบิร์ต ไอน์สไตน์ เรียกสภาวะที่ว่านี้ หรือมิตินี้ ว่า
"แค่สภาพที่เป็นอยู่ (only being)"
เขากล่าวว่า ตอนที่เขาได้ประสบกับมันนั้น
เขาจึงได้รู้ถึง ความยำเกรงอันศักดิ์สิทธิ์
ตอนที่ฉันทำคลอดเด็กทารกนั้น
ฉันถูกบังคับให้ออกมาจากวงล้อหนู
ในบางครั้ง ฉันต้องนั่งอยู่นานหลายวัน ผ่านไปชั่วโมงแล้วชั่วโมงเล่า
แค่เพียงหายใจเข้าออกไปกับ คุณพ่อคุณแม่เหล่านั้น มันก็
เป็นแค่เพียงสภาพที่เป็นอยู่
ฉันจึงได้รับตัวยาขนานใหญ่ของ ความยำเกรงอันศักดิ์สิทธิ์นี้
เหล่านั้นจึงเป็นบทเรียนสามบทเรียน ที่ฉันได้มาจากการเป็นหมดตำแย
หนึ่ง: เปิดจิตวิญญาณของคุณออกมา
สอง: เมื่อสิ่งต่างๆยากขึ้นมา หรือเจ็บปวด พยายามที่จะยังคงเปิดอยู่
และสาม: บางครั้งบางคราวก็ ก้าวออกมาเสียจากวงล้อหนูแฮมสเตอร์
และเข้าไปสู่ห้วงเวลาอันดิ่งลึก
บทเรียนทั้งสามนั้นได้รับใช้ฉันมาตลอดชีวิต
แต่เมื่อไม่นานมานี้ มันได้รับใช้ฉันอย่างแท้จริงจัง
เมื่อตอนที่ฉันไปทำงานที่สำคัญที่สุด ในชีวิต จนถึงตอนนั้น
เมื่อสองปีก่อน น้องสาวของฉัน ออกมาจากช่วงระยะที่โรคสงบ
จากโรคมะเร็งในเลือด ชนิดที่ไม่ค่อยจะพบกัน
และการรักษาแบบเดียวที่เหลืออยู่สำหรับเธอ คือ การปลูกถ่ายไขกระดูก
และแม้จะมีปัญหามากมาย เราพบไขกระดูกที่เข้ากันได้สำหรับเธอ
ซึ่งกลายเป็นฉัน
ฉันมาจากครอบครัวพี่น้องสี่สาว
และเมื่อพี่น้องพบว่า ฉันเป็นคู่พันธุกรรม ที่เข้ากันได้อย่างสมบูรณ์แบบกับของน้องสาว
ปฏิกริยาของพวกเขาก็คือ "จริงหรือนี่" "เธอน่ะหรือ"
(เสียงหัวเราะ)
"คู่ที่สมบูรณ์แบบสำหรับเธอหรือ"
ซึ่งค่อนข้างจะเป็นแบบฉบับสำหรับพี่ๆน้องๆ
ในสังคมของพี่ๆน้องๆ มีหลายสิ่งหลายอย่าง
มีทั้งความรัก มีความเป็นมิตร และก็มีการปกป้อง
แต่ก็ยังมีความอิจฉาริษยา
การแข่งขันชิงดีชิงเด่นกัน
การปฏิเสธทอดทิ้งกัน และการทำร้ายกัน
ในความเป็นพี่น้อง ตรงนั้นแหละที่เราเริ่ม รวบรวมสร้างชั้นพวกนั้นขึ้นมา เป็นจำนวนมาก
ชั้นที่ปกคลุมจิตวิญญาณของเรา
เมื่อฉันพบว่า ฉันเป็นคู่พันธุกรรม กับน้องสาวนั้น
ฉันเข้าไปดูรูปแบบการวิจัย
และฉันก็พบว่า
แนวคิดของทฤษฎีการปลูกถ่ายนั้น ค่อนข้างตรงไปตรงมาทีเดียว
คุณทำลายไขกระดูกทั้งหมด ในคนป่วยมะเร็ง
ด้วยการให้ยาเคมีบำบัดในปริมาณมาก
แล้วคุณก็แทนที่ไขกระดูกที่ถูกทำลายไปนั้น
ด้วยเซลล์ไขกระดูกที่แข็งแรงหลายล้านเซลล์ จากคนที่บริจาคให้
แล้วคุณก็ทำทุกๆอย่างที่คุณสามารถทำได้
เพื่อให้แน่ใจได้ว่า เซลล์ใหม่ๆเหล่านั้น ฝังต่อเข้าไปได้อย่างถาวรในคนป่วย
ฉันยังเรียนรู้อีกด้วยว่า การปลูกถ่ายไขกระดูกนั้น เต็มไปด้วยอันตราย
หากน้องสาวฉันผ่านพ้นเคมีบำบัด ที่อาจทำให้ถึงตายได้
เธอก็ยังคงต้องเผชิญกับปัญหาอื่นๆอีก
เซลล์ของฉัน
อาจจะไปทำร้ายร่างกายของเธอก็ได้
และร่างกายของเธอก็อาจจะไม่ยอมรับ เซลล์ของฉันก็ได้
พวกเขาเรียกสิ่งนี้ว่า การปฎิเสธ หรือการทำร้าย
และทั้งสองอย่างนี้อาจฆ่าเธอตายได้
การปฏิเสธ การทำร้าย
ทั้งสองคำนั้น มีเสียงกังวาลที่ฟังดูคุ้นเคย
ในบริบท ของการเป็นพี่เป็นน้องกัน
น้องสาวและฉัน มีประวัติของความรักที่ยาวนาน
แต่เราก็มีประวัติที่ยาวนาน ของการปฏิเสธและการทำร้ายกัน
จากความเข้าใจผิดในเรื่องเล็กๆน้อยๆ ไปจนถึง การทรยศหักหลังกันซึ่งใหญ่กว่า
เราไม่ได้มีความสัมพันธ์
แบบที่เรามาคุยกันเกี่ยวกับเรื่องที่ลึกซึ้ง
แต่ก็เหมือนๆกับพี่ๆน้องๆหลายๆคน และก็เหมือนกับความสัมพันธ์ในทุกๆรูปแบบ
เราลังเลรีรอ ที่จะบอกความจริงของเรา
ที่จะเปิดเผยให้เห็นบาดแผลของเรา
ที่จะยอมรับในสิ่งที่เราทำผิดไป
แต่เมื่อฉันได้เรียนรู้ เกี่ยวกับอันตราย ของการปฏิเสธและการทำร้ายกัน
ฉันคิดได้ว่า ถึงเวลาแล้วที่จะเปลึ่ยนแปลงสิ่งนี้
จะเป็นไปได้หรือไม่ว่า หากเราปล่อยให้แพทย์ เป็นผู้จัดการเรื่องการปลูกถ่ายไขกระดูกไป
แต่มาทำบางสิ่งบางอย่าง ที่ต่อมาเราเรียกว่า "การปลูกถ่ายไขจิตวิญญาณ"
จะเป็นไปได้หรือไม่ หากเรามาเผชิญกับ ความเจ็บปวดใดๆที่เราเป็นคนก่อให้กันและกัน
และแทนที่จะปฏิเสธ หรือทำร้ายกัน
เราจะมาฟังกัน ได้หรือไม่
เราจะอภัยให้กัน ได้หรือไม่
เราจะมาหลอมรวมกัน ได้หรือไม่
สิ่งที่ว่านั้น จะสอนเซลล์ของเรา ให้ทำเหมือนกันนั้น หรือไม่
เพื่อปลอบประโลมน้องที่ยังสงสัย ฉันจึง ไปหาถ้อยคำในหนังสือศักดิ์สิทธิ์ของพ่อแม่
นิตยสารนิวยอร์คเกอร์
(เสียงหัวเราะ)
ฉันส่งภาพการ์ตูนในหน้าของนิตยสารนั้น
เพื่อเป็นวิธีอธิบายว่า ทำไมเราจึงควรจะไปพบนักจิตบำบัด
ก่อนที่จะทำการปลูกถ่ายไขกระดูกของฉัน เข้าไปในร่างกายของเธอ
นี่คือภาพการ์ตูนนั้นค่ะ
"ฉันไม่เคยยกโทษให้เขาเลย ในสิ่งที่ฉันสร้างขึ้นมาในสมองของฉัน"
(เสียงหัวเราะ)
ฉันบอกน้องสาวว่า
บางที เราน่าจะทำเรื่องแบบเดียวกันนี้มาแล้ว
เข็นเรื่องที่เราสร้างขึ้นเองไปทั่ว ในหัวสมองของเรา ที่ทำให้เราต้องแยกจากกัน
และฉันก็บอกเธอไปว่า หลังการปลูกถ่าย
เลือดที่ไหลเวียนอยู่ในเส้นเลือดของเธอ ทั้งหมดนั้น
ก็จะเป็นเลือดของฉัน
ที่สร้างขึ้นมาจากเซลล์ไขกระดูกของฉัน
และสิ่งที่อยู่ภายในนิวเคลียส ของเซลล์เหล่านั้น
ก็คือ ดีเอ็นเอทั้งชุดของฉัน
"ฉันก็จะเวียนว่ายไปทั่วในเธอ ในช่วงตลอดชีวิตที่เหลือของเธอ"
ฉันบอกน้องสาวที่ตกใจกลัวอยู่บ้างไป
(เสียงหัวเราะ)
"ฉันคิดว่า เราควรจะทำความสะอาด ความสัมพันธ์ของเราเสียที"
ภาวะวิกฤติด้านสุขภาพ ทำให้คนทำเรื่องที่เสี่ยงได้ในทุกรูปแบบ
อย่างเช่น ออกจากงาน หรือ กระโดดออกมาจากเครื่องบิน
และ ในกรณีของน้องสาวฉัน
พูดว่า "ตกลง" ที่จะไปคุยกับจิตแพทย์ หลายๆครั้ง
ระหว่างนั้น เราลงไปถึงไขกระดูก
เราดูเรื่องราวต่างๆ ของหลายๆปีที่ผ่านมา และปล่อยมันออกมา
การนึกคิดไปเองเกี่ยวกับแต่ละคน
การกล่าวโทษและความอับอาย
จวบจนกระทั่ง ที่เหลืออยู่ทั้งหมดนั้น คือ ความรัก
ผู้คนบอกว่า ฉันกล้า ที่จะทำการปลูกถ่ายไขกระดูก
แต่ฉันไม่ได้คิดอย่างนั้น
สิ่งที่ฉันรู้สึกว่ากล้า
คือ การปลูกถ่ายอีกแบบหนึ่ง
การปลูกถ่ายไขจิตวิญญาณ
การปลดเปลือยความรู้สึกออกมา กับมนุษย์อีกคนหนึ่ง
หยุดความทะนงตนและการปกป้องตน
ยกชั้นต่างๆที่ขวางกั้นอยู่ออกไป
แล้วพูดคุยแบ่งปันจิตวิญญาณที่เปราะบาง ของเราแก่กันและกัน
ฉันนำบทเรียนจากการเป็นหมอตำแยนั้นมาใช้
เปิดเผยจิตวิญญาณของคุณออกมา
เปิดกว้างให้กับ สิ่งที่น่ากลัวและเจ็บปวด
มองหาความยำเกรงอันศักดิ์สิทธิ์
ฉันอยู่ตรงนี้ กับเซลล์ไขกระดูกของฉัน หลังการเก็บเกี่ยวไขกระดูกนั้น
เขาเรียกมันว่า "เก็บเกี่ยว"
เหมือนกับมันเป็นการส่งตรง จากฟาร์มสู่โต๊ะอาหาร
(เสียงหัวเราะ)
ซึ่งฉันบอกคุณให้แน่ใจได้ว่า มันไม่ใช่
และนี่คือ น้องสาวที่กล้าหาญมากของฉัน
ซึ่งรับเซลล์ของฉันไป
หลังการปลูกถ่าย เราเริ่มใช้เวลาด้วยกัน มากขึ้น มากขึ้น
เหมือนกับว่า เราเป็นเด็กหญิงตัวเล็กๆ อีกครั้ง
อดีตและปัจจุบันหลอมรวมเข้าด้วยกัน
เราได้เข้าไปสู่ห้วงเวลาอันดิ่งลึก
ฉันทิ้งวงล้อหนูแฮมเตอร์ของงานและชีวิต ไปเสีย
เพื่อไปร่วมกับน้องสาว
บนเกาะที่เดียวดาย
ของความเจ็บป่วยและการเยียวยา
เราใช้เวลาหลายต่อหลายเดือนด้วยกัน --
ในห้องคนไข้ที่แยกเดี่ยว
ในโรงพยาบาล และในบ้านของเธอ
สังคมที่ก้าวไปอย่างรวดเร็วของเรา
ไม่ได้สนับสนุน หรือแม้แต่เห็นคุณค่า ในงานประเภทนี้
เราเห็นมันเป็นเรื่องการขัดขวางชีวิตจริง และงานที่สำคัญ
เรากังวลกับเรื่อง ความเหนื่อยอ่อนทางใจ และค่าใช้จ่ายทางการเงิน --
และ ใช่ค่ะ มีค่าใช้จ่ายทางการเงิน
แต่ฉันได้รับการจ่ายให้
ในรูปแบบของเงินตรา ที่วัฒนธรรมของเรา ดูเหมือนจะลืมไปโดยสิ้นเชิงแล้ว
ฉันได้รับการจ่าย ในเรื่องความรัก
ฉันได้รับการจ่าย ในเรื่องจิตวิญญาณ
ฉันได้รับการจ่าย ในเรื่องน้องสาวของฉัน
น้องสาวฉันบอกว่า ปีหลังจากการปลูกถ่าย เป็นปีที่ดีที่สุดในชีวิตของเธอ
ซึ่งก็น่าแปลกใจ
เธอทุกข์ทรมานมากเหลือเกิน
เธอบอกว่า ชีวิตไม่เคยหวานชื่นแบบนี้มาก่อน
และก็บอกว่า เพราะว่าการเปิดเผยจิตวิญญาณ
และการบอกความจริง ที่เราได้ปฏิบัติต่อกัน
ตัวเธอเองกลายเป็นคนที่ไม่ต้องรู้สึกผิด
กับใคร ๆ
เธอพูดถึงสิ่งต่างๆ ที่เธอต้องการพูดได้เสมอ
เธอกระทำสิ่งต่างๆ ที่เธอต้องการจะทำเสมอ
สิ่งแบบเดียวกัน ก็เกิดขึ้นกับฉัน
ฉันกล้าขึ้นที่จะแสดงออกอย่างแท้จริง กับผู้คนทั้งหลายในชีวิตของฉัน
ฉันพูดความจริงของฉัน
แต่ที่สำคัญยิ่งกว่านั้น คือ ฉันแสวงหาความจริงจากคนอื่นๆ
มันไม่ใช่ว่า จนกว่าจะถึงบทสุดท้ายของเรื่องนี้
ที่ฉันจะตระหนักได้ว่า การเป็นหมอตำแย ได้ฝึกฝนฉันมาอย่างดีขนาดไหน
หลังจากปีที่ดีที่สุดในชีวิตของน้องสาวฉัน
มะเร็งก็ขู่คำรามกลับมาอีก
และเวลานั้น ไม่มีอะไรมากกว่านี้ ที่แพทย์สามารถจะทำได้
แพทย์ให้เวลาเธอเพียงแค่สองเดือน ที่จะมีชีวิตอยู่
ในคืนก่อนที่น้องสาวฉันจะตาย
ฉันนั่งอยู่ข้างเตียงเธอ
ตัวเธอเล็กและผอมบางมากเหลือเกิน
ฉันมองเห็นเส้นเลือดเต้นที่คอเธอ
มันเป็นเลือดของฉัน เลือดของเธอ เลือดของเรา
เมื่อเธอตายไป ส่วนหนึ่งของฉันก็จะตายไปด้วย
ฉันพยายามทำความเข้าใจ กับเรื่องทั้งหมดนี้
การมาเป็นหนึ่งเดียของกันและกัน
ได้ทำให้เราเป็นตัวเราเองยิ่งขึ้น
เป็นจิตวิญญาณของเราเอง
และการเผชิญหน้า และเปิดใจ ถึงความเจ็บปวด ในอดีตของเรา
ท้ายที่สุด เราก็ได้ทำคลอดให้แก่กันและกัน
และการที่ก้าวออกมาจากเวลา
เราก็จะได้เชื่อมต่อถึงกัน ตลอดกาล
น้องสาวของฉันทิ้งหลายสิ่งหลายอย่าง ไว้ให้ฉัน
และฉันก็อยากจะจากคุณไปตรงนี้ แค่เพียงอย่างหนึ่งในนั้น
คุณไม่ต้องคอยจนถึง สถานการณ์แห่งความเป็นความตาย
เพื่อที่จะทำความสัมพันธ์ที่สำคัญของคุณ ให้สะอาด
เพื่อเสนอไขกระดูกของจิตวิญญาณ
และเพื่อค้นหามันในคนอื่น
เราทุกคนสามารถทำสิ่งนี้ได้
เราสามารถเป็นเหมือนกับเป็น รูปแบบใหม่ ของผู้ตอบสนองเป็นคนแรก
เหมือนกับคนที่ก้าวอย่างกล้าหาญออกไป เป็นคนแรก
เข้าไปหาอีกคนหนึ่ง
และเพื่อทำบางสิ่งบางอย่าง หรือ พยายามจะทำบางสิ่งบางอย่าง
นอกเหนือจากการปฏิเสธ หรือ การทำร้าย
เราทำสิ่งนี้ได้กับพี่น้องของเรา
และคู่ครองของเรา
และเพื่อนๆ และเพื่อนร่วมงานของเรา
เราสามารถทำสิ่งนี้ได้กับเรื่องของ การตัดขาดจากกัน
และการบาดหมางกัน ที่อยู่รอบๆตัวเรา
เราสามารถทำสิ่งนี้ได้ เพื่อจิตวิญญาณของโลก
ขอบคุณค่ะ
(เสียงปรบมือ)