เมื่อผมคิดถึงเกี่ยวกับความฝัน
อย่างพวกคุณหลาย ๆ คน
ผมคิดถึงภาพนี้
เมื่อผมอายุแปดขวบ ผมดูนีล อาร์มสตรอง
ก้าวออกจาก ลูนาร์ โมดุล ไปยังบนพื้นผิวดวงจันทร์
ผมไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อนเลย
และผมไม่ได้เห็นอะไรแบบนี้อีกเลยตั้งแต่นั้น
เราไปถึงดวงจันทร์ด้วยเหตุผลง่าย ๆ เหตุผลเดียว
จอห์น เคนเนดี ยึดมั่นต่อแผนการที่ตั้งเอาไว้
และถ้าไม่มีแผนการนั้น
ตอนนี้เราก็คงยังฝันถึงมันอยู่
ลีโอนาร์ด เบิร์นสเตน กล่าวว่ามีอยู่สองสิ่ง ที่จำเป็นสำหรับความสำเร็จอันยิ่งใหญ่
มันคือ แผน และเวลาที่ไม่ค่อยจะเพียงพอ
(เสียงหัวเราะ)
กำหนดการและแผนการ
เป็นบทเรียนที่ยิ่งใหญ่และกำลังอ่อนแสง ของอะพอลโล
และพวกเขาก็เป็นผู้ที่ให้ความหมาย กับคำว่า "การมุ่งสู่ดวงจันทร์"
และโลกของเราก็ต้องการผู้นำทางการเมือง
ที่กล้าจะระบุกำหนดการ
เพื่อการไขว่คว้าฝันที่วาดเอาไว้ ในระดับของอะพอลโลอีกครั้ง
เมื่อผมคิดถึงฝัน
ผมคิดถึงสาวประเภทสองจาก แอลเอ และ สโตนวอล
และคนอีกหลายล้านคน ที่พร้อมจะเสี่ยงทุกอย่าง
เพื่อที่จะออกมา ถึงแม้ว่าสถานการณ์มันจะอันตราย
และนี่คือภาพของทำเนียบขาว ที่ถูกฉายด้วยแสงไฟสีรุ้ง
ครับ --
(เสียงปรบมือ) --
เป็นการเฉลิมฉลองสิทธิในการแต่งงาน ของเกย์และเลสเบียนที่เป็นพลเมืองอเมริกัน
นี่คือภาพที่ผมไม่เคยคาดฝันมาก่อน
เมื่อผมอายุ 18 ปี
และพบว่าผมเป็นเกย์
และผมรู้สึกห่างเหินจากประเทศของผม
และฝันของผม เพราะว่ามัน
ผมคิดถึงภาพครอบครัวภาพนี้
ที่ผมไม่เคยนึกฝันว่าผมจะได้มี --
(เสียงปรบมือ) --
และลูก ๆ ของเรา ถือพาดหัวข่าวนี้
เกี่ยวกับการตัดสินของศาลสูง ที่ผมไม่เคยนึกฝันว่าจะได้เห็น
เราต้องการความกล้าหาญแบบสาวประเภทสอง และนักบินอวกาศให้มากกว่านี้
(เสียงหัวเราะ)
(เสียงปรบมือ)
แต่ผมอยากที่จะพูดถึงความจำเป็น ที่เราต้องฝัน
ให้มากกว่าหนึ่งมิติ
เพราะว่ามันมีอะไรบางอย่างเกี่ยวกับอะพอลโล ที่ผมไม่รู้เมื่อผมอายุ 8 ขวบ
และอะไรบางอย่างเกี่ยวกับการจัดระเบียบ ชนิดยกเครื่องกันทั้งหมด
ในบรรดานักบินอวกาศ 30 คน ในโครงการเมอร์คิวรี จิมมิไน และอะพอลโล
มีเพียงคู่แต่งงานเจ็ดคู่เท่านั้นที่อยู่กันรอด
ภาพที่เป็นสัญลักษณ์ของนักบินอวกาศ ที่กระโดดบนดวงจันทร์
บดบังการติดสุราและความเครียดบนโลก
โทมัส เมอร์ตัน พระผู้เคร่งศาสนา
ถามถึงช่วงเวลาตอนอะพอลโลว่า
"เราได้อะไรจากการเดินทางไปดวงจันทร์
ถ้าหากเราไม่อาจก้าวข้ามห้วงนรก ที่แยกเราออกจากกันและกันได้"
และเราจะได้อะไรกันจากสิทธิการแต่งงาน
ถ้าหากเราไม่อาจก้าวข้ามความรุนแรง
และระยะห่างของจิตใจ ที่มักแยกเราออกจากรักของเรา
และนั่นไม่ใช่เพียงแค่คู่แต่งงาน
ผมได้เห็นการต่อสู้ที่น่าปวดใจ บ่อนทำลาย
และน่าสลด ในเรื่องเอดส์ และ กลุ่มบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศ
และมะเร็งเต้านม และการรณรงค์ที่ไม่แสวงหาผลกำไร
ทั้งหมดนี้ในนามของคำว่ารัก
โทมัส เมอร์ตัน ยังเขียนเกี่ยวกับ สงครามท่ามกลางนักบุญเอาไว้
และนั่นก็คือ "มันมีความรุนแรง ในรูปแบบที่แพร่กระจายในตอนนี้
ที่ซึ่งผู้ยึดถืออุดมการณ์ ยอมจำนนต่อมันอย่างง่ายดายที่สุด
นั่นก็คือ การรณรงค์ และการทำงานอย่างหนัก
ความบ้าคลั่งของนักรณรงค์ของเรา เจือจางการทำงานเพื่อสันติภาพของเรา
มันทำลายสันติภาพภายในพวกเรา"
บ่อยครั้งที่ความฝันของเรา กลายเป็นความลุ่มหลง
ที่มีต่ออนาคต
ที่ทำลายความสามารถของเรา ที่จะใช้ชีวิตของเราในตอนนี้
ความฝันของเราที่มีต่อชีวิตที่ดีกว่า สำหรับมนุษยธรรมในอนาคต
หรือมนุษยธรรมในประเทศอื่น
แยกเราจากบุคคลที่งดงาม ที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ ตัวเรา
ณ วินาทีนี้
ครับ นั่นเป็นเพียงส่วนหนึ่งของความก้าวหน้า เราว่าอย่างนั้น
เราสามารถไปยังดวงจันทร์
หรือเราสามารถมีความมั่นคง ในชีวิตครอบครัวของเราได้
แต่เราไม่อาจเข้าใจความฝัน ในมิติทั้งสองได้ในเวลาเดียวกัน
และเราก็ไม่ได้ตั้งความหวังเอาไว้ สูงไปกว่าความมั่นคง
เมื่อมันเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับชีวิต ที่เต็มไปด้วยอารมณ์ของเรา
ซึ่งเป็นเหตุว่าทำไมเทคโนโลยี สำหรับการพูดกับอีกคนหนึ่ง
ถึงออกไปในทางแนวตั้ง
ความสามารถของเราในการฟัง และเข้าใจกันและกัน
ไม่ไปถึงไหนกันเลย
การเข้าถึงข้อมูลของเรา มากมายมหาศาลทะลุเพดาน
การเข้าถึงความสุขของเรา อยู่ในระดับพื้น
แต่แนวคิดนี้ ที่ว่าปัจจุบันของเรา และอนาคตของเรามีความจำเพาะร่วมกัน
ที่ว่าเพื่อการเติมเต็มศักยภาพของเรา เราต้องยอมจำนน
ศักยภาพที่มากมายของเราเพื่อความเป็นอยู่
ที่ว่าจำนวนของทรานซิสเตอร์บนวงจร สามารถที่จะเพิ่มขึ้นและเพิ่มขึ้น
แต่ความสามารถของเราที่มีต่อความเห็นใจ มนุษยธรรม ความสงบ และรัก
มีอยู่ได้จำกัด
เป็นทางเลือกที่ผิดและน่าอึดอัด
เอาล่ะครับ ผมไม่ได้จะพูดถึง
แนวคิดที่ไม่ได้ให้แรงบันดาลใจ เกี่ยวกับความสมดุลระหว่างชีวิตและการงาน
จะดีอย่างไร ถ้าผมมีเวลากับลูกที่บ้านมากขึ้น
แต่ใจของผมยังอยู่ที่อื่น ในขณะที่ผมอยู่ตรงนั้น
ผมยังไม่ได้พูดถึงเรื่องสติเลยนะครับ
การมีสติอยู่ดี ๆ ก็กลายมาเป็นเครื่องมือ สำหรับการปรับปรุงประสิทธิผล
(เสียงหัวเราะ)
ใช่ไหมครับ
ผมกำลังพูดถึงความฝัน
ที่กล้าหาญในมิติของการเป็นอยู่ของพวกเรา
ที่เราทำกันในอุตสาหกรรมและเทคโนโลยี
ผมกำลังพูดถึงความกล้าหาณแท้ ๆ
ที่ทำให้เราร่วมร้องไห้กับคนอื่น ๆ
มนุษยธรรมเยี่ยงวีรบุรุษ ที่ทำให้เราทิ้งหน้ากากและแสดงตัวตนจริง ๆ
มันคือการที่เราไม่สามารถจะอยู่กับคนอื่นได้
ความกลัวของเราต่อการร้องไห้กับคนอื่น ที่ทำให้เกิด
ปัญหามากมายที่เราพยายามแก้ปัญหา ที่ไม่อาจควบคุมได้ตั้งแต่แรก
ตั้งแต่เรื่องในสภานิติบัญญัติ ไปจนถึงความไม่มีมนุษยธรรมทางเศรษฐกิจ
(เสียงปรบมือ)
ผมกำลังพูดถึงสิ่งที่ โจนาส ซอล์ค เรียกว่า ยุคสมัย บี
ยุคสมัยใหม่ที่เราตื่นเต้นและฉงนสงสัย
และคิดเป็นวิทยาศาสตร์เกี่ยวกับ การพัฒนามนุษยธรรมของเรา
พอ ๆ กับที่เราเป็นต่อการพัฒนาเทคโนโลยี
เราไม่ควรจะหลบโอกาสนี้
เพียงเพราะว่าเราไม่เข้าใจมัน
มีช่วงเวลาที่เราไม่เข้าในจักรวาล
หรือเพราะว่าเราใช้เทคโนโลยี และกิจกรรมรณรงค์มากขึ้น
นั่นเป็นนิยามจริง ๆ ของการติดอยู่ในพื้นที่สบาย
ตอนนี้เราจินตนาการกันอย่างสบายมาก ถึงความสำเร็จทางเทคโนโลยีที่คาดไม่ถึง
ใน ค.ศ. 2016 มันคือมิติของตัวตนเราเอง
ที่ร้องขอส่วนร่วมที่เป็นธรรม ของจินตนาการของเรา
ครับ เราทุกคนมีความฝัน
แต่บางที ถ้าเรามั่นคงกับมัน
พวกเราแต่ละคนสานฝันของตน
แบบว่า ลองดูป้ายชื่อ เพื่อมองหาว่าใครจะช่วยสานฝันให้ผมได้
บางครั้ง มองผ่าน ไปถึงมนุษยธรรมของอีกคนหนึ่ง
ผมคงไม่กวนพวกคุณตอนนี้นะครับ ผมมีความคิดที่จะต้องช่วยโลกของเรา
ใช่ไหมครับ
(เสียงหัวเราะ)
หลายปีก่อน กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ผมมีบริษัทที่แสนสุข
ที่สร้างการเดินทางอันยาวนาน ของการเชื่อมต่อทางสังคมเยี่ยงวีรบุรุษ
และเราก็มีคำขวัญที่ว่า
"มนุษย์ เมตตากรุณา จงเป็นทั้งสองอย่าง"
และเราก็สนับสนุนให้คนทำการทดลอง อย่างอุกอาจด้วยความเมตตา
เช่น "ออกไปช่วยทุกคนกางเต็นท์"
และมันก็มีเต็นท์อยู่เพียบ
(เสียงหัวเราะ)
"ไปซื้อลูกกวาดให้ทุกคน"
"ไปช่วยคนที่รถยางแบน
แม้ว่าคุณจะรู้ว่าแถวรอกินอาหารเย็น จะต้องยาวกว่าเดิม"
และคนก็นำเราไปสู่สิ่งนี้
มันมีอะไรเยอะเลย ถ้ารถของคุณยางแบนตอนขี่รณรงค์เรื่องเอดส์
คุณมีปัญหาในการซ่อม เพราะว่ามันมีคนมากมายที่จะถามคุณว่า
อยากให้ช่วยไหม
เพียงไม่กี่วัน คนเป็นหมื่น ๆ
เราสร้างสังคม
ที่ทุก ๆ คนบอกว่า นี่เป็นสังคม ที่พวกเขาอยากจะให้มันเป็นแบบนี้เสมอ
ถ้าหากเราทำการทดลอง สร้างสังคมแบบนั้น
ในอีกไม่กี่วันข้างหน้าล่ะ
และแทนที่จะเดินเข้าไปหาใครสักคน และถามเขาว่า "ทำอะไรอยู่น่ะ"
ให้ถามเขาว่า "ความฝันของคุณคืออะไร"
หรือ "ความฝันของคุณที่สลายไปคืออะไร"
"TED" หมายถึง "สมานฝันของทุกคน"
(เสียงปรบมือ)
บางทีคำตอบอาจเป็น "ผมอยากที่จะเอาจริงเอาจัง"
หรือ "ผมอยากที่จะสร้างบ้านต้นไม้ ให้ลูก ๆ ของผม"
แทนที่จะเดินไปหาคน ที่ทุกคนอยากเจอ
เดินเข้าไปหาคนที่โดดเดี่ยว
และถามเขาว่า อยากได้กาแฟสักแก้วไหม
ผมคิดว่า สิ่งที่เรากลัวมากที่สุด
คือเราจะปฏิเสธโอกาสที่จะเติมเต็ม ศักยภาพที่แท้ของพวกเรา
ที่ว่าเราเกิดมาเพื่อฝัน
และเราอาจตาย โดยปราศจากการได้โอกาส
ลองจินตนาการถึงการมีชีวิตอยู่ในโลก
ที่ซึ่งพวกเรารับรู้ความกลัว ที่ลึกซึ้งและดำรงอยู่ในบุคคลอื่น
และรักบุคคลอื่นอย่างกล้าหาญ เพราะว่าเรารู้
ว่าการเป็นมนุษย์ คือการใช้ชีวิตอยู่กับความกลัว
มันถึงเวลาแล้วที่เราจะฝัน ในมิติที่หลากหลายในเวลาเดียวกัน
และที่สักแห่งหนหนึ่ง ที่เหนือกว่าสิ่งอัศจรรย์ใดทั้งหมด
ความสามารถที่เรามี และที่จะทำ และต้องทำ
ตั้งอยู่บนขอบเขตของสิ่งที่น่าทึ่งทั้หมด ที่เราจะเป็นได้
มันถึงเวลาแล้วที่เราจะก้าวไปในหลาย ๆ มิติ
และออกจากพูดความจริง ว่าเรามีความฝันนั้นเช่นกัน
ถ้าเราฝันว่าจะไปให้ถึงดวงจันทร์ได้
ผมคิดว่านั่นอาจเป็นฝันของมันสำหรับเรา
เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้มาพบพวกคุณครับ
ขอบคุณมากครับ
(เสียงปรบมือ)